Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

Η ανίερη επέτειος της αντικανονικής και αντορθόδοξης «άρσης» των αναθεμάτων στο Φανάρι

Την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου στον Πατριαρχικό ναό χοροστάτησε ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος κατά τη Θεία Λειτουργία. Έπειτα τελέστηκε Δοξολογία για την ανίερη επέτειο των 60 ετών από την υπογραφή της αντικανονικής, αντορθόδοξης και αποτροπιαστικής «άρσης» των Αναθεμάτων (του 1054) από τον Πάπα Παύλο Στ’ και τον Πατριάρχη Κων/πόλεως Αθηναγόρα [1].

Συγχοροστάτησαν οι Μητροπολίτες Χαλκηδόνος Εμμανουήλ, Δέρκων Απόστολος, Γέρων Πριγκηποννήσων Δημήτριος, Φιλαδελφείας Μελίτων, Μυριοφύτου και Περιστάσεως Ειρηναίος, Ικονίου Θεόληπτος, Καλλιουπόλεως και Μαδύτου Στέφανος, Κυδωνιών Αθηναγόρας, Σηλυβρίας Μάξιμος, Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου Ιερόθεος, Προύσης Ιωακείμ και Σελευκείας Θεόδωρος.

Αρχικά να σημειώσουμε πως η Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος διακήρυξε «Ουδέν αφαιρούμεν, ουδέν προστίθεμεν, αλλά πάντα τα της Καθολικής Εκκλησίας αμείωτα διαφυλλάτωμεν». Στις συνοδικές αυτές απαγορεύσεις ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος γράφει: «Μέσα εις τους όρους τούτους των Οικουμενικών Συνόδων περιέχονται τα φρικτά αναθέματα κατ’ εκείνων, όπου τολμήσουν να βάλλουν το μιαρόν τους χέρι μέσα εις το Άγιον Σύμβολον της Πίστεως».

Σε ομιλία που εκφώνησε ο Πατριάρχης, την προηγούμενη μέρα, στο ναό του Αγίου Νικολάου στο Τζιβαλί, είπε [2]:

«Εν τω πνεύματι τούτω, αύριον θα τιμήσωμεν εις τον Πάνσεπτον Πατριαρχικόν Ναόν εν συγχοροστασία με την ενταύθα τιμίαν Ιεραρχίαν του Θρόνου, κατά τον Όρθρον και την Θείαν Λειτουργίαν, και εν συνεχεία με Δοξολογίαν, την 60ην επέτειον από της άρσεως εκατέρωθεν των αναθεμάτων του 1054 μεταξύ των Εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, την 7ην Δεκεμβρίου 1965. Το ιστορικόν αυτό γεγονός, το οποίον η ημετέρα Μετριότης είχε την ευλογίαν να βιώση εκ του σύνεγγυς ως νέος διάκονος, μαζί με την ειδικώς αποσταλείσαν εις Βατικανόν προς τούτο Πατριαρχικήν Αντιπροσωπείαν, απετέλεσε την απαρχήν του διαλόγου της αγάπης και της αληθείας, καταργώντας το σύμβολον του σχίσματος και υψώνοντας την αγάπην ως σύμβολον επασυναντήσεως των δύο αδελφών Εκκλησιών, χάρις εις την διορατικότητα και ανοικτοσύνην του Πάπα Παύλου Ϛ’ και του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρου. Είη η μνήμη των αιωνία και άληστος!»

Τι εννοεί ο Πατριάρχης λέγοντας «το σύμβολο του σχίσματος»; Το σχίσμα είναι σύμβολο ή είναι γεγονός πραγματικό που επήλθε από τις κακοδοξίες των Λατίνων; Και στην θέση αυτού, που με Αγιοπνευματική σοφία οι Άγιοι Πατέρες έθεσαν, θέλει ο κ. Βαρθολομαίος, ο «αγαπούλης», που είναι υπεράνω των Πατέρων, να τοποθετήσει την αγάπη…

Βέβαια, τιθέμενοι κατά των αγαπητικών λόγων του Βαρθολομαίου και υπερασπιζόμενοι την Αλήθεια της πίστεως, δεν τιθέμεθα επ’ ουδενί εναντίον της μεγίστης αρετής της αγάπης. Όμως πρέπει όλοι να γνωρίζουν πως αγάπη χωρίς αλήθεια δεν είναι αγάπη πραγματική και γι’ αυτό χρειάζεται η άλλη μέγιστη αρετή, αυτή της διακρίσεως.

Εξάλλου όπως τονίζει ο Απόστολος Παύλος «ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι» (Α’ Κορ. 13,2).

Χρειάζονται λοιπόν και τα δύο. Και αλήθεια και αγάπη και τότε είναι και τα δύο ολοκληρωμένα.

Κατατοπιστικά είναι και τα λόγια του Οσίου γέροντα Εφραίμ του Αριζονίτη:

«Ὅλοι ὅσοι πιστεύουν ἀληθινά, ἀγαποῦν ἐν ἀληθεία ὅσοι δὲν πιστεύουν ἀληθινὰ ἀγαποῦν ἐν ὑποκρίσει. Ε­μείς ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἀγαποῦμε ὅλους καὶ ἐπιθυμοῦμε νὰ ἔρθουν σὲ ἐπίγνωση τῆς ἀληθείας. Ὁ Θεὸς διοχετεύει τὴ δύναμη τῆς ἀγάπης Του, ὅταν προσκυνῆται «ἐν Πνεύματι καὶ ἀληθεία». Ἐκεῖνοι ποὺ ὁμιλοῦν πληθωρικὰ περὶ ἀγάπης, νοθεύουν τὸ περιεχόμενό της γιὰ νὰ περιπτυχθοῦν ὅλους τους αἱρετικοὺς ὅλων τῶν ἀποχρώσεων. Λέγουν νὰ ἑνωθοῦμε οἱ Ὀρθόδοξοι μὲ τοὺς Ρωμαιο­καθολικοὺς καὶ ἐν συνέχεια μὲ τοὺς Προτεστάντας καὶ μὲ ὅλες τὶς γνωστὲς καὶ ἄγνωστες αἱρέσεις ποὺ ἐπενόησε ὁ Διάβολος ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστιανισμοῦ. Φρονοῦμεν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἔχει καμμία θέση ἀνάμεσα σ’ αὐτὸ τὸ συνονθύλευμα τῶν πλανῶν καὶ τῶν αἱρέσεων».

Αγάπη «εν υποκρίσει», εν αδιαφορία για την σωτηρία του αδελφού που βρίσκεται σε πλάνη, δεν είναι πραγματική αγάπη, ενώ παράλληλα συνεπάγεται βάρος και για την δική μας ψυχή.

Στην ομιλία του, κατά την ημέρα της επετείου, ο Πατριάρχης είπε τα εξής φοβερά και αδιανόητα, αναφερόμενος ταυτόχρονα στην κοινή Δήλωση του Πάπα Παύλου Στ’ και του Κων/πόλεως Αθηναγόρα (1965):

«Εν τω αυτώ πνεύματι, συνερχόμεθα εκ νέου σήμερον διά να τιμήσωμεν και να εορτάσωμεν την εξηκοστήν επέτειον της άρσεως εκατέρωθεν των αναθεμάτων του 1054 υπό του μακαριστού Πάπα Παύλου Στ´ και του αοιδίμου προκατόχου ημών Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρου, τη 7η Δεκεμβρίου 1965.

Εις περίοδον προιούσης πολώσεως εις ολόκληρον τον κόσμον, συμπεριλαμβανομένης και της χριστιανικής οικουμένης, το καίριον και προφητικόν τούτο βήμα προς την ενότητα είναι άξιον ιδιαιτέρας προσοχής και μελέτης. Εις την Κοινήν Δήλωσιν αυτών, ο Πάπας Παύλος Ϛ’ και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας απηύθυναν μίαν αποφασιστικήν και ειλικρινή πρόσκλησιν δι’ ένα νέον τρόπον σχέσεως μεταξύ των Αδελφών ημών Εκκλησιών, ουχί επί τη βάσει «προσβλητικών λόγων, αβασίμων κατηγοριών και αξιοκατακρίτων χειρονομιών», αλλά «διά της καθάρσεως των καρδιών, της αποδοκιμασίας των ιστορικών σφαλμάτων, ως και διά της αποφασιστικής θελήσεως του καταντήσαι εις την κοινήν κατανόησιν και διατύπωσιν της αποστολικής πίστεως και των αιτημάτων αυτής».

Η μεταπατερική θεολογία στο αποκορύφωμα της. Υπενθυμίζεται βέβαια ότι οι Άγιοι Πατέρες έσφαλαν κατά τον πατριάρχη Βαρθολομαίο…

Έναν σχετικό προβληματισμό διαβάζουμε στο βιβλίο του ομότιμου καθηγητή πατρολογίας του Α.Π.Θ., πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, «Τα όρια της Εκκλησίας. Οικουμενισμός και Παπισμός»: «Δέν αἰσθάνονται ἄραγε (σ.σ. οι Οικουμενιστές επίσκοποι και δη ο πατρ. Βαρθολομαίος) κάποιο ἔλεγχο, ὅταν ἡ Ἐκκλησία μας ἀναθεματίζει τοὺς αἱρετικούς ὅλων τῶν ἐποχῶν, ὅταν ψάλλει για τούς Πατέρες πού ἀγωνίσθηκαν ἐναντίον τῶν αἱρέσεων λέγουσα “λίαν ηὔφρανας τους Ορθοδόξους καί κατήσχυνας τους κακοδόξους”, ὅταν τούς χαρακτηρίζει ὡς μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου καί πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου;» [4].

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, ο Πατριάρχης αναφέρθηκε στον Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα, και υπογράμμισε τη σημασία συνέχισης του διαλόγου με στόχο την αποκατάσταση της (ψευδο)ενότητος.

«Ο αείμνηστος θεολόγος και πρωτεργάτης της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου αδελφός Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης (Ζηζιούλας), αντελαμβάνετο βαθύτατα την επιτακτικήν ανάγκην του αλληλοσεβασμού και της ανακαλύψεως του ενός υπό του άλλου· «Ανατολή, που είναι η Δύσις σου;» έγραφε· «Δύσις, που είναι η Ανατολή σου;».

Δυστυχώς, σήμερον παρατηρούμεν αύξουσαν αδιαφορίαν περί της αναγκαιότητος του έργου ημών. Θελγόμεθα υπό της ιδέας της αυτοαπομονώσεως, της αμοιβαίας καχυποψίας και δυσπιστίας. Αλλά δεν επιτρέπεται να εγκαταλείψωμεν τον στόχον της ενότητος υπό την πίεσιν των δυνάμεων του εφησυχασμού ή του πειρασμού του φανατισμού. Οφείλομεν να γνωρίζωμεν τους κινδύνους τούτους και να εργαζώμεθα επιμελώς προς αποφυγήν των. Ως έγραφεν ο Μητροπολίτης Περγάμου, «το να εγκαταλείψωμεν την προσπάθειαν και να αφεθή η ατραπός εις τας ακανθώδεις βατώδεις αγριάδας, θα εσήμαινεν επιστροφήν εις το ηλλοτριωμένον παρελθόν».

Ας μη επιτρέψωμεν εις τας ακάνθας αυτάς να αναπτυχθούν και να καταπνίξουν τον διάλογον. Εάν δεν προφυλαχθώμεν, όχι μόνον δεν θα δυνηθώμεν να δρέψωμεν από κοινού καρπούς εις το μέλλον, αλλά θα διακυβεύσωμεν και τον πολύτιμον καρπόν ο οποίος ήδη παρήχθη υπό των σεπτών Προκατόχων ημών.

Αντ’ αυτού, ας καλλιεργήσωμεν συνειδητώς τον σεβασμόν, την τιμήν και, προ παντός, την αμοιβαίαν αγάπην, ώστε κάθε συνάντησις και επικοινωνία, μακρά ή σύντομος, φανερά ή κεκρυμμένη, να αποτελέση πηγήν ανταλλαγής πνευματικών δωρεών, κοινωνίας ζωής, και τοιουτρόπως συγκεκριμένον βήμα προς την ενότητα».

Γνωστός για την πλάνη του περί της ενδοτριαδικής μοναρχίας του Πατρός (παραπλήσιας αίρεσης του φιλιόκβε) και, μέσω αυτής, θεωρητικός θεμελιωτής της «πρώτου άνευ ίσων» (primus sine paribus) πλάνης του πατριάρχη Κων/πολεως Βαρθολομαίου, κυρός Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας, υπήρξε και πρωτεργάτης της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου.

Διόλου παράδοξο λοιπόν και ότι ο τέως Πάπας τον αποκάλεσε αγαπημένο αδελφό και πως «Ήταν πράγματι μεγάλος ο Ιωάννης Ζηζιούλας. Πραγματικά μπράβο του!» [3]αφού ο ρόλος του ήταν καθοριστικός προς την πορεία της μιαρής ψευδοένωσης με τους Παπικούς.

Το γεγονός ότι ο κ. Βαρθολομαίος υποστηρίζει τον λόγο του Ζηζιούλα (πως το παρελθόν ήταν «ηλλοτριωμένον», δηλαδή οι Άγιοι Πατέρες έσφαλαν με το να καταδικάζουν τους αιρετικούς) δεν είναι επίσης διόλου περίεργο καθότι αυτός ήταν που αποκάλεσε τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας «τείχη του αίσχους» και τους Αγίους Πατέρες «θύματα του αρχεκάκου όφεως».

Η αλαζονεία είναι ηλίου φαεινότερη ενώ ο εγκωμιασμός του Πατριάρχη για την «γλυκύτητα και ταπείνωση» του από εκκλησιαστικούς ταγούς αποκαλύπτει την ολοκληρωτική αλλοίωση του Ορθόδοξου φρονήματος από το σκοτεινό πνεύμα του Οικουμενισμού.

Όταν ένας ιεράρχης τοποθετεί τον εαυτό του υπεράνω όλων των μέγιστων Αγίων Πατέρων της Αγίας μας Εκκλησίας και των Ιερών Κανόνων που αυτοί θέσπισαν, δεν εκφράζει την παραδοθείσα Ορθόδοξη πίστη (αλλά την αντιπατερική και μεταπατερική «θεολογία») και αυτό σκανδαλίζει και προκαλεί.

Όπως λέει και ο Άγιος Νεκτάριος: «Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἄρνησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, μίμησις τοῦ διαβόλου, διότι οἱ ἀποστατικὲς δυνάμεις, καθὼς ἔλεγε ἡ μακαρία Συγκλητική, τὶς ἄλλες ἀρετὲς δύνανται κατά τινα τρόπον, νὰ μιμηθοῦν, τὴν δὲ ταπεινοφροσύνη οὐδέποτε» [5].

Ο Άγιος Πορφύριος σημείωνε: «Μία Θρησκεία μόνον είναι, η Ορθόδοξος Χριστιανική Θρησκεία. Και το Πνεύμα αυτό το Ορθόδοξο είναι το αληθές. Τα άλλα πνεύματα είναι πνεύματα πλάνης και οι διδασκαλίες είναι μπερδεμένες».

Όσοι εξακολουθούν να μνημονεύουν στις Ακολουθίες τον Πατριάρχη Κων/πόλεως Βαρθολομαίο ας μην ξεχνούν πως δηλώνουν κοινή πίστη με αυτόν και γίνονται συμμέτοχοι στις μυριάδες πλάνες του.

Καλή μετάνοια!

• [1] https://www.orthodoxtimes.gr
• [2] https://www.orthodoxianewsagency.gr
• [3] https://katanixi.gr
• [4] Ζήσης Ν. Θεόδωρος (πρωτοπρεσβύτερος), Τα όρια της Εκκλησίας. Οικουμενισμός και Παπισμός, εκδ. Βρυέννιος, Θεσσαλονίκη:2004
• [5] https://katanixi.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Μοναχού Σεραφείμ Ζήση, Η ενδοτριαδική μοναρχία του Πατρός και ο καινοφανής μονάρχης της φαναριωτικής εκκλησιολογίας