“Όμως αυτά τα Χριστούγεννα η χαρά μας έγινε πιο βαθιά, αλλά και πιο γενναία δεχόμενη το θέλημα του Θεού, την απουσία του γέροντα μας”…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Χριστούγεννα! Μέρα πανευφρόσυνης χαράς, λαμπρή και ολόφωτη. Η μέρα όπου η άπειρη αγάπη του Θεού αλλάζει τον ρου της Ιστορίας! Και πλημμυρίζει η ανθρωπότητα από το Θείο Έλεος κατά τη Σάρκωση του Θεού Λόγου.

Αυτό το μεγαλείο της Αγίας Πίστης μας το γνωρίσαμε και το ζήσαμε κοντά στον πνευματικό μας πατέρα π. Νικόλαο Μανώλη. Κάθε χρόνο τα Άγια Χριστούγεννα τα γιορτάζαμε με κάθε μεγαλοπρέπεια πνευματική, με ανείπωτη χαρά. Αυτήν την χαρά που βίωνε η Ορθόδοξη καρδιά του γέροντος μας, αυτή μας την μοίραζε απλόχερα. Για να γευτούμε και εμείς την αγάπη του Χριστού μας. Να ευφρανθούμε με την αληθινή ευφροσύνη που πηγάζει από τη Θεία Λειτουργία!

Αληθινό πανηγύρι! Και αυτή την χαρά της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων την έβρισκες πλούσια και τις επόμενες ώρες και μέρες, στις ευχές και στους ασπασμούς μεταξύ των αδελφών. Πρόσωπα χαμογελαστά και γιορτινά τραπέζια.

Τα φετινά Χριστούγεννα όπως και τα περσινά…

Ζήσαμε το πρωτόγνωρο. Τα ζήσαμε χωρίς την παρουσία του πνευματικού μας πατέρα. Και αυτό για όλους μας σημαίνει πολλά.

Η λαμπρότητα της εορτής δεν άλλαξε ούτε ελάχιστο στην πνευματική μας ζωή. Όμως αυτά τα Χριστούγεννα η χαρά μας έγινε πιο βαθιά, αλλά και πιο γενναία δεχόμενη το θέλημα του Θεού, την απουσία του γέροντα μας. Η Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία μας έδωσε τη δυνατή παρηγοριά! Ιησούς Χριστός χθες σήμερα Αυτός εις τους αιώνας!

Ως άνθρωποι όμως, ως τέκνα του φιλτάτου μας πατέρα, μας είναι δύσκολο να εορτάσουμε και να πανηγυρίσουμε χωρίς να είναι αναμεσά μας… Η απουσία του αισθητή. Πως θα γινόταν διαφορετικά αφού αυτός μας σύναξε κοντά του όπως η όρνιθα συνάζει στις φτερούγες της τα παιδιά της, αυτός ο συνδετικός κρίκος με τον Χριστό μας, αυτός ο γεννήτωρ κατά πνεύμα. Αυτός το ορατό έλεος του Θεού για τις ταλαίπωρες ψυχές μας. Αυτός η ίδια καρδιά που χτυπά σε διαφορετικά σώματα. Ο γλυκύτατος πνευματικός πατέρας μας!

Πως μπορούμε να γιορτάσουμε…

Η καρδιά μας πονάει χωρίς αυτόν. Ειδικά σε αυτές τις γιορτινές μέρες.

Έτσι ακριβώς αισθανόμαστε… Όπως κάποτε οι μαθητές που ο Κύριος δεν ζούσε πια ανάμεσά τους.

Πλέον όλα στη ζωή έχουν άλλη διάσταση, άλλη γεύση, άλλη αίσθηση.

Όμως η ελπίδα μας είναι στον Χριστό και η πεποίθηση μας στους λόγους Του «ὅτι στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἷς τήν ζωήν».

Τώρα οδεύουμε κρατώντας σφιχτά ο ένας το χέρι του άλλου. Εκεί στο σφίξιμο του χεριού βρίσκεται η αλήθεια.

Εκεί φανερώνεται αυτός που συνεχίζει να μας ενώνει.

Αλλά και στην χαρά που νιώθουμε όταν βρεθούμε μεταξύ μας, τα αδέρφια τα πνευματικά. Εμείς που μοιραζόμαστε την κοινήν αγάπη! Τον Άγιο Γέροντα μας!

Με αγάπη και ταπείνωση, με ταπείνωση και αγάπη έχουμε χρέος απέναντι στον αγωνιστή και έως τέλους θυσιαζόμενο Γέροντα μας να αντέξουμε και να αγωνιστούμε.

Έτσι μας ήθελε πάντα! Έτσι μας μεγάλωσε. Να έχουμε ανδρείο φρόνημα και πρώτα από όλα πίστη στον Σωτήρα Χριστό μας.

Μαζί με την πολυσέβαστη και αγαπημένη Πρεσβυτέρα μας, το ολάνθιστο λουλούδι του Γέροντα μας, έως τέλους.

Μαζί να βαδίζουμε με την ελπίδα της κοινής αντάμωσης δια της αγίας του ευχής ! Αμήν!

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra