Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Ο νέος διωγμός στην Ορθοδοξία και ο ρόλος των οικουμενιστών Επισκόπων

Η Δεσποτοκρατία επικρατεί, ο Οικουμενισμός επελαύνει θριαμβευτικά, και οι «νανουριστές» κληρικοί και μοναχοί, αφού αποκοίμησαν τη φωνή της δικής τους συνείδησης, τάσσονται στην υπηρεσία των Επισκόπων, άλλοι από φόβο και άλλοι εκ πεποιθήσεως.

Διαβάζουμε στο καθηλωτικό βιβλίο για τους διωγμούς των Χριστιανών από το καθεστώς στην ΕΣΣΔ, «Μια χούφτα στάχτη» του Όλεγκ Βολκώφ [1]:

«(..) Ακούγοντας τούς πυροβολισμούς θυμόμουν τά τελευταῖα λόγια πού μοῦ ἀπευθύνθηκαν. Φαινόταν πώς δέν θά εἶχε τελειωμό αὐτή ἡ φοβερή νύχτα. Στίς ἐκτελέσεις ἔφερναν τούς κρατούμενους ὁμάδες ὁμάδες. Ἔλεγαν πώς συνολικά ἐκτελέστηκαν ἑξακόσια ἄτομα, «ὧν τά ὀνόματα Σύ Κύριε οἶδας»».

Τη νύχτα αὐτή τά μαλλιά τῆς κυρίας Ναταλίας ἄσπρισαν. Ἡ ζωή της μετά τίς ἐκτελέσεις αὐτές τῆς φαινόταν σάν ἕνας ἀτέλειωτος ἐφιάλτης. Ἄκουγε συνέχεια τίς κραυγές τῶν ἀνθρώπων πού ἐκτελοῦσαν οἱ φονιάδες.

Ὁ πρῶτος ἄνδρας της ἐκτελέστηκε στήν Πετρούπολη.

Ὁ δεύτερος ἄνδρας της, ὁ Σῆβερς, καταδικάστηκε σε φυλάκιση καί μετά γιά δέκα χρόνια ἐγκλεισμό στό στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Ἐκεῖ ἔγινε κρυφά ὁ γάμος τους. Κι ἐκεῖ τόν ἐκτέλεσαν κι αὐτόν διακόσια μόλις μέτρα ἀπό τό κτίριο πού ἔμενε ἡ Ναταλία. Μόνον τά δέντρα καί ἡ νύχτα τῆς ἔκρυβαν τό φρικτό θέαμα τῆς ἐκτέλεσης.

Τῆς φαινόταν ὅμως πώς ἔβλεπε τόν ἄνδρα της, μαζί μέ τούς ἄλλους, να στέκονται κοντά στό λάκκο…

– Δέν θά ἄντεχα τή ζωή, συνέχισε, θά αὐτοκτονούσα, θά τρελαινόμουν τελείως, ἂν δὲν ὑπῆρχε κοντά μου ὁ π. Βασίλειος…

Ήταν και αὐτός κρατούμενος στό στρατόπεδο. Μετά τόν ἐκτέλεσαν κι αὐτόν.

Αὐτός ὁ παππούλης δέν φοβόταν τίποτα.

Λειτουργοῦσε καί διάβαζε τρισάγια γιά ὅλους τούς ἐκτελεσμένους.

Μοῦ ἔλεγε ὅτι μόνο στην προσευχή θά βροῦμε στήριγμα.

Ὁ κρατούμενος ἱερέας μέ τά λόγια του ἔδωσε στην ψυχή τῆς κυρίας Ναταλίας Μιχαήλοβνα ἄν ὄχι τήν εἰρήνη, τουλάχιστον ὅμως τῆς ἔδωσε τή δύναμη να ζήσει (..)».

***

Τέτοιες συγκλονιστικές εμπειρίες, τέτοιος χειροπιαστός διωγμός, με περιστατικά που σημαδεύουν τις ζωές των ανθρώπων για πάντα, δεν ανήκουν σε κάποιο μακρινό παρελθόν.

Το καθεστώς Ευρωπαϊκή Ένωση και η ελίτ των παγκοσμιοποιητών (η δαιμονική – μασονοκίνητη Νέα Τάξη Πραγμάτων) εδραιώνει την πιο σκληρή μορφή δουλείας με σύμμαχο τη σύγχρονη τεχνολογία.

Η Εκκλησία αντί να δώσει ατρόμητους Επισκόπους και Κληρικούς σαν τον π. Βασίλειο του αποσπάσματος, προδίδει τον πιστό λαό και συμμαχεί οριζοντίως με το καθεστώς.

Από την αρχή του 20ου αιώνα μέχρι τις μέρες μας, μέσω της παναίρεσης του Οικουμενισμού, επιχειρείται η αλλοίωση του ορθοδόξου φρονήματος από Επισκόπους και ακαδημαϊκούς σε διατεταγμένη αποστολή.

Αυτή η αποστασία της πίστεως έχει σαν αποτέλεσμα την άρση της Χάριτος. Δίχως την Χάρη του Θεού, οι Επίσκοποι γίνονται ψευδεπίσκοποι και οι ποιμένες γίνονται λυκοποιμένες.

Αν κάποιος κληρικός αρθρώσει λόγο Ορθόδοξο, Αγιογραφικό και Αγιοπατερικό, στοχοποιείται, συκοφαντείται και εξουδενώνεται.

Εδώ είμαστε σήμερα. Το αύριο όμως δεν θα είναι ειρηνικό, ήδη η εργαλειοποίηση του ράσου από το καθεστώς Ζελένσκι έδειξε το δρόμο του αίματος, με τους βανδαλισμούς, τους προπηλακισμούς και τις φυλακίσεις.

Στη Συρία το καθεστώς του πρώην τρομοκράτη Τζολάνι αντιμετωπίζεται από την παγκόσμια ελίτ σαν νόμιμη κυβέρνηση, επιτρέποντας φρικτούς διωγμούς κατά των Χριστιανών.

Ζώντας στον πολιτισμό των κοινωνικών δικτύων αντιλαμβανόμαστε πως οι εξουσιαστές έχουν τα μέσα να παρουσιάσουν το άσπρο ως μαύρο και αντίστροφα.

Σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τρόπο οι Επίσκοποι επιδίδονται είτε σε ετεροδιδασκαλίες, είτε σε θέσεις αιρετικές, είτε σε ενέργειες αντορθόδοξες και οικουμενιστικές.

Όταν ασκείται έλεγχος από κάποιους κληρικούς που «δεν φοβούνται τίποτα γιατί βρίσκουν στήριγμα στην προσευχή», κληρικούς που όντας επόμενοι των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας διακόπτουν την μνημόνευση των οικουμενιστών Επισκόπων τους για λόγους πίστεως, εκείνοι διώκονται και τιμωρούνται με λύσσα και υπερβάλλουσα σκληρότητα, «προς γνώσιν και συμμόρφωσιν» των υπολοίπων Ιερέων.

Η παρακαταθήκη και η κληρονομιά του αγώνα των μακαριστών ομολογητών πρωτ/ρου Νικολάου Μανώλη και αρχιμ. Μαξίμου Καραβά, καθώς και του ομολογητή ομότιμου καθηγητού ΑΠΘ πρωτ/ρου Θεοδώρου Ζήση και των συν αυτώ, είναι δρόμος της προσευχής, του μαρτυρίου, της ορθόδοξης ομολογίας σε καιρό παναιρέσεως, άχρι θανάτου και ζωής αιωνίου.

Χριστός Ανέστη!

• [1] Ὀλέγκ Βόλκωφ, ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΣΤΑΧΤΗ, Εκδόσεις Ακρίτας 2002. Ἐπιμέλεια: ἀρχιμ. Νεκτάριος Ἀντωνόπουλος. Μετάφραση ἀπό τά ρωσικά: Ναταλία Νικολάου, σελ.236

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI