Αλήθεια πού είναι το Άγιο Όρος να παρέμβει για τις θέσεις που διατυπώνει εδώ ο ηγούμενος Βαρθολομαίος της νέας Εσφιγμένου;

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Διαβάσαμε στην ιστοσελίδα της Ι.Μ.Εσφιγμένου της νέας κείμενο του ηγουμένου αρχιμανδρίτη κ. Βαρθολομαίου, που τιτλοφορείται “Συμβολή στη συζήτηση για τη θεία Κοινωνία”. Πρόκειται για ένα κείμενο με διπλά και κρυμμένα νοήματα, σαν υπαγορευμένο από τα πνεύματα της πλάνης και της πονηρίας, που κοπιάσαμε για να ξεδιαλύνουμε. Το κείμενο μπορεί ο φιλότιμος και φίλος της αλήθειας αναγνώστης να το αναγνώσει ολόκληρο εδώ, για να μπορέσει να παρακολουθήσει και τη δική μας τοποθέτηση.

Arx. Bartholomaios tis neas Esfigmenou

Η συμβολή του κ.Βαρθολομαίου στη συζήτηση για τη θεία Κοινωνία είναι ουσιαστικώς μία εισήγηση υπέρ της αναθεώρησης της Μετάληψης των Αχράντων Μυστηρίων. Πρόκειται για κλασικό και αριστοτεχνικό έργο απαράμιλλης θολολογίας. Διαρθρώνεται με βάση τους εξής άξονες:

Πρώτον, επικαλείται το επιχείρημα ότι η συζήτηση για το ζήτημα της θείας Κοινωνίας, ενόψει του κορωνοϊού, δεν είναι μία συζήτηση που πρέπει να γίνεται δημοσίως ενώπιον όλης της κοινωνίας, γιατί δεν είναι όλοι οι πολίτες χριστιανοί ορθόδοξοι. Λέγει συγκεκριμένα: “Πολύ καλώς αυτές οι συζητήσεις γίνονται συνεχώς εντός της Εκκλησίας, ώστε να γνωρίζει ο πιστός λαός τα της πίστεώς του! Στη δημόσια όμως σφαίρα, δηλαδή στις συζητήσεις που διεξάγονται δημοσίως με όλη την κοινωνία, τα ίδια ακριβώς ζητήματα χρήζουν εντελώς διαφορετικής αντιμετώπισης και τρόπου συζήτησης. Στην κοινωνία δεν υπάρχουν μόνο Χριστιανοί αλλά και πιστοί σε άλλες θρησκείες, άθρησκοι, αγνωστικιστές, άθεοι κτλ.” Διερωτώμεθα, δεν είναι οι Έλληνες πολίτες κατά συντριπτική πλειοψηφία βαπτισμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί; Δεν είναι ζήτημα κοινωνικό πώς θα λειτουργήσουν οι Εκκλησίες και μάλιστα ενόψει των εορτών και πώς θα μεταλαμβάνει ο Έλληνας;

Δεύτερον, αναφερόμενος στον τρόπο μετάδοσης της θεία Κοινωνίας, που είναι μια διαδικασία που γίνεται με ανταλλαγή σκευών και αυτό αυξάνει την πιθανότητα να μεταδοθεί ο ιός, υποστηρίζει πως, ναι μεν στην πίστη μας ο κίνδυνος υπερκεράζεται θαυματουργικώς, αλλά δεν επιτρέπεται αυτό να το επιβάλλουμε στους άλλους. Αυτό, κατά τον ηγούμενο, είναι αισχίστου είδους εκδούλευση προς τον Κύριο και σε καμία περίπτωση δε συνιστά ομολογία πίστης. Σε αυτή την παράμετρο ο αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος δίνει ιδιαίτερη έμφαση και έκταση και την αναλύει εκτενώς, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι: “εμείς οι μαθητές του Χριστού δεν δικαιούμαστε να επιβληθούμε προς όλη την κοινωνία λέγοντας «θέλετε – δε θέλετε θα πιστέψετε στην πίστη μας πως δεν μεταδίδονται ιοί με τη θεία Κοινωνία»! Αυτό θα ήταν ξένο προς το ορθόδοξο ήθος και την εντολή να αγαπάμε και να σεβόμαστε τους πάντες. Δεν είναι σε καμιά περίπτωση ομολογία πίστεως, όπως ακούγεται από διαφόρους. Κάτι τέτοιο θα ήταν ένα είδος «σταυροφορίας», με ολέθρια αποτελέσματα για την ίδια την πίστη. Ας μην ξεχνάμε πως τέτοιες καταστάσεις συνετέλεσαν στην επικράτηση της αθεΐας στα πρώην σταυροφορικά κράτη της δυτικής Ευρώπης.”

Τρίτον, καθιστά υπεύθυνους τους πιστούς για την επικέντρωση όλης της συζήτησης γύρω από το θέμα της μετάδοσης του ιού από τη θεία Κοινωνία, όσο δεν προβαίνει η Εκκλησία σε αλλαγή του τρόπου μετάδοσης της θείας Κοινωνίας. Λέει συγκεκριμένα: “Άλλωστε, αυτή η αντιπαράθεση είναι εντελώς ανούσια, καθώς δεν είναι δυνατόν να εντοπιστεί πού ακριβώς και πώς κόλλησε κάποιος τον ιό. Όσο οι χριστιανοί επιμένουν πως δεν κολλάει η θεία Κοινωνία, τόσο η άλλη πλευρά αποδίδει όλα τα προβλήματα στη θεία Κοινωνία, ιδίως όταν κάποιος ιερωμένος τυχόν κολλήσει κορωνοϊό. Έτσι, για την επικέντρωση όλης της συζήτησης στη θεία Κοινωνία ευθυνόμαστε και εμείς οι χριστιανοί, που «τσιμπάμε το δόλωμα» που μας ρίχνουν, και συζητάμε συνεχώς δημοσίως για αυτό το θέμα.”

Αυτός ο τρίτος άξονας, κατά την αντίληψή μας, συνιστά και μια έμμεση παραδοχή από τον γέροντα ότι η θεία Κοινωνία δεν αποκλείεται να μεταδίδει ιούς. Όσο δεν αλλάζουμε, λοιπόν, τον τρόπο μετάδοσης της θείας Κοινωνίας, λέει ουσιαστικά ο γέροντας, (τα αντιλαμβανόμαστε αυτά, επειδή διαβάζουμε το κείμενο από το τέλος προς την αρχή) φέρνουμε τα άγια σε αντιπαράθεση με την κοινωνία και ο μόνος τρόπος που μας απομένει είναι να προσκαλούμε σε επιστημονικά πειράματα, για να αποδείξουμε τις θέσεις μας και να επικρατήσουμε, πράγμα ανάρμοστο και ασεβές. Ευτελίζουμε, λοιπόν, το πνευματικό γεγονός με όλους αυτούς τους τρόπους, κατά τον γέροντα. “Ο Κύριος, όμως, μας δίδαξε να προστατεύουμε τα άγια της πίστης μας. Τα άγια δεν προσφέρονται για επίδειξη στην «δημόσια πλατεία». Τα άγια δεν προσφέρονται για αντιπαράθεση με την κοινωνία. Το να επικαλούμαστε δημοσίως την εμπειρία μας και να προσκαλούμε για επιστημονικά πειράματα με τη θεία Κοινωνία, για να αποδείξουμε τις θέσεις μας και να επικρατήσουμε, ευτελίζει το πνευματικό γεγονός και την σχέση μας με το Θεό και καταντά ασέβεια”, λέγει συγκεκριμένα ο κ.Βαρθολομαίος.

Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να πούμε στο γέροντα ότι οι ορθόδοξοι δεν έχουμε ανάγκη να χρησιμοποιούμε επιστημονικά πειράματα, για να αποδείξουμε τι εστί το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας. Πολλάκις ο Κύριος έχει αποκαλύψει αυτό το γεγονός σε λειτουργούς δικούς Του. Παρακάτω θα παραθέσουμε δύο μόνο από τις πάμπολλες μαρτυρίες που υπάρχουν γι’ αυτό:

  • Πρώτη, από την πρόσφατη εμπειρία της Εκκλησίας:

Διαβάζουμε την εξής μαρτυρία από τον άγιο Ρουμάνο γέροντα Κλεόπα Ιλίε (1912-1998): “Κάποτε ο πατήρ Καλλίστρατος τελούσε τη θεία Λειτουργία και, όταν επικαλέσθηκε το Άγιο Πνεύμα να κατέλθει, με έκπληξή του είδε ότι ο Αμνός έγινε κρέας και έτρεχε το Άγιο Αίμα από το Δισκάριο και το Αντιμήνσιο. Όταν παρετήρησε μέσα στό Άγιο Ποτήριο, είδε ανθρώπινο Αίμα.

Τότε με κάλεσε και μου είπε:

– Αδελφέ Κωνσταντίνε (το όνομα του Γέροντα Κλεόπα ως δόκιμου μοναχού και διακονητή στην εκκλησία), έλα εδώ κοντά! Τι βλέπεις;

– Πω, πω, πάτερ Καλλίστρατε! Η θεία Κοινωνία έγινε κρέας και αίμα!

 Τότε έστειλα να ειδοποιήσουν γρήγορα τον Ηγούμενο.

Όταν ήρθε ο στάρετς, έβαλε μοναχούς να διαβάζουν το Ψαλτήριο στο χορό και είπε:

– Εε, πάτερ Καλλίστρατε! Πιστεύεις τώρα ότι έρχεται το Άγιο Πνεύμα και μεταβάλλει τα Δώρα ή όχι;

– Συγχώρεσέ με, πάτερ! Κι έπεσε στα γόνατά του κλαίγοντας.

– Πρόσεχε! Κατήλθε το Άγιο Πνεύμα. Μετεβλήθη το Σώμα του Χριστού σε κρέας! Μετεβλήθη το νερό και κρασί σε Τίμιο Αίμα Του! Γιατί πλέον αμφιβάλλεις, πάτερ;

– Πιστεύω, Γέροντα. Σε παρακαλώ συγχώρεσέ με!

– Πιάσε σφιχτά τα Τίμια Δώρα!

Κατόπιν μ’ ένα σκαρπέλο άνοιξε μια οπή στη βάση της Αγίας Τράπεζας, διότι συμβολίζει τον Τάφο του Κυρίου μας και έθαψε εκεί τα Άγια Μυστήρια, όπως μας διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες μας. Το Άγιο Ποτήρι το αγίασε εκ νέου και το έπλυνε μαζί με το Αντιμήνσιο στο χωνευτήρι.

(Κάποιες ερημίτισσες που ακολουθούσαν το παλαιό ημερολόγιο, είπαν στον π. Καλλίστρατο πως το Άγιο Πνεύμα δεν κατερχόταν στα Μυστήρια όσων ήταν με το νέο ημερολόγιο και έτσι ο ιερομόναχος είχε αμφιβολίες).

  • Δεύτερη, από την πατερική εμπειρία της Εκκλησίας μας:

Η θεόσαρκη μερίδα

Δώδεκα μίλια έξω από τη Δαμασκό ασκήτευε ένας στυλίτης. Κάποτε σκανδαλίστηκε μ’ έναν ιερέα της πόλης, για τον οποίο πληροφορήθηκε πως έπεφτε σε σαρκική αμαρτία. Σε λίγες μέρες ο ιερέας αυτός έτυχε να πάει νά λειτουργήσει στο μοναστήρι, όπου βρισκόταν και ο στύλος του ασκητή. Την ώρα του κοινωνικού, ο στυλίτης κατέβασε σ’ ένα καλάθι το άγιο Ποτήριο που είχε μαζί του, και μέσα σ’ αυτό του έβαλαν τα άχραντα Μυστήρια. Όταν όμως ανέβασε πάνω τη θεία Κοινωνία, δίσταζε νά μεταλάβει. Έφερνε στο νου του την κατηγορία που είχε ακούσει για τον λειτουργό ιερέα, και συλλογιζόταν: Άραγε, έχει αγιαστεί αυτή ή μερίδα; Επιφοίτησε σ’ αυτή το άγιο Πνεύμα ή εμπόδισε τον ερχομό Του η αμαρτία του λειτουργού; ‘Έτσι όπως είμαι σκανδαλισμένος με τον ιερέα, πρέπει νά μεταλάβω ή όχι;”. Ενώ συλλογιζόταν αυτά, ο Θεός οικονόμησε να συμβεί κάτι φρικτό, για να πληροφορηθεί ο στυλίτης και συνάμα να στηριχθεί κάθε χριστιανική ψυχή. Την ώρα που τεμαχιζόταν το πανάγιο Σώμα, πριν τη μετάληψη του λαού, μία μερίδα κύλησε από το δισκάριο κι έπεσε στην αγία τράπεζα, όπου μεταβλήθηκε σε σάρκα μπροστά στα μάτια όλων όσων βρίσκονταν εκεί. Ο λειτουργός, θαμπωμένος, δοκίμασε ν’ ακουμπήσει και να ψηλαφίσει την αγία μερίδα. Μόλις όμως την άγγιξε, εκείνη κόλλησε στο δάχτυλό του σαν ζωντανή, φρεσκοσφαγμένη σάρκα, και καθώς τράβηξε το χέρι του, υψώθηκε και η αγία μερίδα κολλημένη στο δάχτυλο. Αμέσως έσταξαν τρεις σταγόνες Αίμα στην αγία τράπεζα που πότισαν το πρώτο και δεύτερο κάλυμμα κι έφτασαν μέχρι το μάρμαρο. Όταν πληροφορήθηκε ο στυλίτης το θαυμαστό γεγονός, μετάλαβε με φόβο και τρόμο την αγία μερίδα που του είχαν στείλει, και ομολόγησε σ’ όλους τη δυσπιστία του.

Ο όσιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης, που διηγήθηκε τη θαυμαστή αυτή ιστορία, υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του θαύματος. Αξιώθηκε να δει, να προσκυνήσει και να πάρει μαζί του ένα κομμάτι από τη θεόσαρκη μερίδα. Κάποτε βρέθηκε στα Ιεροσόλυμα, όπου συνάντησε ένα δαιμονισμένο. Με αδίσταχτη πίστη του κρέμασε στο λαιμό, μέσα σε σακουλάκι, την αγία μερίδα, και σε μερικές μέρες ο ασθενής είχε θεραπευθεί.

Συνάγεται εύκολα το συμπέρασμα ότι αυτό που χρειάζεται, για να αποκαλυφθεί το μυστήριο των μυστηρίων στους ανθρώπους, είναι η πίστη, η ευλάβεια και ο φόβος του Θεού. Όχι η άτακτη υποχώρηση με κάθε είδους ευλογοφανείς δαιμονικές προφάσεις.

Τέταρτος άξονας στον οποίο κινείται ο γέροντας είναι ότι το θαύμα επιτελείται πάντοτε με τρόπο μυστικό και αφανή στα υλικά μάτια, εις τρόπον ώστε να γίνεται αντιληπτό μόνο με τα πνευματικά αισθητήρια του ανθρώπου. Κι ότι αυτό γίνεται από σεβασμό στην ελευθερία και το αυτεξούσιο του ανθρώπου. Λέγει συγκεκριμένα: “Έτσι θέλει ο Κύριος, έτσι είναι το σχέδιο της Θείας Οικονομίας, ώστε οι άνθρωποι ελεύθερα να πιστεύουν, από αγάπη, και όχι από τον εξαναγκασμό υλικών αποδείξεων και από φόβο. Κατά την Σταύρωσή Του ο Χριστός δε χρησιμοποίησε το θαύμα, ενώ θα μπορούσε, για να πείσει τον άνθρωπο. Θα του στερούσε τότε το αυτεξούσιο και το δικαίωμα της επιλογής, με το οποίο τον έχει προικίσει ο Ίδιος. Αντιθέτως, χρησιμοποίησε το παράδειγμα και τη θυσία Του, καλώντας «εν ελευθερία» όποιον θέλει να Τον ακολουθήσει. Ακόμη και η Ανάσταση του Κυρίου έγινε μυστικώς!”

Απορούμε με τις καινοφανείς αυτές θέσεις που επιστρατεύει ο πατήρ για να προετοιμάσει την ολομέτωπη επίθεση που επιφυλάσσει παρακάτω στην θεία Κοινωνία. Φύλακας, δήθεν, αυτός της Χάρης της Παναγίας μας, αντί να διακηρύσσει τα θαύματα της ολοζώντανης πίστης μας, των ιάσεων, των θείων παρεμβάσεων, τα αποκρύβει προς χάριν ποίου; Του κόσμου; Στο όνομα ποιάς αγάπης και ποιάς φιλανθρωπίας; Ποιός άνθρωπος δεν διψάει για την επέμβαση του Θεού στην ζωή του; Ποιά φιλανθρωπία είναι αυτή που τον παρακινεί να πλήξει το Ποτήριο της Ζωής και της Αθανασίας, αντί να το διαδώσει, να το διαφημίσει ώστε και άλλοι να σωθούν ψυχικά και σωματικά;

Πρόκειται, φυσικά, για μια νέα καραμέλα του διαβόλου, ότι δηλαδή η διακήρυξη της πίστης μας, των θαυμάτων, η ομολογία, η ιεραποστολή, στερούν από τον άνθρωπο το αυτεξούσιο και το δικαίωμα της επιλογής, την ελευθερία δηλαδή. Αναποδράστως θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Κύριος κρύβει την παντοδυναμία Του, για να μην στερήσει την ελευθερία από τους ανθρώπους; Κρύβει όλες τις θείες Του ενέργειες και δεν επεμβαίνει στην ζωή του ανθρώπου; Ένας σύγχρονος ντεϊσμός (1), δηλαδή;

Η θέση αυτή του πατρός διανθίζεται και με το επιχείρημα ότι ο Χριστός μόνο κατά τη Δευτέρα Παρουσία θα εμφανιστεί με εμφανή και θαυμαστό τρόπο. Έως τότε η θεία οικονομία θέλει τα θαύματα ταπεινά, πνευματικά και ορατά ανάλογα με την πνευματική κατάσταση του καθενός. Δε συμφωνεί, ως εκ τούτου, ο πατήρ ότι το να μην αντιλαμβάνεται το θαύμα, που κρύβεται πίσω από τη θεία Κοινωνία, ένας πιστός, είναι δείγμα της πνευματικής του κατάστασης; Αλλά και δείγμα της ανηλεούς αιρετικής, πλανεμένης, εκκοσμικευμένης κατήχησης που δέχεται από λυκοποιμένες; Αλήθεια πού είναι το Άγιο Όρος να παρέμβει για τις θέσεις που διατυπώνει εδώ ο πατήρ; Καλούμε την Ιερά Κοινότητα να τοποθετηθεί. Συμφωνεί με την παρέμβαση του κ. Βαρθολομαίου υπέρ της αλλαγής του τρόπου μετάδοσης της θείας Κοινωνίας;

Η νέα αυτή καραμέλα του διαβόλου υποβάλλει και την εξής φαεινή ιδέα στον κ.Βαρθολομαίο, ότι, υπερασπιζόμενοι τον παραδοσιακό τρόπο μετάδοσης της θείας Κοινωνίας (γιατί περί αυτού πρόκειται), χρησιμοποιούμε τα άγια της πίστης μας, για να επιβληθούμε στους άλλους. Μάλιστα, όταν το κάνουμε αυτό, όταν δηλαδή υπερασπιζόμαστε απέναντι στον κόσμο τον τρόπο μετάδοσης της θεία Κοινωνίας, που οι πατέρες μας θέσπισαν για πρακτικούς λόγους, όταν διαδόθηκε ο χριστιανισμός και η ορθοδοξία μας, τότε χρησιμοποιούμε τα άγια της πίστης μας ως σημεία αντιπαλότητας. Συμπεραίνουμε ότι το ίδιο κάνουμε, κατά τον κ.Βαρθολομαίο, και όταν αρνιόμαστε την χρήση μάσκας, τα μέτρα προστασίας στους ιερούς ναούς, τις απολυμάνσεις και όλα τα υπόλοιπα βλάσφημα μέτρα. Με αυτή μας την στάση υποπίπτουμε σε μια σειρά από πολύ σοβαρά αμαρτήματα, κατά τα λεγόμενά του. Ταράζουμε την κοινωνία, τον κόσμο δηλαδή, ως μη οφείλαμε. Δεν είμαστε γνήσιοι μαθητές του Χριστού, δεν είμαστε λογικό και ήμερο ποίμνιο, δημιουργούμε προβλήματα, δεν έχουμε ζωντανή και αληθινή σχέση με το Θεό και το συνάνθρωπο, κάνουμε το θέλημά μας. Από την συμπεριφορά μας αυτή κινδυνεύει περισσότερο η πίστη, γιατί διώχνουμε από την Εκκλησία τους ήμερους και λογικούς· φερόμαστε σαν οπαδοί ομάδας – τί μας θυμίζει, τί μας θυμίζει! – · γινόμαστε εθνοφυλετιστές (άσχετο). Σκανδαλίζουμε τους άλλους και βάζουμε τον εαυτό μας σε πειρασμό απιστίας, γιατί, όταν μια μέρα ξυπνήσουμε και καταλάβουμε πως ο Θεός δεν ενεργεί κατά τις επιθυμίες μας, τότε θα κατηγορήσουμε το Θεό και θα απιστήσουμε. Μάλλον εδώ ο πατήρ ήθελε να πει ότι, όταν μια μέρα ξυπνήσουμε και έχουμε νοσήσει, ενώ έχουμε κοινωνήσει, θα κατηγορήσουμε το Θεό και θα απιστήσουμε. Και διερωτώμεθα, θα μπει κανείς σε έναν τέτοιο πειρασμό αν έχει ορθή, αγιοπατερική και βέβαιη πίστη; Μάλλον κρίνει από τον εαυτό του…

Τον τέταρτο αυτό άξονα τον ολοκληρώνει δίνοντας μια απάντηση στο επιχείρημα: “άσε εμένα που πιστεύω να κοινωνήσω, εσύ που δεν πιστεύεις μην κοινωνάς». Αυτό δεν μπορεί να ισχύσει στην περίπτωση μιας πανδημίας (πόσο βολεύει! αυτός ο όρος τελικά τους “καινοτόμους” ), λέγει, γιατί εκβιάζουμε το σύνολο της κοινωνίας να πιστέψει πως αυτό που κάνουμε δε θα επιδεινώσει την κατάσταση. “Η πανδημία είναι σαν την πυρκαγιά, μεταδίδεται από σπίτι σε σπίτι, έχει εστίες που αναζωπυρώνονται· συνεπώς ο κάθε ένας έχει άμεσο ενδιαφέρον για κάθε πιθανή εστία φωτιάς στο διπλανό του σπίτι”, λέγει.

Νιώθουμε το χρέος να τοποθετηθούμε σε αυτά τα φλιναφήματα. Για όποιον νιώθει τι εστί Ορθοδοξία, για όποιον βιώνει τι είναι η Πίστη μας, η θεία Κοινωνία αποτελεί το μόνο ανάχωμα, το μόνο εμβόλιο στη μετάδοση του ιού. Η θεία Κοινωνία, όταν λαμβάνεται με τους όρους και τις προϋποθέσεις που θέτει ο Κύριος δια του ευαγγελίου και των πατέρων, της Εκκλησίας δηλαδή, σκορπάει την ευλογία του Αρχηγού της Ζωής σε κάθε σπίτι αλλά και στην κοινωνία ολόκληρη και στο Έθνος. Δεν είναι τυχαία η ραγδαία εξάπλωση του ιού στην γενέτειρά μας, στη Θεσσαλονίκη, μετά την περιφρόνηση της τοπικής Εκκλησίας προς το μυροβλήτη πολιούχο της Άγιο Δημήτριο. Οι πιστοί με αυτό το λογισμό βλέπουν και αξιολογούν τα πράγματα, με αυτά τα κριτήρια και διακηρύσσουν την Αλήθεια, δηλαδή τον Κύριο.

Στον πέμπτο άξονα ο κ.Βαρθολομαίος διακηρύσσει αντίθετα ότι η αλήθεια, που πρέπει να ομολογείται και που αξίζει υπεράσπισης και που θα μας ελευθερώσει, είναι να παραδεχτούμε επιτέλους ότι η θεία Μετάληψη, έτσι όπως γίνεται, δημιουργεί προβλήματα και πρέπει με αγάπη και φόβο Θεού η Εκκλησία να αποφασίσει αυτό να το αλλάξει. “Οι αποφάσεις στην Εκκλησία πρέπει να λαμβάνονται με αγάπη και φόβο Θεού, και όχι με εκκοσμικευμένο «φόβο ανθρώπων» ή φοβίες για τις αντιδράσεις «οργισμένου πλήθους». Η αλήθεια πρέπει να ομολογείται. Η αλήθεια θα μας απελευθερώσει και ο Κύριος θα είναι μαζί μας. «Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν, καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰω. η΄ 32). Δεν είναι δυνατόν τα θέματα της Εκκλησίας να επηρεάζονται από πρόσκαιρες ομάδες οργισμένων «φαρισαίων», που αυτοαποκαλούνται «πιστοί». Δεν είναι δυνατόν μια άγρια μειοψηφία να επιβάλλεται στην πλειοψηφία των χριστιανών, απλώς επειδή φωνάζει και βιαιοπραγεί”, λέγει. Εκκοσμικευμένος φόβος, κατά τον π.Βαρθολομαίο, είναι να φοβάσαι να αλλάξεις τον τρόπο μετάδοσης της θείας κοινωνίας και όχι να φοβάσαι ότι θα κολλήσεις τον ιό αν κοινωνήσεις. Τον πρώτο εμείς, κατηχημένοι στα πόδια των αγίων πατέρων και του Ευαγγελίου, τον ονομάζουμε φόβο Θεού και τον δεύτερο δαιμονικό εκκοσμικευμένο φόβο.

Στον έκτο και τελευταίο άξονα προτρέπει τα μέλη της Εκκλησίας να συνέλθουν και να συζητήσουν με πνεύμα αγάπης την εύρεση λύσεων στο θέμα την θείας Κοινωνίας που έχει προκύψει. Συγκεκριμένα λέγει να ακολουθήσουμε με αγάπη τις εντολές του Κυρίου, χωρίς αντιπαράθεση, με ζωντανή πίστη, ζωντανή σχέση δηλαδή με το Χριστό, και συζητώντας να βρούμε άλλον τρόπο μετάδοσης της θείας Κοινωνίας. Γιατί αυτό που προέχει, λέγει ο γέροντας, είναι η Μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού και όχι ο τρόπος.

Αυτή είναι μια θέση που γενικά ακούγεται και προτείνεται. Καλύτερα να πειθαρχούμε στα μέτρα, χρήση μάσκας κλπ., μέσα στη λατρεία λένε κάποιοι, προκειμένου να έχουμε λατρεία, μυστήρια κλπ. Είναι, όμως, έτσι; Αυτή η λογική, καταρχήν, θα οδηγήσει άμεσα στον εξαναγκασμό των μελών της Εκκλησίας, κληρικών και λαϊκών, στον εμβολιασμό, προκειμένου να μετέχουμε στη θεία λατρεία. Και μακροπρόθεσμα θα μας οδηγήσει στην καθολική προδοσία της πίστης, στην Ουνία και στην “τρανσεξουαλοποίηση” γενικά της πίστης, στην αποδοχή της πανθρησκείας, στην ένωσης των Εκκλησιών σε πρώτη φάση και των θρησκειών αργότερα. Και τελικά στο σφράγισμα και στην υποταγή στον Αντίχριστο. Μόνο όσοι δεν περιφρονούν τον τρόπο, την παράδοση δηλαδή της Εκκλησίας και τελικά την βιωμένη πίστη, θα προτιμήσουν στα χρόνια του Αντιχρίστου να καταφύγουν στην έρημο. Ήδη αυτή η περιφρόνηση του τρόπου έχει οδηγήσει στην εκκοσμίκευση και έχει επιφέρει όλα τα δεινά στην Εκκλησία, εν ονόματι της αγάπης. Ο,τι αλλαγή, πάντως, ακούσαμε να γίνεται στις μέρες μας στην θεία Κοινωνία ήταν ανόητη ή βλάσφημη, βλ. εδώ. Ζηλώσατε τους παπικούς, κ.Βαρθολομαίε;

Η αλήθεια είναι ότι εμείς σε διαφορετικά συμπεράσματα καταλήγουμε, αν ακολουθήσουμε με αγάπη τις εντολές του Κυρίου. Οι θέσεις του κ.Βαρθολομαίου δε μπορούν να σταθούν στο κριτήριο του πατερικού λόγου. Ο Μ. Βασίλειος καταγγέλλει την νοοτροπία του κ.Βαρθολομαίου και των ομοίων του. Λέγει συγκεκριμένα, περιγράφοντας την εκκλησιαστική κατάσταση η οποία δημιουργήθηκε μετά την κυριαρχία της αίρεσης του Αρείου: «Καταπεφρόνηται τα των Πατέρων δόγματα, αποστολικαί παραδόσεις εξουθένηνται, νεωτέρων ανθρώπων εφευρήματα ταις Εκκλησίαις εμπολιτεύεται· τεχνολογούσι λοιπόν, ου θεολογούσιν οι άνθρωποι· η του κόσμου σοφία τα πρωτεία φέρεται παρωσαμένη το καύχημα του Σταυρού. Ποιμένες απελαύνονται, αντεισάγονται δε λύκοι βαρείς διασπώντες το ποίμνιον του Χριστού».

Είναι ολοφάνερο ότι διάγουμε καιρό λυσσομανούσης αιρέσεως στις μέρες μας. Και η θέση του πατρός ότι “ η Εκκλησία μας υπάρχει 2.000 χρόνια και θα υπάρχει έως εσχάτων, διότι μέσα σε Αυτήν υφίσταται μια εξελισσόμενη, ζωντανή και συνεχώς ανατροφοδοτούμενη σχέση του Θεού με τον άνθρωπο!”, είναι πάγια θέση των μεταπατερικών εκσυγχρονιστών της Εκκλησίας.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής από τον 7ο αιώνα μ.Χ., επίκαιρος και αεί έγκυρος και έγκαιρος, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου:

«Προσέξτε μή­πως, ενώ προφασιζόμαστε την ειρήνη, βρεθούμε να νοσούμε και να κηρύττουμε την αποστασία, η οποία θα είναι, κατά τον θείο απόστολο, πρόδρομος της πα­ρουσίας του Αντιχρίστου. Αυτά σας τα είπα χωρίς κανένα δισταγμό, κύριοί μου, για να λυπηθήτε τους ε­αυτούς σας κι εμάς».

κ.Βαρθολομαίε, λυπηθείτε μας, στο όνομα του Χριστού!


  1. https://el.wikipedia.org Ο ντεϊσμός κατέληξε να ταυτιστεί με την κλασική πεποίθηση ότι ο Θεός δημιούργησε μεν τον κόσμο, αλλά δεν παρεμβαίνει πλέον στη λειτουργία του, μολονότι τούτο δεν αποτελεί απαραίτητο συστατικό του ντεϊσμού.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra


Δείτε σχετικά:
Αγιορείτικη Ιλαροτραγωδία
Με πρόφαση τον Κορωνοϊό απειλείται μέχρι και το άβατον στο Άγιον Όρος
– γ. Γαβριήλ: Τα πνευματικά μέσα αντιμετώπισης του Κορωνοϊού και οι επιπτώσεις από το εμβόλιο [ΒΙΝΤΕΟ 2020]
– γ. Γαβριήλ (κελί Κουτλουμουσιανόν): Υποτακτικός του Θεού ο Κορωνοϊός [ΒΙΝΤΕΟ 2020]