του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη, Contributor Editor
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Ο Οικουμενικός Βαρθολομαίος στις ΗΠΑ σφράγισε δημοσίως ως Οικουμενιστής τα τριάντα χρόνια της θητείας του…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Όταν η οικουμενιστική πλάνη ριζώσει βαθιά μέσα στην Εκκλησιαστική ηγεσία της Ορθοδοξίας, το επόμενο βήμα είναι η απροκάλυπτη, η ανερυθρίαστη, η ξεδιάντροπη δημόσια παραδοχή, “γυμνή τη κεφαλή” της αιρετικής διδασκαλίας τους.   

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος παραδέχηκε σε δημόσια ομιλία του την 26η Οκτωβρίου στην Ουάσιγκτον πως «Ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας αποκατάστασης της ενότητας της Ρωμαιοκαθολικής με την Ορθόδοξη Εκκλησία»

Επειδή το θέμα το ανέδειξε η Ουκρανική δημοσιογραφική οργάνωση  pravoslavie.ru (ΕΟΔ – Ενωση Ορθοδοξων Δημοσιογραφων), για να μη θεωρηθεί πως “η Κατάνυξη είναι ρουβλιοκίνητη” και “διάκειται εμπαθώς” απέναντι στο Φανάρι, αναζητήσαμε διασταύρωση της είδησης μέσω της Google. 

Η σύντομη αυτή αναζήτηση, μας οδήγησε στην επίσημη ιστοσελίδα της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Εκεί, μετά πολλής υπερηφανείας, παρατίθεται στην αγγλική γλώσσα ολόκληρη η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου.

Πρόκειται για μια δημόσια παραδοχή της οικουμενιστικής πλάνης την οποία υπηρετεί ο ίδιος, το Οικουμενικό Πατριαρχείο και εν τέλει ολόκληρη η διοικούσα Ορθόδοξη Εκκλησία στην εποχή μας. 

Ξεπεράστηκαν οι κλειστές πόρτες και η μυστικοπάθεια των διαθρησκειακών διαλόγων μέχρι τον Αθηναγόρα.

Ξεπεράστηκαν το επόμενο στάδιο της παραγωγής στους διαθρησκειακούς διαλόγους της ντροπής,  θεολογικών και δυσνόητων για τον πιστό λαό κειμένων, στα οποία υπάρχει και το περιθώριο “καθησυχαστικών” ερμηνειών για όσους αντιδρούν στο εσωτερικό.  

Ξεπεράστηκε ακόμα και αυτό το Κολυμπάρι, το οποίο ἀποδέχθηκε τή «Δήλωση τοῦ Τορόντο» και ἐπικύρωσε τίς αἱρέσεις τῶν Συνάξεων Πόρτο Ἀλέγκρε, Πουσάν, Μπαλαμάντ κ.ἄ.

Κάθε ένωση πραγματική προϋποθέτει ως γνωστό τη σύγκραση ομοειδών πραγμάτων. Όταν λοιπόν γίνεται λόγος περί ενώσεως, πώς δέχεται ως συζητητή της Ορθοδοξίας ένα ολότελα κοσμικό και αντικοινωνικό σύστημα, τον επάρατο Παπισμό;

Δικαιώνεται ο μακαριστός, ομολογητής, συκοφαντημένος και διωκόμενος για τους αγώνες του υπέρ της πίστεως  γέροντάς μας, πρωτοπρεσβύτερος π. Νικόλαος Μανώλης, όταν προφητικά στη δημόσια δήλωση της Αποτείχισής του από την παναίρεση του οικουμενισμού δήλωνε:

“Έπαψαν να παρέχουν στο ποίμνιο την Αγνή βιταμίνα της πίστης και δίνουν αντ’ αυτής δηλητήριο θανατηφόρο με το όνομα “Οικουμενισμός” σε πανέμορφη συσκευασία και με περιτύλιγμα “Αγάπη”, μετατρέποντας τους πιστούς σε τραγικά πειραματόζωα”.

Αν έχει διχάσει την κοινωνία ένα κολοσσιαίο υγειονομικό πείραμα και έχει ξεσηκώσει την μήνυ των Αρχιερεών, η σημερινή αποκάλυψη της δημόσιας παραδοχής του ίδιου του Οικουμενικού Πατριάρχη δεν πρέπει να προκαλέσει την αντίδραση Πατριαρχών, Ιεραρχών, Κληρικών, Μοναχών και Μοναζουσών αλλά και των λαϊκών;  Υπάρχει άλλη, πιο κόκκινη γραμμή, για να προχωρήσουμε στην Αποτείχιση;

Καλή Μετάνοια!


Παραθέτουμε την αυτόματη μετάφραση, (διατηρώντας την ορθογραφία και την σύνταξη) και ολόκληρη την ομιλία του στα αγγλικά.       

«Το μέλλον του Οικουμενικού Κινήματος» Ουάσιγκτον.  (26 Οκτωβρίου 2021)

Σεβασμιώτατοι, Εξοχότητες και Χάρη σας, Αξιότιμοι Οικουμενικοί Αρχηγοί, Κυρίες και κύριοι, Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και αδελφές, 

Σας ευχαριστούμε θερμά που μας καλωσορίσατε σήμερα και μοιραστήκατε την οικουμενική χαρά να συναντηθούμε ως Χριστιανοί από διάφορες Εκκλησίες. 

Θα θέλαμε να εκφράσουμε τη βαθύτατη ευγνωμοσύνη μας στον κ. Jim Winkler, Πρόεδρο και Γενικό Γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου Εκκλησιών και τον Επίσκοπο Jefferson-Snorton, Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου του NCC, καθώς και στον Αυτού Εξοχότητα David Talley, Επίσκοπο Μέμφις και πρόεδρο της Επιτροπής Οικουμενικών και Διαθρησκειακών Υποθέσεων στη Διάσκεψη των Καθολικών Επισκόπων των Η.Π.Α., και τέλος στον αιδεσιμότατο Susan Henry Crowe, τον οικοδεσπότη μας σήμερα σε αυτό το υπέροχο κτήριο των Ηνωμένων Μεθοδιστών, για τα λόγια καλωσορίσματος και την αληθινή χριστιανική φιλοξενία. 

Από τις αρχές Σεπτεμβρίου, έχουμε ταξιδέψει εκτενώς από την Ουγγαρία στην Ιταλία, από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στο Βατικανό και τώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Είναι πεποίθησή μας ότι ο οικουμενικός διάλογος είναι πρώτα και κύρια μαρτυρία της χριστιανικής μας πίστης και της ενότητας του Σώματος του Χριστού που είναι εγγενής στη διδασκαλία του Ευαγγελίου. 

Η κλήση του Χριστού για ενότητα απευθύνεται ξεκάθαρα σε εμάς: «Δεν ζητώ μόνο εξ ονόματος αυτών, αλλά και εκ μέρους εκείνων που θα πιστέψουν σε μένα μέσω του λόγου τους, να είναι όλοι ένα. Όπως εσύ, Πατέρα, είσαι σε μένα και εγώ είμαι μέσα σου, ας είναι και αυτοί σε εμάς, για να πιστέψει ο κόσμος ότι εσύ με έστειλες». (Ιωάννης 17:20-21) Από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η αναζήτηση της ενότητας έγινε ζωτικό μέρος της αποστολής της Εκκλησίας στον κόσμο, η Ορθόδοξη Εκκλησία έδινε πάντα προτεραιότητα στην προσέγγιση μεταξύ των Χριστιανών ως απάντηση στην εντολή του Χριστού. 

Καμία άλλη Εγκύκλιος του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν αποτελεί παράδειγμα της Ορθόδοξης δέσμευσης στο οικουμενικό κίνημα όπως η Εγκύκλιος «Προς τις Παντού Εκκλησίες του Χριστού», που εκδόθηκε το 1920, στον απόηχο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. 

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανάγκη για μια παγκόσμια χριστιανική οργάνωση έγινε πραγματικότητα με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, βασισμένη σε δύο κρίσιμες αρχές: έναν πραγματικό διάλογο για θεολογικά ζητήματα και την ανάγκη για κοινή κοινωνική δράση. 

Σήμερα το οικουμενικό κίνημα βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Αν δεν θέσουμε το θέμα της ενότητας και της κοινωνίας στο επίκεντρο της δέσμευσής μας, θα χάσουμε την αυθεντικότητα των σχέσεών μας και τον κοινό στόχο που μας ενώνει. Έχουμε εξαιρετικούς και πολύ ταλαντούχους θεολόγους που εργάζονται σε διάφορες πτυχές του δόγματός μας. Αλλά πώς μπορούμε να επανεφεύρουμε τη δέσμευσή μας στον «διάλογο της αγάπης;» 

Όπως ίσως γνωρίζετε, αυτή η έκφραση χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να περιγράψει την πρώτη συνάντηση του Πάπα Παύλου ΣΤ’ με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα, στην Ιερουσαλήμ, το 1964. Ο διάλογος της αγάπης χρειάζεται σύμβολα, πράξεις και συναντήσεις που ενσωματώνουν την επιθυμία μας για ενότητα. 

Επιτρέψτε μας να προσφέρουμε ένα παράδειγμα του είδους του οικουμενικού ορόσημου στο οποίο δεσμευόμαστε σχετικά με ένα θέμα που μας αρέσει πολύ: την προστασία του περιβάλλοντος. 

Στις 7 Σεπτεμβρίου 2021, μαζί με την Αγιότητά του Πάπα Φραγκίσκο και τον Παναγιώτατο Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρυ Τζάστιν Ουέλμπι, απευθύναμε για πρώτη φορά στην ιστορία του Χριστιανισμού μια επείγουσα έκκληση για το μέλλον του πλανήτη. 

Λίγες εβδομάδες αργότερα, ήμασταν και πάλι μαζί στην Ιταλία για να συζητήσουμε το περιβάλλον στο πλαίσιο της προετοιμασίας για το COP26. Η κοινή μας φροντίδα για το φυσικό περιβάλλον έχει γίνει μια απτή ευκαιρία να εξερευνήσουμε το μυστήριο της ενότητας. 

Η αποφασιστικότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου με την οικολογική κρίση στηρίζεται στην αρχή ότι δεν μπορούμε να έχουμε δύο τρόπους να βλέπουμε τον κόσμο: έναν, θρησκευτικό και άλλον, κοσμικό. Δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε τις ανησυχίες μας για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα ανθρώπινα δικαιώματα ή την κοινωνική δικαιοσύνη από τις ανησυχίες μας για την οικολογική διατήρηση και βιωσιμότητα. 

Αυτές οι ανησυχίες συνδέονται στενά. Εάν εκτιμούμε κάθε άτομο που είναι φτιαγμένο κατά την εικόνα του Θεού, και αν εκτιμούμε κάθε σωματίδιο της δημιουργίας του Θεού, τότε πρέπει επίσης να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον και τον κόσμο μας. 

Με θρησκευτικούς όρους, ο τρόπος με τον οποίο σχετιζόμαστε με τη φύση αντανακλά άμεσα τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τον Θεό και τους συνανθρώπους μας, καθώς και τον τρόπο που σχετιζόμαστε με το σύνολο της δημιουργίας σε όλη τη βιοποικιλότητα και την ομορφιά της. 

Γι’ αυτό ο σεβασμιότατος προκάτοχός μας, ο αείμνηστος Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος έστειλε, την 1η Σεπτεμβρίου 1989, την πρώτη Εγκύκλιο σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες ανά τον κόσμο, καθιερώνοντας την πρώτη ημέρα του εκκλησιαστικού έτους ως Ημέρα Προσευχής για την Προστασία της Δημιουργίας. 

Έχουμε δηλώσει επανειλημμένα ότι η κρίση που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν είναι πρωτίστως οικολογική. Είναι μια κρίση στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Αντιμετωπίζουμε τον πλανήτη μας με ιερόσυλο τρόπο, ακριβώς επειδή αδυνατούμε να τον δούμε ως δώρο από ψηλά. γιατί αδυνατούμε να αναγνωρίσουμε την υποχρέωσή μας να σεβαστούμε και να μεταδώσουμε αυτό το δώρο στις επόμενες γενιές. 

Επομένως, προτού μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τα προβλήματα του περιβάλλοντός μας, εμείς, ως Χριστιανοί διάκονοι, πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο και την κοινωνία. Διαφορετικά, έχουμε να κάνουμε απλώς με συμπτώματα και όχι με τις αιτίες τους. Χρειαζόμαστε μια νέα κοσμοθεωρία εάν θέλουμε να επιθυμούμε αυτό που το Βιβλίο της Αποκάλυψης αποκαλεί «μια νέα γη». (Αποκ. 21.1) 

Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα μεταξύ πολλών άλλων. Γνωρίζουμε τις κολοσσιαίες πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει το Εθνικό Συμβούλιο Εκκλησιών, ειδικά για την αντιμετώπιση της φυλετικής αδικίας. Αν θεωρήσουμε την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος με βάση τη θεολογική αναγνώριση της παρουσίας του Θεού, πόσο περισσότερο θα πρέπει να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια οποιουδήποτε ανθρώπου με βάση την ιερότητα της εικόνας του Θεού που αποτυπώνεται σε κάθε άνθρωπο; 

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και αδελφές, Το μέλλον του οικουμενικού κινήματος έγκειται στον «διάλογο της αγάπης» μέσω της δημιουργίας νέων συμβόλων και κοινών δράσεων. Πρέπει να ανοίξουμε τις καρδιές μας στη γλώσσα του διαλόγου. Αυτή είναι η έσχατη προϋπόθεση για την αποκατάσταση της ενότητας μεταξύ των Χριστιανών. 

Ο 20ός αιώνας ήταν μια εποχή για αυξανόμενη αποκατάσταση των σχέσεων. Ο 21ος αιώνας πρέπει να γίνει ο αιώνας της αποκατάστασης της ενότητας. 

Η πορεία προς τη χριστιανική ενότητα δεν ήταν ούτε ειρηνική ούτε ανώδυνη. Η ενότητα είναι ένα έργο που παραμένει δύσκολο να εκπληρωθεί. Αλλά οι δεσμοί φιλίας μεταξύ των διχασμένων εκκλησιών και οι γέφυρες με τις οποίες μπορούμε να ξεπεράσουμε τους διαχωρισμούς μας είναι απαραίτητοι, τώρα περισσότερο από ποτέ. Η αγάπη είναι απαραίτητη, ώστε ο διάλογος μεταξύ των εκκλησιών μας να μπορεί να πραγματοποιηθεί με κάθε ελευθερία και εμπιστοσύνη. 

Στη συνέχεια, θα αναγνωρίσουμε ότι οι αποκλίσεις που προέρχονται από διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι εκκλησίες ανταποκρίνονται στα ηθικά προβλήματα δεν είναι απαραίτητα ανυπέρβλητες, αφού οι εκκλησίες μαρτυρούν το Ευαγγέλιο σε διαφορετικά πλαίσια. 

Θα πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε τον διάλογο ως ένα ήθος με το οποίο οι εκκλησίες μπορούν να προετοιμαστούν να συγκρίνουν και να αντιμετωπίσουν τις αποκλίσεις τους με ειλικρίνεια, εξετάζοντάς τις υπό το πρίσμα του δόγματος, της λατρείας, της Αγίας Γραφής, αλλά και της ποιμαντικής φροντίδας. Ας προχωρήσουμε, λοιπόν, με ελπίδα στην πορεία προς την αποκατεστημένη ενότητά μας. 

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.


“The Future of the Ecumenical Movement”

Washington, D.C.

(October 26, 2021)

* * *

Your Eminences,

Your Excellences and Graces,

Distinguished Ecumenical Leaders,

Ladies and Gentlemen,

Dear Brothers and Sisters in Christ,

We cordially thank you for welcoming us today and sharing the ecumenical joy of coming together as Christians from various Churches. We would like to express our deepest gratitude to Mr. Jim Winkler, President and General Secretary of the National Council of Churches and Bishop Jefferson-Snorton, Chair of NCC Governing Board, as well as to His Excellency David Talley, Bishop of Memphis and chair of the Committee on Ecumenical and Interreligious Affairs at the US Conference of Catholic Bishops, and finally to the Reverend Susan Henry Crowe, our host today in this magnificent United Methodist Building, for their words of welcome and true Christian hospitality.

Since the beginning of September, we have traveled extensively from Hungary to Italy, from the United Arab Emirates to the Vatican and now to the United States of America. It is our conviction that ecumenical dialogue is first and foremost a witness to our Christian faith and to the unity of Christ’s Body that is inherent to the teaching of the Gospel. Christ’s call to unity is clearly directed to us:

“I ask not only on behalf of these, but also on behalf of those who will believe in Me through their word, that they may all be one. As you, Father, are in Me and I am in You, may they also be in Us, so that the world may believe that You have sent Me.” (John 17:20-21)

Since the late 19th century, when the quest for unity became a vital part of the Church’s mission in the world, the Orthodox Church has always prioritized the rapprochement among Christians as a response to Christ’s commandment. No other Encyclical of the Ecumenical Patriarchate exemplifies the Orthodox commitment to the ecumenical movement like the Encyclical “Unto the Churches of Christ Everywhere,” issued in 1920, in the aftermath of the First World War.

Following World War II, the need for a global Christian organization was brought to fruition with the World Council of Churches, based on two crucial principals: an actual dialogue on theological issues and the need for joint social action.

Today, the ecumenical movement is at a crossroads. If we do not place the issue of unity and communion at the center of our commitment, we will lose the authenticity of our relationships and the common goal that brings us together. We have excellent and very talented theologians working on various aspects of our doctrine. But how can we reinvent our commitment to the “dialogue of love?” As you may know, this expression was originally used to describe the first encounter between Pope Paul VI and Ecumenical Patriarch Athenagoras, in Jerusalem, in 1964. The dialogue of love needs symbols, actions and encounters that embody our desire for unity.

Allow us to offer one example of the kind of ecumenical milestone to which we are committed regarding an issue dear to our heart: the protection of the environment. On September 7, 2021, together with His Holiness Pope Francis and His Grace Archbishop Justin Welby of Canterbury, we, for the first time in the history of Christianity, issued an urgent appeal for the future of the planet. A few weeks later, we were once again together in Italy to discuss the environment in preparation for the COP26. Our common care for the natural environment has become a tangible opportunity to explore the mystery of unity.

The determination of the Ecumenical Patriarchate with the ecological crisis is grounded in the principle that we cannot have two ways of looking at the world: one, religious and another one, worldly. We cannot separate our concerns for human dignity, human rights, or social justice from our concerns for ecological preservation and sustainability. These concerns are closely linked. If we value each individual made in the image of God, and if we value every particle of God’s creation, then we must also care for each other and our world. In religious terms, the way we relate to nature directly reflects the way we relate to God and to our fellow human beings, as well as the way we relate to the whole of creation in all its biodiversity and beauty.

That is why our venerable predecessor, the late Ecumenical Patriarch Demetrios sent, on September 1st, 1989, the very first Encyclical to all Orthodox Churches throughout the world, instituting the first day of the ecclesiastical year as the Day of Prayer for the Protection of Creation.

We have repeatedly stated that the crisis we are facing today is not primarily ecological. It is a crisis in the way we perceive and conceive of the world. We treat our planet in a sacrilegious way, precisely because we fail to see it as a gift from above; because we fail to recognize our obligation to respect and pass this gift on to future generations. Therefore, before we can effectively deal with problems of our environment, we, as Christian ministers, must change the way we see the world and society. Otherwise, we are simply dealing with symptoms and not their causes. We require a new worldview if we are to desire what the Book of Revelation calls “a new earth.” (Rev. 21.1)

This is only one example among many others. We are aware of the colossal initiatives the National Council of Churches has undertaken, especially in tackling racial injustice. If we consider the protection of the natural environment based on the theological acknowledgment of God’s presence, how much more should we defend the dignity of any human being based on the sacredness of God’s image imprinted in every person?

Dear Brothers and Sisters in Christ,

The future of the ecumenical movement resides in “the dialogue of love” through the creation of new symbols and common actions. We need to open our hearts to the language of dialogue. This is the ultimate condition for the restoration of unity among Christians. The 20th century was a time for growing restoration of relationships. The 21st century should become the century of the restoration of unity. The path to Christian unity has been neither peaceful nor painless. Unity is a task that remains difficult to fulfill. But the bonds of friendship among divided churches and the bridges by which we can overcome our divisions are indispensable, now more than ever. Love is essential, so that dialogue between our churches can occur in all freedom and trust. Then, we will acknowledge that the divergences originating from different ways in which churches respond to moral problems are not necessarily insurmountable, since churches witness to the gospel in different contexts. We should also recognize dialogue as an ethos by which churches can be prepared to compare and confront their divergences honestly, examining them in light of doctrine, worship, holy Scripture, but also pastoral care. Let us, therefore, process with hope along the path toward our restored unity.

Thank you for your kind attention.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra


Δείτε σχετικά:
«Χωρίς τον Πρώτο η Ορθοδοξία είναι συνομοσπονδία» τάδε έφη Βαρθολομαίος Αρχοντώνης
– Κατηγορείται για παπικές αξιώσεις ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος από τον δεύτερο τη τάξει του Πατριαρχείου…
– Η θέση της Εκκλησίας της Ρωσίας για το πρωτείο του Οικουμενικού Πατριάρχη
– Το Οικουμενικό Αιρεσιαρχείο και ο επικίνδυνος Πατριάρχης