του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη, Contributor Editor
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Αυτή είναι η διακινδύνευση της ποίησης, επειδή ο ποιητής είναι εκείνος που “ακούει μία γλώσσα ανερμήνευτη”…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Κοσμικές τιμές δίχως αντίκρισμα στον ουρανό

Άλλη μια αδικαιολόγητη αναγόρευση σε επίτιμο διδάκτορα έλαβε χώρα σε πανεπιστημιακή σχολή της πατρίδας μας. Αυτή τη φορά τιμητής ήταν το Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και τιμώμενος ο Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ.

Όταν το τιμώμενο πρόσωπο ελέγχεται σφόδρα για θέματα πίστεως, όταν έργω και λόγω αποδεικνύεται ακραιφνής οικουμενιστής μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, τότε αποτελεί  λογική παραδοξότητα τέτοια τιμή στο πρόσωπό του και μάλιστα από Τμήμα Θεολογίας. 

Αυτή η ανωμαλία έχει θεσμοθετηθεί και επιχειρείται να νομιμοποιηθεί στα τριάντα ένα χρόνια της Πατριαρχίας Βαρθολομαίου Αρχοντώνη. Όταν ο εγκέφαλος της οικουμενιστικής συμμορίας, ο ιθύνων νους της επιχείρησης νομιμοποίησης του Οικουμενισμού και της Συνοδικής αθώωσής του, τιμάται κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση από πανεπιστημιακά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο, θα ήταν αφέλεια να πιστέψουμε πως “το δεξί του χέρι” δε θα ακολουθούσε την πεπατημένη οδό του μέντορά του.

Εθώπευσε τον δεσπότην λόγω

Είναι κατάντημα να βλέπουμε αξιολύπητους καθηγητές θεολογικών σχολών να πλέκουν το εγκώμιο ενός Αρχιερέα, κλείνοντας τα μάτια στις οικουμενιστικές του εκτροπές. Είναι ανησυχητικό την 1η Νοεμβρίου 2022 να τιμούν το ίδιο πρόσωπο που στις 26 Οκτωβρίου 2022 συμπροσευχήθηκε με τον αιρεσιάρχη Πάπα Ρώμης στο Κολοσσαίο. Ήδη από το 2020, όταν ακόμη ήταν  Μητροπολίτης Γαλλίας, επισημάναμε τον κίνδυνο: 

“Πιστός για ακόμη μια φορά στην αίρεση του Οικουμενισμού αποδεικνύεται ο Μητροπολίτης Γαλλίας κ.Εμμανουήλ, καθώς στις 11 Οκτωβρίου τέλεσε Ορθόδοξο Εσπερινό στον παπικό ναό Αγίου Στεφάνου στο λόφο της Αγίας Γενοβέφας στο Παρίσι. Δεν έλειπαν βέβαια και οι αιρετικοί παπικοί, οι οποίοι μάλιστα φορούσαν και τα λειτουργικά τους άμφια!

Το Οικουμενιστικό του βιογραφικό είναι υπερπλούσιο, καθώς δε χάνει ευκαιρία να συμπροσευχηθεί και να συμφορέσει τα αρχιερατικά του, παρέα με κάθε λογής αιρετικούς. Το αποκορύφωμα της καριέρας του (προς το παρόν) είναι η θέση που κατείχε στην ψευδοσυνόδο του Κολυμπαρίου και στην Ουκρανική ψευδοαυτοκεφαλία. Διαθρησκειακά συνέδρια, πανθρησκειακές συμπροσευχές, συλλείτουργα με σχισματικούς είναι μερικά από τα καμώματά του… Θερμός υποστηρικτής του δημιουργού του Ουκρανικού σχίσματος και Πάπα της Ανατολής Βαρθολομαίου, έχει αφιερώσει τη μέχρι τώρα καριέρα του (και όχι διακονία) στην καλλιέργεια του Οικουμενιστικού πνεύματος και της Εκκοσμίκευσης στη Μητρόπολη που του ανέθεσε η Εκκλησία. 

Μιμούμενος τους εχθρούς της Πίστεώς μας και αγνοώντας την ποιμαντική του ευθύνη, οδηγεί την τοπική Εκκλησία στον βούρκο της αίρεσης, με κατεύθυνση ευθεία προς την Κόλαση. Εμείς ως katanixi.gr θα χτυπούμε συνεχώς τον κώδωνα του κινδύνου στα Οικουμενιστικά αυτά αίσχη, ευχόμενοι ο κ. Εμμανουήλ να συνέλθει από την πλάνη. Ο στόχος μας είναι να αφυπνίσουμε τους Ορθόδοξους, ώστε να αποστρέφονται τέτοιους αιρετίζοντες κληρικούς, όπως ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες!”

Έχοντας αυτά υπόψη μας, ακούσαμε τον καθηγητή του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Εμμανουήλ Καραγεωργούδη, στην ομιλία του με τίτλο: «Επαινος Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Εμμανουήλ επί τη αναγορεύσει αυτού ως επιτίμου διδάκτορος του Πανεπιστημίου Αθηνών» να λέει ανάμεσα στα άλλα και τα εξής: 

“Οι κορυφές των βουνών χαρακτηρίζονται από το ύψος τους. Η ύλη τους μπορεί να μεταφέρεται στην πεδιάδα, το ύψος τους, όμως, όχι. Γι’ αυτό και η κατάκτηση του ύψους ισοδυναμεί με την κατάκτηση απρόσιτης κορυφής. Ο λόγος παρατάσσει αναγκαίως τις προτάσεις του, που στην πεδινή συνείδηση φαίνονται μονοπάτι πεδινό. Κι όμως, ένας εύστροφος και προβληματισμένος νους αντιλαμβάνεται μέσα από τον παρατακτικό λόγο τις εξάρσεις και τους γκρεμούς, τα προσιτά και τα απρόσιτα. Οι μεγάλες συνειδήσεις είναι ορεινές. Διότι το αληθές τοπίο της ύπαρξης είναι ορεινό”.

Αδολέσχης σοφιστής 

Η απάντηση του τιμωμένου δεν άργησε και ξεκίνησε εντυπωσιακά με τον τίτλο της ομιλίας του: “Φώς φορεί, φώς πέμπει, φώς εστι: Η θέορτος αρτιφωνία τού Χαλκηδονίου δόγματος ως εσαεί μέτρον τής Κοινωνίας εν διαλόγω”. Θα αρκεστούμε σε ένα απόσπασμα για να αντιληφθεί ο πιστός λαός το πνεύμα στο οποίο ήταν γραμμένη η ομιλία:

Το γεγονός της Χαλκηδόνος λαμβάνει το νόημά του απ’ όλο το παρελθόν που συνοψίζει, αλλ’ ίσως ακόμη περισσότερο από την μετέπειτα εξέλιξη που εγκαινιάζει η Σύνοδος του 451, η οποία δεν αντιπροσωπεύει ούτε ένα οριστικό τέλος ούτε μία απόλυτη αρχή. Όμως αν η ιστορία του δόγματος πρόκειται να κατανοήσει το σύνολο της εν χρόνω ανάπτυξης του, θα το κάνει, χωρίς να προδώσει την μοναδικότητα της πεπερασμένης στιγμής, εφόσον μεταφέρει την ήρεμη βεβαιότητα της ωριμότητας στις αβεβαιότητες μιας έξαρσης, που εξακολουθεί να εγκυμονεί ποικίλες δυνατότητες” 

Και κλείνει την ομιλία του λέγοντας:
“Αυτή η βιογραφική απεικόνιση του ποιητή είναι η μόνη που ειρηνεύει την ψυχή μου. Εισήλθατε λαμπαδηφόροι, ίσως για να αντικρύσετε κάποιο θαύμα. Σας ευχαριστώ από καρδιάς για τις μεγάλες προσδοκίες σας. Το μόνο θαύμα που μπορώ να σας αναγγείλω είναι η εν Χριστώ δικαίωση του Έλληνος λόγου. Δεν είναι λίγο, γιατί στην δική μου ιδανική πολιτεία κυβερνούν οι ποιητές.

Σας ευχαριστώ”.

Τα παιχνίδια με τη γλώσσα είναι απαιτητικά. Όταν το κινδυνευόμενο είναι η πίστη, τότε στα χέρια θεολόγων, δίχως Ορθόδοξο βίωμα, το γλωσσικό εργαλείο γίνεται επικίνδυνο. Ο κίνδυνος είναι πως όσο υψηλότερη είναι η γλωσσική κατάρτιση, με τόση μεγαλύτερη ευκολία μπορεί κανείς να προάγει τη διγλωσσία, να κρύψει το ψεύδος, να καμουφλάρει την αίρεση, να αφήνει περιθώριο για πολλαπλές ερμηνείες και τέλος να προκαλεί σύγχυση στον πιστό λαό. 

Ηνάγκασαν αυτὸν παρασχείν λόγον των ειρημένων    

Τα ευρήματά μας σε απλά Ελληνικά είναι πολύ συγκεκριμένα και προκαλούν σκανδαλισμό:

  1. Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος απέτυχε!
    Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτούμε ότι μιλώντας ιστορικά, αυτή η ευγενής προσπάθεια για την ανάκτηση της ενότητας της Εκκλησίας, απέτυχε ως προς αυτό. Ο όρος της Συνόδου προκάλεσε βίαιη αντίδραση σε ορισμένες ανατολικές επαρχίες της αυτοκρατορίας. Για περισσότερους από δύο αιώνες η Εκκλησία θα κλυδωνιζόταν και πάλι από θεολογικές διαμάχες. Πολλές φορές έγιναν προσπάθειες να αποδυναμωθεί η γλώσσα και η στιβαρή  λογική του χαλκηδονίου δόγματος, αλλ’ η δύσθεος γλωσσαλγία εξεφαυλίσθη. Ωστόσο, αν και η αλήθεια επικράτησε, η ειρήνη δεν αποκαταστάθηκε ποτέ στην χριστιανική ανατολή. Και τελικά ένα μεγάλο τμήμα του χριστιανικού κόσμου αποσχίστηκε από την εκκλησιαστική κοινωνία των Ορθοδόξων αντιτιθέμενο σθεναρά στην Σύνοδο”.
  2. Πεπερασμένος νους και ακατάλληλο λεξιλόγιο ή πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας
    Δεν είναι περίεργο που η θεολογική του περιγραφή είναι λεπτή και περίπλοκη. Δεν μπορεί κάποιος να αποφύγει την διαλεκτική ένταση στην πιστοποίηση του μυστηρίου. Απλότητα σ’ αυτή την περίπτωση θα σήμαινε αναπόφευκτα απλούστευση και απώλεια της ουσίας. Το μυστήριο της ενσάρκωσης δεν μπορεί ποτέ να γίνει πλήρως κατανοητό από  έναν πεπερασμένο νου. Η πίστη φέρνει φώτιση στην ανθρώπινη διάνοια. Και αυτή  είναι η κινητήρια δύναμη όλης  της θεολογικής σπουδής. Η ασαφής διατύπωση ή το ακατάλληλο λεξιλόγιο μπορούν να συσκοτίσουν και να προδώσουν την αλήθεια. Η πρώιμη Εκκλησία είχε απόλυτη ανάγκη από ένα επαρκές λεξιλόγιο. Έπρεπε να επινοήσει νέους όρους, για να καταδείξει ότι ο Υιός του Ανθρώπου είναι ο Υιός του ζώντος Θεού”. 
  3. Ο Διάλογος πρέπει να διασωθεί
    Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού που μας αγαπά τόσο πολύ, ώστε διακινδυνεύει να συνομιλήσει μαζί μας και να μας καλέσει σε μία σχέση μέσω του προσώπου του Ιησού. Ο Χριστός είναι  το πρόσωπο του Θεού σε διάλογο με τον άνθρωπο. Τούτη η ύψιστη πράξη διαλόγου, η επανανοημοδότηση της έννοιας του, θα πρέπει να μας βοηθήσει να προχωρήσουμε στην πρακτική και ρεαλιστική κατανόηση της φύσεως και των δυνατοτήτων της εν λόγω αγάπης. Ο διάλογος πρέπει να διασωθεί από την ρομαντική αισιοδοξία των νεωτεριστών και από τις  συναισθηματικές φαντασιώσεις εκείνων που βρίσκουν την ουσία στο ατομικιστικό συναίσθημα και βίωμα”.
  4. Αθωώνει αυθαίρετα το Φανάρι Ι (για τον Οικουμενισμό και τη Νέα Εκκλησιολογία)
    Ζώντας με την πνοή του Αγίου Πνεύματος, η μεγάλη του Χριστού Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως εκφράζει σε κάθε εποχή το θεϊκό φως προς οποιαδήποτε κατεύθυνση και με όποιον τρόπο θελήσει το Πνεύμα. Τούτο σημαίνει στον παρόντα χρόνο, ότι μεριμνά να διαφυλάξει αβλαβή, ενωμένη και άφθορη την οικογένεια των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, που συγκροτούν την μία Εκκλησία, μετέχοντας του κοινού ποτηρίου της Ευχαριστίας και τηρώντας απαραχάρακτη την δογματική παρακαταθήκη της Πίστεως.
  5. Αθωώνει αυθαίρετα το Φανάρι ΙΙ (Για το Σχίσμα με το Πατριαρχείο Μόσχας και τα συλλείτουργα με αχειροτόνητους σχισματικούς)
    “Το πρωτεύθυνον της Κωνσταντινουπόλεως θεμελιώθηκε στη Σύνοδο της Χαλκηδόνος δια του 28ου Κανόνος και αποτελεί την ισχυρότερη ιεροκανονική και εκκλησιολογική παρακαταθήκη της. Τόσο για τους πρεσβυγενείς θρόνους της Ανατολής, όσο και για τις θυγατέρες και αδελφές εκκλησίες, που προήλθαν από τα  σπλάχνα της, Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως αποτέλεσε και θα αποτελεί εσαεί την ασφαλή μητρική κα αδελφική καταφυγή, το πνευματικό ιατρείο κάθε προβλήματος, την σκέπη προστασίας και το κριτήριον της ευσπλαγχνίας”.
  6. Αθωώνει αυθαίρετα το Φανάρι ΙΙΙ (Για τις συμπροσευχές, τα συμπόσια, τα συλλείτουργα…)
    “Οτιδήποτε δεν αποτελεί δογματική συνθήκη είναι επιλύσιμο, όπως μας έχει διδάξει η πείρα των αιώνων. Οι λόγοι παραπικρασμού ας μεταβληθούν σε πράξεις αγάπης και οικοδομής. Έχουμε το παράδειγμα των Αποστόλων, την διαδοχή των οποίων φέρουμε ως σθένος μαρτυρίου και μαρτυρίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία πάντα προσπαθεί να φέρει τις χριστιανικές ομολογίες σ’ έναν κοινό τόπο με στόχο την αναζήτηση της χαμένης ενότητας των Χριστιανών, ώστε όλοι να φτάσουν στην ενότητα της Πίστεως. Ο χρόνος δεν μας καταβάλει ούτε οι κόποι, διότι γνωρίζουμε ότι Θεού παρόντος άπαν άπορον πόριμον”.
  7. Αθωώνει αυθαίρετα τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο Αρχοντώνη
    Ακόμη όμως, και στις πιο δύσκολες στιγμές του γένους των Χριστιανών το εκκλησιαστικό φρόνημα της πιστεύουσας κοινότητας παρέμεινε ρωμαλέο. Για κάθε Σύνοδο της Λυώνος η Ορθοδοξία γεννά έναν Γρηγόριο Παλαμά, για κάθε Φερράρα-Φλωρεντία έναν Μάρκο Ευγενικό. Στους σημερινούς καιρούς οι φύλακες  τιμαλφών της Πίστεως παραμένουν άγρυπνοι. Ο πρώτος της Ορθοδοξίας, ο χριστοτερπώς ποιμένων την κωνσταντινοπολίτιδα Εκκλησία, Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οραματιστής, ο δίκαιος, ο φιλάγιος και της κανονικής παραδόσεως εγκρατέστατος θεράπων και ερμηνευτής μεριμνά για την κραταίωση της Ορθοδόξου μαρτυρίας και αυξάνει την παρακαταθήκη”.
  8. Δεν θα επαναληφθεί άλλη αποτυχημένη προσπάθεια ένωσης
    Είμαι ευτυχής, διότι σε όλη την πορεία του σύγχρονου διαχριστιανικού διαλόγου δεν υπήρξαν ριψάσπιδες και μηδίσαντες από την πλευρά των Ορθοδόξων. Ίσως σε ορισμένες περιπτώσεις παρατηρήθηκαν υπερβάλλων ενθουσιασμός και ζήλος, αλλά ποτέ προδοσία. Η Ορθοδοξία δεν θα ζήσει άλλη Φερράρα. Στώμεν καλώς.

Συμπέρασμα

Με αφορμή μια βράβευση, η οποία πληγώνει βαθιά την Εκκλησία και καθιστά Αρχιερείς και Ακαδημαϊκούς υπόλογους σε μία μέλλουσα να συνέλθει Ορθόδοξη Σύνοδο που  θα καταδικάσει τον Οικουμενισμό και όλους τους Οικουμενιστές, ακόμα και μετά θάνατον, μας περίμενε μια έκπληξη! Πέσαμε πάνω σε ρομαντικές – ποιητικές προσωπικότητες, εραστές του λόγου και όχι του Λόγου. Μπήκαμε στον πειρασμό να απαντήσουμε στο ίδιο πνεύμα. Η απάντηση ξεκινούσε κάπως έτσι: “Όταν αφουγκραζόμαστε στην πλέον εσώτατη αμυχή του έξω ανθρώπου την εκκωφαντική βοή του σιωπηλού αναστεναγμού, αντικρύζοντας στον ορίζοντα των γεγονότων βεβαιότητες που θρυμματίζουν κάθε έννοια αμφιβολίας, τότε μετέχουμε στο μυστήριο των μυστηρίων”.

Τελικά προτιμήσαμε να απαντήσουμε με απόσπασμα από την εισαγωγή ενός βιβλίου που είναι γραμμένο από την αρχή εώς το τέλος με ένα σκοπό: Να μη λέει τίποτα!

“Η γλώσσα είναι σκοτεινή, επειδή λέει πάρα πολλά, αδιαφανής, επειδή δεν λέει τίποτα. Το διφορούμενο είναι παντού: πραγματικότητα του μη πραγματικού, παρουσία της απουσίας, βόμβος ενός περίλυπου κυματισμού που εκτοπίζει την γλώσσα σ’ ένα εντεύθεν του εαυτού της. Φράσεις γκρίζες, εξαρθρωμένες, ερπετοειδείς, ατέρμονος δισταγμός όπου η σκέψη πνευστιά. Τα αφηγήματα αυτά, μέσα στην κατάθλιψή τους, είναι επίσης εντελώς λαβυρινθώδη και ερημωμένα. Συμβαίνει αυτό, επειδή η λογοτεχνική εμπειρία είναι μία απώλεια, μία διασπορά, ως εάν να διαδραματιζόμασταν το πέραν του θανάτου μέσα από τις μικροσκοπικές σχισμές μιας πρόζας διαρρηγμένης, διαγεγραμμένης και διακεκομμένης..”.

Η απώλεια νοήματος μέσα από την πολυλογία και η σύνθεση λεκτικών σχημάτων χωρίς μήνυμα θα μπορούσε να θεωρηθεί γλωσσική άσκηση, όπως η αποστήθιση της προπαίδειας για την αριθμητική. Όταν όμως πρόκειται για Αρχιερείς και Ακαδημαϊκούς θεολόγους και μέσα από πομπώδεις λεκτικές ακροβασίες σκοπός είναι η διδασκαλία και διάδοση αιρετικών διδασκαλιών, τότε τα πράγματα γίνονται σοβαρά. 

Ενώπιον του Θεού θα σταθούμε χωρίς τηβέννους και διάσημα και οι αιρετικοί θα ακούσουν την φρικτή τιμωρία τους: “πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγ­γέ­λοις αὐτοῦ” (Ματθ. κε΄ 41).

Καλή Μετάνοια!    

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra     

Δείτε σχετικά:
Τι δουλειά έχει ένας σχισματικός στη Μητρόπολη Δημητριάδος;
Όταν ξεπουλιέται η Ορθοδοξία, πώς θα επικρατήσει η ειρήνη;
Άκρα μυστικότης