ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ

Ἀποκλειστικά γιά τό Katanixi.gr

e-mail: [email protected]
Θεσσαλονίκη, 04 Νοεμβρίου 2019

Παραθέτουμε τά κυριώτερα λεχθέντα καί πραχθέντα τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου ἀπό τόν Ὀκτώβριο μέχρι τόν Νοέμβριο τοῦ 2014.

1) 09-10-2014 : Ὁ Πατριάρχης συνεργάστηκε μέ τόν Νούντσιο τοῦ Βατικανοῦ στήν Ἄγκυρα γιά τήν ἐπικείμενη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα Φραγκίσκου στό Φανάρι

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν :

– Τόν Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπον κ. Antonio Lucibello, Νούντσιον τοῦ Βατικανοῦ ἐν Ἀγκύρᾳ, μετά τῶν Ἐντιμ. κ. κ. Δρος. Alberto Gasbarri καί Δρος Paolo Corvini, στελεχῶν τῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Βατικανοῦ, μεθ̉ ὧν συνειργάσθη ἐπί τῆς ἐπικειμένης ἐπισήμου ἐπισκέψεως τοῦ Ἁγιωτάτου Πάπα Ρώμης κ. Φραγκίσκου εἰς τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον.

(ΠΗΓΗ : http://fanarion.blogspot.gr

2) 10-10-2014 : Ὁ Πατριάρχης στήν Σηλυβρία καί στό Ἰταλικό πολιτιστικό κέντρο τῆς πόλης

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, τό ἑσπέρας τῆς Παρασκευῆς, 10ης Ὀκτωβρίου, ἐτίμησε διά τῆς ὑψηλῆς παρουσίας Αὐτοῦ τήν ἐν τῷ Ἰταλικῷ Πολιτιστικῷ Κέντρῳ ἐκδήλωσιν ἐπί τῇ ἐντάξει εἰς τό ἁγιολόγιον τῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Πάπα Ἰωάννου ΚΓ΄, καθ̉ ἥν ὡμίλησε μέ θέμα «Οἰκουμενικαί σχέσεις τοῦ Σεβ. Angelo Roncalli κατά τήν περίοδον τῆς παρουσίας αὐτοῦ εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν».

(ΠΗΓΗ : http://fanarion.blogspot.gr)

3) 08-10-2014 : Συμμετοχή τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου στούς εορτασμούς γιά τά 50 χρόνια ἀπό τήν ἵδρυση τοῦ οἰκουμενιστικοῦ ἱδρύματος «ProOriente»

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀνεχώρησε, «ἀεροπορικῶς εἰς Βιέννην, προκειμένου νά συμμετάσχῃ εἰς τούς ἑορτασμούς ἐπί τῇ 50ετηρίδι ἀπό τῆς ἱδρύσεως τοῦ ἐκεῖσε ἑδρεύοντος ἱδρύματος «Pro Oriente», ὡς καί νά παραλάβῃ ἐπισήμως παρά τῶν ὑπευθύνων τῆς τοπικῆς ΡΚαθολικῆς Ἐκκλησίας τάς πρός τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Αὐστρίας δωρεάς ἑνός Ναοῦ καί ἑνός οἰκοπέδου πρός ἵδρυσιν Ὀρθοδόξου Ἱερᾶς Μονῆς».

(ΠΗΓΗ : http://aktines.blogspot.gr)

4) 09-11-2019 : Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος παρέλαβε τόν Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀλφόνσου, πού παραχωρήθηκε στήν Μητρόπολη Αὐστρίας

Τήν Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014, παραχωρήθηκε στήν Ἑλληνορθόδοξη Μητρόπολη Αὐστρίας,ὁ Ναός τοῦ Ἁγίου Ἀλφόνσου στό κέντρο τῆς Αὐστριακῆς πόλης Λεόμπεν.

Ἡ ἐπίσημη παράδοση ἔγινε στόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὁ ὁποῖος πραγματοποίησς ἑξαήμερη ἐπίσκεψη στήν Βιέννη (6-11 Νοεμβρίου).

 Τήν Κυριακή τό πρωί τελέστηκε στόν Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀλφόνσου Θεία Λειτουργία, κατά τήν ὁποία χοροστάτησε ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, μέ τήν συμμετοχή πλήθους πιστῶν.

Στή συνέχεια, ἔγινε ἡ παράδοση τοῦ Ναοῦ στόν Πατριάρχη ἀπό τό Τάγμα τῶν Redemptorist καί ὁ Πατριάρχης στήν ὁμιλία του ἐξῆρε τήν ἀνιδιοτέλεια καί τήν ἀριστοκρατικότητα αὐτῆς τῆς χειρονομίας, ἡ ὁποία δέν εἶναι καθόλου αὐτονόητη καί τήν θεωρεῖ «καρπό τοῦ καλοῦ κλίματος καί τῆς ἀμοιβαίας ἐμπιστοσύνης μεταξύ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς καί τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας».

Πρόκειται γιά παραχώρηση-δωρεά τοῦ μοναστηριακοῦ Ναοῦ τοῦ τάγματος τῶν Ρεντεπτοριστῶν στήν Ἱερά Μητρόπολη Αὐστρίας, γιά τήν κάλυψη τῶν λειτουργικῶν καί πνευματικῶν ἀναγκῶν τῶν Ὀρθοδόξων τῆς εὐρύτερης περιοχῆς, πού εὐοδώθηκε ἔπειτα ἀπό ἐνέργειες τοῦ Μητροπολίτη Αὐστρίας, Ἐξάρχου Οὐγγαρίας καί Μεσευρώπης, Ἀρσενίου.

Ὁ Μητροπολίτης Ἀρσένιος ἐξέφρασε στόν λόγο του κατά τήν τελετή παράδοσης, τήν βαθειά χαρά του γιά τό μεγάλο δῶρο τοῦ Τάγματος των Redemptorist, καθώς καί τήν ἐπιθυμία του καί τήν πίστη του ὅτι ὁ ναός αὐτός θά πρέπει νά εἶναι ἕνας τόπος συνάντησης μέ τόν Θεό καί ἕνα πνευματικό σπίτι γιά τούς Χριστιανούς ὅλων τῶν ἐθνικοτήτων καί ὁμολογιῶν : «Αὐτή ἡ ἐκκλησία ἦταν μιά Καθολική ἐκκλησία, τώρα θά εἶναι μιά Ὀρθόδοξη ἐκκλησία, ἀλλά εἶναι, ὅπως καί πρίν, εἰδικά μιά χριστιανική ἐκκλησία. Ἡ ἐκκλησία εἶναι ἕνα πλοῖο, στό ὁποῖο εἴμαστε γιά τό ταξίδι μας πρός τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐλπίζω καί προσεύχομαι ὅτι ὅλοι ὅσοι θά συναντιοῦνται σέ αὐτή τήν ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ θά ἐνδυναμώνονται γιά τήν συνέχιση τοῦ ταξιδιοῦ τους».

Στόν ἰδιαίτερου κάλλους Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀλφόνσου, πού τό τελευταῖο χρονικό διάστημα δέν ἦταν σέ χρήση, ὑπάρχει, μεταξύ ἄλλων, ἀντίγραφο τῆς εἰκόνας τῆς Διαρκούσης Παναγίας (τῆς Παναγίας τῆς Διαρκοῦς Προστασίας) ἀπό τήν Κρήτη.

Ἡ Μητρόπολη Αὐστρίας θά ἐπιδιώξει τακτικές λειτουργίες στό Leoben καί ἡ ἑπόμενη Θ. Λειτουργία θά τελεσθεῖ τήν Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου, στή γερμανική γλώσσα.

Στήν τελετή παράδοσης τοῦ ναοῦ παρέστησαν οἱ τοπικές πολιτικές καί ἐκκλησιαστικές ἀρχές, καθώς καί ἡ ἐπίσημη συνοδεία τοῦ Πατριάρχου, ὁ Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος Ἀθανάσιος, ὁ Ἐπίσκοπος Ἀμορίου Νικηφόρος καί ὁ Πατριαρχικός Διάκονος Νήφων Τσιμαλής. Παρών ἦταν καί ὁ διαπρεπής καθηγητής Θεολογίας στό Πανεπιστήμιο τοῦ Γκράτς, Γρηγόριος Λαρεντζάκης.  

(ΠΗΓΗ : https://www.vimaorthodoxias.gr)

5) 10-11-2014 : Οἰκουμενιστική συμπροσευχή τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου στήν παπική ἐνορία τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα.

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος τό βράδυ τῆς Δευτέρας 10 Νοεμβρίου στό πλαίσιο τῆς ἐπισκέψεώς του στήν Αὐστρία ἐπισκέφθηκε τήν παπική ἐνορία τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα στήν Zicksee τῆς Αὐστρίας.

Ὁ Πατριάρχης ἀνέφερε μεταξύ ἄλλων πώς «περιμένουμε μέ πολλές προσδοκίες τήν ἐπίσκεψη τῆς Ἁγιότητάς του, τοῦ Πάπα Φραγκίσκου. Θά ἑορτάσουμε μαζί τήν ἑορτή τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου». Θύμισε δέ πώς καί τό 2006 μέ τήν ἴδια ἀφορμή εἶχε ἐπισκεφθεῖ τό Φανάρι ὁ Πάπας Βενέδικτος. «Εἴμαστε ἀδελφοί ἐν Χριστῷ», διεμήνυσε.

(ΠΗΓΗ : http://aktines.blogspot.gr, https://www.youtube.com/watch?v=rDlO0ZkRlck, https://www.youtube.com/watch?v=aECnSJKRjJI, https://www.vimaorthodoxias.gr)

6) 11-11-2014 : Πατριάρχης Βαρθολομαῖος : «Εἴμαστε εὐγνώμονες στήν Καθολική Ἐκκλησία»

Καρπούς τῆς λεγομένης Οἰκουμενικῆς Κίνησης, χαρακτήρισε ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος τίς δωρεές ἀπό τήν αὐστριακή Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία στήν Ἱερά Μητρόπολη Αὐστρίας, ἑνός ναοῦ στήν πόλη Λεόμπεν καί ἑνός οἰκοπέδου στό κρατίδιο Μπούργκενλαντ γιά τήν ἀνέγερση τοῦ πρώτου ὀρθοδόξου μοναστηριοῦ στήν Κεντρική Εὐρώπη.

Αὐτά τά δύο γεγονότα, εἶναι ὁ δεύτερος λόγος τῆς ἐπίσκεψής του στήν Αὐστρία, στήν ὁποία βρίσκεται μέ πολλή χαρά γιά μιά ἀκόμη φορά καί μέ διπλό σκοπό, ὅπως ἀναφέρει σέ ἀποκλειστικές δηλώσεις του στό ΑΠΕ- ΜΠΕ στή Βιέννη, ὅπου πραγματοποιεῖ ἐπίσκεψη ἀπό τήν περασμένη Πέμπτη.

Ὁ πρῶτος λόγος εἶναι, γιά νά συμμετάσχει στούς ἑορτασμούς τῶν 50 χρόνων ἀπό τήν ἵδρυση τοῦ «Πρό Ὀριέντε», ἑνός ἱδρύματος πού -ὅπως τονίζει- ὀφείλεται στόν μακαριστό καρδινάλιο Φράντς Κένιγκ, ἀρχιεπίσκοπο τῆς Βιέννης, ὁ ὁποῖος εἶχε ὁραματισμούς καί ἐργάσθηκε σέ ὅλη του τήν ζωή γιά τήν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν.

Τό ἵδρυμα «Πρό Ὀριέντε», στό ὁποῖο εἶναι καί ὁ ἴδιος μέλος ἀπό πολλῶν ἐτῶν, προσέφερε καί ἐξακολουθεῖ νά προσφέρει τήν συμβολή του στήν Οἰκουμενική Κίνηση πρός τήν κατεύθυνση τῆς ἑνότητας τῶν διηρημένων Χριστιανῶν, σημειώνει ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης.

Κατά δεύτερον, ἡ ἐπίσκεψή του στήν Αὐστρία συνδέεται μέ «δύο εὐχάριστα γεγονότα γιά τήν Μητρόπολή μας, γιά τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, γιά τήν Ὀρθοδοξία γενικότερα» καί τό πρῶτο ἦταν ἡ χθεσινή συμβολική παραλαβή ἑνός ναοῦ ἀπό τούς Καθολικούς, τόν ὁποῖο αὐτοί παραχώρησαν, ὄχι μόνον πρός χρήση, ἀλλά καί ὡς ἰδιοκτησία.

Ὁ ναός προορίζεται, ὅπως προσθέτει ὁ κ. Βαρθολομαῖος, γιά νά ἐξυπηρετεῖ τίς θρησκευτικές ἀνάγκες τῶν Ὀρθοδόξων τῆς πόλης Λεόμπεν καί τῆς εὐρύτερης περιοχῆς, καί ἐπειδή οἱ πιστοί ἐκεῖ εἶναι διαφόρων ἐθνικῶν προελεύσεων ἡ λειτουργία θά γίνεται στά γερμανικά, ἔτσι ὥστε ὅλοι νά καταλαβαίνουν καί νά συμμετέχουν.

Το δεύτερο εὐχάριστο γεγονός εἶναι ἡ συμβολική παραλαβή, αὔριο Τρίτη, «πάλι ἀπό τούς Καθολικούς ἀδελφούς μας» ἑνός οἰκοπέδου, πού καί αὐτό εἶναι δωρεά πρός τήν Ἱερά Μητρόπολη Αὐστρίας, στήν ὁποία δίνεται καί ἡ ἰδιοκτησία του, μέ σκοπό νά κτιστεῖ ἕνα ὀρθόδοξο μοναστήρι στήν καρδιά τῆς Εὐρώπης.

«Τό μοναστήρι αὐτό θά εἶναι ἕνας πνευματικός φάρος, θά ἀκτινοβολεῖ τήν Ὀρθοδοξία, θά εἶναι μιά ὄαση πνευματική καί εἴμαστε εὐγνώμονες στήν Καθολική Ἐκκλησία γι’ αὐτές τίς συγκεκριμένες ἐκδηλώσεις ἀγάπης, σεβασμοῦ καί ἐκτίμησης στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅλ’ αὐτά ἀποτελοῦν καρπούς τῆς λεγομένης Οἰκουμενικῆς Κίνησης, τῶν ἀγαθῶν σχέσεων μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν μας», ἐπεσήμανε ὁ Πατριάρχης στίς δηλώσεις του στό ΑΠΕ-ΜΠΕ καί συμπλήρωσε : «Εὐχόμαστε νά ὑπάρξουν καί ἄλλες τέτοιες χειρονομίες, ὄχι γιά ἰδιοτελεῖς σκοπούς, ἀλλά γιά νά ἁγιάζονται οἱ Χριστιανοί μας καί νά μποροῦμε νά προάγουμε τήν ἱερά ὑπόθεση τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως, γιά τήν ὁποία προσεύχεται ἡ Ἐκκλησία μας σέ ὅλες τίς ἱερές ἀκολουθίες».

Ὁ κ. Βαρθολομαῖος συνεχάρη στή συνέχεια τόν Μητροπολίτη Αὐστρίας, Ἔξαρχο Οὑγγαρίας καί Μεσευρώπης, Ἀρσένιο, ὁ ὁποῖος -ὅπως τόνισε- μέσα σέ μικρό χρονικό διάστημα, μόλις τριῶν χρόνων ἀπό τήν ἐκλογή του, πέτυχε πολλά στήν ἐπαρχία του.

«Ὁ Μητροπολίτης Ἀρσένιος καλλιεργεῖ τό κλίμα ἀδελφικῶν σχέσεων μέ τούς ἄλλους Χριστιανούς, προάγει τήν πνευματική ζωή τῶν Χριστιανῶν του, καί ἀπό όο Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, πού τόν ἐξέλεξε καί τόν τοποθέτησε ἐδῶ, ἐκφράζουμε τήν εὐαρέσκειά μας, τήν ἱκανοποίηση καί τά συγχαρητήριά μας, καί εἴμαστε βέβαιοι ὅτι θά ἐπιτελέσει πολλά ἀκόμη κατά τήν ποιμαντορία του, τήν ὁποία καί εὐχόμεθα μακράν καί εὐλογημένη», ἀναφέρει.

(ΠΗΓΗ : http://archive.romfea.gr)

7) 11-11-2014 : Βαρθολομαῖος ἐνώπιον Ρωμαιοκαθολικῶν καί Κοπτῶν : «Στόν διάλογο καί στήν συμφιλίωση δέν ὑπάρχει ἐναλλακτική ἐπιλογή»

Ἐπίτιμος προσκεκλημένος στήν κεντρική ἐκδήλωση τῶν ἑορτασμῶν γιά τά 50 χρόνια τοῦ Ἱδρύματος «Πρό Ὀριέντε» ἦταν ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Παρόντες ἦσαν, ἐπίσης, ὁ Πατριάρχης τῶν Κοπτῶν Θεόδωρος Β’, ὁ Καρδινάλιος Kurt Koch καί ὁ Καρδινάλιος τῆς Βιέννης Christoph Schonborn. 

Στήν πανηγυρική ὁμιλία του στό Πανεπιστήμιο τῆς Βιέννης τόνισε πώς στόν διάλογο καί στήν συμφιλίωση δέν ὑπάρχει ἐναλλακτική ἐπιλογή,ἀκόμη καί ἄν ὁ δρόμος μέχρι τήν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι ἀκόμη μακρύς.

Ἐκφράζοντας τήν ἀνησυχία του γιά τήν κατάσταση τῶν Χριστιανῶν στή Μέση Ἀνατολή, ὁ Πατριάρχης ἐπισήμανε πώς, ὄχι ἡ βία, ἀλλά μόνον ὁ διάλογος καί ἡ πρόθεση συμφιλίωσης θά μποροῦσαν νά ὁδηγήσουν σέ εἰρήνη στούς Ἁγίους Τόπους καί σέ ὅλη τήν Μέση Ἀνατολή,καί πρός τοῦτο θά πρέπει νά κινητοποιηθοῦν ὅλες μαζί οἱ Ἐκκλησίες. Ἀναφερόμενος στίς ἐπίκαιρες παγκόσμιες προκλήσεις, ὁ Πατριάρχης ὑπογράμμισε πώς αὐτές εἶναι κοινωνικῆς ἤ ἐπίσης οἰκολογικῆς φύσης καί καθιστοῦν ἀπαραίτητη τήν συνεργασία ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν.

Ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐξῆρε στήν ὁμιλία του – παρουσία ἑκατοντάδων κορυφαίων ἐκπροσώπων τῆς πολιτικῆς, τῆς πνευματικῆς καί τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς τῆς Αὐστρίας – τήν συμβολή τοῦ Ἱδρύματος «Πρό Ὀριέντε» τά προηγούμενα 50 χρόνια, σημειώνοντας πώς σέ μιά ἀτμόσφαιρα οἰκουμενικῆς εἰλικρίνειας καί μέ σαφῶς αἰσθητό τό αἴσθημα γιά περισσότερο διάλογο, συνέβησαν πολλά θετικά, τα ὁποία θά ἦταν ἀδιανόητα πρίν ἀπό μισό αἰώνα.

Τό Ἵδρυμα Pro Oriente μέ ἔδρα τήν Βιέννη, εἶναι ἕνας ἀπό τούς σημαντικότερους οἰκουμενικούς ὀργανισμούς στόν χῶρο τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, πού ἐργάζεται γιά τήν ἀλληλογνωριμία καί τήν προσέγγιση μεταξύ τῶν χριστιανῶν Ἀνατολῆς καί Δύσης. Πολύ σημαντική θεωρεῖται, ἐκτός τῶν ἄλλων, ἡ σειρά πατρολογικῶν συνεδρίων, πού διοργανώνει τήν τελευταία δεκαετία καί, πού μελετοῦν τήν κοινή πατερική κληρονομιά σέ Δύση καί Ἀνατολή.  

(ΠΗΓΗ : http://fanarion.blogspot.com)

8) 11-11-2014 : Πατριάρχης Βαρθολομαῖος : «Ἄνοδος τοῦ φανατισμοῦ καί τῆς μισαλλοδοξίας»

Ἐκτός ἀπό τόν Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀλφόνσου, παραχωρήθηκε στήν Ἑλληνορθόδοξη Μητρόπολη Αὐστρίας ἀπό τούς Ρωμαιοκαθολικούς ἱκανή οἰκοπεδική ἔκταση στό θέρετρο Σανκτ Ἀντρέ ἄμ Τσίκζεε, γιά τήν ἀνέγερση Ὀρθόδοξης Μονῆς.

Ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος παρέλαβε στίς 11 Νοεμβρίου, ἑορτή τοῦ Ἁγίου Μαρτίνου, τό δωρητήριο συμβόλαιο σέ εἰδική τελετή στήν Ἐπισκοπή τῆς πόλης Eisenstadt (στό Μπούργκενλαντ τῆς Αὐστρίας), τῆς ὁποίας εἶναι προστάτης.

Πρός τοῦτο συναντήθηκε μέ τούς ὑπευθύνους τῆς γειτονικῆς ἐνορίας τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐκφρασθεῖ πολύ θετικά γιά τήν ἀνέγερση τῆς Ὀρθόδοξης Μονῆς, ἔργο στό ὁποῖο θά βοηθήσουν ὅσο μποροῦν!

«Οἱ Χριστιανοί πρέπει νά ἀνταποκριθοῦν ἀπό κοινοῦ στίς προκλήσεις τοῦ παρόντος», τόνισε ὁ Πατριάρχης κατά τήν τελετή παραλαβῆς τοῦ συμβολαίου. «Παρά τήν φαινομενική ἐλευθερία, τά λεγόμενα ἀνθρώπινα δικαιώματα καί τήν ἀνεξιθρησκεία, τά τελευταία χρόνια σημειώνεται παράλογη ἄνοδος τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ καί τῆς μισαλλοδοξίας, λόγῳ τῆς ἔλλειψης τῆς ἀδελφικῆς ἀγάπης.Ἡ ἀντιμετώπιση αὐτῶν τῶν προβλημάτων εἶναι τό καθῆκον ὅλων τῶν Χριστιανῶν», ὑπογράμμισε ὁ Πατριάρχης, ὁ ὁποῖος ἐμφανίστηκε ταυτόχρονα αἰσιόδοξος ὅτι ἡ ἐπικείμενη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα Φραγκίσκου στό Φανάρι, κατά τήν Θρονική Ἑορτή τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, θά ἀποδώσει καρπούς.

Εἶπε χαρακτηριστικά : «Ἐμεῖς τόν περιμένουμε μέ χαρά καί συγκίνηση νά ἐπιβεβαιώσει τίς προσπάθειες γιά νά συνεχίσουμε τόν ἀγώνα γιά τήν συμφιλίωση καί τήν ἑνότητα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀλλά καί γιά τόν τρόπο νά ἑνώσουμε τίς ἐκκλησίες μας σέ μία ἐκκλησία, σύμφωνα μέ τήν πίστη καί τό δόγμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς πρώτης χιλιετίας».

Σημειωτέον ὅτι ὁ τοπικός Ρωμαιοκαθολικός Ἐπίσκοπος Giles Zsifkovics ἔδειξε στόν ὑψηλό ἐπισκέπτη τοῦ κρατιδίου καί τῆς χώρας τους, τό παραχωρούμενο οἰκόπεδο. Ὅλοι δέν ἔκρυβαν τήν χαρά τους, εὐελπιστώντας ὅτι ἡ Μονή θά ἀποτελέσει τόπο διαχριστιανικῆς συνάντησης καί ἐνίσχυσης τῶν σχέσεων τῶν ἐν λόγῳ δογμάτων!

(ΠΗΓΗ : https://www.vimaorthodoxias.gr)

9) 12-11-2014 : Συνέντευξη τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου σέ αὐστριακή ἐφημερίδα

Σέ σχέση μέ τήν θρησκευτική ἐλευθερία στήν Τουρκία ὑπῆρξαν τά τελευταία χρόνια θετικές ἐξελίξεις στή διάρκεια τῆς κυβέρνησης Ἐρντογάν, ὡστόσο ἀπομένουν ἀκόμη πολλά νά γίνουν, τόνισε σέσυνέντευξή του στήν αὐστριακή ἐφημερίδα «Κουρίρ» ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος ὁλοκλήρωσε ἑξαήμερη ἐπίσκεψη στήν Αὐστρία, μέ τήν εὐκαιρία καί τῶν ἐκδηλώσεων γιά τά 50 χρόνια τοῦ Ἱδρύματος «Πρό Ὀριέντε» γιά τόν Οἰκουμενικό Διάλογο, στίς ὁποῖες ἦταν ἐπίτιμος προσκεκλημένος. 

Ὅπως ἐπεσήμανε, μέλημα τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τά σημαντικότερα, εἶναι ἡ ἀναγνώρισή της ἀπό τό τουρκικό κράτος ὡς ὀργανισμός δημοσίου δικαίου, ἐνῶ τό νομικό καθεστώς τῶν χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν καί τῶν Χριστιανῶν πολιτῶν τῆς Τουρκίας θά πρέπει νά καθορισθεῖ σαφῶς, καθώς οἱ Χριστιανοί στήν Τουρκία εἶναι ἐπίσης Τοῦρκοι πολίτες καί ὡς ἐκ τούτου θά πρέπει νά ἔχουν ἴσα δικαιώματα μέ τούς Μουσουλμάνους πολίτες. 

Σύμφωνα μέ τόν Πατριάρχη, ἐξίσου σημαντικό εἶναι τό μέλημα γιά τήν ἐπαναλειτουργία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης, τῆς ὁποίας τό κλείσιμο, ὅπως παρατηρεῖ, ἀποτελεῖ μιά μεγάλη ἀδικία. 

Ἀπαντώντας σέ σχετική ἐρώτηση γιά τήν σύνδεση, ἀπό μέρους τῆς Ἄγκυρας, μιᾶς ἐπαναλειτουργίας τῆς Σχολῆς μέ τήν ἀνέγερση τεμένους στήν Ἀθήνα, ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἀπέρριψε ὡς μή σκόπιμη μιά τέτοια «συναλλαγή», τονίζοντας ὅτι ἀνθρώπινα δικαιώματα καί θρησκευτική ἐλευθερία δέν μπορεῖ νά ἀποτελέσουν ἀντικείμενα συναλλαγῆς. 

Συμπλήρωσε δέ, ὅτι ἡ ἐπαναλειτουργία τῆς Σχολῆς δέν ἔχει τίποτε νά κάνει μέ τό ἑλληνικό κράτος, καθώς πρόκειται γιά Τούρκους πολίτες, πού ζητοῦν τό ἄνοιγμά της, καί πού δέν ἔχουν τήν εὐθύνη γιά τίς ἐνέργειες καί ἀποφάσεις τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης, τίς ὁποῖες ἡ ἴδια λαμβάνει ἀνεξάρτητα ἀπό αὐτούς. 

Στή συνέντευξή του, ὁ Πατριάρχης, ἐκφράζοντας, ὅπως λέει, τό μεγάλο συναίσθημα εὐθύνης, πού ἔχει ὡς Προκαθήμενος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας γιά τούς Χριστιανούς στή Μέση Ἀνατολή, ἀλλά καί τόν μεγάλο πόνο γιά τούς διωγμούς τους στό Ἰράκ, στή Συρία καί σέ ἄλλες ἑστίες διένεξης ἀνά τόν κόσμο, τόνισε τήν ἀνάγκη νά γίνει κάθε τί δυνατό, γιά νά ὑποστηριχθοῦν καί νά προστατευτοῦν αὐτοί ἀπό διώξεις, ἐκτοπισμούς καί δολοφονίες. Κατά τήν ἄποψή του, εἶναι πολύ σημαντικό οἱ ἐκεῖ Χριστιανοί νά παραμείνουν καί νά συνεχίσουν νά ζοῦν στίς πατρίδες τους καί στίς γενέτειρές τους, καί συγχρόνως θά πρέπει νά ἀναγνωρίζονται ὡς ἰσότιμοι πολίτες καί νά μήν θεωροῦνται πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ἐνῶ θά πρέπει νά ὑπάρξει ἐντονότερη καί σαφέστερη ὑποστήριξή τους πολιτικά, ἠθικά καί ὑλικά. 

Ὁ ἀγώνας γιά θρησκευτική ἐλευθερία σέ ὅλο τόν κόσμο πρέπει νά ἐνισχυθεῖ καί τό καλό τῶν ἀνθρώπων πρέπει νά ἔχει προτεραιότητα ἀπό οἰκονομικούς ἤ πολιτικούς συλλογισμούς, ἀναφέρει.

Σέ σχέση μέ τό Σχίσμα τοῦ 1054, ὁ κ. Βαρθολομαῖος σημειίωσε πώς ἡ ἀποκατάσταση τῆς διάσπασής της καί ἡ ἐπανένωση τῆς Ἐκκλησίας συνιστᾶ μεγάλο καθῆκον τῆς ἐποχῆς μας, καί παραπέμπει στά πρῶτα βήματα, πού ξεκίνησαν σέ αὐτή τήν κατεύθυνση, πρίν ἀπό 50 χρόνια, ὁ Πάπας Παῦλος ὁ Ἕκτος καί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ἐνῶ, ὅπως παρατηρεῖ, ὁ ἐπίσημος Θεολογικός Διάλογος ἀνάμεσα στίς Ἐκκλησίες βοήθησε νά ἐξαλειφθοῦν παρεξηγήσεις καί διαφορές ἀπόψεων.

Ἀναφέρθηκε, ἐπίσης, στή συνάντησή του τόν περασμένο Μάιο στήν Ἱερουσαλήμ μέ τόν Πάπα Φραγκῖσκο, ὅπως ἐπίσης στήν ἀνταλλαγή ἐπισκέψεων κάθε χρόνο ἀνάμεσα σέ ἀντιπροσωπεῖες τῶν δύο Ἐκκλησιῶν στή Ρώμη μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τῶν Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου καί ἀντίστοιχα μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέα στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου φέτος θά βρίσκεται προσκεκλημένος του (ἀπό τίς 29 Νοεμβρίου) ὁ Πάπας Φραγκῖσκος, ἐνῶ ὡς μεγάλη βοήθεια θεωρεῖ ὁ ἴδιος θεσμούς, ὅπως τό Ἵδρυμα «Πρό Ὀριέντε», πού προωθοῦν τόσο τίς θεολογικές ὅσο καί τίς προσωπικές ἐπαφές

Ἀπό τόν Πάπα Φραγκῖσκο ὁ Πατριάρχης ἀναμένει, ὅπως σημειώνει, περαιτέρω θαρραλέα βήματα καί προσπάθειες γιά τήν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν, ὅπως ἐκεῖνος ἔχει ἤδη κάνει ἀπό τήν ἐκλογή του σέ Προκαθήμενο τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. 

Στή συνέντευξή του στήν αὐστριακή ἐφημερίδα, ὁ Πατριάρχης ἀναφέρθηκε διεξοδικά καί τόνισε τήν ἰδιαίτερη σημασία, πού θά ἔχει ἡ πρώτη ὀρθόδοξη μονή στήν Αὐστρία, ἡ ὁποία θά ἀνεγερθεῖ σέ ἔκταση στό Σανκτ Ἀντρέ τοῦ αὐστριακοῦ ὁμόσπονδου κρατιδίου Μπούργκενλαντ, πού παραχωρήθηκε – δωρήθηκε ἀπό τήν αὐστριακή Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία στήν Ἱερά Μητρόπολη Αὐστρίας. 

Ὅπως παρατηρεῖ, αὐτή ἡ μονή θά ἀποτελεῖ πνευματικό καταφύγιο γιά τούς μοναχούς, ἀλλά καί μιά γέφυρα μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσης, ἕναν τόπο ὅπου θά συναντῶνται Χριστιανοί μέ διαφορετικές παραδόσεις καί πολιτισμό, ἐνῶ γιά τούς κατοίκους τῆς περιοχῆς ἡ μονή θά νά εἶναι ἕνας τόπος, ὅπου θά μποροῦν νά αἰσθάνονται εὐπρόσδεκτοι, καί ἀκόμη, ἐάν κάποιοι ἔχουν ἐπιφυλάξεις, θά ἐκτιμήσουν καί θά ἀγαπήσουν τήν μονή καί τούς μοναχούς, ὅταν τους γνωρίσουν.

(ΠΗΓΗ : http://fanarion.blogspot.gr)

10) 13-11-2014 : Ὁ Πατριάρχης συνεργάστηκε μέ τόν Νούντσιο τοῦ Βατικανοῦ στήν Ἄγκυρα γιά τήν ἐπικείμενη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα Φραγκίσκου στό Φανάρι

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν :

Τόν Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπον κ. Antonio Lucibello, Νούντσιον τοῦ Βατικανοῦ ἐν Ἀγκύρᾳ, μετά τοῦ Ὁσιολ. ἱερέως κ. Guido Marini, Ὑπευθύνου τῶν Παπικῶν τελετῶν, καί τῶν συνεργατῶν αὐτοῦ Ὁσιολ. ἱερέων κ. Jean-Pierre Kwambamba Masi καί κ. Vincenzo Peroni καί τῶν Ὁσιολ. κ. Mauricio Rueda Beltz, ἐκ Ρώμης, καί κ. Iulian Pista, ἐντεῦθεν, συνεργασθέντας μετά τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Πατριαρχείου διά τήν ἐπικειμένην ἐπίσκεψιν τῆς Α. Ἁγιότητος τοῦ Πάπα Φραγκίσκου. 

(ΠΗΓΗ : http://fanarion.blogspot.gr)

11) 28-11-2014 : Πατριάρχης Βαρθολομαῖος : «Ἡ ἑνότητα εἶναι μιά πράξη πίστης στόν εὐαγγελισμό τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ»

«Ἡ ἑνότητα εἶναι μιά πράξη πίστης στόν εὐαγγελισμό τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ», τόνισε ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος σέ συνέντευξη, πού παραχώρησε στήν ἐφημερίδα L’Avvenire. Ἡ ἐφημερίδα φιλοξενεῖ τήν συνέντευξη στήν πρώτη σελίδα καί στό ἐσωτερικό της μέ τοντίτλο  : «Ἐμπρός ὡς ἀδελφοί ἐν τῇ πίστει τοῦ Εὐαγγελίου» καί ὑπότιτλο «Βαρθολομαῖος ὁ Α΄: Ὁ ἐναγκαλισμός μέ τόν Φραγκῖσκο θά ἀνοίξει μία νέα προοπτική στό διάλογο».

Ἡ δημοσιογράφος Stefania Falasca, πού ἔλαβε τήν συνέντευξη, ἀνέφερε στήν εἰσαγωγή τοῦ κειμένου της στήν ἐφημερίδα ὅτι «στό Φανάρι ὅλα εἶναι ἕτοιμα γιά τήν ἄφιξη τοῦ «ἀδελφοῦ Ἐπισκόπου τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης» καί προσέθεσε : «Εἶναι ἡ παραμονή τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα καί εἶναι ἀκριβῶς ἐπί τῇ μνήμῃ τοῦ Πρωτοκλήτου, ὅπου ὁ Πάπας Φραγκῖσκος καί ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος  συναντιοῦνται γιά ἕνα ἀπό κοινοῦ ὅραμα πρός τά ἐμπρός». Στή συνέχεια παραθέτει τό κείμενο τῆς συνέντευξης :

  • Παναγιώτατε, μετά τά Ἱεροσόλυμα, ποιό εἶναι τό νόημα αὐτῆς τῆς νέας συνάντησης;

«Ὁ εἰλικρινής ἐναγκαλισμός ἐν φιλήματι εἰρήνης μεταξύ τῶν Προκαθημένων τῆς Ρώμης καί τῆς Κωνσταντινούπολης ὑποδεικνύει τήν ἐπιθυμία νά διασχίσουμε τήν ὁδό, πού ὑπέδειξε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ἵνα ὦσι ἕν. Οἱ προκάτοχοί μας εἶχαν ἐγκαινιάσει τόν θεολογικό διάλογο μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν μας καί οἱ ἐπακόλουθες συναντήσεις ἀσχολήθηκαν μέ πολλά θέματα, πού ἔχρηζαν μιᾶς ἱστορικῆς ἐπαναξιολόγησης. Τώρα ὁ ἀγαπητός μας ἀδελφός Φραγκῖσκος συνεχίζει αὐτή τήν χειρονομία, πού δέν ἀποτελεῖ μιά ἐκκλησιαστική ἁβροφροσύνη, ἀλλά εἶναι κάτι πολύ περισσότερο».

  • Ἀνοίγει μιά νέα προοπτική στό διάλογο μεταξύ καθολικῶν καί ὀρθοδόξων;

«Ἡ μύχια οἰκειότητα, πού αἰσθανθήκαμε μέ τόν Πάπα Φραγκῖσκο, ἀπό τήν στιγμή τῆς ἐκλογῆς του, ἀποτελεῖ χωρίς ἀμφιβολία ἕνα νέο ἔναυσμα γιά τήν πορεία πρός τήν ἑνότητα. Οἰκειότητα, πού δέν εἶναι ἕνα καρπός συναισθηματισμοῦ, ἀλλά ἡ πλήρης ἔνταξη στό μήνυμα τοῦ Χριστοῦ, ἐπιθυμία τῆς συνάντησης μεταξύ ἀδελφῶν γιά μιά ἀπό κοινοῦ μαρτυρία. Ἡ νέα προοπτική, πού ὁ Πάπας Φραγκῖσκος δίνει στό ἀξίωμα τοῦ Ἐπισκόπου τῆς Ρώμης, στήν συνοδικότητα γιά τήν διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι πολύτιμα στοιχεῖα γιά τήν Ἀνατολή, πού παρακολουθεῖ μέ ἰδιαίτερη προσοχή αὐτές τίς ἀλλαγές. Ἔτσι λοιπόν καί αὐτή ἡ συνάντηση διανοίγει μιά νέα προοπτική στόν διάλογο καθολικῶν καί ὀρθοδόξων, χωρίς τήν προσκόλληση σέ σχήματα τοῦ παρελθόντος, ἀλλά ἐξαγνισμένη στό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆς Παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας».

Ἔχουν παρέλθει 960 χρόνια ἀπό τό Σχίσμα Ἀνατολῆς καί Δύσης. Ποιές εἶναι οὐσιαστικά οἱ τελευταῖες ρίζες, ἐξαιτίας τῶν ὁποίων ὑφίσταται ακόμη  ἡ διαίρεση μεταξύ τῶν ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν;

«Ἡ Ἐκκλησία τῶν πρώτων αἰώνων στήριζε τήν ὑπόστασή της στό ἄγγελμα τοῦ Λόγου, πού σάρξ ἐγένετο γιά τήν ἀγάπη πρός τόν ἄνθρωπο, καθώς καί στή συμμετοχή στήν εὐχαριστιακή τράπεζα. Οἱ μάρτυρες μαρτύρησαν μέ τό αἷμα τους αὐτή τήν ἁγνότητα τοῦ Ἀγγέλματος, τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση. Τό Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων ἀπέδωσε ἐλευθερία στήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία μπόρεσε νά μαρτυρήσει τό Ἄγγελμα μέ περισσότερο σφρίγος καί δύναμη, ἀναλαμβάνοντας μία πλέον μείζονα εὐαγγελιοποίηση τοῦ κόσμου. Ἀλλά, ὁ Πλάνος τοῦ κόσμου τούτου ἐπεδίωξε καί ἐπιζητεῖ νά καταστήσει μάταιο τόν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ ἰδέα τῆς χριστιανικῆς αὐτοκρατορίας, τῆς Societas Christiana, ὑπερέβαλε τήν ἐν ἀρχῇ ἀρετή, γιά νά εἰσαγάγει τό ἐκκοσμικευμένο πνεῦμα. Καί αὐτό τό ἐκκοσμικευμένο πνεῦμα εἶναι μιά διαδικασία, πού ἀπομακρύνει ἀπό τήν πηγή, πού φωτίζει τήν Ἐκκλησία, τόν Σταυρωθέντα καί Ἀναστάντα Χριστό, γιά νά παράγει μιά ἐκκλησιαστική αὐτοσυνείδηση, πού θά ἐπιθυμοῦσε νά λάμπει ἀπό μόνη της. Αὐτό τό ἐκκοσμικευμένο πνεῦμα, ἐκεῖνο πού ὁ Πάπας Φραγκῖσκος ὀνομάζει «πνευματική ἀσθένεια», αὐτή ἡ ἐκκοσμίκευση, αὐτό τό πνευματικό ἁμάρτημα, διευκόλυναν χωρίς ἀμφιβολία τήν δημιουργία τῶν αἰτιῶν τῆς ἀντίθεσης, τῆς αὐτοεπιβεβαίωσης καί ἄρα τῆς διαίρεσης».

  • Καί πῶς μπορεῖ νά ὑπάρξει μιά θεραπεία γι’ αὐτό;

Ἐάν ἡ Ἐκκλησία, ὡς Σῶμα Χριστοῦ δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι διαιρεμένη καί σέ αὐτήν τό Πνεῦμα τό Ἅγιο ἐνεργεῖ διά μέσου τῶν μεγάλων μυστηρίων τῆς σωτηρίας, ἀπαιτεῖται μιά θεραπεία ἀπό κοινοῦ. Καί τό φάρμακο δέν εἶναι ἡ δημιουργία ἕνας Θεοκρατικοῦ Κράτους, ὅπως κατά καιρούς ἔχει εἰπωθεῖ ἀπό ὁρισμένους, ἀλλά μιά ἐκ βαθέων μετάνοια κάθε ἀνθρώπου, μιά ἀλλαγή νοοτροπίας, πού δημιουργεῖ μιά εἰλικρινή μεταστροφή πρός τόν Θεό, γενόμενο ἄνθρωπο, μιά νέα θεοφάνεία στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. 

– Κάνατε ἀναφορά στήν Ἐκκλησία τῆς πρώτης χιλιετίας. Τί μπορεῖ αὐτή νά ὑποδείξει στήν παροῦσα πορεία γιά τήν ἑνότητα τῶν τέκνων της;

«Ὅπως εἴπαμε, ἡ Ἀρχαία Ἐκκλησία ζεῖ καί εἶναι ἐμποτισμένη ἀπό τήν ζωτική παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων μᾶς ἐνθυμίζειὅτι «ἡ Ἐκκλησία λάμπει, ὄχι ἀπό τό φῶς της, ἀλλά ἀπό ἐκεῖνο τοῦ Χριστοῦ». Γιά τόν Κύριλλο Ἱεροσολύμων, «ἡ Ἐκκλησία περιβάλλεται ἀπό τό θεῖο φῶς τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο εἶναι τό μοναδικό φῶς στό βασίλειο τῶν ψυχῶν». Στήν πίστη αὐτοῦ τοῦ φωτός, ἡ Ἐκκλησία τῶν πρώτων αἰώνων ἔζησε τό μεγαλεῖο τῶν Μεγάλων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, εἰσέπνευσε τήν συνέργεια τῶν ἀποστολικῶν πατέρων, ὄχι ὡς πραγματικότητα, πού ἀναφέρεται στόν ἑαυτό της, ἀλλά ὡς μιά πραγματικότητα συνεχῶς οἰκοδομουμένη ἀπό τήν ζωντανή παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Οἱ διαφορές, πού ἐμφανίζονταν στό Σῶμα τοῦ Κυρίου, μετατράπηκαν σέ ἀντιπαραθέσεις, ἐξαιτίας καί μόνο τῶν ἀνθρωπίνων στρατηγικῶν, ξένων πρός  αὐτό. Ἀκόμη μιά φορά ἡ Ἐκκλησία πρέπει νά ἐπανααποκαλυφθεῖ πέραν τῶν ἀνθρωπίνων σχημάτων, στά ὁποῖα συχνά περιορίζεται καί νά ἐπανοικειοποιηθεῖ τήν ζωή ἐν Χριστῷ. Στήν ὑπέρβαση αὐτῆς τῆς ἰδίας, ἐπανευρίσκει τήν κοινή πορεία πέραν τῶν νομικῶν, θρησκευτικῶν καί ἑρμηνευτικῶν φραγμῶν. Σέ αὐτή τήν προοπτική ἡ πρώτη χιλιετία ὑποδεικνύει στήν Ἐκκλησία ἐκείνη τήν “ἐν Χριστῷ ζωή” πρός τήν ἑνότητα τῶν τέκνων της. Ἡ πρώτη χιλιετία τῆς Ἐκκλησίας βίωσε εἰς βάθος τήν ἑνότητα, ἐνῶ ἦταν ἀπολύτως ἄγνωστη ἡ ἰδέα τῆς Ἕνωσης».

– Μπορεῖτε νά ἐξηγήσετε καλύτερα ὑπό αὐτή τήν προοπτική τήν διαφορά μεταξύ ἕνωσης καί ἑνότητας καί πῶς μποροῦν νά ὑπερβληθοῦν  οἱ σχεσιακές δυσκολίες μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν;

«Ἡ ἰδέα τῆς Ἕνωσης ἐμφανίζεται στήν Ἐκκλησία τόν δεύτερο αἰώνα, ἐξαιτίας μιᾶς ὑπερβολικῆς συγκέντρωσης τῆς ὑπόστασής της ὡς Ἐκκλησία, σέ ἀντίθεση σχεδόν μέ τήν ὑπόστασή της ὡς Ζωοποιό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι τό ἀνθρώπινο προνόμιο ἑνός ἀδιαφοροποίητου Σώματος, ἀποστερημένου ἀπό τήν δωρεά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ ἑνότητα, ἀντιθέτως, δέν εἶναι μόνο ἡ λύση τῶν θεολογικῶν ἀντιπαραθέσεων, ἀλλά εἶναι τό modus vivendi, πού μᾶς δόθηκε ἀπό τήν ἐκκλησιαστική ἐμπειρία τῶν πρώτων αἰώνων. Ἡ ἐκ νέου ἀνακάλυψη αὐτῆς τῆς πλευρᾶς τῆς ἑνότητας, ὅπως βιώθηκε κατά τήν πρώτη χιλιετία τῆς Ἐκκλησίας, μπορεῖ νά βοηθήσει τίς Ἐκκλησίες μας νά ὑπερβοῦν σήμερα τίς δυσκολίες, πού ἀκόμη καί τώρα μπορεῖ νά ἀνακύπτουν στίς μεταξύ τους σχέσεις.  Γι’ αὐτό ἡ ἑνότητα δέν θά εἶναι τό ἀποτέλεσμα ἀνθρωπίνων στρατηγικῶν, ἀλλά τῆς κατανόησης ὅτι εἶναι συνοδοιπόροι, πιστές στίς σκέψεις καί στά αἰσθήματα τοῦ Χριστοῦ».

– Ἀλλά, ἡ ἑνότητα τῶν χριστιανῶν μπορεῖ νά γίνει ἀντιληπτή σήμερα καί ὡς συμμαχία καί κοινή πάλη κατά ἑνός κοινοῦ ἐχθροῦ…

«Ἡ ἑνότητα τῶν χριστιανῶν εἶναι πρωτίστως ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ, πού μποροῦμε νά καταστήσουμε ἐπίκαιρο, ὅπως εἴπαμε, μόνον ἐπανευρισκόμενοι στήν ἀλληλοδιαδοχή τοῦ Χριστοῦ. Ὡς ἐκ τούτου, εἶναι ὅλως προφανές ὅτι δέν μπορεῖ νά πρόκειται γιά μιά συμμαχία ἤ γιά ἕνα κοινό ἀγώνα κατά τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ, σύμφωνα μέ τήν ἰδεολογία τοῦ κόσμου. Ἡ ἑνότητα εἶναι μιά πράξη πίστης στόν εὐαγγελισμό τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Τήν ἰδέα τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ συχνά ἐπικαλοῦνται ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δέν βλέπουν στίς θρησκεῖες μιά πράξη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός τό δημιούργημά του καί μιά πράξη πίστης τοῦ πιστοῦ πρός τόν Θεό, ἀλλά ἕνα εἶδος ἀνθρώπινης κοινωνίας, πού προσπαθεῖ νά χειραγωγήσει τόν ἄνθρωπο,  δημιουργώντας του ἕναν κοινό ἐχθρό. Αὐτή ἡ χειραγώγηση δημιούργησε συχνά καί δημιουργεῖ ἀκόμα καί σήμερα στοιχεῖα, τά ὁποῖα εἶναι ξένα πρός τήν θρησκευτική ζωή, ὅπως οἱ πολλοί φανατισμοί, πού διατρέχουν τόν κόσμο. Ὑπό τήν πνευματική ἄποψη, ἀντιθέτως, ἡ πάλη κατά τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ καθίσταται δίκαιη. Οἱ χριστιανοί ἀγωνίζονται κατά τοῦ κατά κύριο λόγο ἐχθροῦ. Ἐκείνου, πού πονηρά διαίρεσε τίς Ἐκκλησίες καί προσπαθεῖ νά καθυστερήσει τήν ἑνότητά τους. Μιά κοινή μαρτυρία κατά τοῦ πρίγκιπα τοῦ κόσμου τούτου, πού διαιρεῖ, πού κυβερνᾶ, πού ἄρχει πάρα πολλές φορές, εἶναι μιά πράξη προσχώρησης στή διδαχή τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου. Ἡ φωνή τῶν χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν πρέπει νά εἶναι ἁρμονική, γιά νά μπορέσει νά ἀφυπνίσει τόν σύγχρονο ἄνθρωπο ἀπό μιά πνευματική θαλπωρή, πού, ὅταν δέν ἀρνεῖται τήν παρουσία καί τήν συνάφεια μέ τόν Θεό, τόν καθιστᾶ ἕνα στοιχεῖο καθαρά πολιτιστικό καί ἰδιωτικό ἤ, σέ ἀντίθεση, πού δημιουργεῖ τήν εἰδωλολατρία τοῦ ἴδιου τοῦ νοήματος τοῦ Θεοῦ, φθάνοντας στόν ἀκραῖο φανατισμό, πού εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἄρνηση τοῦ Θεοῦ. Οἱ χριστιανοί ἑνωμένοι πρέπει νά μιλήσουν ἐν ἑνί στόματι κατά τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ αὐτοῦ τοῦ εἶδος». 

– Οἱ χριστιανοί τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ὑποφέρουν σήμερα. Ἡ ἰδιαίτερη κατάστασή τους τί ἐπιπτώσεις μπορεῖ νά ἔχει στίς Ἐκκλησίες καί στόν Οἰκουμενισμό;

«Κατά τίς διώξεις τῶν χριστιανῶν τῶν διαφόρων ὁμολογιῶν τό αἷμα, πού χύθηκε, ἀναμείχθηκε. Σέ ὁλόκληρη τήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τήν δημιουργία της μέχρι τίς ἡμέρες μας, οἱ μάρτυρες εἶναι οἱ ἅγιοι, πού φέρουν τήν θεία χάρη ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, πού ζοῦν πραγματικά ἐντός τοῦ φωτός τῆς μεταμορφώσεως. Ὡστόσο, αὐτό δέν μπορεῖ νά κάνει τίς Ἐκκλησίες ἀδιάφορες πρός τίς κακουχίες, πού πολλοί ἀδελφοί καί ἀδελφές μας κάθε μέρα καλοῦνται νά βιώσουν. Καί ἡ πρόκληση εἶναι ἀκόμα μεγαλύτερη κυρίως στή Μέση Ἀνατολή καί στίς χῶρες, ὅπου ὁ Κύριός μας καί οἱ Ἀπόστολοι βάδισαν, καί ὅπου ἡ Ἐκκλησία στούς πρώτους αἰῶνες ἐνδυνάμωσε τήν χριστιανική κοινότητα. Ὁ πόνος δέν ἐρωτᾶ σέ ποιά ὁμολογία ἀνήκει ὁ μάρτυρας. Πράγματι, ὅπως λέει ὁ Πάπας Φραγκῖσκος, ζοῦμε ἀκόμα τόν «οἰκουμενισμό τοῦ αἵματος». Ὁ οἰκουμενισμός τοῦ αἵματος προσφέρεται ἔμπροσθεν τοῦ οὐρανίου θυσιαστηρίου τοῦ Κυρίου γιά ὅλους ἐμᾶς, ὥστε νά ἐπισπεύσουμε ἕναν οἰκουμενισμό μαρτυρίας ἔμπροσθεν τοῦ κόσμου». 

  • Συχνά, ὅμως, γίνεται μιά ἐργαλειακή χρήση τῆς θρησκείας…

«Αὐτή ἡ χρήση εἶναι ἕνα ἔγκλημα ξένο πρός τήν ἴδια τήν θρησκεία, πού δυστυχῶς ἔχει ἐπιπτώσεις στή ζωή καί στίς σχέσεις τῶν Ἐκκλησιῶν μας. Πρέπει νά γνωρίζουμε ὅλοι ὅτι κανείς δέν ἔχει τό δικαίωμα νά σκοτώνει στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί ὅτι κανείς δέν ἔχει τήν ἀποκλειστικότητα τοῦ Θεοῦ καί ὅτι εἴμαστε ὅλοι μαζί ὑπέρ μιᾶς διαρκοῦς καί δίκαιης εἰρήνης, ὥστε νά μήν ἐπικρατοῦν μόνο οἱ λογικές τοῦ κέρδους καί τῆς ἐκμετάλλευσης. Μόνο ἑνωμένοι οἱ χριστιανοί εἶναι αξιόπιστοι καί μποροῦν νά βοηθήσουν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὑποφέρουν ἀπό τίς πάρα πολλές ἀδικίες, πού καθημερινά πραγματοποιοῦνται εἰς βάρος τῶν ἀθώων. Ὁ «οἰκουμενισμός τοῦ αἵματος», τό αἷμα τῶν μαρτύρων, δέν ἐπιζητᾶ ἐκδίκηση, ἀλλά θέτει σέ ἐξέταση κάθε πιστό, καθιστᾶ τίς Ἐκκλησίες σήμερα, ὅπως στό παρελθόν καί στό πρόσφατο παρελθόν, περισσότερο εὐαίσθητες  στίς ἀπό καρδίας ἐκκλήσεις τοῦ πόνου, στήν ὑπέρβαση τῶν προκαταλήψεων, στήν κοινή πορεία».  

– Ἄς ἐπιστρέψουμε στήν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν. Γιατί ὑπάρχουν πολλές ἀντιστάσεις στήν ὁδό πρός τήν πλήρη κοινωνία; Τί πρόκειται νά χαθεῖ καί τί νά κερδηθεῖ;

«Ἡ Ἐκκλησία, στό ἱστορικό πλαίσιό της, πάντοτε ἀκολουθοῦσε, κατά τά ποιμαντικά καθήκοντά της, τόν λαό της, χωρίς νά σπεύδει ὑπερβολικά πρός τά ἐμπρός, ἀναμένοντας πάντα τόν ἀργοποροῦντα. Ὡς στοργική μητέρα μεριμνᾶ γιά τήν πνευματική καί ἀνθρώπινη κατάρτιση τῶν παιδιῶν της καί ταυτόχρονα τά ὁδηγεῖ στή συνάντηση μέ τόν Σωτῆρα. Αὐτό συμβαίνει καί μέ τόν οἰκουμενικό διάλογο. Ἡ μεγάλη ἐλπίδα πολλῶν χριστιανῶν, καθώς καί τῶν ἱεραρχιῶν τῶν Ἐκκλησιῶν ἀπό τήν συνάντηση τῶν Ἱεροσολύμων τό 1964, συνοδεύτηκε καί ἀπό τόν σκεπτικισμό καί μερικές φορές ἀκόμα καί ἀπό τήν ἀντίθεση ἄλλων. Ὡστόσο, ἡ ὤθηση πρός τό ἄνοιγμα καί τήν συνάντηση, πού ἦρθε ὡς ἀποτέλεσμα, ἀποδείχθηκε περισσότερο δυνατή ἀπό ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀντίσταση. Τό ἴδιο συμβαίνει καί σήμερα. Ὁ ἐξαγνισμός τῆς ἱστορικῆς μνήμης πραγματοποιεῖται βραδέως μέ πολύ ὑπομονή, ἡ πορεία της ὅμως εἶναι ἀσυγκράτητη. Καί ὁ θεολογικός διάλογος συνιστᾶ ἕνα παράδειγμα. Ὑπάρχει ἀνάγκη ἀπό ἀποφασιστικές χειρονομίες, πού θά μποροῦν νά συμπαρασύρουν καί ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι παραμένουν σκεπτικοί ἤ ἐκφράζουν τίς ἀμφιβολίες τους. Ὁ διάλογος μπορεῖ καί πρέπει πάντα νά ἐμπλουτίζει, δέν εἶναι αὐτοσκοπός καί σίγουρα δέν ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια ὁποιασδήποτε ἰδιαίτερης ταυτότητας. Δέν ἔχουμε τίποτα νά χάσουμε καί νά ὑπερασπιστοῦμε».  

– Τό 2016 θά πραγματοποιηθεῖ ἡ Μεγάλη Πανορθόδοξη Σύνοδος. Μπορεῖ νά ἀποτελέσει καί μιά σημαντική συνάντηση καί γιά τόν Οἰκουμενικό Διάλογο;

«Μετά ἀπό πολλά ἔτη προετοιμασίας καί κατόπιν ὁμοφώνου ἀπόφασης τοῦ συνόλου τῶν Προκαθημένων, ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος θά συγκληθεῖ στήν Κωνσταντινούπολη. Πρόκειται γιά ἕνα νέο γεγονός, πού θά δεῖ ὅλες τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίας συγκεντρωμένες ὁμοθυμαδόν ἐπί τό αὐτό, γιά νά συζητήσουν θέματα διοικητικοῦ χαρακτήρα, ἀλλά καί κοινοῦ ἐνδιαφέροντος, καί τέλος γιά νά ἐκφράσουν τό μήνυμα τῆς Ὀρθοδοξίας στόν κόσμο «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ». Ἕνα ἀπό τά θέματα, πού ὁδηγεῖ αὐτή τή μεγάλη Σύναξη, εἶναι ἡ ἐπιθυμία γιά συνέχεια στόν οἰκουμενικό διάλογο, διάλογο πού δέν μπορεῖ νά ἀπασχολεῖ τήν Ἐκκλησία σέ διαφορετικές βαθμίδες, ἀλλά πρέπει νά ὡριμάσει κατά τόν ἴδιο τρόπο ἀπό ὅλους καί παντοῦ»

  • Θά προσκληθεῖ καί ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Ρώμης;

«Θά ἔπρεπε νά ἀποτελέσει ἀπόφαση ὅλων τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, ἀλλά ἡ χιλιετής εὐχαριστιακή ρήξη μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν μας δέν ἐπιτρέπει ἀκόμη τήν σύγκληση μιᾶς Μεγάλης Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Εἴμαστε σίγουροι ὅτι ὁ ἀγαπητός ἀδελφός τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης θά εἶναι μαζί μας σέ κοινωνία ἐν τῇ προσευχῇ καί ἀπό αὐτόν ζητοῦμε νά προσευχηθεῖ γιά αὐτή τήν ἱστορική μας συνάντηση».

  • Ποιά εἶναι ἡ προσωπική σας εὐχή;

«Νά δώσει ὁ Θεός στό ἐγγύς μέλλον νά συντελεστεῖ ἡ συνάντηση τῶν Ἐκκλησιῶν μας ἐν τῇ Συνοδικῇ ζωῇ ἀλλήλων, πρός δόξαν τοῦ Θεοῦ μας ἐν τῇ Ἁγίᾳ Ὁμοουσίῳ, Ζωαρχικῇ καί Ἀδιαιρέτῳ Τριάδι».

(ΠΗΓΗ : http://archive.romfea.gr, https://www.exapsalmos.gr)

Σύν Θεῷ, θά συνεχίσουμε στό ἑπόμενο ἄρθρο μας.