Άρθρο της Ελένης Παπασταματάκη 
αρθρογραφεί για katanixi.gr

“Οἱ Ἱερεῖς σου Κύριε, ἐνδύσονται δικαιοσύνην”

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra


Ως ποίμνιο εμπιστευόμαστε αυτούς τους Ιερείς ή τους ιερείς των αντισηπτικών και νεωτερισμών;

Της Ελένης Παπασταματάκη 

Κάποιος σύγχρονος Άγιος αγιορείτης Γέροντας, λέγει : «Ιησούς Χριστός, χθες σήμερα αύριο, Αυτός εις τους αιώνας», το οποίο απόλυτα συμφωνεί με το αγιογραφικό «᾿Αμὴν λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται» .

Όμοια από την ιστορία της Εκκλησίας μας, μαθαίνουμε πως οι Άγιοί μας πάλευαν με ορατούς και αόρατους εχθρούς, προκειμένου να διατηρηθεί αναλλοίωτη και ακέραια η πίστη μας. Επί παραδείγματι, όταν ο αιρετικός Άρειος θέλησε να επικρατήσει στην Εκκλησία η αιρετική κακοδοξία του, πως ο Υιός είναι κτίσμα και όχι Θεός, αντιμετωπίστηκε σθεναρά από τον αγωνιστή, τον ανυποχώρητο στα θέματα της πίστης μας, Μ. Αθανάσιο, το δοχείο της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Αποτελεί αυτό το γεγονός απόδειξη αδιάσειστη, όπου μας δείχνει περίτρανα ότι και στα μικρά πράγματα κρύβεται ο διάβολος, και γι’ αυτό χρειάζεται επιμελημένη προσοχή, και πως “λίγο αιρετικός” δεν υπάρχει. Η πίστη ή είναι Ορθόδοξη ή έχει μολυνθεί από την αίρεση. Ξεκάθαρα πράγματα!      

Έτσι μετά την αποκάλυψη της κακοδοξίας και βλασφημίας του Αρείου βρέθηκαν, οι «ψευτο-ειρηνοποιοί» και «ψυχοπονιάρηδες μειλίχιοι συμβιβαστές» της εποχής, κρυπτοαρειανοί στην ουσία, οι οποίοι πρότειναν στη λέξη “Ομοούσιος” να προστεθεί ένα μόνο γράμμα, το ιώτα για να γίνει η λέξη “Ομοιούσιος” και να επέλθει συμβιβασμός. Είναι σαφές, ότι οι Ορθόδοξοι δεν το εδέχθηκαν· γιατί πώς είναι ποτέ δυνατόν να συμβιβαστεί η Ορθοδοξία με την αίρεση; Και αυτό γιατί δεν πρόκειται περί ενός γράμματος, αλλά περί της Σωτηριώδους Αλήθειας της πίστης μας. Συνεπώς, χάρη στην αταλάντευτη και αδιαπραγμάτευτη στα θέματα της πίστης μας, στάση του Μ. Αθανασίου, η Ορθοδοξία επικράτησε και διαφυλάχτηκε ατόφια, και έτσι παραδόθηκε στις επόμενες γενιές, στο διάβα των αιώνων.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί για την ανάπτυξη του συλλογισμού μας στο συγκεκριμένο άρθρο ότι ο Άρειος δεν ήταν ένας τυχαίος, ένας απλός πιστός, αλλά ήταν ιερέας στην Αλεξάνδρεια και μάλιστα εξαιρετικά λαοφιλής. Να τονίσουμε, ακόμη, πως με την ευγλωττία και γλυκύτητα του λόγου του και τα ωραία ποιήματά του, έκανε πολλούς να τον θαυμάζουν και να τον ακολουθούν και παρέσυρε πολλούς στην πλάνη του, ακόμα και κληρικούς που είχαν μεγάλη θέση.

Μεγάλη προσοχή, ανύστακτη, πρέπει να επιδείξουν οι Ορθόδοξοι, ώστε να διαφυλαχτεί η πίστη μας και τώρα και πάντα. Γιατί ούτε προσθήκη, ούτε αφαίρεση επιδέχεται η Ορθοδοξία, καθώς είναι το τέλειον!

Ερχόμενοι στις μέρες μας τώρα, θα πάρουμε αφορμή από ένα άκρως θλιβερό γεγονός, το οποίο αφορά τις απόψεις και θέσεις που εξέφρασε ένας κληρικός στην Κρήτη. Μάλιστα, αυτό είναι που συντρίβει τις καρδιές μας όταν εκστομίζονται λόγοι απιστίας και βλασφημίας, όχι από έναν λαϊκό, άσχετο με τα θέματα της πίστης μας, αλλά από έναν ιερέα του Υψίστου. Όταν ο λόγος του ιερέα οριοθετείται στα στενά πλαίσια της λογικής, όταν απορρίπτεται το θαύμα που επιτελεί η πίστη στο Χριστό μας, όταν προσβάλλεται το Μυστήριο των Μυστηρίων που είναι η Θεία Ευχαριστία και ευθέως ενοχοποιείται για αιτία μετάδοσης μικροβίων ο Ζωντανός Θεός μας, τότε μία και μοναδική και αναγκαία λύση και οδός υπάρχει και αυτή είναι της αποχώρησης από πλησίον ενός τέτοιου ιερέα. Τα πιστεύω και η διδασκαλία του πόρρω απέχουν από την Ορθοδοξία μας και συνεπώς οδηγούν τον ίδιο όχι στον δρόμο της σωτηρίας αλλά της απώλειας, και μαζί με αυτόν και τις ψυχές που τον εμπιστεύονται.

Εντυπωσιακή από την άλλη είναι η εκ διαμέτρου αντίθετη με αυτήν την οδυνηρή πραγματικότητα, αντιμετώπιση του κόσμου, των ενοριτών του συγκεκριμένου ιερέα. Ουδεμία αντίδραση στα λεγόμενά του. Στον αντίποδα, μιλούν με τα καλύτερα λόγια για το πρόσωπό του, ως τον συμπαραστάτη, τον εμψυχωτή, τον ιερέα που πιάνει τον παλμό τους και έχει τον τρόπο να αγγίξει όλες τις ηλικίες, οικείος και προσηνής, ένα με αυτούς. 

Και εδώ κρύβεται η μεγάλη παγίδα! Τι είναι τελικά αυτό που θέλει ο σημερινός χριστιανός από τον παπά της ενορίας του; Μετά λύπης διαπιστώνουμε ότι οι πιστοί σήμερα ουσιαστικά επιζητούν έναν παπά διασκεδαστή. Πιο συγκεκριμένα, έναν παπά να διοργανώνει πολλές εκδρομές ώστε να ξεσκάει ο λαός, να διοργανώνει, επίσης, πολλές εκδηλώσεις μουσικοχορευτικές στο προαύλιο του Ιερού Ναού, αλλά χωρίς να αποκλύονται και τα μουσικά όργανα μέσα στο Ναό, αν είναι για καλό σκοπό η εκδήλωση…για κάποια φιλανθρωπία… Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν κάτι τέτοιο δε συμβεί, δεν τίθεται πρόβλημα, διότι θα ακουστούν χριστιανικά τραγούδια και τελικά δεν είναι αμαρτία αυτό. Έτσι, δυστυχώς, η υποστήριξη του ποιμνίου πηγάζει από τέτοιου είδους ενέργειες, στερείται όμως της γνώσης των κανόνων της Εκκλησίας μας. 

Είναι γνωστό, ακόμη, πως οι πιστοί σήμερα θέλουν ο παπάς τους να είναι καλλιεργημένος και μορφωμένος. Φυσικά, όχι με τα “γράμματα του Θεού”, αλλά να γνωρίζει διάφορα καλλιτεχνήματα του πνεύματος. Αυτό που συνηθίζεται μάλιστα, είναι να προσκαλεί συχνά, ο ίδιος ο παπάς άλλους «μορφωμένους» να συζητήσουν, έστω και αν αυτά που λένε είναι αθεολόγητα. Αδιάφορο! Τα πάντα ισοπεδώνονται, αρκεί να μοιάζει με μια ενορία επιπέδου…

Χωρίς αμφιβολία, προτιμάει ο κόσμος σήμερα, έναν παπά που να μην του χαλάει χατήρια, να μην πηγαίνει κόντρα στο θέλημά του, έστω και αν αυτό που ζητούν οι χριστιανοί μπορεί να αντιβαίνει την πίστη μας. Έτσι, αισθάνονται δικό τους τον παπά, έναν με αυτούς, όταν για παράδειγμα κάνοντας πανηγύρι ενός Αγίου ψήνουν κρέατα στην αυλή της εκκλησίας ημέρα Παρασκευή, όταν μετατρέπουν τον ναό σε κοσμικό κέντρο ή στούντιο φωτογράφησης την ώρα που τελούνται τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, ο γάμος ή η βάπτιση και ο ιερέας δε μιλά, για να μην τους κακοκαρδίσει ή τον κακοχαρακτηρίσουν. Επιπλέον, έχει ιδιαίτερη σημασία πως όταν προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία χωρίς καμιά προετοιμασία, εξομολόγηση και νηστεία, αισθάνονται οικείο τον παπά. Εύκολα, λοιπόν, συνάγεται το συμπέρασμα ότι ο παπάς υποτάσσεται σε ένα πνεύμα μοντέρνο, επειδή τα παραβλέπει όλα αυτά, πηγαίνει με το ρεύμα της εποχής. Τελικά, την άρχουσα θέση κατέχει η αγάπη για τον κόσμο, ένας αγώνας δρόμου ώστε να μη στεναχωρηθεί το ποίμνιο, ακόμα και δεν υπάρχει συμφωνία με τους κανόνες.

Και όσο περισσότερο ο παπάς γίνεται ένα με τον κόσμο, ταυτίζεται με αυτόν, δε φέρει ως πρότυπο τον Κύριό μας και δεν ακουμπά στα δόγματα και στους Κανόνες της πίστης μας, τόσο πιο αγαπητός γίνεται από τους ενορίτες του. 

Έρχεται, όμως, αργά ή γρήγορα η ώρα να βρεθούμε ενώπιον φοβερών καταστάσεων, όπως της πολύ πρόσφατης «πανδημίας». Και τότε… βιώνουμε μια μεγάλη οδύνη, καθώς βλέπουμε τους Ιεράρχες και τους ιερείς να ταυτίζονται με την κοσμική εξουσία, να κλειδώνουν τους Ναούς και να μας απαγορεύουν να μεταλάβουμε των Αχράντων Μυστηρίων, να προσυπογράφουν την κατάπτυστη απόφαση της κυβέρνησης και να μην γιορτάζουμε Πάσχα! Ταυτόχρονα, βλέπουμε έντρομοι τους ιερείς να μετατρέπουν τους ναούς σε χώρους αναμονής ιατρείων, με αντισηπτικά στην είσοδο, επάνω στις Άγιες Εικόνες, με γάντια, μάσκες και αποστάσεις. Και πονάμε, και θλιβόμαστε και απορούμε τι είναι όλα αυτά;

Θα τολμήσουμε να παραδεχτούμε, άραγε, ότι αυτά που βιώνουμε είναι καθαρά δική μας ευθύνη; Ότι σε όλα αυτά συναινέσαμε στο παρελθόν, προς όφελος δικό μας, για τη δική μας βόλεψη προτιμήσαμε ένα «ανύπαρκτο» και άβουλο παπά, έναν παπά νεωτεριστή που πάντα μας καλομιλούσε, έστω και αν εμείς καταπατούσαμε τα Ιερά και τα Όσιά μας. Μην απορούμε, λοιπόν, για αυτό που ζούμε τώρα! Γιατί αυτοί είναι οι ιερείς που εμείς επιλέξαμε, αυτοί που μας άρεσαν και συμπαθούσαμε, γιατί ήταν ένα με τον κόσμο. Αυτόν, λοιπόν, τον κόσμο, το κοσμικό πνεύμα, έχουν να μας δώσουν αυτοί οι Ιεράρχες και ιερείς, γιατί αυτόν κατέχουν.

Όμως, επειδή ο Θεός μας είναι ο Φιλεύσπλαχνος και Πολυέλεος Κύριος, ο Πατήρ των οικτιρμών, που θέλει «πάντας σωθήναι», δεν μας αφήνει μόνους, καθώς ο Ίδιος μας βεβαίωσε πως θα είναι μαζί με τον πιστό λαό Του έως της συντελείας των αιώνων. Από εμάς περιμένει να Του ζητήσουμε, και τότε Εκείνος θα μας φανερώσει τα γνήσια τέκνα Του, τους άξιους ποιμένες της ποίμνης Του, που δεν αγάπησαν περισσότερο τον κόσμο από το Θεό μας, που δε δέχτηκαν και δεν υποχώρησαν στην παραμικρή αλλοίωση των δογμάτων και Κανόνων της πίστης μας, με όποιο κόστος. 

Θα μας φανερώσει, βέβαια, πού βρίσκονται, μέσα στη μάντρα να στέκουν ολόρθοι και αντρείοι, έτοιμοι κάθε στιγμή να αντιμετωπίσουν τον εχθρό, να δώσουν ακόμα και τη ζωή τους προκειμένου να σωθούν οι ψυχές της ποίμνης του λατρεμένου τους Χριστού. Είναι εκεί, άγρυπνοι και στέκουν ανυποχώρητοι, φορώντας το ταπεινό τους ράσο, το χιλιοτρυπημένο από τα βόλια του εχθρού, αλλά το μοσχολιβανισμένο από τις ευωδίες της πολυαγαπημένης μας Ορθοδοξίας. Είναι εκεί, έχουν γεμάτη τη φαρέτρα τους με όπλα, το κομποσχοίνι, την Αγία Γραφή και το πατροπαράδοτο σέβας. Είναι αυτοί οι ποιμένες που δεν θα μας εγκαταλείψουν ποτέ, γιατί δεν είναι μισθωτοί αλλά γνήσιοι ποιμένες του Χριστού μας. Και ούτε θα τους δούμε φοβισμένους από ιούς και άλλα παρόμοια, γιατί έχουν πίστη ακλόνητη στον Αναστάντα Κύριο!

Είναι αυτοί οι ποιμένες, οι αληθινοί, που δε θα μας διδάξουν κανένα νεωτερισμό, τίποτε φρέσκο και μοντέρνο, αλλά αυτή τη φιλτάτη Ορθοδοξία μας, την πίστη των Πατέρων μας. Ας μην παρασυρόμαστε από τα γλυκόλογα και τις μελιστάλακτες φανφάρες των νεωτεριστών και ανανεωτών της πίστης μας, αλλά ας συντακτούμε με τους ιερείς που φέρουν το πνεύμα του Αγίου Αθανασίου, το πνεύμα των Πατέρων μας. Ας αγωνιστούμε στο πλευρό τους για την Ορθοδοξία μας, γιατί έξω από αυτήν δεν υπάρχει σωτηρία, ώστε μαζί τους να αναφωνήσουμε: «Αὔτη ἡ ἀληθινὴ πίστις. Αὕτη ἡ ῾Αγίᾳ πίστις. Αὕτη ἡ αἰωνία πιστις. Εἰς αὐτὴν ἐβαπτίσθημεν. Καὶ εἰς αὐτὴν θ’ ἀποθάνωμεν». —᾿Αμήν