της Ειρήνης Ιωαννίδου

Το ποθούμενο των Ελλήνων είναι ο Χριστός τους, η Ορθοδοξία τους, ο Σταυρός που μάτωσε πάνω στη γαλανόλευκη σημαία…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Πρόσφατα δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο μία έρευνα η οποία παρουσιάζει τη σχέση των Ελλήνων με τον Θεό και την Πατρίδα.

Ως χριστιανοί ορθόδοξοι ευρισκόμενοι στον ομολογιακό χώρο της Αποτείχισης, βλέπουμε πως τουλάχιστον η πλειονότητα των Ελλήνων έχει μία επιδερμική σχέση με την Ορθοδοξία και αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό από τη ζοφερή κατάσταση στον εκκλησιαστικό χώρο της πατρίδας μας (με τις άδειες εκκλησίες, την απομάκρυνση του λαού από το πατροπαράδοτο σέβας και την κυριαρχία αξιών, όπως ο ηδονισμός και ο ανθρώπινος ουμανισμός δίχως Θεό). 

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι τα ποσοστά που αναδεικνύουν τη θεοσέβεια των Ελλήνων ίσως και να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, ενώ τα ποσοστά που επιβεβαιώνουν την ροπή προς στην αμαρτία, ανταποκρίνονται πλήρως στην πραγματικότητα.

Αυτό βέβαια εύκολα εξηγείται αν λάβει κανείς υπόψη του την επί δεκαετίες οικουμενιστική κατήχηση από πλευράς Πατριαρχών και Επισκόπων, την ασθενική αντίδραση του κλήρου και τελικά την πνευματική αποχαύνωση του ποιμνίου. 

Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι: «Σχεδόν το 70% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι θα πολεμούσε για την πατρίδα, εφόσον χρειαστεί.

9 στους 10 Έλληνες να πιστεύουν στον Θεό, ενώ το 82% απάντησε ότι η “θρησκεία είναι πολύ σημαντική”.

το 35% πηγαίνει στην εκκλησία μόνο σε επίσημες αργίες ή σημαντικές τελετές. Το 44% πιστεύει ότι υπάρχει “κόλαση” και σχεδόν ίδιο ποσοστό (46%) πιστεύει στον “παράδεισο”, ενώ σχεδόν ο ένας στους δύο πιστεύει γενικά στη μετά θάνατον ζωή.

Στο δε ερώτημα αν υπάρχει μια διαφωνία μεταξύ επιστήμης και θρησκείας, το 66% διαφωνεί με τη θεώρηση ότι “η θρησκεία έχει πάντα δίκιο”.

η πλειοψηφία του λαού τίθεται υπέρ του δικαιώματος στην έκτρωση και της σεξουαλικής επιλογής, ενώ μόλις ο ένας στους τέσσερις Έλληνες θεωρεί ότι η έκτρωση δεν δικαιολογείται ποτέ, ενώ το ίδιο θεωρεί και για την ομοφυλοφιλία.

Υπέρ της ισότητας των φύλων παρουσιάζονται οι ερωτηθέντες, με την πλειοψηφία των Ελλήνων (70%) να διαφωνούν με την πρόταση “οι άνδρες αποτελούν καλύτερους πολιτικούς αρχηγούς από τις γυναίκες”.

Aν και από πολλούς τα ευρήματα της έρευνας σχολιάστηκαν απαξιωτικά, θα πρέπει να είναι παράφρων κάποιος για να επιχειρήσει να αναπτύξει τη θέση πως το θρησκευτικό αίσθημα και η φιλοπατρία είναι ασύμβατα με το ελληνικό στοιχείο. Το σίγουρο είναι πως, όπως και τότε, έτσι και τώρα, υπήρχαν και υπάρχουν Εφιάλτες, προδότες δηλαδή, έτοιμοι να πουλήσουν ό,τι ιερότερο έχουν… την πίστη και την πατρίδα τους.

Είναι σημαντικό να σταθούμε στο γεγονός ότι ο διηρημένος Ελληνισμός «ενοποιήθηκε για πρώτη φορά και δοξάσθηκε και μεγαλούργησε όχι σε ένα μικρό κράτος-πόλη, αλλά σε μια οικουμενικών διαστάσεων με μεγαλειώδη πνευματικά κατορθώματα ελληνική αυτοκρατορία, την Ρωμανία του Βυζαντίου», όπως θα επισημάνει ο σεβαστός π.Θεόδωρος Ζήσης

Ήταν η θεία αυτή παρέμβαση και εντολή που γλίτωσε τον Ελληνισμό από πολλούς κινδύνους, απέφυγε τον εκρωμαϊσμό και κατάφερε έτσι να ιδρυθεί με δόξες και τιμές το πρώτο χριστιανικό κράτος. 

Τότε, ολόκληρη η λατινική Δύση ήταν προσκολλημένη και προσαρτημένη στην ελληνική Ανατολή. 

Η Ορθόδοξη διδασκαλία, τα υγιή στοιχεία της αρχαιοελληνικής παιδείας, το ορθό δόγμα, οι πατέρες, η λατρεία, η υμνογραφία, η εκκλησιαστική γραμματεία… ήταν όλα όσα φώτισαν το σκοτάδι των Δυτικών.

Μία σημαντική επισήμανση του π.Θεοδώρου αναφέρει ότι «Ούτε οι Φράγκοι, καθοδηγούμενοι από τον Πάπα, παρά τις βιαιότητες και τις πιέσεις και τις υποσχέσεις βοηθείας, κατώρθωσαν να εκλατινίσουν, να φραγκέψουν τους Ορθοδόξους, γιατί αντέδρασαν μεγάλες μορφές του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, ο Μ. Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ούτε να τους εξισλαμίσουν οι Τούρκοι μετά την άλωση της Πόλης το 1453, γιατί και πάλι εμποδίστηκαν από την εθναρχούσα Εκκλησία, που ανέλαβε να συντηρήσει το Γένος και το επέτυχε με μεγάλες μορφές αγίων κληρικών και διδασκάλων, όπως ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, οι Άγιοι Κολλυβάδες, ο Ηλίας Μηνιάτης, ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Νικηφόρος Θεοτόκης και πλείστοι άλλοι».

Η Ελλάδα, παρά τη ζεστή πίστη των αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης, κατάφερε να αλωθεί πραγματικά μετά το ‘21. «Ένας άνθρωπος να με υβρίσει, να φονεύσει τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν μου και ύστερα το μάτι να μου βγάλει, έχω χρέος σαν χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το να υβρίσει τον Χριστόν μου και την Παναγία μου, δεν θέλω να τον βλέπω», έλεγε ο Μακρυγιάννης, μα οι Μεγάλες Δυνάμεις, οι Φράγκοι και οι διάδοχοί τους, είχαν άλλα σχέδια: να καταντήσουν την Ελλάδα μικρή και αδύναμη, οικονομικά εξαθλιωμένη, υποδουλωμένη και ταπεινωμένη. 

Έτσι καταλαβαίνουμε ότι: «Η αληθινή άλωση και η προδοσία του 1821 άρχισε να γίνεται σταδιακά μετά το 1821 με πολλούς τους παράγοντες που προσπάθησαν και προσπαθούν να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα του 1821, να το αποκόψουν από τις αγιασμένες ρίζες της Ρωμιοσύνης του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας, να πλήξουν κυρίως την Εκκλησία και την Ορθόδοξη πίστη, η οποία διέσωσε την εθνική αυτοσυνειδησία των υποδούλων, ώστε αλλοτριωμένοι οι Έλληνες από το ιστορικό τους παρελθόν να είναι ευάλωτοι στις αντεθνικές και αντιεκκλησιαστικές επιδιώξεις, και προ παντός χωρίς αντιστάσεις στις αφομοιωτικές διαδικασίες και στους σχεδιασμούς των Μεγάλων». (π.Θεόδωρος Ζήσης)

Η Ελλάδα μας λοιπόν, παρά τους σθεναρούς αγώνες των ηρώων που πλήρωσαν με το αίμα τους την ελευθερία, παραμένει ακόμα σκλαβωμένη, διότι απελευθερώθηκε από τους Τούρκους για να υποταχθεί στους Φράγκους. 

Επιχείρησαν πολλοί να την αποσυνδέσουν από τις ρίζες της, να προκαλέσουν ρήξη με το ένδοξο παρελθόν της και να αμαυρώσουν τα όσια και τα ιερά της, μα πάντα η μικρή Ελλάδα ήξερε στα δύσκολα να δημιουργεί καταφύγια από τους βαρβάρους, κρυφά σχολειά και κατακόμβες για να δοξάζει τον Χριστό της. 

Ευχόμαστε και ελπίζουμε να “επαναπατριστούν” όσοι ξενιτεύτηκαν από τα πατρώα εδάφη της πίστης μας, όσοι ξεγελάστηκαν από τα παραμύθια της εκκοσμίκευσης, όσοι ξέχασαν την ιστορία και τους νεκρούς, όσοι δεν μέτρησαν τους πολέμους και τις πληγές, όσοι πέρασαν τα θαύματα της Παναγίας για τυχαία… 

Όπως ακριβώς το περιγράφει ο Κώστας Σαρδελής στο βιβλίο του “Το Συναξάρι του Γένους”: «Ολόκληρα χωριά που είχαν εξισλαμιστεί επανέρχονται στην Ορθοδοξία, χιλιάδες Έλληνες που μιλάνε βλάχικα, που έχουν χάσει τον Εθνισμό τους, ξαναμιλάνε ελληνικά, ξαναγίνονται Έλληνες και πυκνώνουν τις τάξεις του σιωπηλού αγώνα για το ποθούμενο…».

Το ποθούμενο των Ελλήνων είναι ο Χριστός τους, η Ορθοδοξία τους, ο Σταυρός που μάτωσε πάνω στη γαλανόλευκη σημαία… 

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra

Δείτε σχετικά:
Η Ελλάδα αλλάζει ή βουλιάζει;
«Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!»
Το μεγαλύτερο εθνικό μας πρόβλημαΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΛΩΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟ 1821