Νέο βιβλίο, τρίτο κατά σειράν, του μακαριστού ομολογητή πρωτοπρεσβυτέρου π. Νικολάου Μανώλη, πνευματικού του Ορθοδόξου Χριστιανικού συλλόγου “Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής”, που ανέλαβε και την έκδοση…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Προλεγόμενα

Εἰς τήν «Φιλόθεον Ἱστορίαν» τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ συγγραφέως Θεοδωρήτου Κύρου συναντῶμεν τό ἑξῆς περιστατικόν: «Κάποιος στρατηγός χαίρων ἀνῆλθε εἰς τό ὄρος διά νά θηρεύσῃ (κυνηγήσῃ) ζῶα τοῦ δάσους· ἠκολούθουν δέ αὐτόν κυνηγητικοί σκύλοι, καί στρατιῶται, καί ὅσα ἄλλα εἶναι ἀπαραίτητα διά τήν θήραν (κυνήγιον).

Ὅταν δέ εἶδε μακρόθεν τόν ὀνομαστόν ἀσκητήν Μακεδόνιον, καί ἀπό τούς συνοδούς του ἔμαθε ποῖος ἦτο, ἀμέσως ἀφοῦ ἐπέζευσεν ἀπό τόν ἵππον του, ἐπλησίασε καί τόν ἠρώτησε πῶς διάγει καί τί κάμνει ἐκεῖ. Ὁ ἀσκητής, ὅμως, ἀντί ἀπαντήσεως τόν ἐρωτᾷ: «Σύ δέ τί ποιήσων ἐνταῦθα ἀνελήλυθας;» (τί ἀνέβης νά κάμῃς ἐδῶ;). Καί ὅταν ὁ στρατηγός εἶπε ὅτι ἀνῆλθε εἰς τό ὄρος διά νά θηρεύσῃ (νά κυνηγήσῃ), τοῦ εἶπε ὁ ἐρημίτης· «Κἀγώ τόν ἐμόν θηρεύω Θεόν, καί λαβεῖν ἐφίεμαι, καί θεωρῆσαι ποθῶ, καί τῆς καλῆς ταύτης οὐκ ἀφέξομαι θήρας», (δηλαδή καί ἐγώ «κυνηγῶ», ἀναζητῶ τόν Θεόν μου, καί ἐπιθυμῶ νά τόν συλλάβω -εἰς τά δίκτυα τῆς καρδίας μου-, καί ποθῶ νά ἀπολαύσω τήν θείαν του θεωρίαν, καί δέν θά σταματήσω ποτέ αὐτήν τήν καλήν θήραν, τό καλόν κυνήγιον). Αὐτά ἀφοῦ ἤκουσε καί ἐθαύμασεν ὁ στρατηγός ἀπῆλθεν».1

Αὐτό τό διδακτικόν περιστατικόν ἐκ τῆς «Φιλοθέου Ἱστορίας» ἦλθεν εἰς τήν μνήμην μου, ὅταν πρό διμήνου ἐδέχθην παρά τοῦ ΔΣ τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ Συλλόγου ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ τήν τιμητικήν πρότασιν νά προλογίσω τό νέον βιβλίον τοῦ ἀειμνήστου ἀγωνιστοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π.Νικολάου Μανώλη ὑπό τόν βαρυσήμαντον καί λίαν εὔστοχον καί ἐπιτυχῆ τίτλον «Θήρα Θεοῦ».

Δέν εἶχα τήν χαράν καί τήν εὐκαιρίαν νά γνωρίσω ἐκ τοῦ σύνεγγυς καί νά συνεργασθῶ μέ τόν μακαριστόν Ἱερέα τοῦ Θεοῦ π.Νικόλαον. Ἡ γνωριμία μας ἦτο μέσῳ τῆς ἱστοσελίδος «ΚΑΤΑΝΥΞΗ», τήν ὁποίαν διηύθυνε ὁ ἀείμνηστος μέ τό ἐγνωσμένον καί ἀσυμβίβαστον Ὀρθόδοξον Χριστιανικόν καί ἀγωνιστικόν φρόνημα καί τήν ἐπαινετήν του παρρησίαν. Ἡ μαθητεία του κατά τά νεανικά του ἔτη πλησίον τοῦ κραταιοῦ ἀγωνιστοῦ καί ἀκάμπτου ὑπερμάχου τῆς Ὀρθοδοξίας ἀξιομακαρίστου Μητροπολίτου Φλωρίνης κυροῦ Αὐγουστίνου (Καντιώτη), ἀλλά καί ἡ μακρά, ἐπί συναπτάς δεκαετίας, γαλουχία του παρά τούς πόδας τοῦ κατηξιωμένου Ἁγιορείτου Γέροντος καί Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Κοινοβιακῆς Μονῆς Κωνσταμονίτου Ἁγίου Ὄρους π.Ἀγάθωνος, ἐχαλύβδωσαν τό χριστιανικόν του ἦθος, τό φρόνημα, τήν κατά Χριστόν παιδείαν, τάς Ἁγιοπνευματικάς ἀρετάς καί τόν θεϊκόν ἔρωτα πρός τήν γλυκυτάτην Ὀρθοδοξίαν καί τήν Ἐκκλησιαστικήν Παράδοσιν. Ἐμφορούμενος δέ τό κατά θείαν δύναμιν ὑπό τοῦ ἐνθέου ζήλου Ἠλιού τοῦ Προφήτου, τόν Ἱερόν Ναόν τοῦ ὁποίου διηκόνησεν ἐνζήλως καί ἐν φόβῳ Θεοῦ ἐπί πολλά ἔτη, καί τοῦ ὁποίου ἡ «ἐκδίκησις» κατά τῶν ἱερέων (γράφε μιερέων) τῆς αἰσχύνης, τοῦ Βάαλ καί τῶν ἁλσῶν, «ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην», κατέρριπτε μέ τήν ρομφαίαν τοῦ θεοφωτίστου λόγου του τά «κάστρα» τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τῶν παντοειδῶν αἱρέσεων, διό καί «ἐποίει φίλους διά τόν Ἰησοῦν καί ἐχθρούς διά τόν Ἰησοῦν».

Παρ’ ὅτι, ὅμως, δέν εἴχαμεν διά ζώσης γνωριμίαν καί συνεργασίαν μετά τοῦ συγγραφέως τοῦ παρόντος συγγράμματος ἀειμνήστου π.Νικολάου Μανώλη, ἐν τούτοις μέσῳ τοῦ πνευματικοῦ του πονήματος «Θήρα Θεοῦ», τό ὁποῖον ἀποτελεῖ μίαν δέσμην θείων κηρυγμάτων καί ἐμπνευσμένων ὁμιλιῶν πρός τούς ἐνορίτας καί τά πνευματικά του τέκνα, τόν ἐγνώρισα δι’ αὐτῶν ἐπαρκῶς καί δοξάζω τόν Πανάγιον Τριαδικόν Θεόν ἡμῶν διά τήν εὐδόκιμον κατά Θεόν διακονίαν τοῦ φλογεροῦ αὐτοῦ Κληρικοῦ.

Τό πνευματικόν αὐτό βιβλίον τοῦ π.Νικολάου, διακρινόμενον καί διαιρούμενον εἰς περισπουδάστους θεματικάς ἑνότητας: 1) «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» (διδαχή διά τήν εὐχήν, πρακτικός τρόπος ἐνεργείας αὐτῆς καί ἀγαθά ἀποτελέσματα τῆς εὐχῆς) 2) Ἡ εὐλογία τῆς Κυριακάτικης Λειτουργίας 3) Κατήχησις μετ’ ἐμποδίων 4) Τό ποθούμενον, ἤτοι ὁ μόνος Ποθούμενος 5) Μνήμη θανάτου, χαλινός διά τήν ἁμαρτίαν 6) Τό πανίερον καί φοβερόν Μυστήριον τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως 7) Πέλαγος ἐκπλήξεων ἡ Ὀρθοδοξία 8) «Δραχμοποίηση» τῆς Χάριτος 9) Νά βιώσωμε ὀρθόδοξα τήν Πίστη 10)Ἡ νοητή λέπρα τῆς ἁμαρτίας 11) Λάθος ἔρωτες, φαῦλοι ἔρωτες, πόθοι ἐσκοτισμένοι 12) Ἡ Σωτηρία μας περνᾶ ἀπό τό σπίτι· μέγα τό ἔπαθλον τῆς σωτηρίας καί 13) Ταξίδι στό ἄϋλο μέ ἀπλανῆ ὁδηγό, τό ἄϋλο ὡς ἡ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, δύναται νά προσφέρῃ πλουσίαν πνευματικήν τράπεζαν καί πανδαισίαν εἰς τούς φιλοθέους καί φιλαρέτους ἀναγνώστας καί ἐντρυφητάς του. Ἀφυπνίζει πνευματικῶς τόν Ὀρθόδοξον πιστόν, μεταποιῶν αὐτόν εἰς ἐγρήγορον, νήφοντα καί συνειδητόν Χριστιανόν, «ἀγωνιζόμενον τόν καλόν ἀγῶνα τῆς πίστεως καί ἐπιλαμβανόμενον τῆς αἰωνίου ζωῆς»2. Χειραγωγεῖ τόν ἀγωνιστήν τῆς εἰς Χριστόν Πίστεως εἰς τό σκάμμα τῆς Ὀρθοδόξου ἀσκητικῆς ἀγωγῆς καί εἰς τήν ἀνάντη, τήν «στενήν πύλην καί τήν τεθλιμμένην ὁδόν τήν ἀπάγουσαν εἰς τήν ζωήν»3. Ὑλοποιεῖ καί ἐφαρμόζει τήν προτροπήν τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου πρός τόν Μαθητήν του καί Ἀπόστολον Τιμόθεον· «γύμναζε σεαυτόν πρός εὐσέβειαν· ἡ γάρ σωματική γυμνασία πρός ὀλίγον ἐστίν ὠφέλιμος, ἡ δέ εὐσέβεια πρός πάντα ὠφέλιμος ἐστιν, ἐπαγγελίας ἔχουσα ζωῆς τῆς νῦν καί τῆς μελλούσης»4.

Ἐντύπωσιν ζωηράν μοῦ προξένησε τό γεγονός ὅτι ὁ ἀοίδιμος π.Νικόλαος δέν «ἠλίευε» εἰς τά ῥηχά ὕδατα, ἀλλά εἰς τά βαθέα. Μαθητευθείς παιδιόθεν παρά τούς πόδας τοῦ πεπειραμένου καί ἐγνωσμένης ἀρετῆς κεχαριτωμένου ἀειμνήστου Γέροντος Ἀγάθωνος δέν διεκρίνετο δι’ ἁψικορίαν ἤ ὀλιγάρκειαν, ἀλλ’ ἐνεφύτευε εἰς τάς καρδίας τῶν πνευματικῶν του τέκνων καί γενικώτερον τῶν ἐντευξομένων τά πνευματικά του πονήματα τόν ἅγιον πόθον τῆς τελειότητος καί τόν θεῖον ἔρωτα πρός τόν Νυμφίον Χριστόν. Ἀσυμβίβαστος μέ τήν ἀσέβειαν καί τήν ἁμαρτίαν, ἀλλά καί τήν ὑποτονικήν καί ἐπιδερμικήν θεοσέβειαν καί τήν τυπολατρείαν, κατηχεῖ ὀρθοδόξως τούς πιστούς καί τούς μεταγγίζει τά ζωήρρυτα καί ζωογόνα νάματα τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς μας Παραδόσεως καί Κληρονομίας. Δέν ἀρκεῖται εἰς ἁπλάς συμβουλάς καί νουθεσίας, ἀλλά καί ὑποδεικνύει μέ ἐνάργειαν καί βιωματικήν ἐμπειρίαν τόν κατά Θεόν ἐνδεδειγμένον ἀσκητικόν καί ἀγωνιστικόν τρόπον ζωῆς. Ἀντιπαρερχόμενος τόν τύπον διεισδύει εἰς τήν οὐσίαν καί τό βάθος τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, τῆς ἀληθινῆς ἀγαπητικῆς καί ὑπαρξιακῆς κοινωνίας τοῦ ἀναγεννημένου πνευματικῶς ἀνθρώπου μέ τόν Σωτῆρα καί Λυτρωτήν μας Ἰησοῦν Χριστόν, «τόν περί πάντας ἀγαθόν Κύριον»5.

Ὡρισμένα ἐνδεικτικά δείγματα θά παραθέσω εὐθύς ἀμέσως. Ἀναφερόμενος εἰς τό ὕψιστο καί γλυκύτατο ἐντρύφημα τοῦ πιστοῦ, τήν νοερά καί καρδιακή προσευχή, γράφει: «ὁ ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής ἔλεγε νά γίνουμε κυνηγοί τῆς Χάριτος. Ὁ κυνηγός τῆς Χάριτος θέλει ποσότητα καί ποιότητα. Καί τά δύο τά θέλει. Καί ποσότητα Χάριστος καί ποιότητα Χάριτος. Νά αἰσθανθεῖ ὁ πιστός τήν καρδιά του νά ἀλλοιώνεται ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Νά ἀρχίσει νά ἐπαναλαμβάνει τήν εὐχή τοῦ Χριστοῦ χωρίς νά τό σκέφτεται… νά σκέφτεται τήν εὐχή τοῦ Χριστοῦ». Ὁμιλῶν διά τήν μετ’ ἐμποδίων Κατήχησιν τῶν νέων, τήν «καλήν ἁλιείαν» συμβουλεύει: «Νά βάλετε, παιδιά μου, βαθειά μέσα στήν ψυχή σας αὐτό πού ἔλεγε σήμερα τό Εὐαγγέλιο. Νά γίνετε φιλεύσπλαγχνα καί νά συμπονᾶτε τά παιδιά τά ἄλλα, τούς συνομιλήκους σας στό σχολεῖο. Καί νά διαδίδετε, ὁμολογώντας τόν Χριστό, τήν ὕπαρξη καί τήν ἀξία τοῦ Κατηχητικοῦ. Ναί! Νά φέρνετε καί ἕναν παραπάνω φίλο σας στό Κατηχητικό». Ἀναφορικῶς δέ πρός τήν κατ’ ὀρθόδοξον τρόπον βίωσιν τῆς ἀμωμήτου Πίστεώς μας τονίζει «τήν ἀγνωμοσύνη καί τήν περιφρόνηση μέ τήν ὁποία ἐμεῖς οἱ λεγόμενοι Χριστιανοί συχνά ὑποδεχόμαστε τίς φιλάνθρωπες δωρεές τοῦ Θεοῦ… παραμένουμε δυστυχῶς ἀναίσθητοι ἀπέναντι στίς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ ἤ ἀκόμα χειρότερα, τίς ἀπαξιώνουμε». Εἰς τήν ἰδίαν ἑνότητα μέ πόνον, ἀλλά καί μέ δριμύτητα στιγματίζει τό γεγονός ὅτι «ἕνας θανάσιμος κλοιός περισφίγγει ὁλοένα καί ἀσφυκτικότερα τήν Ὀρθοδοξία μας. Τά δυσοίωνα κρούσματα πού διαρκῶς πυκνώνουν πιστοποιοῦν πέρα πάσης ἀμφιβολίας ὅτι οἱ δαιμονόπληκτοι νόες πού διαχειρίζονται τήν ἐξουσία καί μεθοδεύουν τήν Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν, εἶναι ἀποφασισμένοι νά ἐντείνουν τίς προσπάθειες τους καί νά ὁδηγήσουν στό ἐγγύς μέλλον τά πράγματα στό ἀπροχώρητο. Ποιός νουνεχής καί καλόπιστος ἄνθρωπος μπορεῖ πλέον νά ἀρνηθεῖ ὅτι χαλκεύεται μιά βδελυρή ψευδο-ἕνωση τῆς μίας καί μόνης ἀληθινῆς Ἐκκλησίας μετά τῶν πάσης φύσεως αἱρέσεων καί πλανῶν;». Ὡς πρός δέ «τό μέγα τῆς σωτηρίας ἔπαθλον» σημειώνει: «…Καί σαφῶς ἡ σωτηρία ὅπως μᾶς τήν δίδαξε ὁ Χριστός δέν πηγάζει μόνο ἀπό τή σχέση μας μέ τόν Θεό, ἀλλά καί ἀπό μιά ἄλλη σχέση, πού ἔχουμε τήν τάση νά παραβλέπουμε… Πρέπει ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι νά ἀγαπᾶμε τούς φίλους καί τούς ἐχθρούς μας».

Καί τώρα συγκλείων τά προλεγόμενα τῆς παρούσης ἐκδόσεως θά ἐπανέλθω εἰς τόν πολύ σπουδαῖον τίτλον τοῦ ἀνά χεῖρας πονήματος· «Θήρα Θεοῦ» καί νά ἐπισημάνω ὅτι ὁ ἀείμνηστος συγγραφεύς αὐτοῦ π.Νικόλαος Μανώλης ἐξῆλθε ἀπό τῆς νεότητος αὐτοῦ εἰς «θήραν Θεοῦ», ἡ δέ Θεία Χάρις ὑπῆρξε τό «κάλλιστον αὐτοῦ Θήραμα» καί ὄπισθεν αὐτοῦ εὑρίσκεται ὁ ἄοκνος θηρευτής τοῦ Παναγίου Θεοῦ καί τῆς πανσθενουργοῦ Θείας Χάριτος πολιός καί σεβάσμιος Λειτουργός τοῦ Ὑψίστου π.Χαράλαμπος, ὁ κατά σάρκα πατήρ αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε τό ἁγνόν πρότυπον καί τό θεῖον κάτοπτρον τῆς Χάριτος τοῦ Παντοδυνάμου διά τόν ἐν Κυρίῳ καί ἐν εἰρήνῃ κοιμηθέντα ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου υἱόν του π.Νικόλαον.

Ἔγραφον ἐν τῷ Ἐπισκοπείῳ Χώρας Κυθήρων τῇ 31ῃ Δεκεμβρίου τοῦ σωτηρίου ἔτους 2021.

† ὁ Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων Σεραφείμ

  • 1 Θεοδωρήτου Κύρου, «Φιλόθεος Ἱστορία», ΙΓ’ Μακεδόνιος, PG 82, 1404.
  • 2 Πρβλ. Α’ Τιμ.6, 12.
  • 3 Πρβλ. Ματθ.7, 14.
  • 4 Α’ Τιμ.4, 7-8.
  • 5 Ὅρα Ἀπολυτίκιον Ὄρθρου Μεγ. Πέμπτης˙ «Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί…».

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra

Δείτε σχετικά:
– Παρουσίαση του βιβλίου “Θήρα Θεού” του π. Νικολάου Μανώλη
Πρωτοπρεσβύτερος Χαράλαμπος Μανώλης, Πρόλογος στο βιβλίο «Θήρα Θεού»