«Ἰησοῦ μου, Ἰησοῦ μου γλυκύτατε, βοήθησέ με γρήγορα, γιά νά μήν αἰχμαλωτισθῶ ἀπό αὐτόν τόν ἐχθρό» (Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης)

Ἐπιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Μέρος 15ον

«Ἀδελφοί μου, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καί ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος Αὐτοῦ. Ἐνδύσασθε τήν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρός τό δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρός τάς μεθοδείας τοῦ διαβόλου» (Πρός Ἐφεσ. 6, 10-11).

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες διακρίνουν τούς ὀρθοδόξους πιστούς ἀνάλογα μέ τήν προαίρεση τῆς ψυχῆς καί τό σκοπό τοῦ ἀγώνα τους σέ τρεῖς κατηγορίες ἀγωνιστῶν: 

– Πρώτη, αὐτῆς τῶν δούλων· δεύτερη, αὐτῆς τῶν μισθωτῶν· καί τρίτη, αὐτῆς τῶν υἱῶν

Σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή, δοῦλοι εἶναι ὅσοι τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν φόβο τῶν τιμωριῶν τῆς Κολάσεως. 

Μισθωτοί εἶναι ὅσοι ἀγωνίζονται γιά τήν μέλλουσα ἀνταπόδωση.

Καί υἱοί εἶναι ἐκεῖνοι πού εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Θεό ἀπό ἀγάπη πρός Αὐτόν, μόνον μέσα ἀπό τήν ὁλόθερμη διάθεση καί ἕξη τῆς ψυχῆς τους πρός τό ἀγαθό. 

Βασικά γνωρίσματα τοῦ νικηφόρου ἀγῶνα τῶν ἀγωνιστῶν εἶναι τό θάρρος, ἡ ἀνδρεία καί ὁ ἐνθουσιασμός. 

Ὁ Ὅσιος Νικόδημος, στό ἔργο του ὁ «Ἀόρατος Πόλεμος», γιά αὐτόν τόν «Ἀόρατον» Πόλεμο τοῦ Κυρίου ἐναντίον τοῦ διαβόλου, γράφει τά ἑξῆς: 

Κεφάλαιο ΙΘ´

Πῶς πρέπει νά πολεμᾷ κανείς κατά τῶν σαρκικῶν παθῶν;

Ἐναντίον τῶν σαρκικῶν παθῶν θά πολεμᾷς, ἀδελφέ, μέ ξεχωριστό καί διαφορετικό τρόπο ἀπό τούς ἄλλους. (47)

Καί γιά νά γνωρίζῃς νά πολεμᾷς μέ τήν τάξι, πρέπει νά σκέφτεσαι ὅτι ὑπάρχουν τρεῖς χρόνοι καί τρεῖς πόλεμοι· πρίν ἀπό τόν πειρασμό, στό καιρό τοῦ πειρασμοῦ καί ἀφοῦ περάσει ὁ πειρασμός.

Ὁ πόλεμος πρίν ἀπό τόν πειρασμό θά εἶναι, κατά τῶν αἰτιῶν, πού συνήθως γίνονται ἀφορμή αὐτοῦ τοῦ πειρασμοῦ· δηλαδή, πρῶτα, ἐσύ πρέπει νά πολεμᾷς κατά αὐτοῦ τοῦ πάθους· ὄχι ἀντιστεκόμενος σ᾿ αὐτό, ὅπως σοῦ εἶπα νά κάνῃς στά ἄλλα πάθη, ἀλλά ἀποφεύγοντας μέ ὅλη σου τή δύναμι ἀπό κάθε εἴδους ἀφορμή καί πρόσωπο, τό ὁποῖο σοῦ προξενεῖ πειρασμό στή σάρκα. 

Καί, ἐάν καμιά φορά εἶναι ἀνάγκη νά μιλήσῃς μέ κανένα τέτοιον, μίλησε μέ συντομία καί μέ πρόσωπο σεμνό καί σοβαρό· μάλιστα, τά λόγια σου, ἄς ἔχουν κάποια σκληρότητα περισσότερη, παρά γλυκύτητα.

Μήν ἔχῃς ἐμπιστοσύνη στόν ἐχθρό σου ποτέ”. «Μή πιστεύσῃς τῷ ἐχθρῷ σου εἰς τόν αἰῶνα· ὡς γάρ ὁ χαλκός ἰοῦται, οὕτως ἡ πονηρία αὐτοῦ», λέγει ὁ Σειράχ (Σειράχ 12, 10). 

Καί σύ, μήν ἔχῃς ἐμπιστοσύνη ποτέ στόν ἑαυτό σου. 

Γιατί, καθώς ὁ χαλκός γεννάει ἀπό μόνος του τήν σκουριά ἔτσι καί ἡ διεφθαρμένη φύσις σου γεννᾷ ἀπό μόνη της τήν κακία· «ὅπως ὁ χαλκός σκουριάζει, ἔστι καί κακία του» (αὐτόθι)· μήν ἔχῃς ἐμπιστοσύνη, πάλι σοῦ λέω, στόν ἑαυτό σου, καί ἄν μπορῇ νά εἰπωθῇ ἔτσι ὅτι καί ἐσύ δέν αἰσθάνεσαι, οὔτε ἀκόμη αἰσθανθῇς τόσο καιρό τίς αἰχμές τῆς σάρκας.

Διότι αὐτή ἡ κατηραμένη κακία, ἐκεῖνο πού δέν ἔκανε σέ πολλούς χρόνους, τό κάνει σέ μία ὥρα καί πολλές φορές κάνει τίς ἑτοιμασίες της κρυφά καί ὅσο περισσότερο κάνει τόν φίλο καί δίνει λιγωτέρο ὑποψία γιά αὐτή, τόσο περισσότερο βλάπτει καί ἀθεράπευτα πληγώνει. (48)

Γι᾿ αὐτό, πολλές φορές πρέπει νά φοβᾶται κανείς περισσότερο καθώς ἡ πεῖρα τό ἀπέδειξε καί τό ἀποδεικνύει ἀπό ἐκεῖνα τά πρόσωπα, μέ τά ὁποῖα νομίζει εὔλογο νά συναναστρέφεσαι γιατί εἶναι συγγενεῖς του γιατί εἶναι εὐλαβῆ καί ἐνάρετα (49) γιατί εὐεργετήθηκε ἀπό αὐτούς καί κρίνει σάν ὑποχρέωσι νά τά συχνοχαιρετᾶ. 

Διότι μέ τήν ἀπερίσκεπτη αὐτή συναναστροφή, ἀνακατώνεται ἡ φαρμακερή εὐχαρίστησις τῆς αἰσθήσεως, ὥστε ἀνεπαίσθητα λίγο λίγο διαπερνᾷ ὡς καί στό νοῦ τῆς ψυχῆς καί σκοτεινιάζει τόσο τή λογική, μέ τρόπο, πού ἀρχίζουν ὕστερα νά μήν ὑπολογίζουν καθόλου τά ἐπικίνδυνα αἴτια τῆς ἁμαρτίας.

Δηλαδή, τά ἐρωτικά βλέμματα, τά γλυκά λόγια τοῦ ἕνα καί τοῦ ἄλλου μέρους· τίς ἄσεμνες κινήσεις καί μορφασμούς· τά πιασίματα τῶν χεριῶν καί ἔπειτα καταντοῦν νά πέσουν στήν ὁλοκληρωτική ἁμαρτία στά ἄλλα διαβολικά πάθη, ἀπό τά ὁποῖα δύσκολα μποροῦν νά ἐλευθερωθοῦν.

Γι᾿ αὐτό, πρέπει, ἀδελφέ, νά ἀποφεύγῃς τήν φωτιά, γιατί εἶσαι πανί καί μήν ξεθαρρέψης ποτέ ὅτι εἶσαι στουπί βρεγμένο καί καλά γεμάτο ἀπό νερό καλῆς καί δυνατῆς θελήσεως· ὄχι· ἀλλά πώς εἶσαι στουπί ξερό.

Καί ἀμέσως πλησιάζοντας τή φωτιά, κατακαίγεσαι, σύμφωνα μέ αὐτό πού ἔχει γραφεῖ γιά τόν Σαμψών, ὅτι “ἔσπασε τά νεῦρα ὅπως σπάει ἡ κλωστή τοῦ στουπιοῦ, ὅταν πλησιάσῃ στή φωτιά”. 

«Καί τό ἔνεδρον αὐτῇ ἐκάθητο ἐν τῷ ταμιείῳ· καί εἶπεν αὐτῷ· ἀλλόφυλοι ἐπί σέ, Σαμψών· καί διέσπασε τάς νευράς, ὡς εἴ τις ἀποσπάσοι στρέμμα στυπίου ἐν τῷ ὀσφρανθῆναι αὐτό πυρός· καί οὐκ ἐγνώσθη ἡ ἰσχύς αὐτοῦ.» (Κριτ. 16, 9).

Οὔτε νά λογαριάσῃς ὅτι ἔχεις σταθερή ἀπόφασι καί προθυμία καλύτερα νά πεθάνης παρά νά λυπήσῃς τόν Θεό μέ τήν ἁμαρτία. 

Γιατί, ἄν ὑποθέσουμε ὅτι εἶσαι στουπί βρεγμένο, ἀλλά ὅμως μέ τήν συχνή συναναστροφή καί τό θέαμα, ἡ φωτιά μέ τήν θερμότητά της ξηραίνει λίγο λίγο τό νερό τῆς καλῆς σου θελήσεως καί ἀνέλπιστα, τόσο θά προσκολληθῇς στό διαβολικό ἔρωτα, ὥστε νά μήν ντραπῆς τούς ἀνθρώπους, οὔτε νά σεβασθῇς συγγένεια φιλία, οὔτε νά φοβηθῇς τόν Θεό, οὔτε νά ὑπολογίσῃς τήν τιμή, οὔτε τήν ζωή, οὔτε τίς τιμωρίες ὅλες τῆς Κολάσεως· ἀλλά νά ἐκτελέσῃς τήν ἁμαρτία. 

Γι᾿ αὐτό, φεῦγε, φεῦγε ὅσο μπορεῖς.

Α´. Ἀπό τίς συναναστροφές τῶν προσώπων πού σκανδαλίζουν, ἄν ἀληθινά δέν θέλῃς νά πιασθῇς ἀπό τήν ἁμαρτία καί νά θανατωθῇς. (50)

Β´. Ἀπόφευγε τήν ἀνεργία καί ὀκνηρία καί στάσου ἄγρυπνος καί νηφάλιος μέ τούς λογισμούς καί μέ τά ἔργα, πού ταιριάζουν στή στάσι σου.

Γ΄. Μήν παρακούσῃς ποτέ σου, ἀλλά ὑποτάξου εὔκολα στούς προεστῶτες καί Πνευματικούς σου Πατέρες, κάνοντας μέ προθυμία καί γρήγορα ἐκεῖνα πού σέ προστάζουν καί μάλιστα, ἐκεῖνα πού σέ ταπεινώνουν καί εἶναι ἀντίθετα τῆς θελήσεώς σου καί τῆς φυσικῆς σου κλίσεως.

Δ´. Μή κάνῃς ποτέ κρίσι ἀλαζονική γιά τόν πλησίον σου· δηλαδή, μήν τόν κατακρίνῃς καί μάλιστα, γι᾿ αὐτήν τήν ἴδια σαρκική ἁμαρτία, γιά τήν ὁποία μιλᾶμε, ἄν καί εἶναι φανερά πεσμένος σέ αὐτήν, ἀλλά συμπάθησέ τον καί μήν ἀγανακτήσῃς ἐναντίον του, οὔτε νά τόν κοροϊδέψης, ἀλλά ἀπό τό παράδειγμά του, ταπεινώσου ἐσύ καί γνώρισε τόν ἑαυτό σου, ὅτι εἶσαι ἀσθενής καί σκόνη καί στάχτη λέγοντας· ἐκεῖνος ἔπεσε σήμερα, ἐγώ θά πέσω αὔριο. 

Γιατί, ἄν σύ εὔκολα κρίνεις τούς ἄλλους καί τούς καταφρονεῖς, ὁ Θεός παραδειγματικά θά σέ ἐκπαιδεύσῃ, παραχωρώντας νά πέσῃς κι’ ἐσύ στό ἴδιο ἐλάττωμα. 

“Νά μήν κρίνετε, λέγει, καί δέν θά κριθῆτε”, «Μή κρίνετε, ἵνα μή κριθῆτε» (Ματθ. 7, 1)· γιά νά γνωρίσῃς μέ τό πέσιμό σου τήν ὑπερηφάνειά σου καί νά ταπεινωθῇς καί ἔτσι νά ζητήσῃς θεραπεία καί γιά τά δυό· καί γιά τήν ὑπερηφάνειά σου καί γιά τήν πορνεία σου. 

Ἐάν ὅμως καί σέ φυλάξη ὁ Θεός καί δέν πέσῃς, οὔτε ἀλλάξεις λογισμό, ὅμως πάλι μή δώσῃς ἐμπιστοσύνη στόν ἑαυτό σου, ἀλλά πάντα νά φοβᾶσαι καί νά ἀμφιβάλῃς γιά τή στάσι σου.

Ε´. Πρόσεχε καλά, ἐάν ἀπόκτησες κανένα χάρισμα θεϊκό βρίσκεσαι σέ καλή κατάστασι, νά μή βάλῃς στό λογισμό σου κάποια περιττή ἰδέα καί φαντασία, πώς εἶσαι κάποιος καί πώς οἱ ἐχθροί σου δέν θά σέ πολεμήσουν πιά, μέ τό νά φαίνεσαι ὅτι πρός τό παρόν τούς μισεῖς καί τούς ἀποστρέφεσαι. 

Γιατί, ἄν σέ αὐτό εἶσαι ἀπροφύλακτος, εὔκολα θά πέσῃς.

Αὐτά, λοιπόν, εἶναι ἐκεῖνα, πού πρέπει νά φυλάξῃς πρίν ἀπό τόν πειρασμό τοῦ σαρκικοῦ πάθους.

Στόν καιρό ὅμως τοῦ πειρασμοῦ, πρέπει νά σκεφθῇς ἀπό ποῦ προέρχεται αὐτός ὁ πόλεμος· ἀπό ἐσωτερική αἰτία, ἀπό ἐξωτερική

Ἐξωτερική αἰτία εἶναι ἡ περιέργεια τῶν ὀφθαλμῶν, τά γλυκά στήν ἀκοή λόγια καί τραγούδια· ἡ ἁπαλότητα καί ὁ στολισμός τῶν φορεμάτων, τά εὐωδιαστά μυριστικά τῆς ὀσφρήσεως· οἱ συνομιλίες καί οἱ κινήσεις καί τά πιασίματα, πού παρακινοῦν στήν ἁμαρτία αὐτή.

Ἡ θεραπεία σέ αὐτά τά ἀπαντήματα εἶναι:

Ἡ σεμνότητα καί ἡ ταπεινότητα τῶν φορεμάτων, τό νά μή θέλῃς οὔτε νά δῇς, οὔτε νά ἀκούσῃς, οὔτε νά μυρίσῃς, οὔτε νά μιλήσῃς νά πιάσῃς ὅλα ἐκεῖνα, πού παρακινοῦν σέ αὐτή τήν κακία καί πρό πάντων ἡ ἀποφυγή τῆς συναναστροφῆς, ὅπως εἴπαμε παραπάνω. 

Ἡ ἐσωτερική αἰτία προέρχεται ἀπό τήν καλοζωία τοῦ σώματος ἀπό τούς λογισμούς τοῦ νοῦ πού μᾶς ἔρχονται ἀπό τίς κακές μας συνήθειες καί τά πάθη ἀπό τήν παρακίνησι τοῦ διαβόλου.

Καί ἡ μέν καλοζωία τοῦ σώματος, πρέπει νά σκληραγωγῆται μέ νηστεῖες, ἀγρυπνίες, χαμαικοιτίες καί μάλιστα γονυκλισίες καί ἄλλες παρόμοιες ταλαιπωρίες· καθώς ἐξηγεῖ ἡ διάκρισις καί ἡ διδασκαλία τῶν Θείων Πατέρων τῶν δέ λογισμῶν, ἀπό ὅπου κι’ ἄν προέρχωνται, οἱ θεραπεῖες εἶναι αὐτές.

Τό νά ἀσχολῆσαι μέ διάφορα γυμνάσματα, ἁρμόδια γιά τήν κατάστασί σου, τά ὁποῖα εἶναι ἡ ἀνάγνωσις τῶν ἱερῶν βιβλίων, καί μάλιστα, τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ, τῆς Κλίμακας, τοῦ Εὐεργετινοῦ, τῆς Φιλοκαλίας καί ἄλλων παρόμοιων, ἡ μελέτη καί ἡ προσευχή· ἡ ὁποία ἄς γίνεται ἔτσι. 

Ὅταν ἀρχίσουν αὐτοί οἱ λογισμοί τῆς πορνείας νά σέ ἐνοχλοῦν, ἀμέσως θυμίσου μέ τόν νοῦ σου τόν ἐσταυρωμένο καί ἐκ βάθους ψυχῆς λέγε· «Ἰησοῦ μου, Ἰησοῦ μου γλυκύτατε, βοήθησέ με γρήγορα, γιά νά μήν αἰχμαλωτισθῶ ἀπό αὐτόν τόν ἐχθρό»

Καί κάποιες φορές ἀγκαλιάζοντας νοερά, αἰσθητά, ἄν εἶναι παρών τόν Σταυρό στόν ὁποῖο κρέμεται ὁ Κύριός σου, ἀσπάσου πολλές φορές τίς πληγές Του, λέγοντας μέ ἀγάπη· «ὡραιότατες πληγές, πληγές ἁγιώτατες πληγές ἁγνότατες, πληγώσατε αὐτήν τήν ἀθλία καί ἀκάθαρτη καρδιά μου καί ἐμποδίστε με ἀπό τό νά σᾶς βλάψω».

Ἡ δέ θεραπεία σου κατά τήν χρονική περίοδο πού πληθαίνουν οἱ λογισμοί τῶν σαρκικῶν ἡδονῶν, ἄς μή γίνεται κατ᾿ εὐθεῖαν ἐναντίον αὐτῶν, πρᾶγμα τό ὁποῖο καί μερικά βιβλία γράφουν ἔτσι (ὅπως εἶναι τό νά σκεφθῇς τήν βρῶμα καί τήν ἀηδία τῆς σαρκικῆς ἡδονῆς· τόν ἔλεγχο τῆς συνειδήσεως πού θά σοῦ προξενήσῃ, τίς πίκρες πού ἀκολουθοῦν, τούς κινδύνους, τήν φθορά τῆς περιουσίας καί τῆς παρθενίας σου, τήν κατηγορία τῆς τιμῆς καί ἄλλα παρόμοια).

Ἡ μελέτη σοῦ λέω, ἄς μήν γίνεται σέ αὐτά, γιατί αὐτή ἡ φροντίδα δέν εἶναι πάντα μέσο ἀσφαλές, γιά νά νικήσῃς τόν πειρασμό τῆς σάρκας· μάλιστα μπορεῖ νά προξενήσῃ βλάβη. 

Γιατί ἄν καί ὁ νοῦς ἀποβάλῃ τούς λογισμούς προσωρινά μέ τήν παρόμοια μελέτη, ὅμως μέ τό νά εἶναι ἀσθενής καί ἐμπαθής, ὅταν τά μελετᾷ αὐτά, ἀποτυπώνει καλύτερα τήν εὐχαρίστησι καί εὐχαριστιέται καί συγκατατίθεται σέ αὐτή. 

Ὁπότε ἡ ἀληθινή θεραπεία τῶν σαρκικῶν ἡδονῶν εἶναι, τό νά ἀποφεύγουμε πάντα, ὄχι μόνο ἀπό αὐτές, ἀλλά καί ἀπό κάθε τί ἄλλο ἀκόμη καί ἄν εἶναι ἐναντίον τους πού μᾶς τίς ὑπενθυμίζει. 

Γι᾿ αὐτό, ἡ μελέτη σου ἄς εἶναι σέ ἄλλα· δηλαδή, στή ζωή καί τό πάθος τοῦ ἐσταυρωμένου μας Ἰησοῦ, στή φοβερή ὥρα τοῦ θανάτου σου, στήν τρομερή ἡμέρα τῆς Κρίσεως καί στά διάφορα εἴδη τῆς Κολάσεως.

Ἐάν ὅμως καί οἱ σαρκικοί αὐτοί λογισμοί σέ πολεμοῦνε περισσότερο ἀπό τό συνηθισμένο ὅπως αὐτό συμβαίνει μή δειλιάσῃς γι᾿ αὐτό, οὔτε νά ἀφήσῃς τήν μελέτη τῶν παραπάνω, γιά νά στραφῆς σ᾿ αὐτούς, γιά νά τούς ἀντισταθῇς, ὄχι, ἀλλά ἀκολούθησε ὅσο περισσότερο συνοπτικά μπορεῖς, τήν μελέτη σου αὐτή, μή φροντίζοντας ἐντελῶς γιά τούς λογισμούς αὐτούς, σάν νά μήν ἦταν δικοί σου. 

Γιατί, δέν ὑπάρχει καλύτερος τρόπος γιά νά ἀντισταθῇς σ᾿ αὐτούς, ἄν καί συνεχῶς σέ πολεμοῦν, ἀπό τό νά τούς καταφρονῇς καί νά μή θέλῃς καθόλου νά τούς θυμηθῇς· μετά ἀπό αὐτά, θά τελειώσῃς τήν ἐνασχόλησί σου, μέ αὐτήν ( παρόμοια δέησι).

«Ἐλευθέρωσέ με, πλάστη μου καί λυτρωτά μου ἀπό τούς ἐχθρούς μου, στήν τιμή τοῦ πάθους σου καί τῆς ἀνείπωτής σου ἀγαθότητας». 

Καί μή στρέψης τό νοῦ σου στή σαρκική αὐτή κακία. Γιατί καί μοναχή της ἡ ἐνθύμησί της, δέν εἶναι χωρίς κίνδυνο. 

Ἀλλά, οὔτε νά στέκεσαι νά συνομιλῇς μέ αὐτόν τόν πειρασμό καί νά ἐρευνᾷς τόν ἑαυτό σου ἄν συγκατατέθηκες σ᾿αὐτές ὄχι. 

Γιατί, αὐτή ἡ ἔρευνα, ἄν καί φαίνεται ὅτι εἶναι καλή, ὅμως στ᾿ ἀλήθεια εἶναι μία πλάνη τοῦ διαβόλου γιά νά σέ ἐνοχλῇ καί νά σέ κάνῃ νά ἀπελπίζεσαι καί νά μικροψυχήσῃς γιά νά σέ κρατάη πάντα μπλεγμένο σέ αὐτούς τούς λογισμούς καί ἀπό αὐτούς νά σέ κάνει νά πέσῃς καί σέ αὐτή ἄλλη ἁμαρτία.

Γι᾿ αὐτό, σέ αὐτό τόν πειρασμόν ὅταν ἡ συγκατάθεσις δέν εἶναι φανερή εἶναι ἀρκετό τό νά τό ὁμολογήσῃς αὐτό μέ συντομία στόν πνευματικό σου, ἔχοντας ἀναπαύσει τήν γνώμη σου, χωρίς νά σκέφτεσαι πλέον τίποτα. 

Καί φανέρωσέ του ἀληθινά κάθε σου λογισμό σχετικά μέ αὐτό, χωρίς νά σέ κρατάη ποτέ καμμία συστολή ντροπή. 

Γιατί, ἄν μέ ὅλους μας τούς ἐχθρούς χρειαζώμαστε τήν δύναμι τῆς ταπεινώσεως γιά νά τούς νικήσουμε, πόσο μᾶλλον τήν χρειαζόμαστε στό σαρκικό αὐτό πόλεμο, περισσότερο παρά σέ κάτι ἄλλο. 

Ἐπειδή καί αὐτή ἡ κακία εἶναι σχεδόν πάντα ποινή καί ἐπακόλουθο καί βλάστημα τῆς ὑπερηφάνειας. (51)

Ἔπειτα, ἀφοῦ περάσει ὁ πειρασμός, ἐκεῖνο πού ἔχεις νά κάνῃς εἶναι αὐτό· ὅσο καί ἄν σοῦ φαίνεται ὅτι εἶσαι ἐλευθερωμένος ἀπό τόν πόλεμο τῆς σάρκας καί γιά ὅλα βέβαιος, πρέπει ὅμως νά στέκεσαι μέ τό νοῦ μακρυά ἀπό ἐκεῖνες τίς ὑποθέσεις καί τά πρόσωπα, πού ἔγιναν αἰτία τοῦ πειρασμοῦ.

Καί μή σκεφθῇς ὅτι πρέπει νά τά συναναστρέφεσαι, γιατί εἶναι συγγενῆ ἐνάρετα καί εὐεργέτες σου· γιατί καί αὐτή εἶναι μία πλάνη τῆς κακῆς φύσεως καί παγίδα τοῦ πανούργου μας ἐχθροῦ διαβόλου, πού μεταμορφώνεται σέ ἄγγελο φωτός, γιά νά μᾶς βάλει στό σκοτάδι, ὅπως εἶπε ὁ Παῦλος.  

«Καί οὐ θαυμαστόν· αὐτός γάρ ὁ σατανᾶς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός» (Β´ Κορ. 11, 14).

Ὁ Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἐδῶ μᾶς συμβουλεύει πατρικά, κυρίως μέ τήν ταπείνωση καί πάντοτε μέσα ἀπό τήν πράξη μέ σοφά λόγια, ὡς ἑξῆς: «Καί ἄρχισε τό ἔργο, καί πολέμησε γιά νά νικήσῃς· καί βέβαια ἀπό αὐτά θά ἀποκτήσῃς τήν ὁλοκληρωτική ἐλπίδα στόν Θεό. 

Μέ τά τέσσερα αὐτά ὅπλα ὁπλίσου, ἀδελφέ μου, σάν ὁπλισμό πολύ ἀσφαλῆ καί ἀναγκαῖο, γιά νά γίνῃς νικητής σέ αὐτόν τόν ἀόρατο πόλεμο καί γιά νά λάβης τό στεφάνι

Καί αὐτά εἶναι: Τό α΄ νά μήν ἐμπιστεύεσαι ποτέ τόν ἑαυτόν σου, τό β΄ νά ἔχῃς πάντα ὅλο σου τό θάρρος καί τήν ἐλπίδα στό Θεό, τό γ΄ νά ἀγωνίζεσαι πάντα· καί τό δ΄ νά προσεύχεσαι».

Ἀδελφοί μου, ἐμεῖς ἄς ζητήσουμε νά ἐνδυναμωθοῦμε ἀπό τόν Ἴδιο τόν Κύριο, ἄς ἐνδυθοῦμε τήν πανοπλία τοῦ Θεοῦ, ἄς ἀντισταθοῦμε γιά νά δυνηθοῦμε κατά τήν ἡμέρα ἐκείνη τῆς πονηρίας, νά ἀναδειχθοῦμε νικητές. 

Ἄς ἐργαστοῦμε μέσα ἀπό τήν ἰσχυρή δύναμη τοῦ Θεοῦ, γιά τήν κατάκτηση τῶν ἐπουρανίων ἀφθάρτων ἀγαθῶν, τῆς δικαιοσύνης, κι’ ἀκόμη αὐτῆς τῆς θεωρίας τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ σύμφωνα μέ τόν Ψαλμό τοῦ Δαυΐδ: «γώ δέ ἐν δικαιοσύνῃ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ Σου χ ο ρ τ α σ θ ή σ ο μ α ι ἐν τῷ ὀφθῆναι μοι τήν δόξαν Σου» (Ψαλμός 16, 15). 

Ἀμήν, γένοιτο!

Συνεχίζεται…

  • 47. «Ἀόρατος Πόλεμος» Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Ἀπόδοση στή νέα Ἑλληνική: Ἱερομόναχος Βενέδικτος. Ἔκδοση Συνοδείας Σπυρίδωνος Ἱερομονάχου, Νέα Σκήτη, Ἅγιον Ὄρος. http://users.uoa.gr https://www.imaik.gr
  • 48. Ὅταν ὁ Μέγας ἐκεῖνος Νεῖλος εἶπε «Καί ἄν νομίζῃς ὅτι εἶσαι μέ τόν Θεό, νά φυλάγεσαι ἀπό τόν δαίμονα τῆς πορνείας, γιατί εἶναι πολύ ἀπατεώνας καί φθονερός καί θέλει νά εἶναι πιό γρήγορος ἀπό τήν κίνησι καί τήν προσοχή τοῦ νοῦ σου» (Κεφ. γ´ σελ. 61, Φιλοκαλία). Ἡ αἰτία γιά τήν ὁποία ἡ σαρκική ἐπιθυμία πάντοτε μᾶς πειράζει, εἶναι, γιατί καθώς ἕνας φυσικά ἀγαπᾷ τόν ἑαυτό του, ἔτσι φυσικά ἀγαπᾷ νά πολλαπλασιάσῃ μέσα ἀπό αὐτή τήν κακία τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό καί νά κάνῃ ὅμοιον μέ αὐτόν ἔτσι ὅπως ἡ κενοδοξία πάντα μᾶς ἐξαπατᾷ ἔτσι καί ἡ σαρκική ἐπιθυμία καί δύσκολα ἀπό αὐτή φυλασσόμαστε.
  • 49. Πολλοί πολλές φορές πλανήθηκαν ἀπό τά παρόμοια ἐνάρετα καί εὐλαβῆ πρόσωπα, εἴτε γυναικῶν, εἴτε ἀνδρῶν χωρίς γένεια καί συγκατοίκησαν μέ αὐτά, ἤ καί ἀπρόσεκτα συναναστράφηκαν, ἔπεσαν σέ πάθη ντροπῆς, πλανηθέντες ἀπό τά δεξιά, δηλαδή, ἀπό τήν ἀρετή καί τήν εὐλάβεια καί τήν σεμνότητά τους· ἐμεῖς ὅμως προσθέτουμε ἐδῶ, ὅτι, ὄχι μόνο ἀπό αὐτά καταπιάνεται κάποιος σέ σφοδρή ἐπιθυμία καί σαρκικό ἔρωτα μέ αὐτά τά πρόσωπα, ἀλλά καί ἄν αὐτά, μπορεῖ νά ὑποτεθῇ, εἶναι παιδιά πλουσίων γονέων, εὐγενῆ ἤ μέ καλή ὁμιλία στή γλῶσσα ἤ καλόφωνα στά μουσικά ἤ ὡραῖα στήν ὄψι ἤ ἐπιδέξια στό μυαλό, ἤ ἐπιδέξια στά χειρωνακτικά καί στίς τέχνες ἤ ἔχουν ἄλλα τέτοια φυσικά καί ἐπίκτητα χαρίσματα· γιατί ὅλα αὐτά αὐξάνουν τή σφοδρή ἐπιθυμία καί τήν ἀγάπη, γι᾿ αὐτό πρέπει νά προσέχουμε καί νά προφυλασσώμαστε ἀπό τά παρόμοια.
  • 50. Γι᾿ αὐτό καί ὁ Σολομώντας, σοφό μέν ὀνομάζει ἐκεῖνον πού φοβᾶται καί ἀποφεύγει τίς αἰτίες τῶν κακῶν, καί σώφρονα ἐκεῖνον, πού ἐμπιστεύεται τόν ἑαυτό του καί δέν τίς ἀποφεύγει· «σοφός φοβηθείς, ἐξέκλινεν ἀπό κακοῦ, ὁ δέ ἄφρων, ἑαυτῷ πεποιθώς, μίγνυται ἀνόμῳ» (Παρ. 14, 16). Σοφός ἦταν ὁ πάγκαλος Ἰωσήφ καί γι᾿ αὐτό ἀφοῦ ἄφησε τό ἱμάτιό του καί ἀπόφευγε τήν αἰτία τῆς ἁμαρτίας, ἀπέφυγε καί τήν ἁμαρτία· γιατί ἄν δέν ἀπέφευγε, σίγουρα θά ἁμάρτανε μέ τήν κυρία του, ὅπως εἶναι ἡ ἄποψις πολλῶν διδασκάλων. Ἀσύνετος βρέθηκε ὁ μάρτυρας ἐκεῖνος τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ὕστερα ἀπό πολλά βασανιστήρια πού ἔπαθε γιά τόν Χριστό, εὑρισκόμενος στή φυλακή καί ὑπηρετούμενος ἀπό μία μοναχή, ἐπειδή πίστεψε στόν ἑαυτό του καί δέν ἀπέφευγε τό πρόσωπο πού τόν σκανδάλιζε, κύλησε μέ αὐτό στήν πορνεία, ὅπως γράφει ὁ Ἀββᾶς Μακάριος. Γι᾿ αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος τήν ἀποφυγή αὐτή ὑπονοοῦσε ὅταν ἔλεγε, “νά ἀποφεύγετε τήν πορνεία”, «φεύγετε τήν πορνείαν. πᾶν ἁμάρτημα ὅ ἐάν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτός τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δέ πορνεύων εἰς τό ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει» (Α´ Κορ. 6, 18).
    51. Γι᾿ αὐτό καί ὁ Ἰωάννης τῆς Κλίμακος λέγει, ὅτι, ὅποιος ἔπεσε στήν πορνεία ἤ ἄλλη σαρκική ἁμαρτία, ἐκεῖνος ἀπό πρίν εἶχε τήν ὑπερηφάνεια καί γι᾿ αὐτό ἐπέτρεψε ὁ Θεός νά πέσῃ γιά νά ταπεινωθῇ· «ὅπου πτῶμα κατέλαβεν, ἐκεῖ ὑπερηφάνεια προεσκήνωσεν». Καί πάλι, «παίδευσις ὑπερηφάνω, πτῶμα» (Λόγος, κβ´).

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra