«Νά διώχνῃς ἀπό μέσα σου κάθε κακή κλίσι, ὅσο μικρή κι’ ἄν εἶναι» (Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης)

Ἐπιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Μέρος 39ον

«Ἀδελφοί μου, ἐνδυναμοῦσθε ἐν Κυρίῳ καί ἐν τῷ κράτει τῆς ἰσχύος Αὐτοῦ. Ἐνδύσασθε τήν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρός τό δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρός τάς μεθοδείας τοῦ διαβόλου» (Πρός Ἐφεσ. 6, 10-11).

Ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἀναφέρουν πολύ συχνά γιά τόν πονηρό λυσσαλέο πόλεμο τοῦ διαβόλου κατά τῶν ἀθλητῶν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί γι᾿ αὐτό χρειάζεται ἡ ἄγρυπνη προσοχή, ἡ προσευχή, ὅπως πάντα μαζί μέ τήν ταπείνωση γιά νά ξεπεράσουμε ἀβλαβῶς καί ὅλες τίς παγίδες τῶν δαιμόνων.

Ἀσφαλῶς, ὁ διάβολος εἶναι πολύ ἀδύνατος μπροστά στήν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ μόνο τά πάθη μας εἶναι αὐτά πού τοῦ δίνουν δικαιώματα ἐπάνω μας. 

Ἀλλά δέν πρέπει νά μᾶς διαφεύγει ὅτι τό μένος τοῦ διαβόλου ἐναντίον τῶν ἀγωνιζομένων εἶναι φοβερό καί αὐτός χρησιμοποιεῖ κάθε εἴδους πονηρά τεχνάσματα γιά νά ὁδηγήσει ψυχές στήν ἀπώλεια. 

Ἀξιοσημείωτη εἶναι ἡ παρατήρηση τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, ὅτι σέ αὐτό τόν πνευματικό πόλεμο οἱ δαίμονες, ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει καί μέ τόν αἰσθητό πόλεμο, καθώς εἶναι παρατεταγμένοι ἐναντίον μας, ὁ καθένας ἀπό αὐτούς ἔχει μία ὡρισμένη εἰδικότητα καί ἀκόμη καλύτερα ἔχει μία ξεχωριστή ἐργασία. 

Ἔτσι οἱ δαίμονες δέν ἐναντιώνονται μεταξύ τους. Καί ἄς φαίνεται τό ἀντίθετο σέ ὡρισμένες περιπτώσεις, ὅτι π.χ. ὁ δαίμονας τῆς κενοδοξίας μπορεῖ νά διώξει τόν δαίμονα τῆς γαστριμαργίας. 

Διότι οἱ Ἅγιοι Πατέρες λέγουν ὅτι οἱ δαίμονες «πάντας τήν ἡμῶν ζητοῦντας ἀπώλειαν», καί ὅπως εἶναι φανερό μᾶλλον περισσότερο συνεργάζονται στόν ἀνίερο αὐτό σκοπό, ἀφοῦ ὁ ἕνας ἀνοίγει δρόμο γιά τόν ἄλλο. Ὁ δαίμονας τῆς ἀκηδίας προξενεῖ τήν χαύνωση στόν ἀσκητή κι’ ἔτσι πιό εὔκολα κατά τήν συνέχεια τόν μολύνει ὁ δαίμονας τῆς πορνείας μέ τίς ἀπρεπεῖς φαντασίες.

  Ὁ Ὅσιος Νικόδημος, στό ἔργο του ὁ «Ἀόρατος Πόλεμος», γιά αὐτόν τόν «Ἀόρατον» Πόλεμο τοῦ Κυρίου ἐναντίον τοῦ διαβόλου, γράφει τά ἑξῆς: 

“Ἄν ἡ ψυχή σου, ἀδελφέ, δέν πόνεσε ἀπό τά λεχθέντα βάσανα τοῦ ἀγαπητοῦ της Ἰησοῦ, ἄς προχωρήσῃ λίγο περισσότερο μέ τόν λογισμό της καί θά βρῇ σ᾿ Αὐτόν περισσότερα βάσανα καί πολύ πιό βαριά γιά νά τόν συμπονέσῃ. (130)

Διότι ὁ Κύριος βασανίσθηκε καί μέ τούς ἀμέτρητους πόνους Του ξεχρέωσε ὄχι μόνο τίς ἁμαρτίες πού ἔχουν γίνει, ἀλλά καί ἐκεῖνες πού θά γίνουν ἀπό τούς ἀνθρώπους (131)· καί ἐκεῖνες βέβαια τίς συγχώρεσε, τίς ἄλλες ὅμως μᾶς ἔδωσε τήν δύναμι νά τίς ἀποφεύγουμε.

Δέν θά λείψουν καί ἄλλες σκέψεις γιά νά συμπονέσῃς τόν Ἐσταυρωμένο. 

Γιατί ὁ Κύριος πάνω στό Σταυρό ἔνιωσε ὅλα τά εἴδη τῶν πόνων, χωρίς καμία ἐξαίρεσι, πού μποροῦσε νά περάσῃ κάθε ἄνθρωπος ἀπό τόν Ἀδάμ μέχρι τή συντέλεια τοῦ κόσμου. 

Ἔτσι οἱ ὕβρεις, οἱ πειρασμοί, οἱ συκοφαντίες, οἱ σκληραγωγίες καί κάθε στενοχώρια καί δοκιμασία ὅλων τῶν ἀνθρώπων τοῦ κόσμου, βασάνισαν τήν ψυχή τοῦ Χριστοῦ πολύ πιό δυνατά, ἀπό ὅσο βασανίστηκαν ἐκεῖνοι πού τά ἔπαθαν. 

Γιατί ὅλες τίς θλίψεις μεγάλες καί μικρές, τόσο τῆς ψυχῆς ὅσο καί τοῦ σώματος, πού δοκίμασαν οἱ ἄνθρωποι σέ ὅλο τό διάστημα τῆς ζωῆς τους, μέχρι τόν πιό μικρό κεφαλόπονο καί μέχρι τό κέντημα τῆς βελόνας, τά δοκίμασε ὅλα μέχρι τό τέλος, καί γιά τήν ἄπειρη ἀγάπη Του θέλησε νά συμπονέσῃ καί νά χαράξη στήν καρδιά Του ὁ σπλαγχνικώτατος Κύριός μας, διότι ἦταν νέος Ἀδάμ καί Πατέρας Πνευματικός ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Δέν εἶναι δυνατόν ὅμως νά διηγηθῇ κανείς πόσο τόν ἔθλιψαν οἱ πόνοι τῆς Παναγίας Του Μητέρας, ἐπειδή καί αὐτή μέ κάθε τρόπο καί γιά ὅλα τά αἴτια πού βασάνισαν τόν Υἱό της, συμπόνεσε καί συνέπαθε μαζί σέ πάρα πολύ μεγάλο βαθμό. 

Ἔτσι αὐτοί οἱ πόνοι τῆς Παναγίας Του Μητέρας ἀνανέωσαν στό εὐλογημένο της Τέκνο τίς ἐσωτερικές του πληγές καί ἡ γλυκυτάτη Του καρδιά ἔμεινε σάν νά εἶχε πληγωθῆ ἀπό ἀμέτρητα πυρακτωμένα βέλη.

Ἡ καρδιά Του αὐτή, γιά τά τόσα βάσανα πού εἶπα καί γιά ἄλλα σχεδόν ἀμέτρητα καί ἄγνωστα σέ μᾶς, μποροῦσε νά πῇ κανείς εὔκολα, ὅτι ἦταν ἕνας Ἅδης ἀγαπητικός ἑκουσίων βασάνων, ὅπως λέγεται ὅτι συνήθιζε νά ὀνομάζῃ μία εὐλαβής ψυχή μέ ἁγία ἁπλότητα τόν Ἐσταυρωμένο.

Τέλος πάντων, ἄν ἀγαπητέ, σκεφθῇς καλά τήν αἰτία ὅλων τῶν βασάνων πού ἀναφέρθηκαν, πού ὑπέφερε ὁ Λυτρωτής μας καί Κύριος, δέν θά ἔβρισκες ἄλλη ἐκτός ἀπό τήν ἁμαρτία. 

“Αὐτός φορτώθηκε τίς θλίψεις μας καί ὑπέφερε τούς πόνους τούς δικούς μας”, «οὗτος τάς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καί περί ἡμῶν ὀδυνᾶται, καί ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτόν εἶναι ἐν πόνῳ καί ἐν πληγῇ ὑπό Θεοῦ καί ἐν κακώσει» (Ἡσαΐας 53, 4). 

Ἔτσι βγαίνει καθαρά τό συμπέρασμα ὅτι τό νά συμπάσχῃς καί σύ πραγματικά μέ τόν Ἐσταυρωμένο σου Θεό καί νά ἀνταποδώσῃς τίς εὐεργεσίες πού αὐτός σοῦ ζητάει.

Καί ἐσύ εἶσαι ὑποχρεωμένος νά τό κάνῃς χωρίς καμμία πρόφασι καί δικαιολογία, εἶναι τό νά πονᾷς πράγματι γιά τήν ἀγάπη Του, τό ὅτι τόν λύπησες, τό νά μισῇς περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλο τήν ἁμαρτία καί νά πολεμᾷς γενναῖα ἐναντίον ὅλων Του τῶν ἐχθρῶν.

Καί ἐναντίον ὅλων σου τῶν κακῶν κλίσεων καί θελημάτων, γιά νά βγάλης ἀπό πάνω σου, μέ τόν τρόπο αὐτόν, τόν παλαιό ἄνθρωπο μαζί μέ τίς πράξεις του καί νά ντυθῇς τόν νέο, στολίζοντας τήν ψυχή σου μέ τίς εὐαγγελικές ἀρετές.

Κεφάλαιο ΝΓ´

Οἱ ὠφέλειες πού μποροῦμε νά δεχθοῦμε ἀπό τήν μελέτη τοῦ Ἐσταυρωμένου καί ἡ μίμησις τῶν ἀρετῶν Του

Κοντά στίς ἄλλες ὠφέλειες πού μπορεῖς νά δεχθῇς ἀπό τήν ἁγία μελέτη αὐτή τοῦ Ἐσταυρωμένου εἶναι: 

Α´. Τό νά λυπᾶσαι καί νά πονᾷς ὄχι μόνο γιά τίς περασμένες σου ἁμαρτίες, ἀλλά καί γιά τά πάθη πού ζοῦν ἀκόμη μέσα σου, τά ὁποῖα ἔβαλαν τόν Κύριό σου στό Σταυρό. 

Β´. Τό νά τοῦ ζητήσῃς συγχώρεσι γιά τά πταίσματά σου καί χάρι νά μισήσῃς τέλεια τόν ἑαυτό σου· γιά νά μή τόν λυπήσῃς πλέον. 

Μάλιστα γιά ἀνταμοιβή τῶν τόσων παθημάτων Του νά τόν ἀγαπᾷς καί νά τόν ὑπηρετῇς στό ἑξῆς τέλεια, πρᾶγμα τό ὁποῖο δέν μπορεῖ νά γίνῃ χωρίς αὐτό τό ἅγιο μῖσος τῶν ἁμαρτιῶν σου. 

Γ´. Νά διώχνῃς ἀπό μέσα σου κάθε κακή κλίσι, ὅσο μικρή κι’ ἄν εἶναι

Δ´. Νά ἀγωνίζεσαι μέ ὅλη σου τήν δύναμι νά μιμῆσαι τίς ἀρετές τοῦ λυτρωτῆ σου, πού ἔπαθε ὄχι μόνο γιά νά μᾶς σώσῃ πληρώνοντας γιά τίς ἁμαρτίες μας, ἀλλά καί γιά νά μᾶς δώσῃ παράδειγμα γιά νά ἀκολουθήσουμε στά ἅγια ἴχνη Του: 

“Ὁ Χριστός ἔπαθε γιά χάρι μας, ἀφήνοντάς σας ὑπόδειγμα γιά νά βαδίσετε στ᾿ ἀχνάρια Του”, «εἰς τοῦτο γάρ ἐκλήθητε, ὅτι καί Χριστός ἔπαθεν ὑπέρ ὑμῶν, ὑμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν ἵνα ἐπακολουθήσητε τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ» (Α´ Πέτρου 2, 21).

Κι’ ἐδῶ σοῦ δείχνω ἕναν τρόπο μελέτης, τόν ὁποῖον θά μεταχειρισθῇς γιά νά μιμῆσαι τίς ἀρετές τοῦ Κυρίου καί νά τίς διακηρύττῃς, ὅπως ἀναφέρεται: 

“Νά διακηρύξετε τά μεγαλεῖα ἐκείνου πού σᾶς ὡδήγησε ἀπό τό σκοτάδι στό θαυμαστό Του φῶς”. «Ὑμεῖς δέ γένος ἐκλεκτόν, βασίλειον ἱεράτευμα, ἔθνος ἅγιον, λαός εἰς περιποίησιν, ὅπως τάς ἀρετάς ἐξαγγείλητε τοῦ ἐκ σκότους ὑμᾶς καλέσαντος εἰς τό θαυμαστόν αὐτοῦ φῶς» (Α´ Πέτρου 2, 9).

Λοιπόν, γιά νά ἀποκτήσῃς τήν ἀρετή τῆς ἀμνησικακίας καί νά μήν ἔχῃς μῖσος πρός τούς ἐχθρούς σου καί μνησικακία, ἀλλά νά τούς ἀγαπᾷς, νά τούς συγχωρῇς καί ὁλόψυχα νά παρακαλᾷς γι᾿ αὐτούς τόν Θεό γιά νά τούς συγχωρέσῃ κι’ ἐκεῖνος, κι’ ἄν ἀκόμη σέ ἔβρισαν, κι’ ἄν σέ ζημίωσαν, καί ἄν κινδύνεψε ἡ ζωή σου μέχρι θανάτου, κοίταξε τότε μία φορά τόν Κύριό σου καρφωμένο πάνω στό Σταυρό καί γεμάτον ἀπό αἵματα. 

Πρόσεξέ τον πῶς μέ τό ἀκάνθινο στεφάνι στήν κεφαλή, μέ πρόσωπο ταπεινωμένο καί φτυμμένο καί μέ ξηραμένα χείλη, φωνάζει καί παρακαλεῖ τόν Πατέρα του, γιά νά συγχωρέσῃ τούς σταυρωτές Του: “Πάτερ, ἅφες αὐτοῖς”, «ὁ δέ Ἰησοῦς ἔλεγε· πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. 23, 34)· μολονότι μποροῦσε νά διατάξη τήν γῆ καί νά τούς καταπιῇ αὐτοστιγμεί! 

Καί λοιπόν ἀπό αὐτό νά σκεφθῇς τό ἑξῆς: 

Ἄν ἐκεῖνος ὁ Παντοδύναμος Δεσπότης συγχώρεσε τήν ἁμαρτία τῶν τόσο θανατηφόρων ἐχθρῶν Του, ποιό σπουδαῖο πρᾶγμα εἶναι, ἄν ἐσύ ὁ τιποτένιος, ἄν ἐσύ ὁ βρωμερός καί τό τιποτένιο σκουλῆκι τῆς γῆς, μιμηθῇς ἐκεῖνον καί συγχωρέσῃς τούς ἐχθρούς σου ἀπό τήν καρδιά σου!

Γιά νά ἀποκτήσῃς τήν ἀρετή τῆς ὑπακοῆς στούς πνευματικούς σου πατέρες καί γιά νά ἔχῃς ταπείνωσι στήν καρδιά σου, σκέψου αὐτόν τόν προαιώνιο καί ὁμοούσιο Λόγο τοῦ Πατρός, πού μέ μόνο τό νεῦμα του ἔκτισε τά πάντα, πώς ἔγινε τόσο ὑπήκοος στό πατρικό θέλημα καί τόσο ταπεινώθηκε, ὥστε καταδέχθηκε θάνατο, καί μάλιστα θάνατο σταυρικό, ὅπως εἶπε ὁ Παῦλος: 

“Ταπεινώθηκε θεληματικά ὑπακούοντας μέχρι θανάτου, καί μάλιστα θανάτου σταυρικοῦ”, «καί σχήματι εὑρεθείς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτόν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ» (Φιλιπ. 2, 8). 

Μέ τήν λέξι τοῦ Σταυροῦ δείχνει τόν πιό ἄτιμο καί τόν πιό κατάδικο καί τόν πιό καταραμένο θάνατο, πού δέχθηκε ὁ Κύριος. “Ὅποιος κρεμιέται εἶναι καταραμένος ἀπό τόν Θεό”.

«Οὐ κοιμηθήσεται τό σῶμα αὐτοῦ ἐπί τοῦ ξύλου, ἀλλά ταφῇ θάψετε αὐτό ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ, ὅτι κεκατηραμένος ὑπό Θεοῦ πᾶς κρεμάμενος ἐπί ξύλου· καί οὐ μή μιανεῖτε τήν γῆν, ἥν Κύριος ὁ Θεός σου δίδωσί σοι ἐν κλήρῳ» (Δευτερ. 21, 23). 

Θάνατος τόν ὁποῖο δέν δέχθηκε ποτέ ἄνθρωπος στήν ἱστορία τοῦ κόσμου. 

Καί ἐν συντομίᾳ, πρόσεξε τίς ἀτιμίες πού ὑπέστη στά ἑξῆς περιστατικά: 

Προδίνεται ἀπό ἕνα μαθητή Του· ὁ ἄλλος τόν ἀρνεῖται· οἱ ὑπόλοιποι μαθητές καί Ἀπόστολοι φεύγουν καί τόν ἐγκαταλείπουν μόνο Του! 

Αὐτά ἔγιναν γιά τόν Κύριό μας αἴτια πάρα πολύ μεγάλης ἀτιμίας. 

Διότι ὅλος ὁ κόσμος μιλοῦσε ἐναντίον Του, ὅτι δηλαδή ἦταν ἄνθρωπος τόσο κακοῦ χαρακτῆρα, ὥστε καί αὐτός ὁ ἴδιος ὁ μαθητής Του τόν μίσησε γιά τίς κακίες Του καί τόν πρόδωσε· καί ὁ ἄλλος τόν ἀπαρνήθηκε ὡς ἀπατεῶνα καί ψεύτη. 

Καί κατόπιν ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι μαθητές, ἐπειδή δέν τόν ἀγαποῦσαν μέ ἀληθινή ἀγάπη, ἀλλά ὑποκριτικά, ὕστερα τόν μίσησαν καί τόν ἐγκατέλειψαν καί ἔφυγαν. 

Στέκεται μπροστά σέ πολλά καί διάφορα κριτήρια τοῦ Ἄννα, τοῦ Καϊάφα, τοῦ Πιλάτου καί τοῦ Ἡρῴδη! 

Ὁ ἀρχιλῃστής Βαρραβᾶς θεωρεῖται καλλίτερος ἀπό τόν Ἰησοῦ καί προτιμᾶται ἀπό τόν λαό! 

Καί ὅλα αὐτά ἀποτελοῦν πάρα πολύ μεγάλη ἀτιμία! 

Περιπαίζεται ἀπό τόν Ἡρῴδη, ἀφοῦ τόν ἔντυσε λαμπρό φόρεμα καί ἀποστέλλεται συνοδευόμενος ἀπό τά βασιλικά του στρατεύματα! 

Περιπαίζεται ἀπό τόν Πιλᾶτο μέ τό ντύσιμο τῆς πορφύρας, μέ τό ἀκάνθινο στεφάνι καί μέ τό καλάμι στό δεξί τό χέρι καί προσκυνεῖται δῆθεν ὡς βασιλιάς ψεύτικος! 

Φ τ ύ ν ε τ α ι ! 

Σκεπάζεται τό πρόσωπό Του καί ἔτσι χαστουκίζεται καί δέχεται χτυπήματα! 

Κάθε ἕνας βλέπει ὅλα αὐτά πόσο ἀτιμωτικά εἶναι. 

Σηκώνει μόνος του τό Σταυρό Του στούς ὤμους Του (132) καί τρέχει διά μέσου τῆς Ἱερουσαλήμ στόν τόπο τοῦ Κρανίου! 

Ξεγυμνώνεται καί σταυρώνεται ὡς λῃστής μέ τούς λῃστές, ὄχι χωρίς καρφιά  (133), ἀλλά μέ καρφιά, γιά νά νομίζουν ἐκεῖνοι πού θά τόν βλέπουν ὅτι ἦταν ἕνας κακοποιός ἄνθρωπος καί ἀποστάτης καί στασιαστής! 

Χλευάζεται πάνω στό Σταυρό, ὄντας ἀπό μία τόσο πολυάνθρωπη πόλι, πού μποροῦσε τότε ἡ Ἱερουσαλήμ νά ἔχῃ πάνω ἀπό δυό ἑκατομμύρια ἀνθρώπους! 

Μπροστά σ᾿ αὐτούς θεατρίσθηκε μάλιστα καί διαπομπεύθηκε μέ τόν τρίγλωσσο τίτλο (134) πού ἦταν ἐπάνω στό Σταυρό, καί ἀντί νά ποτισθῇ μέ νερό στήν δίψα Του, ποτίσθηκε χολή καί ξύδι. 

Δέν τέλειωσαν μέχρις ἐδῶ οἱ ἀτιμώσεις Του. 

Καί μετά τόν θάνατό Του δέχεται λόγχη στήν πλευρά, κηρύττεται πλάνος, καί ὁ Τάφος Του σφραγίζεται δῆθεν γιά νά μήν κλαπῆ! 

Θά μποροῦσε βέβαια νά μείνη καί ἄταφος ἀπό ἐκείνους τούς ἄσπλαγχνους, ἄν ὁ εὐλογημένος ἐκεῖνος Ἰωσήφ ὁ Ἀριμαθαῖος δέν τόν συμπονοῦσε καί δέν τολμοῦσε νά τόν ζητήσῃ γιά νά τόν ἐνταφιάσῃ.

Ἄς ντραπῆς, λοιπόν, τώρα, ἄς ντραπῆς καί σύ ἀδελφέ καί νά μήν ὑπερηφανεύεσαι πλέον, ἀλλά γενικά νά μήν ἀφήνῃς οὔτε ψιλός λογισμός ὑπερηφανείας νά μπαίνῃ στήν ψυχή σου, σκεπτόμενος τήν τόση μεγάλη ταπείνωσι τοῦ Θεοῦ σου”.

Ὁ Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἐδῶ μᾶς συμβουλεύει πατρικά, κυρίως μέ τήν ταπείνωση καί πάντοτε μέσα ἀπό τήν πράξη μέ σοφά λόγια, ὡς ἑξῆς: «Καί ἄρχισε τό ἔργο, καί πολέμησε γιά νά νικήσῃς· καί βέβαια ἀπό αὐτά θά ἀποκτήσῃς τήν ὁλοκληρωτική ἐλπίδα στόν Θεό. 

Μέ τά τέσσερα αὐτά ὅπλα ὁπλίσου, ἀδελφέ μου, σάν ὁπλισμό πολύ ἀσφαλῆ καί ἀναγκαῖο, γιά νά γίνῃς νικητής σέ αὐτόν τόν ἀόρατο πόλεμο καί γιά νά λάβης τό στεφάνι

Καί αὐτά εἶναι: Τό α΄ νά μήν ἐμπιστεύεσαι ποτέ τόν ἑαυτόν σου, τό β΄ νά ἔχῃς πάντα ὅλο σου τό θάρρος καί τήν ἐλπίδα στό Θεό, τό γ΄ νά ἀγωνίζεσαι πάντα· καί τό δ΄ νά προσεύχεσαι».

Ἀδελφοί μου, ἐμεῖς ἄς ζητήσουμε νά ἐνδυναμωθοῦμε ἀπό τόν Ἴδιο τόν Κύριο, ἄς ἐνδυθοῦμε τήν πανοπλία τοῦ Θεοῦ, ἄς ἀντισταθοῦμε γιά νά δυνηθοῦμε κατά τήν ἡμέρα ἐκείνη τῆς πονηρίας, νά ἀναδειχθοῦμε νικητές. 

Ἄς ἐργαστοῦμε μέσα ἀπό τήν ἰσχυρή δύναμη τοῦ Θεοῦ, γιά τήν κατάκτηση τῶν ἐπουρανίων ἀφθάρτων ἀγαθῶν, τῆς δικαιοσύνης, κι’ ἀκόμη αὐτῆς τῆς θεωρίας τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ σύμφωνα μέ τόν Ψαλμό τοῦ Δαυΐδ: «γώ δέ ἐν δικαιοσύνῃ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ Σου χ ο ρ τ α σ θ ή σ ο μ α ι ἐν τῷ ὀφθῆναι μοι τήν δόξαν Σου» (Ψαλμός 16, 15). 

Ἀμήν, γένοιτο!

Συνεχίζεται…

  • 130. «Ἀόρατος Πόλεμος» Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Ἀπόδοση στή νέα Ἑλληνική: Ἱερομόναχος Βενέδικτος. Ἔκδοση Συνοδείας Σπυρίδωνος Ἱερομονάχου, Νέα Σκήτη, Ἅγιον Ὄρος. http://users.uoa.gr https://www.imaik.gr
  • 131. Τόσο ἄφθονη καί τόσο πλούσια ἔγινε ἡ πληρωμή τῶν ἁμαρτιῶν μας ἀπό τόν Κύριο, ὥστε αὐτή νά μοιάζη μέ ἕνα ἀτέλειωτο πέλαγος καί ὅλες οἱ ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, περασμένες, παροῦσες καί μελλοντικές, νά μοιάζουν μέ μία σταγόνα νεροῦ. Ἔτσι θεολογεῖ γι᾿ αὐτό ὁ ἱερός Χρυσόστομος: «Πλήρωσε ὁ Χριστός περισσότερα ἀπό ἐκεῖνα πού χρωστούσαμε. Καί τόσο περισσότερα, ὅσο συγκρίνεται τό ἀμέτρητο πέλαγος μέ μία μικρή σταγόνα νεροῦ». Γι᾿ αὐτό καί ὁ Παῦλος ἔλεγε: “Ἡ χάρις πού ἔφερε ὁ Χριστός, δέ συγκρίνεται μέ τό παράπτωμα”. «Ἀλλ᾿ οὐχ ὡς τό παράπτωμα, οὕτω καί τό χάρισμα. Εἰ γάρ τῷ τοῦ ἑνός παραπτώματι οἱ πολλοί ἀπέθανον, πολλῷ μᾶλλον ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καί ἡ δωρεά ἐν χάριτι τῇ τοῦ ἑνός ἀνθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τούς πολλούς ἐπερίσσευσε» (Ρωμ. 5, 15)· καί πάλι· “ὅπου ἡ ἁμαρτία φάνηκε στό ἀληθινό τρομακτικό της μέγεθος, ἐκεῖ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ τήν ὑπερκάλυψε μέ τό παραπάνω”, «νόμος δέ παρεισῆλθεν ἵνα πλεονάσῃ τό παράπτωμα. Οὗ δέ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις» (Ρωμ. 5, 20). Καί ὁ θεολόγος Γρηγόριος: «Καί ἄν κατέκρινε τούς ἀνθρώπους ἡ γεῦσις τοῦ καρποῦ, πόσο μᾶλλον τούς δικαίωσε τό πάθος τοῦ Χριστοῦ» (Λόγος Εἰς τά Γενέθλια). Καί μερικοί θεολόγοι λέγουν ὅτι ἦταν ἀρκετό ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, γιά νά πληρώσῃ τίς ἁμαρτίες ὅλων τῶν ἀνθρώπων, καί ἄν ἀκόμη αἰσθανόταν τόσο μικρό πόνο, ὅσο αἰσθάνεται κανείς, ὅταν τοῦ ἀφαιρέσουν μία τρίχα ἀπό τό κεφάλι του. Ἐπειδή ὅμως δέχθηκε τόσους πολλούς πόνους καί ἔχυσε ὅλο Του τό Αἷμα, μέχρι τήν τελευταία Του σταγόνα καί πέθανε μέ τέτοιον ἀτιμωτικό θάνατο, σκέψου καί σύ πόσο πλούσια καί ἄπειρη εἶναι ἡ πληρωμή καί ἱκανοποίησις πού ἔγινε γιά χάρι μας.
  • 132. Τό μέγεθος τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἦταν στό μῆκος Του δεκαπέντε ποδῶν, στό πλάτος Του, δηλαδή στό πλάγιο ξύλο, ὀκτώ ποδῶν, ὅπως εἶναι παλιά παράδοσις. Γι᾿ αὐτό ἑπόμενο ἦταν, ἀπό τό πολύ βάρος τοῦ Σταυροῦ νά μήν μποροῦσε πλέον ὁ Ἰησοῦς νά τόν σηκώσῃ, ὡς ἀποκαμωμένος ἀπό τά προηγούμενα βασανιστήρια. Γι᾿ αὐτό καί στό δρόμο πολύ συχνά γονάτιζε, πράγμα τό ὁποῖο βλέποντάς το οἱ στρατιῶτες ἀγγάρεψαν τόν Σίμωνα γιά νά τόν σηκώσῃ, ὄχι ἐπειδή τόν σπλαγχνίσθηκαν, ἀλλά ἐπειδή ἐφοβοῦντο μήπως πεθάνη στόν δρόμο, πρίν δεχθῇ τόν ἀτιμωτικό θάνατο τοῦ Σταυροῦ.
  • 133. Ἡ σ τ α ύ ρ ω σ ι ς μέ τά καρφιά συνηθίζονταν στούς Ρωμαίους ὄχι γιά κάθε ἄνθρωπο, ἀλλά στούς πιό ὑπόδικους καί κακοποιούς, ὅπως φαίνεται ἀπό τήν ἀπόφασι τοῦ Πιλάτου κατά τοῦ Χριστοῦ. Γι᾿ αὐτό καί πολλοί ἔχουν τήν γνώμη ὅτι οἱ δυό λῃστές δέν σταυρώθηκαν μέ καρφιά, ὅπως ὁ Ἰησοῦς, ἀλλά δέθηκαν σφιχτά μέ σχοινιά.
  • 134. Ὁ τίτλος γράφτηκε σέ τρεῖς γλῶσες, γιά νά καταλάβουν ὅλοι, Ρωμαῖοι, Ἕλληνες καί Ἑβραῖοι ὅτι τάχα ὁ Ἰησοῦς ἦταν ἀποστάτης τῆς βασιλείας καί μόνος Του θέλησε νά κάνῃ τόν ἑαυτό Του βασιλιά. Γιά χάρι τῶν φιλολόγων προσθέτουμε καί τά λόγια τῶν τριῶν γλωσσῶν. Τά Ἑβραϊκά ἦταν τά ἑξῆς: «Γιεσουά Ναζωρί μέλεχ Γεχουντίμ», τά Ἑλληνικά « Ἰησοῦς Ναζωραῖος Βασιλεύς τῶν Ἰουδαίων», καί τά Ρωμαϊκά «Γιέζους Ναζαρέννους ρέξ Γιουνταιόουμ».

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra