«Τώρα λοιπόν, ἐσύ παιδί μου, βλέπῃς ἐδῶ ἕνα τρόπο πάρα πολύ δυνατό, μέ τόν ὁποῖο μπορεῖς νά νικήσῃς ὅλους σου τούς ἐχθρούς» (Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης)

Ἐπιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Μέρος 45ον

«Ἐν σαρκί γάρ περιπατοῦντες οὐ κατά σάρκα στρατευόμεθα· τά γάρ ὅπλα τῆς στρατείας ἡμῶν οὐ σαρκικά, ἀλλά δυνατά τῷ Θεῷ πρός καθαίρεσιν ὀχυρωμάτων· λογισμούς καθαιροῦντες καί πᾶν ὕψωμα ἐπαιρόμενον κατά τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, καί αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς τήν ὑπακοήν τοῦ Χριστοῦ, καί ἐν ἑτοίμῳ ἔχοντες ἐκδικῆσαι πᾶσαν παρακοήν, ὅταν πληρωθῇ ὑμῶν ἡ ὑπακοή» (Πρός Β΄ Κορ. 10, 3-6).

Ὁ πονηρός διάβολος ἐπειδή ὕπουλα ἀντιμάχεται τό ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν, χρησιμοποιεῖ διαφορετικό τρόπο γιά νά πολεμᾶ τούς ἀνθρώπους πού ζοῦν μέσα στόν κόσμο, καί τούς μοναχούς πού ζοῦν στό Κοινόβιο, ἀλλά καί ἕναν ἐντελῶς διαφορετικό τρόπο γιά τούς Ἀναχωρητές. 

Ἔτσι ἀρκετοί ἐνάρετοι μοναχοί ὑπήκοοι, εὐκατάνυκτοι, προσηνεῖς, ἐγκρατεῖς καί κατά πάντα σπουδαῖοι παρασύρθηκαν στήν ἔρημο χωρίς πνευματικό ὁδηγό, ὅπου ἐκινδύνευσαν μέ πνευματικό θάνατο ἐξαιτίας τῆς πλάνης τοῦ ἐχθροῦ. 

Γι’ αὐτό ὑποβάλλει σέ ἀρχαρίους κοινοβιάτες τόν πόθο τῆς ἀναχωρητικῆς ζωῆς, τόν ἄκαιρο ζῆλο γιά νά κατορθώσουν ἀπό τήν ἀρχή τῆς ἀποταγῆς τους αὐστηρή νηστεία, ἀρρέμβαστη προσευχή, τελεία ἀκενοδοξία, διαρκῆ μνήμη θανάτου, μέ τήν συνεχῆ κατάνυξη, μέ ἀπόλυτη ἀοργησία, μέ βαθιά σιωπή, μέ πολλές ἄλλες ἀρετές. 

Ὁ διάβολος ἐπιτίθεται πρός τούς ὑποτακτικούς μέ σφοδρότητα μέ λογισμούς ἐναντίον τοῦ Γέροντος, γιά νά κλονίσει τήν ἐμπιστοσύνη τους πρός αὐτόν καί ἔτσι ἐγκαταλείποντας τήν ὑπακοή, τούς παρακινεῖ νά ἐπιχειρήσουν νά φτάσουν σέ μεγάλα μέτρα ἁγιότητας πρίν ἀπό τήν ὥρα τους, ὥστε νά μήν καταφέρουν νά τά ἐπιτύχουν διατρέχοντας ἄμεσα καί τόν κίνδυνο τῆς ἀπωλείας.  

Ἄλλοτε ὁ πονηρός «σημαδεύει» πρός τούς ὑποτακτικούς καί τούς καταμολύνει μέ σαρκικούς λογισμούς, ἄλλοτε τούς προξενεῖ μέ τήν σκληροκαρδία, ξαφνική ὀργή καί πνευματική ξηρότητα ἐνῶ ἄλλοτε τούς πειράζει μέ τή λαιμαργία καί μέ τόν ὕπνο, γιά νά τούς πείσει μέ ὅλα αὐτά ὅτι δέν ὠφελοῦνται στό Κοινόβιο καί νά τούς ἀπομακρύνει ἀπό τήν ὑπακοή. 

Ὁ δαιμονικός πόλεμος γίνεται ἀκριβῶς σ᾿ ἐκείνους πού ἔχουν πνευματική προκοπή κι’ αὐτή εἶναι ἀπόδειξη τῆς εὐαρεστήσεώς τους στό Θεό. 

Ὁ Ὅσιος Νικόδημος, στό ἔργο του ὁ «Ἀόρατος Πόλεμος», γιά αὐτόν τόν «Ἀόρατον» Πόλεμο τοῦ Κυρίου ἐναντίον τοῦ διαβόλου, γράφει τά ἑξῆς:

Κεφάλαιον ΣΤ´

Ἡ νοητή προσφορά, δηλαδή πῶς πρέπει κανείς νά προσφέρῃ νοερά τόν ἑαυτό του καί κάθε του ἔργο στόν Θεό

“Γιά νά εἶναι ἡ προσφορά τοῦ ἑαυτοῦ σου τέλεια καί ἀξιαγάπητη στόν Θεό, ἀπό ὅλες τίς πλευρές, χρειάζεται δυό πράγματα: (146)

Τό ἕνα εἶναι νά ἑνώσῃς τήν δική σου προσφορά μέ τίς προσφορές πού ἔκανε ὁ Χριστός πρός τόν Πατέρα Του. 

Τό ἄλλο εἶναι νά εἶναι ἡ θέλησίς σου καί ἡ καρδιά σου ξεκολλημένη ἀπό τήν ἀγάπη κάθε κτιστοῦ πράγματος. 

Γιά τό ἕνα γνώριζε ὅτι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ζώντας στήν κοιλάδα αὐτή τοῦ κλαυθμῶνος, ὄχι μόνο τόν ἑαυτό Του καί τά ἔργα Του, ἀλλά καί μᾶς μαζί μέ τά ἔργα μας πρόσφερε στόν οὐράνιο Πατέρα Του· ὥστε οἱ δικές μας προσφορές, γιά νά εἶναι θεάρεστες, πρέπει νά γίνωνται μέ τήν ἕνωσι καί μέ τήν ἐλπίδα τῶν προσφορῶν τοῦ Χριστοῦ.

Γιά τό δεύτερο σκέψου καλά προτοῦ νά κάνῃς τήν προσφορά, ἄν ἡ θέλησίς σου ἔχῃ κάποιο ἐμπόδιο (προσκόλλημα). 

Διότι ἄν ἔχῃς κάτι παρόμοιο, πρέπει ἐσύ νά ξεκολλήσῃς ἀπό κάθε ἀγάπη, ὅσο μπορεῖς, καί νά προστρέξης στόν Θεό, γιά νά σέ ξεκολλήσῃ αὐτός ἐντελῶς μέ τό δεξί Του τό χέρι καί ἔτσι νά μπορέσῃς νά προσφέρῃς τόν ἑαυτό σου στήν Θεία Μεγαλειότητα λυμένο καί ἐλεύθερο ἀπό κάθε πρᾶγμα. 

Καί πρόσεχε καλά στό σημεῖο αὐτό. 

Γιατί ἄν προσφέρῃς τόν ἑαυτό σου στό Θεό τόν καιρό πού εἶσαι προσκολλημένος στά κτίσματα, δέν τοῦ προσφέρεις τόν ἑαυτό σου ἀλλά τά κτίσματα, διότι καί σύ τότε δέν ἀνήκεις στόν ἑαυτό σου, ἀλλά στά κτίσματα, στά ὁποῖα εἶναι προσκολλημένη ἡ θέλησίς σου, πρᾶγμα πού δέν εἶναι ἀρεστό στόν Θεό, καί εἶναι τό ἴδιο σάν νά ἤθελες νά τόν κοροϊδέψης. 

Διότι ὅπως δέν ἦταν δεκτές ἀπό τόν Θεό στήν Παλαιά Διαθήκη ὅσες θυσίες εἶχαν κάποιο ψεγάδι, γι᾿ αὐτό καί πρόσταζε ὁ Θεός νά μήν τοῦ προσφέρωνται ὅσα ζῷα ἦσαν τυφλά εἶχαν κάποιο παραμικρό ψεγάδι: 

“Ὅλα ὅσα ἔχουν ψεγάδι δέν θά τά προσφέρετε στόν Κύριο, διότι δέν θά τά δεχθῇ”, «πάντα, ὅσα ν ἔχῃ μῶμον ἐν αὐτῷ, οὐ προσάξουσι Κυρίῳ, διότι οὐ δεκτόν ἔσται ὑμῖν» (Λευιτ. 22, 20). 

Μέ τόν ἴδιο τρόπο δέν εἶναι δεκτή καί ἡ προσφορά τοῦ ἑαυτοῦ μας, ὅταν ἔχῃ κάποιο παρόμοιο ψεγάδι καί προσκόλημμα (147)· ἐπειδή αὐτά πού προσφέρονται στόν Θεό, πρέπει νά εἶναι ἄξια τοῦ Θεοῦ σύμφωνα μέ τόν Σειράχ πού λέγει: 

“Στόν Κύριο νά προσφέρῃς ἀντάξιες προσφορές”, «Τέκνον, καθώς ἐάν ἔχῃς, εὖ ποίει σεαυτόν καί προσφοράς Κυρίῳ ἀξίως πρόσαγε» (Σειράχ 14, 11).

Γι᾿ αὐτό τό λόγο συμβαίνει οἱ τόσες προσφορές πού κάνουμε στόν Θεό, ὄχι μόνο παραμένουν κενές καί ἄδικες καί χωρίς κανένα καρπό, ἀλλά καί μετά ἀπό αὐτές πέφτουμε σέ διάφορα ἐλαττώματα καί ἁμαρτίες. 

Μποροῦμε, ναί νά προσφέρουμε τόν ἑαυτό μας στόν Θεό, μολονότι εἴμαστε προσκολημμένοι στά κτίσματα, ἀλλά μέ σκοπό νά μᾶς λύσῃ ἡ ἀγαθότητά Του ἀπό τά δεσμά ἐκεῖνα πού εἴμαστε προσκολημμένοι, καί ἔτσι κατόπιν, νά μποροῦμε νά δοθοῦμε ὁλοκληρωτικά στήν Θεία Του Μεγαλειότητα καί στήν ὑπηρεσία Του. 

Καί αὐτό πρέπει νά τό κάνουμε πολλές φορές καί μέ μεγάλη διάθεσι καί ἀγάπη τῆς καρδιᾶς μας.

ς εἶναι λοιπόν, ἀδελφέ, ἡ προσφορά σου πρός τόν Θεό χωρίς ἐξάρτησι ἀπό κάπου, χωρίς κανένα δικό σου θέλημα καί χωρίς νά προσέχῃς οὔτε στα ἐπίγεια οὔτε στά οὐράνια ἀγαθά, ἀλλά μόνο στό θέλημα καί στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, στόν ὁποῖο ὀφείλεις νά ὑποτάσσεσαι ὁλόκληρος καί νά θυσιάζεσαι ὡς θυσία παντοτινή. 

Καί λησμονώντας κάθε κτιστό πρᾶγμα νά τοῦ λέγῃς: 

«Νά, Κύριέ μου καί Πλάστη μου, προσφέρω ὅλο καί κάθε θέλημα δικό μου στό χέρι τοῦ θελήματός σου καί στήν αἰώνια Πρόνοιά σου. 

Κάνε λοιπόν σέ μένα ἐκεῖνο πού νομίζεις καί σοῦ ἀρέσει στή ζωή μου, στόν θάνατό μου καί μετά τόν θάνατό μου καί σὲ ὅλη μου τήν διαμονή καί αἰωνιότητα».

ν κάνῃς τήν προσφορά σου καθαρά μέ τόν τρόπο αὐτόν ὅπως θά γνωρίσῃς ὅταν σοῦ συμβοῦν διάφορες ἀντιξοότητες σέ αὐτό ἀπό ἐπίγειος θά γίνῃς ἔμπορος τοῦ Εὐαγγελίου καί πάρα πολύ εὐτυχισμένος. 

Γιατί ἐσύ θά εἶσαι τοῦ Θεοῦ καί ὁ Θεός θά εἶναι δικός σου. 

Γιατί καί αὐτός εἶναι πάντοτε φίλος ἐκείνων τῶν ἀνθρώπων πού σηκώνουν τόν ἑαυτό τους ἀπό τά κτίσματα γήινα καί δίνονται ὁλοκληρωτικά καί θυσιάζονται στήν Θεία Του Μεγαλειότητα.

Τώρα λοιπόν, ἐσύ παιδί μου, βλέπῃς ἐδῶ ἕνα τρόπο πάρα πολύ δυνατό, μέ τόν ὁποῖο μπορεῖς νά νικήσῃς ὅλους σου τούς ἐχθρούς

Διότι ἄν σέ ἑνώσῃ ἡ προσφορά πού λέχθηκε ἔτσι μέ τόν Θεό, ἐσύ γίνεσαι ὅλος τοῦ Θεοῦ καί ὁ Θεὸς γίνεται ὅλος δικός σου. 

Ἔτσι, ποιός ἐχθρός καί ποιά δύναμις θά μπορέσῃ ποτέ νά σέ βλάψη;

Ὅταν πάλι θέλῃς νά τοῦ προσφέρῃς κανένα σου ἔργο, ὅπως νηστεία, προσευχή, κάθε πρᾶξι ὑπομονῆς καί ἄλλα ἔργα καλά, σκέψου, ὅπως εἴπαμε προηγουμένως, τήν προσφορά πού ἔκανε ὁ Χριστός πρός τόν Πατέρα Του· τῶν νηστειῶν Του, τῶν προσευχῶν Του καί τῶν ἄλλων Του ἔργων καί ἔτσι μέ τό θάρρος τῆς δυνάμεως αὐτῶν πρόσφερέ Του καί τά δικά σου. 

ν πάλι θέλῃς νά κάνῃς στόν Οὐράνιο Πατέρα προσφορά τῶν ἔργων τοῦ Χριστοῦ γιά τά χρέη σου, θά τήν κάνῃς μέ τόν ἑξῆς τρόπο: 

Ρίξε ἕνα γενικό βλέμμα σέ ὅλες σου τίς ἁμαρτίες, καί μερικές φορές σέ κάθε μία σου ἁμαρτία καί βλέποντας καθαρά ὅτι δέν μπορεῖς μόνος σου νά ἐξιλεῴσης τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ γιά τίς τόσες σου ἁμαρτίες, οὔτε νά θεραπεύσῃς τήν Θεϊκή Του δικαιοσύνη, ἀναγκαστικά θά προστρέξης στή ζωή καί τό πάθος τοῦ Υἱοῦ Του, σκεπτόμενος κάποιο ἔργο του (148), ὅταν νήστευε προσευχόταν βασανιζόταν ἔχυνε τό Αἷμα Του. 

Ἐκεῖ θά δῇς ὅτι γιά νά καταπραύνῃ τόν Πατέρα γιά τό χρέος τῶν ἁμαρτιῶν σου, τοῦ πρόσφερε ἐκεῖνα τά ἔργα, ἐκεῖνα τά πάθη, ἐκεῖνο τό αἷμα, σάν νά τοῦ ἔλεγε:

«Νά Πάτερ αἰώνιε, πού σύμφωνα μέ τό θέλημά Σου ἀναπαύω τήν δικαιοσύνη σου πλούσια γιά τίς ἁμαρτίες καί γιά τά χρέη τοῦ δούλου σου αὐτοῦ: 

ς εὐχαριστηθῇ λοιπόν ἡ Θεία σου Μεγαλειότητα, ἄς τόν συγχωρέσῃς καί ἄς τόν δεχθῇς στόν ἀριθμό τῶν ἐκλεκτῶν σου». 

Τότε λοιπόν καί σύ πρόσφερε στόν ἴδιο Πατέρα αὐτήν τήν ἴδια τήν προσφορά καί αὐτές τίς ἴδιες τίς δεήσεις γιά τόν ἑαυτό σου, προσκαλώντας Τον νά σέ ἐλευθερώσῃ ἀπό κάθε χρέος διά μέσου τῆς δυνάμεως ἐκείνων. 

Καί αὐτό θά ξεκινήσῃς νά τό κάνῃς ὄχι μόνον περνώντας ἀπό τό ἕνα μυστήριο στό ἄλλο μυστήριο τῆς ζωῆς καί τοῦ πάθους Του, ἀλλά καί ἀπό μία πρᾶξι σέ κάποια ἄλλη πρᾶξι τοῦ κάθε Του Μυστηρίου. 

Καί ὄχι μόνο γιά τόν ἑαυτό σου, ἀλλά καί γιά ἄλλους ἀκόμη μπορεῖς νά μεταχειρισθῇς αὐτόν τόν τρόπο τῆς προσευχῆς”.

Ὁ Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἐδῶ στό δεύτερο μέρος τοῦ ἐν λόγῳ βιβλίου «Ἀόρατος Πόλεμος», μᾶς συμβουλεύει μέσα ἀπό τήν ἐνάρετη ζωή του καί τήν θεολογική του κατάρτιση, μέσα ἀπό τήν διδασκαλία καί τήν ὀρθή ποιμαντική τῶν Ἁγίων Πατέρων σύμφωνα μέ τά δόγματα τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως καί μέ τήν ἀσκητική ζωή τήν ὁποία μᾶς παρέδωσαν ἀκεραία καί ἀνόθευτη, ὡς ἑξῆς: 

«Τά τέσσερα ὅπλα πού εἴπαμε δηλαδή, τό νά μήν ἔχῃς θάρρος στόν ἑαυτό σου, τό νά ἐλπίζῃς στόν Θεό, τό νά ἀγωνίζεσαι πάντοτε καί τό νά προσεύχεσαι παίρνουν τήν δύναμι ἀπό τίς ἀξιομισθίες καί τήν χάρι πού μᾶς ἀξίωσε τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. 

Μέ ἐκεῖνα γίνεται ἡ μάχη κατά τῶν ἐχθρῶν μέ τήν δύναμιν τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά αὐτό τό ὅπλο εἶναι αὐτό τό ἴδιο Αἷμα καί αὐτό τό ἴδιο τό Σῶμα μέ τήν ψυχή καί μέ τήν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ.  

Μέ αὐτό τό ὅπλο ὅμως πολεμοῦμε ἐκείνους μαζί μέ τόν Χριστό καί ὁ Χριστός τούς πολεμεῖ μαζί μέ ἐμᾶς, διότι, « τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἐν ἐμοί μένει, κἀγώ ἐν αὐτῷ» (Ἰωάν. 6, 56).

Ἀδελφοί μου, ἐμεῖς ἄς ζητήσουμε νά ἐνδυναμωθοῦμε ἀπό τόν Ἴδιο τόν Κύριο, ἄς ἐργαστοῦμε μέσα ἀπό τήν ἰσχυρή δύναμη τοῦ Θεοῦ, γιά τήν κατάκτηση τῶν ἐπουρανίων, αἰωνίων καί ἀφθάρτων ἀγαθῶν καί τῆς δικαιοσύνης Αὐτοῦ.

Ὥστε νά δυνηθοῦμε κατά τήν ἡμέρα ἐκείνη τῆς πονηρίας, νά ἀναδειχθοῦμε νικητές μέ τήν δύναμιν τοῦ Αἵματος Aὐτοῦ, ὅπως ἀκριβῶς ἀναφέρεται στήν Ἀποκάλυψη: «Καί αὐτοί ἐνίκησαν αὐτόν διά τό αἷμα τοῦ ἀρνίου καί διά τόν λόγον τῆς μαρτυρίας αὐτῶν, καί οὐκ ἠγάπησαν τήν ψυχήν αὐτῶν ἄχρι θανάτου» (Ἀποκ. 12, 11).

Ἀμήν, γένοιτο!

Συνεχίζεται…

  • 146. «Ἀόρατος Πόλεμος» Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Ἀπόδοση στή νέα Ἑλληνική: Ἱερομόναχος Βενέδικτος. Ἔκδοση Συνοδείας Σπυρίδωνος Ἱερομονάχου, Νέα Σκήτη, Ἅγιον Ὄρος. http://users.uoa.gr https://www.imaik.gr
  • 147. Ἐπειδή, σύμφωνα μέ τόν Μέγα Βασίλειο (ὅρος κατ᾿ ἐπιτομήν νγ´), αὐτός εἶναι ὁ ἁγιασμός, τό νά ἀφιερωθῇ κανείς στόν Ἅγιο Θεό ὁλοκληρωτκά καί χωρίς διακοπή σέ κάθε καιρό καί νά φροντίζῃ νά κάνῃ ἐκεῖνα πού εἶναι ἀρεστά στόν Θεό. Καί ἀκόμη λέγει, ὅτι ὅ,τι ἀφιερωθῇ μία φορά στόν Θεό, εἶναι ἀσεβές καί τολμηρό, ἄν κάποιος τό ἀποσύρῃ καί τό χρησιμοποιήσῃ γιά κοινή χρῆσι καί ἀνθρώπινη.
  • 148. Σημείωσε ὅτι κάθε ἔργο καί κάθε εἶδος τοῦ Πάθους Κυρίου μας ὀνομάζεται ἀπό μερικούς διδασκάλους μυστήριο, διότι καί κάθε ἕνα ἀπό αὐτά περιέχει καί κάποιο μυστηριῶδες νόημα: Γι᾿ αὐτό καί παρακάτω στό κεφάλαιο αὐτό λέγει νά περνᾶμε ἀπό τό ἕνα μυστήριο στό ἄλλο μυστήριο τῆς ζωῆς καί τοῦ Πάθους Του. Μαθαίνοντας λοιπόν αὐτό, μήν ἀμφιβάλλῃς.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra