Ποίημα της πρεσβυτέρας Καλυψώς Δημητριάδη
αποκλειστικά για την https://katanixi.gr/

Αὐτός πού σ’ ἔπλασε
καί σέ μέ γνώση, τήν ἔχεις φίλε
μου… ἐσύ πληρώσει;

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr


ΟΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη

Τ’ ἀπόβραδο πού βασιλεύει ὁ ἥλιος, καί
κρύβεται σέ ἄγνωστο βασίλειο, νά τρέξω
θἄθελα νά τόν ρωτήσω,
καί κάποιες ἀπορίες μου νά λύσω!

Ἥλιε τό φῶς πού ἔχεις ποῦ τό βρῆκες; καί
μπαίνεις καί στίς πιό μικρές τίς τρύπες; κι αὐτές οἱ
ἀκτῖνες σου οἱ φωτισμένες, λές κι εἶν’ ἀπό
χρυσάφι καμωμένες, πῶς βγαίνουν ἀπό μέσα
σου καί λάμπουν καί λούζουνε βουνά, πόλεις καί
κάμπους;

Θἄχει ὁ πλάστης σου πάνω ἀπό σένα;
φῶτα πιό τέλεια; πιό χρυσωμένα; μά πῶς
τ’ ἀγόρασες; τόσα περίσσια; γιά πές μου
ἥλιε μου; μίλα στά ἴσια!

Αὐτός πού μοὔδωσε ἐμέ τό φῶς μου. εἶναι
ὁ Πλάστης ὅλου τοῦ κόσμου! Αὐτός πού σ’ ἔπλασε
καί σέ μέ γνώση, τήν ἔχεις φίλε
μου… ἐσύ πληρώσει;

Αὐτός πού ἔφτιαξε οὐρανούς κι ἀστέρια μέ τά
δικά Του τά ἴδια χέρια,
Αὐτός πού ἔφτιαξε θάλασσα τόση, Αὐτός
πού σοὔδωσε βρώση καί πόση, τή γῆ ὅλη
ποὔφτιαξε γιά νά σ’ ἀρέσει καί σένα
σοὔδωσε βασιλιά θέση!

Αὐτός πού ἔφτιαξε ζῶα ὡραῖα
νἆναι ὑπηρέτες σου, νἄχεις παρέα,
καί πού σοῦ πρόσφερε τοῦ νοῦ τά δῶρα,
μά… πόσα τοὔδωσες; σύ… πές μου τώρα!

Αὐτός πού σοὔφτιαξε, δέντρα, λουλούδια,
Αὐτός πού σ’ ἔμαθε νά λές τραγούδια· ὁ Κύριός Μου,
εἶν’ ὁ Κύριός Σου!
Τόν ἀναγνώρισες ποτέ δικό Σου;

Ἥλιε σταμάτα! θά μέ μπερδέψεις! ἐγώ
δέν πλήρωσα! νά μέ πιστέψεις! Αὐτός μ’ ἀγόρασε
μέ τό ἴδιο Του αἷμα. Ἀλήθεια ἥλιε
μου, δέν λέω ψέμα.

Αὐτός σ’ ἀγόρασε;! καί δέν Τόν ξέρεις;
Αὐτός πού ἔπλασε τό κάθε ἀστέρι; καί πού
ἀρίθμησε ὅλη τήν ἄμμο;
δέν ἔχω χέρια… σταυρό νά κάμω!
Ὁ πλούσιος Πλάστης μου πλήρωσε… ἐσένα;
πές; Τόν δοξάζεις γιά ἕνα ἕνα;

Αὐτόν πού σοῦ ἔδωσε τό πρόσωπό Του,
δέν εἶναι δικό σου, εἶναι δικό Του.
Καί τολμᾶς ἄνθρωπε νά τό καλύπτεις;
Τήν θεία εἰκόνα τ’ οὐρανίου κτίστη;

Σέ εἶδα νά μπαίνεις στούς ναούς μέ μάσκα…
γάντια στά χέρια σου… τέτοια κατάντια; Τί
ὑπαινίσεσσαι; Μά πῶς τολμᾶς; Τόν Κύριό Σου
νά βλαστημᾶς;

Σύ εἶσαι; πού… ἡ πίστη σου βουνά κουνάει;
πούντηνε ἄνθρωπε; καί σ’ ἀγαπάει; Ο ΘΕΟΣ,
Ο ΚΥΡΙΟΣ, Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΜΟΥ, σύ πού…
ἀδιάφορα βλέπεις τό φῶς μου;
Συγγνώμη ἄνθρωπε… μά ἔχω ἀπορήσει!
γρήγορα πάω νά κρυφτῶ στή δύση·
πάω νά κλάψω γιά σένα μόνο·
ἡ ἀπιστία σου προξενεῖ πόνο!

Κι αὔριο πάλι πού θά γυρίσω
καί τίς ἀκτῖνες μου σέ σέ θά ρίξω,
εὔχομαι νἄχεις μιά τρίχα πίστη·
σ’ ὄρθρο νά σ’ ἔβρω νά λές στόν Κτίστη
ἕνα «συγγνώμη» πού τόσα χρόνια
δέν ἀναγνώρισες ’φτά τά αἰώνια
πού σοῦ προσφέρει καί δέν τά παίρνεις!
τί ἀπογοήτευση σέ Κεῖνον φέρνεις!!

Τυφλός ὦ ἄνθρωπε εἶσαι! κι ἄς βλέπεις!
στόν ἑαυτό σου μήν ἐπιτρέπεις
ν’ ἀγνοεῖ Ἐκεῖνον πού σ’ ἔχει φτιάξει!

… ΕΥΧΟΜΑΙ ΑΥΡΙΟ … ΝΑ ’ΧΕΙΣ ΑΛΛΑΞΕΙ!!!

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra