Του αθεολόγητου μπουνταλά

Νόμιζα ότι τον γέροντα θα τον έχω σε όλη τη ζωή μου…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Το όνομά μου χαρακτηρίζει απόλυτα τον εαυτούλη μου. Με αυτές τις δύο λέξεις ο γέροντας με είχε αποκαλέσει σε προσωπικό επίπεδο. Στην αρχή η περηφάνια μου δεν το δέχτηκε και, όπως είναι φυσικό, με είχε πειράξει. Στη συνέχεια μπήκα στη διαδικασία να ψάξω το λόγο που με είχε αποκαλέσει έτσι ο γέροντας. Τότε κατάλαβα ότι ο γέροντας ήξερε… Ήξερε τον εαυτό μου καλύτερα από εμένα!

Ο γέροντας μπορούσε να σε σκανάρει και να διαβάσει τις αδυναμίες σου και τις δυνατότητές σου. Γνωρίζοντας αυτά, προσπαθούσε με το δικό του μοναδικό τρόπο να σε βοηθήσει να κολλήσεις πάνω του, να γαντζωθείς στο αγιασμένο ράσο του, να ρίξεις την άγκυρά σου στα πόδια του και να σε οδηγήσει στον Παράδεισο.

Σκοπός του γέροντα

Σκοπός του γέροντα ήταν να σε πάρει από το χέρι σαν στοργικός πατέρας, να σε βοηθήσει να ισοπεδώσεις τον εχθρό, για να απολαύσεις μαζί του αυτό που βίωνε. Στη θύμηση ή στην αναφορά του ονόματος του γέροντα ένα εσωτερικό περίεργο ρίγος, ένα ανατρίχιασμα με κατέβαλλε και συνεχίζει να με καταβάλλει. Τα μάτια δακρύζουν από μόνα τους… Ίσως αυτό οφείλεται στα πόσα «σ’ αγαπώ» δεν πρόλαβα να του πω, ίσως στα πόσα «ευχαριστώ» δεν πρόλαβα να του πω, ίσως στα πόσα «συγγνώμη» δεν πρόλαβα. Νόμιζα ότι τον γέροντα θα τον έχω σε όλη τη ζωή μου…

Ο γέροντας στην καθημερινή ζωή

Ο γέροντας καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας βρίσκεται στο μυαλό μου, καθώς οτιδήποτε και να κάνω, σκέφτομαι αν τον χαροποιώ. Ωστόσο, δεν τον χαροποιώ συνέχεια, γιατί πέφτω σαν τον μπουνταλά στα πάθη μου και νιώθω τη στεναχώρια του γέροντα. Είναι αλήθεια ότι ο γέροντας στεναχωριόταν και στεναχωριέται για τις πτώσεις μας περισσότερο από εμάς τους ίδιους και αυτό συμβαίνει, επειδή ήξερε και βίωνε τι χάνουμε, όταν πέφτουμε στις αμαρτίες.

Δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τον γέροντα όσο αγαπούσε αυτός εμάς! Μάς ήθελε οπωσδήποτε μαζί του στον Παράδεισο, με οποιοδήποτε κόστος, και αυτό το έδειχνε καθημερινά με τις αμέτρητες ευχές του!

Η αγκαλιά του γέροντα

Αχ αυτή η αγκαλιά… Μία τόσο δα φράση πόσα συναισθήματα και πόσα δάκρυα μπορεί να προσφέρει… Το πιο περίεργο είναι ότι αυτή η αγκαλιά χωρούσε όλο τον κόσμο και όλους τους ανθρώπους, από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο! Όταν προσπαθώ να θυμηθώ την αγκαλιά αυτή, μου έρχεται αυτόματα μια εικόνα στο μυαλό. Μία σωσίβια λέμβος η οποία σε προφυλάσει από τις παλίρροιες. Όταν βρίσκεσαι μέσα σε αυτή, νιώθεις την απόλυτη ασφάλεια και ηρεμία! Στην αγκαλιά του γέροντα έχεις την ευκαιρία να ακούσεις τους χτύπους της πράας καρδιάς του και να ταξιδέψεις με το ρυθμό στον οποίο χτυπούσε, που δεν ήταν άλλος από το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»!

O γέροντας έδιωχνε κάθε φόβο και κάθε δισταγμό για την προσωπική μας ομολογία, όταν μας έδινε την ευχή του και μας ευλογούσε με τα δυο του χέρια, όπως συνήθιζε. Ήταν σαν να μας τοποθετούσε σε μία αόρατη ασπίδα, όπου τα βέλη και τα πυρά του αντιπάλου δεν έπιαναν τόπο. Η ευχή του ήταν τόσο δυνατή που την ώρα της ομολογίας -παρά τον ανθρώπινο φόβο- η γλώσσα σου λυνόταν και μιλούσες χωρίς να σε αποσυντονίζει τίποτα, γιατί ο γέροντας ήταν δίπλα σου και σε φύλαγε η άγια ευχή του!

Ο γέροντας για μένα ήταν ο ακούραστος βράχος στον οποίο χτυπούσαν συνέχεια κύματα, αλλά αυτός αγέρωχος και ακούραστος σε συμβούλευε με την εμπειρία και τη σοφία του πώς να αντιστέκεσαι στα μανιώδη κύματα που προσπαθούν να σε ρίξουν.

Καθημερινά λοιπόν δοξάζω τον Θεό που, εμένα τον ανάξιο και αμαρτωλό, με έφερε κοντά σε αυτό το γίγαντα και Ομολογητή της Ορθόδοξης πίστης, ο οποίος κατάφερε να αναπαύσει στο πετραχήλι του κάθε καρυδιάς καρύδι.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra