Ποίημα της πρεσβυτέρας Καλυψώς Δημητριάδη
αποκλειστικά για την https://katanixi.gr/

Χριστέ μου πάρ’ τά δάκρυα ἀπ’ τά δικά μου μάτια! πάρτα καί πλῦνε τίς πληγές πού Σ’ ἔκαναν κομμάτια.

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr


ΠΛΗΓΕΣ ΚΥΡΙΟΥ

πρεσβυτέρα Καλυψώ Δημητριάδη

Τήν μέρα τούτη τοῦ Σταυροῦ νά μετανοιώσω θέλω. Νά ξεριζώσω ἀπ’ τήν ψυχή κάθ’ ἁμαρτίας βέλος· νά συμμαζέψω τό μυαλό καί νά τό καθαρίσω· τά λάθη μου εἶναι πολλά καί ἀπό ποῦ ν’ ἀρχίσω; 

Κάνω τό νοῦ μου ὄχημα στήν Ἐκκλησία μπαίνω καί τρέχω τώρα νοερά μπρός στόν Ἐσταυρωμένο. Γονατιστή μέ κλάματα τά πόδια Του ἀγκαλιάζω καί τίς ἀθῶες του πληγές φιλῶ καί τίς κοιτάζω. 

Ὦ! ὡραιότατες πληγές πού γίνατε γιά μένα, στά χέρια Του στά πόδια Του στά σπλάγχνα τ’ Ἁγιασμένα! Ἀθῶες! γεννηθήκατε ἀπ’ τά δικά μου λάθη. Ἄχραντες! πού γιατρέψατε τά τόσα μου τά πάθη. 

Πληγές, ἁγνές πού ἀγγίξατε τοῦ Ἄναρχου τό Σῶμα· πληγές, πού ἀναστήσατε κάθε ἀνθρώπου πτῶμα! πληγές, τοῦ μαύρου θάνατου χαράξατε τό τέλος, πληγές, πού ξεριζώσατε κάθε κακοῦ τό βέλος. 

Πληγές, πού ὀμορφήνατε κάθε ψυχή ἀνθρώπου! πληγές, πού παροτρύνατε μή φοβηθοῦμε κόπου· πληγές, πού ἐμπορέσατε ν’ ἀλλάξετε τήν πλάση, τή λευτεριά νά βροῦμε μεῖς πού ὅλοι εἴχαμε χάσει. 

Πανέμορφες γλυκές πληγές, στά πόδια τοῦ Χριστοῦ μου, μπορέσατε καί φέρατε μετάνοια στό νοῦ μου. Χωρίς μιλιά, χωρίς φωνή, ἡ θέα σας καί μόνο μοῦ ἔκλεισε τά τραύματα πού προξενοῦσαν πόνο. 

Καί νἆμαι τώρα ἐδῶ μπροστά θλιμμένη σᾶς κοιτάζω κι ἄν δέν ἁμάρτανα ἐγώ στό νοῦ μου λογαριάζω μέ λάθη, σφάλματα, ἐνοχές, μέ ἁμαρτία τόση. Σέ λατρεμένε μου Χριστέ δέν θἆχα ἐγώ σταυρώσει! 

Ἐγώ Σ’ ἀνέβασα ἐκεῖ, γιά μένα εἶσ’ ἐκεῖ πάνω. Θεός! κι ὅμως ἀνέβηκες κεῖ στό Σταυρό ἀπάνω γιατί πολύ μ’ ἀγάπησες, μέ θέλεις πάλι πίσω· κι ἄς Σ’ ἀπαρνήθηκα ἐγώ, τά λάθη πῶς νά σβήσω! 

Χριστέ μου πάρ’ τά δάκρυα ἀπ’ τά δικά μου μάτια! πάρτα καί πλῦνε τίς πληγές πού Σ’ ἔκαναν κομμάτια. Εἶναι ἀθῶες! Δέν μπορῶ ἄλλο νά τίς κοιτάζω ἀπ’ τήν ἀγάπη σου Χριστέ, γονατιστή σπαράζω. 

Συγχώρησέ με Κύριε! Πῶς νά Σοῦ ξεπληρώσω τά λάθη πού προξένησα, τί πρέπει νά Σοῦ δώσω; Νά! πάρε τήν καρδούλα μου καί κάντην ὅ,τι θέλεις· ξέρω, Ἐσύ πού μ’ ἀγαπᾶς, θά τήν ἀλείψεις μέλι. 

Κάνε την μόνο νά χτυπᾶ γιά τή δική Σου Ἀγάπη· προστάτεψέ τηνε καλά μήν ξανακάνει λάθη. Ἀνάλαβέ τηνε Χριστέ νά ζῆ γιά Σένα μόνο. Εὐλόγησέ την! μή δεχθεῖ ξανά ἁμαρτίας πόνο. 

Στεῖλε Ἀγγέλους Κύριε νά κατοικοῦν μαζί της καί κλείδωσέ τηνε καλά καί πᾶρε τό κλειδί της. Ἦρθες Ἐσύ! ξένος μ’ Ἐσέ δέν ἔχει θέση τώρα. Τήν γέμισες γλυκέ Θεέ μέ τ’ ἅγια σου τά δῶρα. 

Γιά δές, ποτάμι γίνανε γύρω τά δάκρυά μου κι ἕνα καράβι φτιάξανε ἀπ’ τήν μετάνοιά μου. Μ’ αὐτό Χριστέ σοῦ ὑπόσχομαι, νά ταξιδεύω τώρα· ἀξίωσέ με νά βρεθῶ στοῦ οὐρανοῦ τή χώρα. 

Ἡ μηχανή τοῦ καραβιοῦ, θά εἶν’ ἡ προσευχή μου· καί οἱ γενναῖοι ναύτες μου, θἆναι ἡ ὑπομονή μου. Ἀγάπη καί ταπείνωση θά βάλω στά πανιά μου κι ἔτσι ποτέ κανείς ἐχθρός δέν θά βρεθεῖ μπροστά μου! 

Κι ἄν βρεθεῖ, ξέρω Ἐσύ πώς θά τόν πολεμήσεις· ἀφοῦ εἶσαι Καπετάνιος μου, ὅλους θά τούς νικήσεις. Θά ταξιδεύω ὥσπου νά βρῶ, λιμάνι Παραδείσου. Ἐκεῖ θά ρίξω ἄγκυρα νἆμαι πάντα Μαζί Σου!!!