Άρθρο της Ελένης Παπασταματάκη
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Οὐδέν, Δεκαπολῖτα, γῆς πᾶσαι πόλεις. Πρός τήν νοητήν, ἔνθα περ τάττῃ, πόλιν. Εἰκάδι ἑβδομάτῃ Προκοπίῳ τέρμα φαάνθη…

  Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Στις 27 του μηνός Φεβρουαρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Οσίου Προκοπίου του Δεκαπολίτου του Ομολογητή.

Ο Άγιος αυτός άνδρας έζησε κατά τα χρόνια του Λέοντα Γ΄ Ίσαυρου του Εικονομάχου, κατά το 717-741. Έγινε Μοναχός και επιδόθηκε στην άσκηση με κάθε ακρίβεια, προκειμένου να καθαριστεί από τα πάθη.

Σε αυτόν τον αγώνα κατά του παλαιού ανθρώπου προσέθεσε ο μακάριος και τον αγώνα της Ομολογίας και από αυτόν λαμπρύνθηκε ακόμα περισσότερο. Έλεγξε με θάρρος και ανδρεία τους αιρετικούς που αθετούσαν τη Σάρκωση του Θεού Λόγου ως μη προσκυνούντες την Ένσωμο Εικόνα του Χριστού μας.

Ο Όσιος Προκόπιος, όχι μόνο ομολόγησε δια του στόματος αλλά και πολλά δεινά υπέφερε και κακοπάθειες βάζοντας σε εφαρμογή το αγιογραφικό «Πάντες οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (Τιμ. 3,12).

Η Ομολογία και ο θεάρεστος βίος του, τον ανέδειξαν Μέγα Ομολογητή της Ορθοδόξου Πίστεως και πολλά θαύματα έκανε και πολλούς ωφέλησε με την ένθεο διδασκαλία του. Έτσι, έφτασε με την Ομολογία στην τελείωση και ως Ομολογητής εξεδήμησε προς Κύριον!

Χρειάζεται εδώ να αναφερθούμε σε μια ιστορία από το Γεροντικό, όπου παρουσιάζει μια σκήτη με καλύβες μοναχών και τους αδερφούς να αγωνίζονται κατά Θεόν. Μία ημέρα κατά τη διάρκεια της προσευχής πήρε φωτιά ένα από τα ασκητικά καλύβια και θα καίγονταν ο μοναχός αν δεν τον βοηθούσαν οι αδερφοί του μοναχοί. Θα κινδύνευε όλη η σκήτη αν εξαπλωνόταν η φωτιά. Ένας από τους μοναχούς που πρώτος είδε τις φλόγες, έτρεξε αμέσως να ζητήσει βοήθεια. Μπαίνοντας στο διπλανό του καλύβι, βρήκε τον αδελφό σε στάση προσευχής. Τον διέκοψε όμως, γιατί συνέβαινε κάτι φοβερό. Κινδύνευε η ζωή του συνασκητή τους. Τότε, ο μοναχός απάντησε πως δεν μπορεί να διακόψει την προσευχή και να κάνει κάτι άλλο, γι’ αυτό δεν ακολούθησε προς βοήθεια της φλεγόμενης καλύβας. Ευτυχώς που δεν φέρθηκαν έτσι οι υπόλοιποι συνασκητές και όρμησαν έξω από τις καλύβες τους και έκαναν μεγάλες προσπάθειες να κατασβέσουν τη φωτιά που είχε αρχίσει να απλώνεται. Και έτσι σώθηκε ο μοναχός αλλά και η σκήτη ολόκληρη.

Το δίδαγμα που μας μεταφέρει αυτή η ιστορία από το Γεροντικό έχει να κάνει με την ανάγκη αντιμετώπισης σοβαρού κινδύνου έναντι του τυπικού και του προγράμματος καθεμιάς ψυχής. Φυσικά και ο κανόνας της προσευχής και το πρόγραμμα είναι απαραβίαστα, όπως τόσο επιτακτικά μας το υπενθυμίζει ο Άγιος Γέροντας Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης. Από την άλλη, η ευλογημένη διάκριση, η ανώτερη πασών των αρετών, όπως μας περιγράφει στην Κλίμακα ο Άγιος Ιωάννης, δίνει τη δυνατότητα να κινηθεί η ψυχή σε αυτό που είναι ευλογημένο τη δεδομένη στιγμή. Αλλά και από μόνος του ο καιρός, δηλαδή η κατάσταση που επικρατεί μέσα στην Εκκλησία μας, αποκαλύπτουν το πως θα πρέπει οι χριστιανοί να αντιδράσουν.

Ποια συνάφεια άραγε υπάρχει ανάμεσα στον βίο του Οσίου Προκοπίου του Ομολογητού και της ιστορίας από το Γεροντικό;

Υπάρχει άμεση συνάφεια και μάλιστα πολύ μεγάλη. Γιατί αν ανατρέξουμε στα Συναξάρια των Αγίων μας και συγκεκριμένα στους βίους των Ομολογητών Αγίων, θα δούμε ότι αυτοί οι Άγιοι ομολόγησαν σε περιόδους όπου κινδύνευε η Πίστη από αιρέσεις και πλάνες. Ποια ανάγκη υπάρχει για Ομολογία αν δεν υπάρχει ο εχθρός; Πλήθος λοιπόν Ομολογητών υπήρχε κατά την περίοδο της Εικονομαχίας, καθώς κινδύνευε η Εκκλησία από αυτή τη φοβερή αίρεση.

Εκείνον λοιπόν τον καιρό οι Ορθόδοξοι στην πίστη, αν ήθελαν να παραμείνουν Ορθόδοξοι, αναγκαίως Ομολογούσαν και άλλοι μαρτύρησαν δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους για την Αλήθεια του Χριστού. Ενώθηκαν και αγωνίστηκαν ομοθυμαδόν αλλά και καθένας από το μετερίζι του. Έχουμε μεγάλες μορφές Αγίων που άφησαν την ησυχαστική ζωή τους τον καιρό που κινδύνευε η Πίστη. Τεράστιο παράδειγμα ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο γλυκύτατος αυτός Άγιος. Όταν δηλαδή κινδυνεύει η Πίστη, όταν αρπάζει η φωτιά και υπάρχει κίνδυνος να καούμε ζωντανοί και μάλιστα αιώνια, τότε δεν είναι εκ Θεού να παραμείνουμε σιωπηλοί και προσευχόμενοι μόνο, κλεισμένοι στο κελί μας. Αυτή η προσευχή ασφαλίζεται από τον δαίμονα και δεν είναι ευάρεστη στον Θεό.

Σήμερα που τη φωτιά τη βάζει η παναίρεση του Οικουμενισμού, απαιτείται αγώνας και Ομολογία, προκειμένου να σβήσει και να μην οδηγηθούν ψυχές στην αιώνια κόλαση ένεκα της πλάνης και της αίρεσης εντός της Εκκλησίας. Αυτός ο αγώνας είναι που θα αναδείξει Θεόδωρους Στουδίτες και Δαμασκηνούς και στη δική μας εποχή, καθώς «Ιησούς Χριστός χτες σήμερον Αυτός εις τους αιώνας»!

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Φερωνύμως προκύπτων ἐν ἀσκήσει Προκόπιε, ἤρθης ἐκ δυνάμεως Πάτερ, πρός ἀθλήσεως ἔλλαμψιν Χρίστου γάρ τήν Εἰκόνα προσκυνῶν, Μαρτύρων ἀνεδείχθης κοινωνός, μεθ’ ὧν πρέσβευε παμμάκαρ διαπαντός, ὑπέρ τῶν ἐκβοώντων σοι, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σέ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνερνούντι διά σοῦ, πασιν ἰάματα.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra