Γράφει ο “Παρακαταθικός”

Σκέψεις για τη «Ρουμανία» και τα «Τρίκαλα» της τραγικής επικαιρότητας

Ο Φεβρουάριος είναι ο μήνας που είναι συνδεδεμένος με την τραγωδία των Τεμπών. Γιατί εκείνη η τραγωδία μας ένωσε όσο τίποτε άλλο τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Διχαστικός λόγος, διχασμός στο πληγωμένο σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Ηγέτες δίχως φιλοπατρία, δίχως ζέουσα πίστη στον Άγιο Τριαδικό Θεό, κυβερνούν πολίτες ανερμάτιστους, τυφλοπόντικες στα λαγούμια της ιδιοτέλειας που οσφραίνονται το τυράκι αλλά δεν βλέπουν τη φάκα.

Κοντοπίθαροι στο πνεύμα αγωνιζόμαστε να τεντωθούμε για να φανούμε ψηλότεροι, και το αποτέλεσμα μοιάζει με αρχαία τραγωδία.

Λαός που εκπαιδεύεται στον εύκολο πλουτισμό, στη μεγάλη ζωή, στον φθόνο της επιτυχίας του άλλου και τελικά στον διχαστικό λόγο, πορεύεται ημίγυμνος, δίχως αξίες και δίχως Θεό.

Οι ιστορικοί «Φαρισαίοι» της εκκλησιαστικής διοίκησης της Εκκλησίας της Ελλάδος ζουν σε μια εικονική πραγματικότητα, προσπαθώντας εναγωνίως να συντηρήσουν ένα κύρος και μια μεγαλοπρέπεια τόσο αταίριαστη, όσο και την εποχή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ανοίγει το Τριώδιο και η πέμπτη εβδομάδα του νέου έτους μας συγκλόνισε όλους, με τον τραγικό θάνατο πέντε γυναικών που πήγαν στην δουλειά τους και επτά νέων ανθρώπων που ταξίδευαν για να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ποδοσφαιρική ομάδα. Τα Τρίκαλα και η Ρουμανία έγιναν για τους Έλληνες πρώτη είδηση.

Στην δεύτερη περίπτωση η σχεδόν άμεση κυκλοφορία οπτικοακουστικού υλικού, στο οποίο καταγράφηκε καρέ καρέ η πορεία των επτά φιλάθλων προς το τέρμα της επίγειας ζωής τους, μας καθήλωσε όλους.

Το ανεκτίμητο μαργαριτάρι της πίστεως, το οποίο ο πολιτικός κόσμος υποτιμά και οι ταγοί της Εκκλησίας το φαλκιδεύουν, βιωμένο στην καθημερινότητα του πιστού λαού, μας προετοιμάζει για εκείνη τη στιγμή.

Η Μετάνοια, η Εξομολόγηση, η Συγχώρεση, η τακτική Θεία Κοινωνία, η μνήμη του θανάτου, η καθημερινή πνευματική εργασία, ο «κανόνας» της προσευχής, με την καθοδήγηση έμπειρου, απλανούς, ορθοδόξου πνευματικού, η συμμετοχή στα Μυστήρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, είναι ο ανεκτίμητος θησαυρός που μας κληροδότησαν οι πρόγονοι μας.

Δεν έχουμε υπογράψει κανένα συμβόλαιο πως θα ζούμε και αύριο, γιατί αναβάλλουμε; 

Να βάλουμε αρχή. Η πορεία μας ως κοινωνία, ως έθνος και ως χώρα, δεν είναι θεάρεστη.

Το πιο φωτεινό κεράκι που θα ανάψουμε, η μεγαλύτερη παρηγοριά για τις ψυχές των αδελφών μας που τόσο ξαφνικά και βίαια έφυγαν από την επίγεια ζωή, το πιο κατανυκτικό μνημόσυνο και η πιο θερμή προσευχή, είναι η εθνική και προσωπική μας μετάνοια. 

Ο Θεός να αναπαύσει τα θύματα σε χώρα ζώντων και να παρηγορεί τους ανθρώπους τους. 

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI