Γράφει ο “Παρακαταθικός”

Είναι καιρός η διοικούσα Εκκλησία να «απαλλαχθεί» από τις κατηγορίες για σιωπή και συνενοχή 

«Σὺ δὲ νῆφε ἐν πᾶσι, κακοπάθησον, ἔργον ποίησον εὐαγγελιστοῦ, τὴν διακονίαν σου πληροφόρησον»

Τιμ.Β 4:5

Είναι ανάγκη η διοικούσα Εκκλησία να αναλάβει πρωτοβουλία, σχετικά αρχικά με την καταγραφή δηλώσεων, πρακτικών, εκδόσεων και πάσης φύσεως εκδηλώσεων και δράσεων που προπαγανδίζουν, προάγουν και ευαγγελίζονται την παναίρεση του Οικουμενισμού, και στη συνέχεια να προχωρήσει στην επίσημη καταδίκη αυτών.

Από τις πρώτες διαπιστώσεις Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας στον 20ό αιώνα είναι πως ο θρησκευτικός συγκρητισμός και η ενότητα ομολογιών και θρησκειών, χωρίς δογματική συμφωνία, συνιστά παναίρεση. Γι’ αυτό και υιοθετήθηκε ο όρος Οικουμενισμός, και μέχρι σήμερα διαπιστώνουμε πως αυξάνονται ολοένα και περισσότερο τα περιστατικά δημοσίων οικουμενιστικών δηλώσεων και δράσεων.

Ο εχθρός προ των πυλών

Η εκκλησιαστική Διοίκηση στην ανά τον κόσμο Ορθοδοξία δεν αναλαμβάνει δράση, για να «πληροφορήσει» το ποίμνιο για τον κίνδυνο που απειλεί την Ορθοδοξία.

Να κατηχήσει και να ενθαρρύνει τον πιστό λαό του Θεού να μη διστάζει και να μη φοβάται. Κανένας κληρικός, Επίσκοπος, Ιερέας ή Διάκονος δεν είναι στο απυρόβλητο. Άνθρωποι είναι και αυτοί και μπορεί να έπεσαν σε πλάνη ή να μη γνωρίζουν αν κάποιος κληρικός «λαλεί διεστραμμένα» και κηρύττει έτερον Ευαγγέλιον, αυτό της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.

Να στελεχώσει τα αντιαιρετικά γραφεία των κατά τόπους Εκκλησιών και να ξεκινήσει μια καθολική εκστρατεία, από τα κατηχητικά μέχρι τις κατά τόπους Ιερατικές Συνάξεις και από τα αμφιθέατρα των Θεολογικών Σχολών μέχρι το Κήρυγμα από άμβωνος, κάθε Κυριακή, να οργανωθεί τακτικά και προγραμματισμένα ένας πνευματικός συναγερμός για την «πυρκαγιά» της παναιρέσεως που βρίσκεται προ των πυλών.

Ανθρώπων έργα 

Στη δισχιλιετή και πλέον ιστορία της Εκκλησίας, του θεοΐδρυτου οικοδομήματος με κεφαλή τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, καταγράφονται πλήθος αιρέσεων και αντίστοιχα πλήθος αιρετικών και αιρεσιαρχών.

Θα πρέπει το παρατηρητήριο κατά του Οικουμενισμού να έχει την αρμοδιότητα να καλεί σε απολογία κληρικούς και λαϊκούς στα αρμόδια εκκλησιαστικά δικαστήρια, πρόσωπα που η διδασκαλία τους, οι δηλώσεις ή οι δημοσίως διατυπωμένες θέσεις τους συνιστούν οικουμενιστική πλάνη.

Να τους διορθώνει και αν επιμείνουν στις πλάνες τους, να τους καταδικάζει βάσει των Ιερών Κανόνων ως αιρετικούς, και να τους ξεχωρίζει από την Εκκλησία, ώστε να προστατεύσει τον πιστό λαό από τον μολυσμό της παναιρέσεως.

Ανώμαλη προσγείωση 

Θα αναρωτιέται και δικαίως κάποιος, γιατί όλα αυτά δεν συμβαίνουν ήδη; Αν προσπαθήσουμε να σκεφτούμε για ποιο λόγο δεν έχει αναλάβει δράση η ανά τον κόσμο Ορθοδοξία κατά της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, τα ενδεχόμενα είναι λίγα:

• Είτε δεν υπάρχει καν αίρεση και μάλιστα παναίρεση που να λέγεται Οικουμενισμός (Στάση όμως που συνιστά δαιμονική παραπληροφόρηση). 
• Είτε, ναι μεν υπάρχει, αλλά δεν είναι και τόσο τραγικά τα πράγματα, δηλαδή δεν είναι ούτε τόσο επείγον το ζήτημα, ούτε και σε τόσο μεγάλη έκταση (Στάση που συνιστά δαιμονική αδιαφορία). 
• Είτε η εκκλησιαστική διοίκηση έχει υποταχθεί σε μεγάλο ποσοστό στην παναίρεση του Οικουμενισμού.

Η ευθύνη και η στάση των Επισκόπων και της εκκλησιαστικής μας Διοίκησης είναι τεράστια και δεν μπορούν πλέον να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους.

Η θεολογική Χιροσίμα της παναίρεσης του Οικουμενισμού στην Ορθοδοξία είναι η ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου της Κρήτης, και το μέτρο της ορθοφροσύνης και της ορθοτόμησης των Επισκόπων είναι το αν καταδικάζουν ή όχι τα κείμενα του Κολυμπαρίου.

Αν τα καταδικάζουν δημοσίως, πώς διατηρούν κοινωνία με τους Επισκόπους που τα αποδέχονται;

Χριστός Ανέστη! 

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI