Στρατευμένος λόγος, υπηρέτης της Δεσποτοκρατίας και της αίρεσης του Επισκοποκεντρισμού που έχει επικρατήσει στην Εκκλησία στις μέρες μας.

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Aισίως φτάσαμε στο 15ο σύντομο κήρυγμα περί εκκλησιολογίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ιερεμία Φούντα στο περιοδικό της Μητρόπολής του – 5ο απαντητικό άρθρο για την Κατάνυξη. Ο λόγος ΠΕΡΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ. Στρατευμένος λόγος, υπηρέτης της Δεσποτοκρατίας και της αίρεσης του Επισκοποκεντρισμού που έχει επικρατήσει στην Εκκλησία στις μέρες μας. 

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρει ότι ὁ Άγιος Ιγνάτιος ὁ θεοφόρος λέγει: «ἄνευ τῶν Ἐπισκόπων, Ἐκκλησία οὐ καλεῖται». Κι εμείς λέμε ότι συμφωνούμε, αρκεί ο επίσκοπος να είναι Ορθόδοξος. Γιατί μπορεί υψηλότερος βαθμός ιερωσύνης να είναι ο του Επισκόπου, αλλά κεφαλή της Εκκλησίας δεν είναι ο Επίσκοπος, αλλά ο Χριστός. Εμείς δεν είμαστε παπική αίρεση, για να έχουμε κεφαλή άνθρωπο, Πάπα (όποιο όνομα και να χρησιμοποιεί κανείς Πατριάρχης, Επίσκοπος). 

Στην εποχή μας δε χρειαζόμαστε κήρυγμα ενισχυτικό της υποταγής μας σε επισκόπους που δεν είναι του Χριστού. Τα μαθήματα εκκλησιολογίας θα είχαν νόημα, αν γίνονταν προς την κατεύθυνση του πώς πολιτεύεται η Εκκλησία σε περιόδους αίρεσης και μάλιστα παναίρεσης. Αυτά πρέπει να τονίζει ο Σεβασμιώτατος, γι΄αυτά να κατηχεί. Οι σύγχρονοι Επίσκοποι, αλωμένοι από το πνεύμα του Οικουμενισμού και του συγκρητισμού, δεν προσφέρουν το ζωντανό σπόρο του Κυρίου, άρα δεν μπορεί να αξιώνουν υπακοής. 

Σιγοντάρει την αίρεση του Επισκοποκεντρισμού ο Σεβασμιώτατος με την επιλογή του θέματος. Ας μάθει, αν δεν το γνωρίζει, ότι ένας αδελφός και συλλειτουργός του, Επίσκοπος και πανεπιστημιακός του οποίου την τιμή de facto αξιεί, προς έκπληξη και των ίδιων των παπικών, ο μητροπολίτης Περγάμου, ανέβασε το πρωτείο του Πάπα πιο ψηλά κι από τους ίδιους τους παπικούς. Οι παπικοί στηρίζουν το πρωτείο του Πάπα στον Απόστολο Πέτρο. Ο δικός μας “θεολόγος” έδωσε στο πρωτείο βλάσφημη τριαδολογική θεμελίωση και εδίδαξε ότι, όπως στην Αγία Τριάδα υπάρχει πρώτος, ο Πατήρ, έτσι και στην Εκκλησία πρέπει να υπάρχει πρώτος. Με άλλα λόγια υποστηρίζει ο Περγάμου ότι η μοναρχία του Πατρός στην Αγία Τριάδα δικαιολογεί τη μοναρχία του πρώτου στην Εκκλησία. Επειδή πράγματι, λοιπόν, σαν Επίσκοπος κατέχει τον ύψιστο βαθμό ιερωσύνης και δίχως αυτόν Εκκλησία δεν μπορεί να υπάρξει, γιατί από αυτόν εξαρτάται η αποστολική διαδοχή, ας συναισθανθεί το χρέος του και το ιερό του καθήκον κι ας προφυλάξει το ποίμνιο από τους βαρείς λύκους που το κατατρύχουν. 

Φτάνει στο σημείο ο Σεβασμιώτατος Γόρτυνος να πει: “Για να δηλώσει κάποιος κληρικός ή λαϊκός ότι ανήκει στην Εκκλησία, πρέπει να μνημονεύει τον Επίσκοπο που απέστειλε η Εκκλησία στον τόπο του. Γιατί αυτός ο Επίσκοπος ανήκει σε όλη την Εκκλησία, αφού μνημονεύει της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, η οποία μνημονεύει όλων των Ορθοδόξων Πατριαρχών και του Οικουμενικού Πατριάρχου.” Λησμονεί ο Σεβασμιώτατος, διότι σίγουρα δεν αγνοεί, ότι υπάρχει η ιεροκανονική εξαίρεση του κανόνα, η ιερά Αποτείχιση, η οποία θεσπίζεται σε πλειάδα ιερών κανόνων, σε ευθεία γραμμή και υλοποίηση της αρχής του Ευαγγελίου: «Ει τις ευαγγελίζεται ύμίν παρ’ ο παρελάβετε, ανάθεμα» (Γαλ. 1,9). Σε αυτή την περίπτωση ο κληρικός ή ο λαϊκός εντέλλεται να μην μνημονεύει τον Επίσκοπο που έστειλε η Εκκλησία στον τόπο του και κηρύσσει αιρετικά, αλλά αντίθεται να μνημονεύει “υπέρ πάσης επισκοπής ορθοδόξων”, μέχρι να συγκληθεί Σύνοδος που θα τον καθαιρέσει. Η Θεία λειτουργία, εξάλλου, τελείται στο όνομα της Αγίας Τριάδας κι όχι του Επισκόπου.

Αληθής ευσέβεια δεν είναι η υπακοή στον εκάστοτε Επίσκοπο με κάθε κόστος. Αληθής ευσέβεια μας λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς τί είναι: «Τοιγαροῦν, τούτ᾿ ἔστιν ἀληθὴς εὐσέβεια, τό μὴ πρὸς τούς θεοφόρους πατέρας ἀμφισβητεῖν. Καί γὰρ τῶν προειρημένων ἁγίων αἱ θεολογίαι ὅρος εἰσί θεοσεβείας ἀληθοῦς καί χάραξ, ὥσπερ ἑκάστη τόν οἱονεί φραγμόν καί τό περιτείχισμα τῆς εὐσεβείας συμπληροῦσα, κἂν περιέλῃ τις μίαν γοῦν αὐτῶν, ἐκεῖθεν ὁ τῆς κακονοίας τῶν αἱρετικῶν ἑσμὸς εἰσρυήσεται πολύς»(9). Χαρακτηρίζει, μάλιστα, όσους σιωπούν και δεν αγωνίζονται εναντίον των αιρέσεων ως τρίτο είδος αθεΐας, ενώ στα δυο πρώτα είδη κατατάσσει τους άπιστους και τους αιρετικούς. Είναι εύλογη αυτή η εκτίμηση, αν αναλογιστεί κανεὶς την αξιωματική ρήση ότι σιωπή σημαίνει συγκατάθεση.

Τέλος, θα θέλαμε να ρωτήσουμε τον Σεβασμιώτατο, ποιά ποιμαντική ανάγκη καλύπτει με την αναφορά του στην περίπτωση της διακοπής μνημοσύνου του Πατριάρχου από έναν Επίσκοπο; Γράφει: «Ἀλλά, ἄν ὁ Ἐπίσκοπος τῆς ἐπαρχίας γιά λόγους, πού αὐτός ἔκρινε, διακόψει τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου, τότε παρασύρεται καί τό ποίμνιό του στήν ἀποκοπή αὐτή, πού ἄλλοι χριστιανοί θά τό θέλουν, ἐνῶ ἄλλοι δέν θά τό θέλουν. Τί γίνεται στήν περίπτωση αὐτή; Τί θά κάνουν οἱ χριστιανοί του, οἱ ὁποῖοι δέν θέλουν νά ἀποκοποῦν ἀπό τήν ὅλη ἁλυσίδα; Ἡ ἀπάντησή μου εἶναι ὅτι δέν γνωρίζω σαφῶς νά ἀπαντήσω. Θά ἔλεγα ὅμως πρόχειρα, ἀλλά καί μέ σταθερότητα, αὐτοί οἱ χριστιανοί, οἱ μή συμφωνοῦντες μέ τήν πράξη τοῦ Ἐπισκόπου τους, νά μή δημιουργήσουν ταραχή καί σχίσμα στήν τοπική τους Ἐκκλησία, ἀλλά μόνοι τους, κατά τήν θεία Λατρεία, ἐκεῖ πού μνημονεύονται τά ὀνόματα τῶν Πατριαρχῶν, νά μνημονεύουν οἱ ψυχές αὐτές ἀπό μέσα τους τό ὄνομα τοῦ Πατριάρχου, ἕως ὅτου καταπαύσει ὁ σάλος.» Υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο ή τέτοια πραγματικότητα ή τέτοια προοπτική αυτή τη στιγμή στην Εκκλησία; Ξέρει κάτι που δεν ξέρουμε ή φοβάται κάτι τέτοιο; Και δεν καταλαβαίνει ότι με την απάντηση που δίνει (ότι δηλαδή οι χριστιανοί που δε θέλουν να ακολουθήσουν το Δεσπότη τους σε αυτή την επιλογή, μπορούν απλά να συνεχίσουν να μνημονεύουν από μέσα τους τον Πατριάρχη) πώς ομολογεί ότι δεν καθίσταται σχισματικός ο Επίσκοπος που προβαίνει σε τέτοια ενέργεια; 

 Όσο για τη θέση:“ Τό πᾶν, ἀγαπητοί μου, εἶναι νά ὑπάρχει εἰρήνη στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί προσοχή νά ἀποφεύγονται τά σχίσματα.”, έχουμε να απαντήσουμε ότι οι Ἀγιοι Πατέρες της Εκκλησίας δε μιλούσαν έτσι, αλλά: “Κρείττων γάρ επαινετός πόλεμος, ειρήνης χωριζούσης Θεού” (Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγ. Β´, PG 35, 488C), λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Είναι περισσότερο επαινετός ο πόλεμος από μια ειρήνη που μας χωρίζει από το Θεό. Και ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος λέγει: “Ἔστι σχισθῆναι καλῶς. Ἔστι γαρ και κακή ομόνοια, έστι και καλή διαφωνία” (Ιερού Χρυσοστόμου, PG59, 314).

Κι όσο για το : ”Ἀλλά καί γενικά θά ἔλεγα ὅτι, ἄν νομίζουμε κάποια παράβαση τῶν ἀνωτέρων μας, νά τήν ἀναφέρουμε στήν ἀνώτατη Σύνοδο καί ἄς κρίνει αὐτή, καί ἄς καταδικάσει αὐτή, ἄν πρέπει, τόν παραβάτη. Αὐτή θά ἔχει τήν εὐθύνη” , απαντάμε ότι ο λόγος του δε μας καλύπτει, δεν είναι πατερικός, δεν είναι αγωνιστικός λόγος, αλλά αποκύημα δαιμονικών επιρροών. Δεν πετάμε το μπαλάκι στην Σύνοδο και ησυχάζουμε. Κι η Σύνοδος μπορεί να κάνει λάθος! Στην εποχή μας αποδεικνύεται περίτρανα αυτό, όπως και σε όλες τις εποχές των αιρέσεων. Ο καθαρός λόγος των Πατέρων σε ευθεία σύνδεση με το Ευαγγέλιο συνοψίζεται στα παρακάτω λόγια του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, του παλικαριού του Χριστού που μετά την ηρωική του στάση στη Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας έζησε διωκόμενος, στερούμενος, φυλακώμενος για την αλήθεια του Χριστού. Εκείνος ήταν Εκκλησία! Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός στην Ομολογία πίστεως που κατέθεσε στη σύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας λέγει σχετικώς επικαλούμενος μάλιστα χωρίο του Μ. Βασιλείου στο οποίο λέγει ότι όσους κοινωνούν με τους ετεροδόξους, όχι μόνον πρέπει να τους θέτουμε σε ακοινωνησία, «αλλά μηδέ αδελφούς ονομάζειν» και προσθέτει: «Άπαντες οί της Εκκλησίας δι­δάσκαλοι, πάσαι αί σύνοδοι καί πάσαι αί θείαι Γραφαί φεύγειν τούς έτερόφρονας παραινούσι καί της αυτών κοινω­νίας διίστασθαι. Τούτων ούν εγώ πάντων καταφρονήσας, ακολουθήσω τοις έν προσχήματι πεπλασμένης ειρήνης ένωθήναι κελεύουσι; Τοις τό ιερόν καί θείον σύμβολον κιβδηλεύσασι καί τόν Υίόν έπεισάγουσι δεύτερον αίτιον τού Αγίου Πνεύματος; Τά γάρ λοιπά τών ατοπημάτων έώ, το γε νυν έχον, ών καί εν μόνον ίκανόν ήν ημάς εξ αυτών διαστήσαι. Μη πάθοιμεν, τούτό ποτε, Παράκλητε αγαθέ, μηδ’ όυτως έμαυτού τών καθηκόντων λογισμών άποπέσοιμι της δέ σης διδασκαλίας καί τών υπό σου έμπνενσθέντων μακαρίων ανδρών έχόμενος, προστεθείην προς τούς έμούς πατέρας, τούτο, εί μή τι άλλο, εντεύθεν άποφερόμενος, τήν εύσέβειαν» (Ομολογία πίστεως εκτεθείσα εν Φλωρεντία, εν Documents relatifs au Concile de Florence, II, Oeuvres anticonciliaires de Marc d’Ephese, par L. PETIT, Patrologia Orientalis 17, 442.).

Ας αφήσει λίγο ο Σεβασμιώτατος την Ιεραρχία και τα εσωιεραρχικά, δε θα τον κρίνουν οι συνεπίσκοποί του της Ιεραρχίας, αλλά ο ουρανός, οι Άγιοι Πατέρες, οι Απόστολοι. Κι ας πάψουν να ταυτίζουν επιτέλους τον εαυτό τους , την Ιεραρχία, με την Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι θείο εγκαθίδρυμα, έχει τα χαρακτηριστικά του Θεού, όπως ο ίδιος λέει, είναι το Σώμα του Χριστού επεκτεινόμενο εις τους αιώνες, ο σαρκωμένος Λόγος του Θεού, ο φύλακας της ιεράς παρακαταθήκης και της σωτηρίας. 

Καλή μετάνοια Σεβασμιώτατε! Καλή φώτιση! Ελπίζουμε ο κόπος που κάνουμε να αντιμετωπίζουμε τη στρεβλή διδασκαλία σας να πιάσει τόπο! Για το σκοπό αυτό παραπέμπουμε και στην ομιλία του πνευματικού μας πατρός Νικολάου Μανώλη : «Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ δέδεται (Β΄ Τιμ. 2,9), οἱ φιμωτές κολάζονται».

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2


Δείτε σχετικά:
Σχόλιο στο άρθρο: «Ο Γόρτυνος Μεγαλουπόλεως ξαναχτυπά. Οφειλόμενη απάντηση Νο.3»
– Ο Γόρτυνος Μεγαλουπόλεως ξαναχτυπά. Οφειλόμενη απάντηση Νο.3
– Τα στερνά τιμούν τα πρώτα, Άγιε Γόρτυνος
– ΑΠΑΝΤΗΣΗ στον Σεβασμιώτατο Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμία
– Απάντηση στον επίσκοπο Γόρτυνος Ιερεμία και προς όλους τους Αρχιερείς
– Οι απαράδεκτες θέσεις του μητρ. Γόρτυνος για το Ουκρανικό ζήτημα [Βίντεο]