Ἄρθρο τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση
Ὁμότιμου Καθηγητή Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

«Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς πυρκαγιά καί ὡς πλημμύρα καταστρέφει καί ἀφανίζει τά χλοερά δάση, τά λειβάδια, τούς καρποφόρους κήπους καί δενδρῶνες τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης καί Ζωῆς…»

1. Ἡ πυρκαγιά καί ἡ πλημμύρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Πληροφορήθηκα ὅτι λόγιος καί ἀγωνιστής μοναχός μέ σοβαρή φιλοσοφική, φιλολογική καί θεολογική κατάρτιση, συναγωνιστής στούς μακροχρόνιους ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀγανακτισμένος γιά τήν βλάσφημη καί αἱρετίζουσα κατρακύλα πολλῶν ἐπισκόπων, εἶπε σέ ἰδιωτική συζήτηση, πού διέρρευσε στό Διαδίκτυο: «Μετά ἀπό ὅσα γίνονται ἔπρεπε ὅλοι νά εἴχαμε ἀποτειχισθῆ».

Ἐν λόγῳ μοναχός δέν ἀνήκει στούς ἀποτειχισμένους, εἰς αὐτούς δηλαδή πού ἔπαυσαν νά μνημονεύουν στίς ἱερές ἀκολουθίες τά ὀνόματα τῶν οἰκείων ἐπισκόπων, σύμφωνα μέ τόν 15ο Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπί Μεγάλου Φωτίου (861). Προφανῶς ἀκολουθεῖ κακῶς τήν γραμμή τοῦ Ἡγουμένου τῆς Μονῆς στήν ὁποία ἀνήκει, ἐνῶ γνωρίζει ὅτι σέ θέματα Πίστεως, «ὅπου Θεός τό κινδυνευόμενον», συνιστᾶται ἀπό τήν Ἁγία Γραφή καί τούς Ἁγίους Πατέρες ἡ ἁγία ἀνυπακοή καί ὄχι ἡ ἀπροϋπόθετη κακή ὑπακοή. Πάντως ἡ ὁμολογία του, πού τήν συμμερίζονται καί πολλοί ἄλλοι, μή ἀποτειχισμένοι κληρικοί καί λαϊκοί, δικαιώνει ὅσους μετά τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης (2016) διακόψαμε τό μνημόσυνο τῶν ἐπισκόπων πού δέχθηκαν τίς ἀποφάσεις τῆς «Συνόδου», γιά νά ἀπορίψουμε τό μεγάλο βάρος τῆς συμφωνίας μας μέ αἱρέσεις καί αἱρετικούς.

Οἱ ἐκδηλώσεις καί οἱ λόγοι ἀσεβείας καί πλάνης τῶν Οἰκουμενιστῶν ἐπληθύνθησαν μετά τήν προδοσία τῆς Κρήτης. Ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς πυρκαγιά καί ὡς πλημμύρα καταστρέφει καί ἀφανίζει τά χλοερά δάση, τά λειβάδια, τούς καρποφόρους κήπους καί δενδρῶνες τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης καί Ζωῆς, καί ἀφήνει πίσω της πνευματικά ἀποκαΐδια καί πνιγμένες ψυχές στά θολά καί λασπώδη νερά τῆς πλάνης καί τῆς ἁμαρτίας. Μετά τήν ψευδοσύνοδο (2016) καί τίς συνεχεῖς περιοδεῖες τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου γιά νά τήν προβάλει καί νά τήν ἐπιβάλει, γιά πρώτη φορά ἡ πρώην Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα ἐγνώρισε τέτοιες καταστροφικές πυρκαγιές καί πλημμύρες, πού τίς ἐπέτρεψε ὁ Θεός, ὥστε νά ἀναχθοῦμε ἀπό τίς καταστροφές πού φαίνονται, τίς ὑλικές, στίς καταστροφές πού δέν φαίνονται, τίς πνευματικές. Γιά νά ἀλλάξουμε γραμμή καί πορεία.

Ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης ἄνοιξε τούς ἀσκούς τοῦ Αἰόλου. Δέν συγκρατοῦνται πλέον οἱ ἄνεμοι καί οἱ καταιγίδες. Δέν θά ἀπαριθμήσω πάλι τήν ἁλυσίδα τῶν κακῶν. Τό ἔχουμε πράξει πολλοί καί πολλάκις. Θά μνημονεύσω ἐλάχιστα μόνον ἀπό τά τελευταῖα ἀπαράδεκτα καί ἀνήκουστα εἰς τούς αἰῶνες ἀτοπήματα κάποιων ἐπισκόπων, γιά τά ὁποῖα ὅμως καθίστανται συνυπεύθυνοι καί ὅλοι οἱ ἄλλοι ἱεράρχες πού δέν τά καταδικάζουν καί μάλιστα συνοδικῶς: α´) Ὅσα ἰσχυρίσθηκε γιά τήν ὁμοφυλοφιλία, δικαιώνοντάς την καί ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, ὁ μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας καί Φιλαδελφείας Γαβριήλ β´) Ἡ ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως μέ τήν προσθήκη τῆς αἵρεσης τοῦ Filioque ἀπό τόν χειροτονούμενο ἐπίσκοπο Φιλομηλίου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς τοῦ Ἐλπιδοφόρου. γ´) Ἡ δημοσίευση σέ περιοδικό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀλεξανδρουπόλεως τοῦ νέου Ἀνθίμου, τοῦ πολλάκις προκαλέσαντος καί σκανδαλίσαντος, φιλοεβραϊκοῦ ἄρθρου, ὅπου διδάσκεται ὅτι ὁ Μεσσίας δέν ἦλθε, ἀλλά θά ἔλθει, ὅπως πιστεύουν οἱ ἀρνησίχριστοι Ἑβραῖοι μέχρι σήμερα. Καί τέλος ἀπίστευτο καί αὐτό καί πρωτάκουστο!!! δ´) Ὁ μητροπολίτης Κίτρους, Κατερίνης καί Πλαταμῶνος Γεώργιος, παρέστη, συμπροσευχήθηκε κατά τήν «χειροτονία», ἐπήνεσε καί ἐτίμησε τόν νέο “ποιμένα” τῶν Προτεσταντῶν Εὐαγγελικῶν τῆς Κατερίνης, τόν κατέστησε οὐσιαστικά συμποιμένα καί συνδιάδοχο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ὅλοι οἱ προκάτοχοι τοῦ καινοτόμου ἐπισκόπου, καί μάλιστα οἱ δύο πρόσφατοι, Βαρνάβας καί Ἀγαθόνικος, θεωροῦσαν αἱρετικούς τούς λεγομένους «Εὐαγγελικούς», ὅπως ἐπί αἰῶνες τούς θεωρεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καί συνεπῶς καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία στά ἀντιαιρετικά βιβλία τῆς «Ἀποστολικῆς Διακονίας» περιλαμβάνει καί τούς «Εὐαγγελικούς» Προτεστάντες. Ἀντιλαμβανόμαστε ὅλοι σέ πόσο δύσκολη θέση εὑρίσκονται οἱ ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως, πολλούς ἀπό τούς ὁποίους ὡς μαθητάς μου στήν Θεολογική Σχολή τούς γνωρίζω καλῶς ὡς εὐσεβεῖς καί παραδοσιακούς. Κινδυνεύουν νά ἐμφανισθοῦν ὡς ὁμόφρονες καί συνεργοί τῶν παρεκκλίσεων τοῦ ἐπισκόπου τους, ὁ ὁποῖος βέβαια θά ὀχυρωθεῖ πίσω ἀπό τίς ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης πού ἀναγνώρισε τίς αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίες, καί ἄν κρίνει κανείς ἀπό τά γενόμενα, μπορεῖ νά προβλέψει καί τά μελλούμενα. Θά συμφωνήσει μέ τόν κοινό ἑορτασμό τοῦ Πάσχα μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν καί μέ τό «Κοινό Ποτήριο», τήν κοινή Θεία Λειτουργία, ὅπως ἔγινε στήν Κωνσταντινούπολη στίς 12 Δεκεμβρίου τοῦ 1452, πού ὁδήγησε στήν θεία ἐγκατάλειψη καί στήν ἅλωση τῆς Πόλης στίς 29 Μαΐου τοῦ 1453.

2. Ἐπείγουσα ἀνάγκη ἀντίστασης καί ὁμολογίας

Γιά νά ἀποτρέψουμε λοιπόν τήν ὁλοκλήρωση τῆς ἀποστασίας καί νά συντελέσουμε στήν ἀφύπνιση ὅσων, ἄπρακτοι καί ἄφωνοι, περιμένουν ἀπό ἀλλοῦ τήν βοήθεια, χωρίς τήν δική τους συμμετοχή καί συνεργία, παραθέτουμε ὅσα ἐγράψαμε στόν Πρόλογο τῆς β´ ἔκδοσης τοῦ μικροῦ βιβλίου μας «Δέν εἶναι σχίσμα ἡ Ἀποτείχιση. Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεις», ὥστε νά ἐνημερωθοῦν καί οἱ παρακολουθοῦντες τό Διαδίκτυο:

Μοῦ ἐζητήθη ἀπό τίς ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον» νά προλογίσω τήν β´ ἔκδοση τοῦ βιβλιαρίου μου γιά τήν Ἀποτείχιση, ἐπειδή ἡ α´ ἔκδοση ἐξαντλήθηκε, πρᾶγμα πού χαροποιεῖ καί τόν συγγραφέα καί τούς ἐκδότες. Καί αὐτό ὄχι γιατί θά προέλθει μέ τήν ἐπανέκδοση κάποιο οἰκονομικό κέρδος, ἀφοῦ μόλις καί μετά δυσκολίας καλύπτονται πλέον τά ἔξοδα τῆς ἐκτύπωσης, ἀλλά κυρίως διότι ἀρχίζει νά διαφαίνεται ὅτι πολλοί ἀπό τούς Ὀρθοδόξους πιστούς, ἀπογοητευμένοι ἀπό τήν κατρακύλα καί τήν παρακμή τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων, ἀντιλαμβάνονται ὅτι πρέπει νά ἀντισταθοῦν, νά ὑψώσουν τείχη ἀπέναντι στήν κλιμακούμενη ἐπέλαση ἀντιθέων καί ἀντιχρίστων δυνάμεων, νά ἀποτειχισθοῦν ἀπό τόν Συγκρητισμό τῆς «Νέας Τάξης», καί τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ὁ ὁποῖος στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο προωθεῖται μέ τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Πρίν ἀπό μερικές δεκαετίες ἡ ἀρρώστια αὐτή εἶχε προσβάλει ἀρκετούς πατριάρχες, ἀρχιεπισκόπους, ἐπισκόπους, ἄλλους κληρικούς καί λαϊκούς θεολόγους, ἡ πλειονότητα πάντως τοῦ κλήρου καί τοῦ λαοῦ δέν εἶχε προσβληθῆ ἀπό τήν αἵρεση, ἦταν ὑγιής καί ἀντιδροῦσε. Οἱ προσβεβλημένοι ἀπό τήν ἀσθένεια δέν εἶχαν κάλυψη συνοδική, ἐνεργοῦσαν ἀτομικά, γι᾽ αὐτό καί ἀδυνατοῦσαν νά διαδώσουν καί νά ἐπιβάλουν τόν Οἰκουμενισμό ὡς ἐκκλησιαστική διδασκαλία. Ἡ κατάσταση ὅμως ἄλλαξε μέ τήν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης (2016), ὅπου γιά πρώτη φορά στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία οἱ αἱρέσεις ἀναγνωρίσθηκαν ὡς ἐκκλησίες, καί γιά πρώτη φορά στά νεώτερα χρόνια νομιμοποιήθηκε ὁ Οἰκουμενισμός μέ τήν ἀπόφαση νά συμμετέχει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», στόν κεντρικό δηλαδή φορέα καί ἐκφραστή τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί μέ τήν ἐπαινετική ἐπίσης ἀποδοχή τῶν ἀποφάσεων τῶν «Θεολογικῶν Διαλόγων», οἱ ὁποῖες εἶναι γεμᾶτες ἀπό ἀντορθόδοξες θέσεις καί πλάνες.

Μέ τήν ψευδοσύνοδο τοῦ 2016 ἄνοιξε ὁ ἀσκός τοῦ Αἰόλου. Παρά τήν ἀντίδραση τῶν τεσσάρων (4) ἀπό τίς δεκατέσσερις (14) αὐτοκέφαλες ἐκκλησίες, πού πληθυσμιακά ἐκπροσωποῦν τό μέγιστο μέρος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος (Ἀντιόχεια, Ρωσία, Βουλγαρία, Γεωργία), καί τήν προγραμματισμένη ἀπουσία τῆς πλειονότητας τῶν ἐπισκόπων, ἡ κολοβή αὐτή σύνοδος σέ ἐλάχιστο χρόνο λειτουργίας, μέ τίς ψήφους μόνον τῶν δέκα (10) προκαθημένων καί ὑπό τήν στενή ἐποπτεία καί καθοδήγηση τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς, καί δι᾽ αὐτῶν τῆς Παγκόσμιας Διακυβέρνησης τῶν γνωστῶν ὀλιγαρχῶν, ἐπέτυχε αὐτό πού κυρίως ἤθελε. Ὄχι νά ἐπιλύσει φλέγοντα θέματα Πίστεως καί Ζωῆς, ὅπως τά θέματα τῆς Διασπορᾶς, τοῦ Αὐτοκεφάλου, τοῦ Ἡμερολογίου, τῆς Μασονίας, τά ὁποῖα διέγραψε ἀπό τόν κατάλογο τῶν θεμάτων, ἀλλά νά νομιμοποιήσει τόν Οἰκουμενισμό. Ἐπί πλέον νά φουσκώσει τά μυαλά τοῦ πρωτεργάτη τῶν ἐκτροπῶν πατριάρχη Βαρθολομαίου, ὅτι αὐτός ὡς «πρῶτος ἄνευ ἴσων», ὡς ὁ πάπας τῆς Ἀνατολῆς, μπορεῖ νά ἀποφασίζει καί νά ἐπεμβαίνει ἁπανταχοῦ τῆς Ὀρθόδοξης Οἰκουμένης.

Ἐλάχιστοι τότε κληρικοί καί λαϊκοί ἀντιδράσαμε καί ἀντισταθήκαμε μέ τήν Ἀποτείχιση, μέ τό νά μή μνημονεύουμε δηλαδή στίς ἱερές ἀκολουθίες τά ὀνόματα τῶν ἐπισκόπων πού δέχθηκαν τίς ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου, μέ βάση τό κανονικό δικαίωμα πού μᾶς δίδει ὁ δέκατος πέμπτος (15ος) Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου τοῦ 861 ἐπί Μεγάλου Φωτίου. Διωχθήκαμε γι᾽ αὐτό καί συκοφαντηθήκαμε, πώς δῆθεν προκαλοῦμε σχίσμα καί πώς εἴμαστε πλέον ἐκτός ἐκκλησίας, ἀντί νά ἐπαινεθοῦμε, ὅπως ὁρίζει ὁ κανών. Σύμφωνα μέ ἄλλους, πού παρασύρονται ἀπό τόν ἐπισκοποκεντρισμό καί τόν δεσποτισμό, πού θυμίζει Παπισμό, ἡ Θεία Λειτουργία τελεῖται στό ὄνομα τοῦ ἐπισκόπου καί ὅπου δέν μνημονεύεται ὁ ἐπίσκοπος τά μυστήρια εἶναι ἄκυρα. Αὐτές τίς παρεξηγήσεις διαλύουμε μέ τό μικρό μας αὐτό βιβλίο πού ἐπανεκδίδεται, ὥστε, τώρα πού τά πράγματα ἔγιναν πολύ χειρότερα νά μήν ἀποθαρρύνονται ἀπό ἀθεολόγητες καί σκόπιμες παρερμηνεῖες ὅσοι ἐσωτερικά ἀνησυχοῦν καί ἀγωνιοῦν, καί παραμείνουν σιωπῶντες καί ἄπραγοι, ἀφήνοντας τόν Οἰκουμενισμό νά προελαύνει καί τούς οἰκουμενιστές κληρικούς μέσα στήν αὐλή τῶν προβάτων νά δροῦν ὡς λυκοποιμένες.

Καί τά πράγματα ἔγιναν καί θά γίνονται χειρότερα, ἐπειδή μέ τόν ἀέρα τῆς Κρήτης ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος προκάλεσε τό μεγάλο σχίσμα στήν Οὐκρανία, ὄχι γιά θεολογικούς λόγους, ἀλλά γιά γεωπολιτικούς, καί μέ τούς περί αὐτόν κληρικούς καί τούς ἄλλους προκαθημένους συμφώνησαν καί δέχθηκαν τά βλάσφημα ὑγειονομικά μέτρα γιά τόν Κορωνοϊό, τά ἐμβόλια, τίς μάσκες μέσα στούς ναούς καί τό κλείσιμό τους, τήν δυσφήμηση τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί πολλά ἄλλα. Καί ἔρχονται ἀκόμη χειρότερα, ὅπως ὁ συμφωνημένος γιά τό 2025 κοινός ἑορτασμός τοῦ Πάσχα καί ἡ ἐπίσημη διακήρυξη τῆς “ἕνωσης” τῶν “ἐκκλησιῶν”, πού ἐπίσης εἶναι συμφωνημένη, καί τό κοινό ποτήριο. Ἐξακολουθοῦν, παρά ταῦτα, μερικοί, ἀπό δειλία ἤ γιά νά μή ξεβολευθοῦν, νά καθησυχάζουν τίς συνειδήσεις τους καί νά ἐμποδίζουν τήν Ὀρθόδοξη πορεία τῶν πολλῶν.

Τουλάχιστον ἄς παύσουν νά συκοφαντοῦν ὅσους ἐτόλμησαν νά προχωρήσουν ἀπό τήν ὀρθοδοξολογία στήν ὀρθοπραξία, γιατί ἔτσι βαρύνονται, ἐκτός ἀπό τήν δειλία καί χλιαρότητα, καί μέ τό νά ἀδικοῦν τούς τολμηρούς καί ἀξίους ἐπαίνου. Τούς πληροφοροῦμε ὅτι ὑπάρχουν πολλοί ἱερομόναχοι στό Ἅγιον Ὄρος, οἱ ὁποῖοι στήν Προσκομιδή δέν μνημονεύουν τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο, φοβούμενοι νά τό πράξουν φανερά, ἀλλά καί πολλοί ἱερεῖς στόν κόσμο βρίσκουν τρόπους νά μή μνημονεύουν τούς οἰκουμενιστές ἐπισκόπους. Σέ πολλούς εἶναι γνωστή ἡ ρήση προσφάτως ἀποθανόντος γνωστοῦ Ἁγιορείτου Γέροντος, ὁ ὁποῖος εἶπε: «Τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο τόν μνημονεύουμε ἀναγκαστικά, ἀλλά μᾶς κάθεται ἐδῶ, στό στομάχι».

Θά ὑπολογιστοῦν στούς ἀρνητές τῆς Ὀρθοδοξίας ὅσοι ἐφησυχάζουν καί δέν ἀγωνίζονται γιά τήν διάσωσή της, διότι ὁ Θεός θά ἐπέμβει ἀποφασιστικά μέ τήν σοφία καί τήν δύναμη πού διαθέτει, μόνον ὅταν καί ἐμεῖς συνεργοῦμε καί ἀγωνιζόμαστε. Διαφορετικά θά ἀκολουθήσει δίκαια καί παιδαγωγικά ἡ θεία ἐγκατάλειψη.

Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ἡ καταστροφική «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν» ἀποφεύχθηκε ἐπί τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀθηναγόρα, ὅπως προκύπτει ἀπό δημοσιευθέν μυστικό ἔγγραφο τοῦ Βατικανοῦ, διότι τότε σύσσωμο τό Ἅγιον Ὄρος καί τρεῖς γενναῖοι καί ὁμολογητές ἐπίσκοποι, ὁ Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος, ὁ Παραμυθίας Παῦλος καί ὁ πολυθρύλητος Αὐγουστῖνος Καντιώτης, μαζί τους καί ὁ λαοφιλής Ὅσιος Παΐσιος, διέκοψαν τό μνημόσυνο τοῦ Ἀθηναγόρα, πρᾶγμα πού ἀνάγκασε τό Βατικανό καί τό Φανάρι νά ἀναβάλουν τά σχέδιά τους. Τώρα δυστυχῶς ὁ δρόμος εἶναι ἀνοικτός, διότι οὔτε ἕνας ἐπίσκοπος ἀποτειχίσθηκε, καί τό Ἅγιον Ὄρος σιωπᾶ καί ὑποτάσσεται ἐπισήμως, παρά τό ὅτι ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος ξεπέρασε κατά πολύ τόν Ἀθηναγόρα στίς αἱρετίζουσες γνῶμες καί στίς ἱερο- κανονικές ἐκτροπές.

Θά προσθέσουμε τελειώνοντας τήν πολύ χαριτωμένη καί διδακτική διήγηση ἀπό τό Γεροντικό μέ τήν γνώμη τοῦ ἀββᾶ Ἀγάθωνος, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ἀπό ὅλα τά ἁμαρτήματα τό πιό ἐπικίνδυνο εἶναι ἡ αἵρεση, διότι μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό: «Ἔλεγον περί τού Ἀββᾶ Ἀγάθωνος, ὅτι ἀπῆλθόν τινες πρός αὐτόν, ἀκούσαντες ὅτι μεγάλην διάκρισιν ἔχει· καί θέλοντες δοκιμάσαι αὐτόν εἰ ὀργίζεται, λέγουσιν αὐτῷ: Σύ εἶ Ἀγάθων; ἀκούομεν περί σοῦ ὅτι πόρνος εἶ, καί ὑπερήφανος. Ὁ δέ εἶπεν: Καί οὕτως ἔχει. Καί λέγουσιν αὐτῷ: Σύ εἶ Ἀγάθων ὁ φλύαρος καί κατάλαλος; Ὁ δέ εἶπεν: Ἐγώ εἰμι. Λέγουσι πάλιν: Σύ εἶ, Ἀγάθων ὁ αἱρετικός; Καί ἀπεκρίθη: Οὔκ εἰμι αἱρετικός. Καί παρεκάλεσαν αὐτόν λέγοντες: Εἰπέ ἡμῖν διατί τοσαῦτα εἴπομέν σοι, καί κατεδέξω, τόν δέ λόγον τοῦτον οὐκ ἐβάστασας; Λέγει αὐτοῖς: Τά πρῶτα, ἐμαυτῷ ἐπιγράφω· ὄφελος γάρ ἐστι τῇ ψυχῇ μου· τό δέ αἱρετικός, χωρισμός ἐστιν ἀπό τοῦ Θεοῦ, καί οὐ θέλω χωρισθῆναι ἀπό Θεοῦ. Οἱ δέ ἀκούσαντες ἐθαύμασαν τήν διάκρισιν αὐτοῦ καί ἀπῆλθον οἰκοδομηθέντες».

• 1. Περισσότερα βλ. εἰς Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Κακή Ὑπακοή καί Ἁγία Ἀνυπακοή Θεσσαλονίκη 2018², Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον».
• 2. Πρωτοπρεσβύτερος Θεοδωροσ Ζησησ, Δέν εἶναι σχίσμα ἡ Ἀποτείχιση. Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεις, Θεσσαλονίκη 2023², Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον».

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI