Άρθρο της Σοφίας Μακεδονοπούλου

Στο πρόσωπο του συγκεκριμένου Μητροπολίτη υπερπληρούνται οι όροι του 15ου κανόνα της ΑΒ’ Συνόδου και άλλοι λόγοι ιεροκανονικής Αποτείχισης στη Μητρόπολη Δημητριάδος

Είναι γνωστό ότι στις 24-28 Νοεμβρίου 2024 πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα από την Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου (Ε.Κ.Π.Α) και υπό την αιγίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος Διεθνές Θεολογικό Συνέδριο, με τίτλο «Η Ορθόδοξη Θεολογία στον 21ο αιώνα. Προκλήσεις και Προοπτικές».

Σε άλλο άρθρο τους οι αρθρογράφοι της Κατάνυξης στηλίτευσαν απαράδεκτες νεοεποχίτικες θεματικές αυτού του Συνεδρίου, ενός πανορθόδοξου Συνεδρίου που κατά τους διοργανωτές του «εντάσσεται στη σειρά των Διεθνών Θεολογικών Συνεδρίων που πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα κατά τον 20ό αιώνα (1936 και 1976), και στοχεύει στην ανάδειξη, διερεύνηση και συμβολή στα καίρια ζητήματα και προβλήματα που απασχολούν την Ορθόδοξη Θεολογία σε πανορθόδοξο επίπεδο κατά τον 21ο αιώνα»・ενός Συνεδρίου που κατά τα άλλα θα εξέταζε «τη θέση και την αποστολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας και Θεολογίας στις νέες ιστορικές, γεωπολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες, προκειμένου να εκφράσει εκ νέου την πλούσια κληρονομιά, την έμπρακτη διακονία, την προφητική μαρτυρία και λειτουργία της στον σύγχρονο κόσμο».

Πολύ φοβόμαστε πως το περιεχόμενο και τα πορίσματα αυτού του συνεδρίου είναι άκρως εναρμονισμένα με έναν απολογισμό της θεολογίας του Οικουμενισμού του 21ου αιώνα.

Στο παρόν άρθρο θα σχολιάσουμε τις θέσεις που ακούστηκαν στο Συνέδριο από τον Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιο, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Το Λειτούργημα του Επισκόπου στον 21ο Αιώνα». Πρόκειται για προσωπικές θέσεις – απόψεις του συγκεκριμένου Επισκόπου και όχι της Εκκλησίας, καθώς δεν βρίσκεται πουθενά κάποια αναφορά σε Πατέρες της Εκκλησίας. Ο συγκεκριμένος Μητροπολίτης, δυστυχώς, με την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου που ίδρυσε, οργάνωσε και συντηρεί στη Μητρόπολή του και την συμμετοχή του στο ΠΣΕ, και ευθύνεται εν πολλοίς για τις πλείστες κακοδοξίες και αιρέσεις της θεολογίας του 21ου αιώνα. Δικαίως, λοιπόν, καταλαμβάνει μια θέση εισηγητή στο Συνέδριο αυτό. Αδίκως ίσως απαντάμε εμείς στην εισήγησή του, καθώς έχει απαντήσει διαχρονικά και συνολικά σε όλες τις παρόμοιες κακοδοξίες ο π. Θεόδωρος Ζήσης με το εκτενέστατο και περίφημο άρθρο του «Διαστρέφουν την Διδασκαλία της Εκκλησίας ο Μητροπολίτης της Φλώρινας και άλλοι», που εχει κυκλοφορησει και σε τευχίδιο. Αλλά ας μην στερηθούμε του μισθού.

Η εισήγηση του Δημητριάδος Ιγνατίου (και παρεμβάλλουσες απαντήσεις)

Εισαγωγικά – ο αιώνας της Εκκλησιολογίας

Δημητριάδος Ιγνάτιος: «Όπως είναι γνωστό ο 20ός αιώνας έχει χαρακτηριστεί ως ο αιώνας της εκκλησιολογίας. Έπειτα από έρευνα δεκαετιών, το έντονο εκκλησιολογικό ενδιαφέρον, ανέδειξε, μεταξύ άλλων, τη χαρισματική ταυτότητα της Εκκλησίας έναντι της ιδρυματικής, τη σύνθεση χριστολογίας και πνευματολογίας στην εκκλησιολογία, το ευχαριστιακό θεμέλιο της εκκλησιαστικής ενότητας και καθολικότητας και τον αποφασιστικό ρόλο του Επισκόπου, ως «τύπο» και «τόπο» Χριστού αλλά και ζωντανό θυσιαστήριο του Πνεύματος.

Ωστόσο, μια αυτοκριτική ματιά στην εκκλησιολογική κατάσταση της σύγχρονης Ορθοδοξίας δεν μπορεί να αγνοήσει τη συχνά παρατηρούμενη έλλειψη εκκλησιολογικής αυτοσυνειδησίας, όπως αυτή εμφανίζεται στην εσωστρέφεια και τον απομονωτισμό, τον διαρκή «πειρασμό του Ιούδα», τον εθνοφυλετισμό όπως έχει προσφυώς χαρακτηριστεί, τον ανταγωνισμό μεταξύ Ορθοδόξων δικαιοδοσιών, τις διαιρέσεις και τα σχίσματα, «τη γραφειοκρατική ορθοδοξία», που εξαντλεί τον Επίσκοπο στην άσκηση εξουσίας, ταυτισμένης με την εκκλησιαστική διοίκηση».

Απάντηση: Ο 20ος αιώνας είναι όντως ο αιώνας της Εκκλησιολογίας, γιατί η Εκκλησία κλήθηκε να αντιμετωπίσει την αίρεση του Οικουμενισμού. Όπως και στο παρελθόν, όταν οι Άγιοι Πατέρες, στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν αντίστοιχες αιρέσεις με τα παντός είδους συγγράμματά τους και τις συνοδικές μετέπειτα αποφάσεις, διαμόρφωσαν διδασκαλίες που έμελλε να αποτελέσουν αυτό που αργότερα οι μελετητές ονόμασαν Χριστολογία, Ανθρωπολογία και Τριαδολογία της Εκκλησίας, έτσι και στον 20ο και 21ο αιώνα διατυπώθηκαν πλήθος εκκλησιολογικών θέσεων για να αντιμετωπιστεί η αίρεση του Οικουμενισμού, η κίνηση δηλαδή ενώσεως της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας με αιρέσεις και σχίσματα.

Διαβάζουμε στην orthodoxwiki με επαρκείς πηγές: «Είναι γεγονός ότι στους αρχαίους Πατέρες απουσιάζουν οι ειδικές εκκλησιολογικές πραγματείες, οι οποίες εμφανίζονται από τα τέλη του 13ου αιώνα κυρίως από την πλευρά των Ρωμαιοκαθολικών και αργότερα από Προτεστάντες θεολόγους. Αυτό δεν σημαίνει ασφαλώς ότι απουσιάζει γενικά η Εκκλησιολογία από τα Ορθόδοξα πατερικά κείμενα, απλώς δεν είναι ανεπτυγμένη με σχολαστικό τρόπο, δηλ. με διαιρέσεις και υποκατηγορίες όπως εμφανίστηκαν αργότερα στη δυτική εκκλησία, αλλά γίνεται με εικόνες και βοηθητικούς όρους, ενταγμένη μέσα στις τις υπόλοιπες ενότητες της δογματικής διδασκαλίας.

Αυτό ερμηνεύεται, αν δεχτούμε ότι κάθε θεολογία καλλιεργείται μέσα στην Εκκλησία, η οποία δεν γίνεται αντιληπτή ως κάτι εξωτερικό αλλά είναι η ίδια η εν Χριστώ ζωή. Το γεγονός ότι η Εκκλησία “δεν είναι απλώς ένα «δόγμα»” αλλά είναι η ίδια η προϋπόθεση “κάθε διδασκαλίας και κάθε κηρύγματος” το οποίο μάλιστα πραγματοποιείται από άτομα που έχουν την ιδιότητα του μέλους της Εκκλησίας, “φαίνεται ότι…υπήρξε ο λόγος της «σιωπής» των Πατέρων και άλλων όσον αφορά στην Εκκλησιολογία” ως ξεχωριστή ενότητα. Στην πραγματικότητα, για τους Πατέρες, “η περί Εκκλησίας διδασκαλία, απλούστατα, δεν είναι δυνατό να παρουσιασθή σαν κάτι «ανεξάρτητο»”. Ως πρότυπο μια τέτοιας θεώρησης της Εκκλησιολογίας λαμβάνεται το δογματικό έργο του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, που “με κέντρο τη Χριστολογία αναπτύσσει το περιεχόμενο της Εκκλησιολογίας”, καθώς “η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, κι επομένως είναι αδύνατο να μιλήση κανείς για την Εκκλησία, χωρίς να έχη προηγουμένως πη αρκετά για το Χριστό τον ίδιο».

Αυτή ακριβώς την δήθεν «έλλειψη» κωδικοποιημένης εκκλησιολογίας στην Ανατολή και την ύπαρξή της στην αιρετική Δύση, από την οποία σαφώς έλκονται και την προτιμούν, εκμεταλλεύονται οι σύγχρονοι Οικουμενιστές, σπουδαγμένοι σε Παπικά πανεπιστήμια και μακριά από την πατερική διδασκαλία, την οποία σε πολλές περιπτώσεις διαστρεβλώνουν, βλ. εδώ (π. Θεόδωρος Ζήσης περί Γενναδίου Σχολαρίου), για να δώσουν μία άλλη διάσταση στην Εκκλησία, που δεν είναι κάτι άλλο παρά το Σώμα του Χριστού παρατεινόμενο εις τους αιώνες.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, το αποτέλεσμα είναι αφενός να διαβάζουμε τέτοιες εισηγήσεις σε διορθόδοξα συνέδρια, τόσο ξένες στην πατερική γραμματεία· και αφετέρου οι ορθές εκκλησιολογικές θέσεις της Εκκλησίας να διατυπώνονται τελικά όχι από τα συνέδρια των Οικουμενιστών της επίσημης Διοικούσας Εκκλησίας, αλλά από τα συνέδρια και τα συγγράματα των αντιστεκόμενων ορθοτομούντων, τόσο πριν το 2016, προ Κολυμπαρίου, όσο και μετά.

Η αίρεση του Οικουμενισμού είναι υπεύθυνη για την αμφισβήτηση των ορίων της Εκκλησίας με πράξεις και παραλείψεις

Οι συνέπειες στο σώμα της Εκκλησίας πάμπολλες:

•Η άρση των αναθεμάτων καταδικασμένων αιρετικών

• τα παράνομα συλλείτουργα και συμπροσευχές με αιρετικούς

•η καταστρατήγηση πληθώρας ιερών εκκλησιαστικών Κανόνων

•η σχετικοποίηση και αμφισβήτηση σχεδόν όλων των κανόνων και του ήθους της Εκκλησίας

•ο εκμοντερνισμός και η εκκοσμίκευση

•ο επισκοποκεντρισμός και

•ο υδροκεφαλισμός- κατά τα παπικά πρότυπα- του Φαναρίου [1]

•η αμφισβήτηση της πατερικής διδασκαλίας

•η ίδρυση θεσμών παραγωγής μεταπατερικών διδασκαλιών

•το αποκορύφωμα αυτών, η Συνοδική κατοχύρωση της ξεχείλωσης της εκκλησιολογίας στο Κολυμπάρι με την αναγνώριση των αιρέσεων ως Εκκλησιών

• Η κατασκευή ετσιθελικώ τω τρόπω νέων τοπικών Αυτοκεφάλων Εκκλησιών στην θέση υπαρχόντων και πανορθοδόξως αναγνωρισμένων, με συνέπεια σχίσματα στο σώμα της Εκκλησίας (Ουκρανικό Ψευδοαυτοκέφαλο)

•νεοβαρλααμικές και εικονομαχικές αιρέσεις την περίοδο του κορονοϊού

• νεονικολαϊτισμός, σοδομικές διδασκαλίες και τα συναφή.

Σε όλα αυτά οι ορθοτομούντες, κυρίως από το μετερίζι της ιεροκανονικής Αποτείχισης, απάντησαν επαρκώς και καθηκόντως, επόμενοι τοις Αγίοις Πατράσι.

Συμπερασματικά: Τις ορθές εκκλησιολογικές θέσεις, τον 21ο αιώνα όπως και ανέκαθεν, τις παράγει η μικρή αντιστεκόμενη χούφτα, ενώ αντίθετα στα θεσμικά Συνέδρια παράγονται οι διδασκαλίες της αίρεσης.

• [1] Μοναχού Σεραφείμ Ζήση, Η ενδοτριαδική μοναρχία του Πατρός και ο καινοφανής μονάρχης της φαναριωτικής εκκλησιολογίας

(Συνεχίζεται)

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI