Άρθρο της Σοφίας Μακεδονοπούλου

Στο πρόσωπο του συγκεκριμένου Μητροπολίτη υπερπληρούνται οι όροι του 15ου κανόνα της ΑΒ’ Συνόδου- και άλλοι λόγοι ιεροκανονικής Αποτείχισης στη Μητρόπολη Δημητριάδος

Διάλογος με αιρετικούς

Δημητριάδος Ιγνάτιος: «Εν όψει της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας μας, η οποία συνεχώς εμβαθύνεται με την ανάπτυξη προηγμένων τεχνολογιών, ο διάλογος και η ανεκτικότητα στην άλλη κοσμοαντίληψη και στάση ζωής, ξεπερνά, χωρίς να προσπερνά, όποιο δημοκρατικό πρόταγμα και υπογραμμίζει τη θεμελιώδη διάσταση της χριστιανικής ελευθερίας.

Το «ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν…, Μτ. 16.24» αναδεικνύει την ελευθερία ως περιεχόμενο του Κατ’ Εικόνα Θεού πλασθέντα ανθρώπου και διακηρύσσει ότι η εκκλησιαστική μαρτυρία είναι μαρτυρία αγιοπνευματικής ζωής και όχι επιβολή μιας ιδεολογίας και μάλιστα με κοσμικά μέσα.

Στο πλαίσιο αυτό, μια διαλογική σχέση αλληλεγγύης και συνεργασίας της κάθε τοπικής Εκκλησίας με την ευρύτερη κοινωνία και τον σύγχρονο πολιτισμό, είναι περισσότερο και από αναγκαία στην εποχή μας. Με την επίβλεψη και την καθοδήγηση του Επισκόπου ως απαρασάλευτου θεματοφύλακα της πίστης και της εκκλησιαστικής παράδοσης, η ανεκτικότητα και ο διάλογος προσλαμβάνουν ποιμαντικό χαρακτήρα, ανοίγοντας την Εκκλησία στην κοινωνία.

Στη συνάφεια αυτή πρέπει να κατανοήσουμε τόσο τους διμερείς και πολυμερείς διαχριστιανικούς διαλόγους, όσο και τους διαθρησκειακούς. Οι διάλογοι αυτοί, καρπός συνοδικών αποφάσεων που προσπαθούν να υλοποιήσουν το ευαγγελικό και ευχαριστιακό πρόταγμα «της των πάντων ενώσεως», δεν πρέπει να εξαντλούνται στις επιτροπές των ειδικών.Οι εξελίξεις και τα τεκταινόμενα, μετά από εξαντλητικές συνοδικές διαδικασίες που διασφαλίζουν την ορθόδοξη πίστη και συνείδηση, χρειάζονται την δια του Επισκόπου «μεταφορά» τους στην κάθε τοπική Εκκλησία. Μια τέτοια κίνηση, πέρα από ανατίμηση του λαϊκού στοιχείου στην τοπική Εκκλησία και αφορμή για τη θεολογική του εμβάθυνση, συνιστά και εργαλείο αποφυγής παρεξηγήσεων και συνομοσιολογικών διαθέσεων».

Απάντηση: Μόνο προδοτικές κινήσεις βλέπουμε προς το παρόν από τους θεματοφύλακες. Αίσχος! Ομολογούν τις προδοτικές οικουμενιστικές τους πράξεις, δε μένουν μόνο στα λόγια δυστυχώς. Όπως αυτοί δε μένουν μόνο στην θεωρία του Οικουμενισμού, αλλά περνούν και σε εκκλησιαστικές πράξεις, έτσι κι εμείς οφείλουμε να κάνουμε τη μόνη πράξη εκκλησιαστικής αντίδρασης, την Aποτείχιση! Είναι καθαρά μία εκκλησιαστική πράξη, εκκλησιολογική ακριβώς, η μη μνημόνευση αιρετίζοντος Επισκόπου.

Αντεθνικά

Δημητριάδος Ιγνάτιος: «Στην ατομιστική εποχή της μετα-νεωτερικότητας, όπου την αποθέωση του ατομικού θελήματος συναγωνίζεται η γεωπολιτική και οικονομική κατίσχυση, το επισκοπικό λειτούργημα πρέπει να αναλώνεται διακονώντας την αγάπη για τον κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, θρησκείας και έθνους.

Η μέριμνα για τον ξένο, τον μετανάστη, τον άνεργο, τον εξαρτημένο, όπως και η προσευχή για την παγκόσμια ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη, την προστασία του περιβάλλοντος κ.ά., δεν απηχούν απλώς μια φιλάνθρωπη θρησκευτική υποχρέωση, αλλά διατρανώνουν έμπρακτα, κατά μίμηση Χριστού, δια της ποιμαντικής μέριμνας και πρωτοβουλίας του επισκόπου, έναν τρόπο ύπαρξης πέραν της πτωτικής ιδιοτέλειας.

Είναι προφανές πως ο κατάλογος της ποιμαντικής ευθύνης του Επισκόπου, στον απαιτητικό αιώνα που διανύουμε, είναι εξαιρετικά μακρύς. Στον περιορισμένο χρόνο της παρούσας ανακοίνωσης δεν προσπαθήσαμε να τον εξαντλήσουμε, ούτε και να αναλύσουμε σε βάθος κάθε σημείο του. Επιχειρήσαμε μόνο, να αναστοχαστούμε γύρω από το επισκοπικό λειτούργημα, σε μια μεταβατική εποχή για την παγκόσμια κοινωνία και, συνακόλουθα, και για την Εκκλησία.

Την Εκκλησία που στην ιστορική της διαδρομή τελεί εν πορεία προς την ερχόμενη Βασιλεία. Και στην πορεία αυτή, η αποκλειστική ευθύνη του Επισκόπου, εις «τόπον» και «τύπον» Χριστού ευρισκομένου, είναι να παραδώσει το εμπιστευθέν σ’ αυτόν ποίμνιο, όχι μόνο με ένα θεωρητικό ορθόδοξο φρόνημα ή με ηθικές και παραδοσιακές αρχές, αλλά μεταμορφωμένο σε μια ευχαριστιακή κοινωνία αγάπης, λουσμένη, ήδη, από τώρα από το εσχατολογικό φως της Αναστάσεως».

Απάντηση: Απαιτητικός ο ρόλος του Επισκόπου κατά τα λεγόμενα του Μητροπολίτη Δημητριάδος…..και πάντως ξένος προς την Ορθόδοξη Παράδοση. Είναι φανερό ότι τόσο πολύ έχει επηρεαστεί ο Δεσπότης από τα μεταπατερικά που μοιράζονται στην Θολολογική Ακαδημία του Βόλου και στο ΠΣΕ, που δε μιλάει πια σαν ορθόδοξος ποιμένας προς το λογικό ορθόδοξο ποίμνιό του, ούτε σαν ένας οικουμενικός ποιμένας κατά την ορθόδοξη αντίληψη, ας μην αυταπατάται, παρά σαν ένας παγκοσμιοποιημένος διεθνής μεταπατέρας.

Διαβάζουμε σε άλλο δημοσίευμα της ευλογημένης Κατάνυξης:«Στην 11η Συνέλευση του Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών» (ΠΣΕ) που πραγματοποιήθηκε στην Καρλσρούη της Γερμανίας το διάστημα 28 Αυγούστου έως και 8 Σεπτεμβρίου, συνήλθαν για να συζητήσουν Ορθόδοξοι, μαζί με χιλιάδες αιρετικών από εκατοντάδες «εκκλησίες»-μέλη του ΠΣΕ από 120 χώρες. Σε αυτή τη παγκόσμια, οικουμενιστική συγκέντρωση των αιρέσεων και των πλανεμένων διδασκαλιών, η οποία είχε ως θέμα «Η αγάπη του Χριστού κινεί τον κόσμο προς τη συμφιλίωση και την ενότητα», η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου (Α.Θ.Σ.Β.) συμμετείχε με την διοργάνωση εργαστηρίων ή στρογγυλών τραπεζών…….

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς καταδίκαζε την συμμετοχή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, χαρακτηρίζοντας την επιζήτηση της «οργανικής» μετοχής και συμπερίληψης στο ΠΣΕ από Ορθόδοξους θεολόγους και Ιεράρχες, ως ανήκουστη προδοσία.Ταυτόχρονα, περιέγραφε το ΠΣΕ ως ένα αιρετικό, ουμανιστικό, ανθρωποπαγές και ανθρωπολατρικό σύλλογο, ο οποίος αποτελείται από 263 αιρέσεις, «οι δε κάθε μία από αυτές, πνευματικός θάνατος».

Δυστυχώς ο Δημητριάδος Ιγνάτιος έχει επηρεαστεί πάρα πολύ από την συμμετοχή του στα διεθνή συγκρητιστικά, διαθρησκειακά και διαχριστιανικά συνέδρια στα οποία συμμετέχει και από την σύμπραξή του με το ΠΣΕ, ώστε να μιλάει με τον ίδιο ξύλινο και κε(αι)νό λόγο και στα διορθόδοξα συνέδρια.

Σαν άλλος Άνθιμος Αλεξανδρουπόλεως, όπως γράφαμε και αλλού, «βαίνοντας ολοταχώς προς μια δυστοπική κοινωνία, κάτι σαν τον «Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο» του Άλντους Χάξλευ, οι αρχηγέτες του οικουμενισμού της Ελλαδικής Εκκλησίας έχουν το θράσος να προετοιμάζουν το μέλλον μας, πρόδρομοι αυτοί ενός Χριστού χωρίς Χριστό».

Άλλωστε ο ίδιος ο Δημητριάδος έχει υπάρξει μέλος της Εθνικής Επιτροπής «Ελλάδα 2021», σαν συντονιστής της ομάδας εργασίας με θέμα «Η Ορθοδοξία και οι άλλοι στην Ελλάδα του 2040». Τα συμπεράσματά της παρουσιάστηκαν στο Ζάππειο τον Οκτώβριο του 2022. Γράφαμε σε άλλο άρθρο γι΄αυτό: «Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που οι ισχυροί της γης, με συμμετοχή φυσικά εκκλησιαστικών ταγών, προσπαθούν με παχιά λόγια να μας χρυσώσουν το χάπι της μετατροπής της Ελλάδας σε πολυπολιτισμική (μουσουλμανική βασικά) χαβούζα. Είναι δυνατόν Έλληνας Ιεράρχης να μετέχει στην επιτροπή αυτή και μάλιστα ως συντονιστής ομάδας;

Η συγκεκριμένη ομάδα εργασίας θεωρεί δεδομένη τη μετατροπή της χώρας μας σε πολυπολιτισμική και ακριβώς πραγματεύεται το πώς θα ομοιάζει το 2040, όταν θα έχει εποικιστεί από τους λαθροεποίκους που στέλνει η Νέα Τάξη Πραγμάτων στη χώρα μας. Σε μια μόνο επιτροπή θα είχε νόημα να μετέχουν Ιεράρχες. Σ’ αυτήν που θα προσπαθούσε να αποτρέψει την αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού, με διαβήματα στον ΟΗΕ, με διαμαρτυρίες, με καταγγελία αυτού του δράματος. Κι όχι να μας προετοιμάζει θεολογικά πώς να το δεχτούμε όλο αυτό! Όχι να χρησιμοποιεί με δόλιο και πονηρό τρόπο το Ευαγγέλιο του Χριστού!

Οι συνεχείς συναναστροφές του Αγίου Δημητριάδος με τα πνεύματα της πλάνης και η μετοχή του σε «άνομες» διαδικασίες κορυφώθηκε. Δυστυχώς γι’αυτόν και τους ομοίους του Ιεράρχες, η φθορά είναι απροκάλυπτη πια. Πάει καιρός που χρειαζόταν χειρουργική ακρίβεια, για να εντοπίσει κανείς τις πλάνες τους. Και η Κατάνυξη έπαιξε κυρίαρχο ρόλο σ’ αυτό το διακόνημα!

Πλέον έχουν ξεμπροστιαστεί! Οι ίδιοι αυτοί οικουμενιστές, που δε διστάζουν να ξεπουλούν την πίστη στα Κολυμπάρια, είναι οι ίδιοι που επέβαλαν τα αντίχριστα μέτρα στους ναούς, οι ίδιοι που απέκλεισαν το λαό από την λατρεία, που χάλκευσαν αισχρά την πηγαία πίστη του, που καταδίδουν τους ανεμβολίαστους. Με απογοήτευση διαπιστώνουμε ότι είναι και οι ίδιοι που συνεργάζονται με την τραγική αυτή ηγεσία της χώρας μας στην αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού, στον ειρηνικό και αναίμακτο εποικισμό που συντελείται στη χώρα μας από μουσουλμάνους (τυχαίο;)

Στη συνείδηση του ελληνικού λαού κάθε Ιεράρχης που παίρνει μέρος σε τέτοιου είδους ατζέντες καταγγέλλεται σαν σύγχρονος δοσίλογος, συνεργάτης του εχθρού και εχθρός του λαού! Κάθε Ιεράρχης που συνεργάζεται με τέτοιο τρόπο με τη Νέα Τάξη Πραγμάτων είναι Ανάξιος!»

Εν κατακλείδι

Η εισήγηση του Μητροπολίτη Δημητριάδος στο Διεθνές Συνέδριο του ΕΚΠΑ τον περασμένο Νοέμβριο, με τίτλο «Το Λειτούργημα του Επισκόπου στον 21ο Αιώνα» είναι ένα θολό δημιούργημα με κε(αι)νοφανείς όρους και αιρετικές θέσεις. Ο Οικουμενισμός και οι συσσωρευμένες πλάνες δεν αφήνουν τον Μητροπολίτη να αρθρώσει γνήσιο εκκλησιολογικό λόγο.

Επαναλαμβάνουμε την θέση μας ότι σε διορθόδοξα συνέδρια περί την Εκκλησιολογία, όπως αυτό το οποίο σχολιάζουμε, θα έπρεπε να αναιρούνται τελικά όλες οι πλάνες που οι Οικουμενιστές εισηγούνται. Φυσικώ τω τρόπω ειδική θέση θα είχε εκεί και η Αποτείχιση με ειδική εισήγηση, καθώς σαν πράξη είναι η μόνη πλέον καθαρά εκκλησιολογική πράξη αντίδρασης και αντίστασης στην παναίρεση του Οικουμενισμού, που σαν παναίρεση περιλαμβάνει μαζί με τις χριστολογικές και τριαδολογικές αιρέσεις και πληθώρα εκκλησιολογικών, αφού Χριστός=Εκκλησία κατά τους Αγίους Πατέρες.

Αντ’ αυτών, οι ορθόδοξες εκκλησιολογικές θέσεις στις σύγχρονες προκλήσεις (Κολυμπάρι- Ουκρανικό) έχουν αναπτυχθεί σε συνέδρια που έχουν διοργανώσει οι Ορθόδοξοι Ιεραποστολοκοί Σύλλογοί μας [1]. Η αλήθεια είναι πως οκτώ χρόνια μετά αξίζει να γίνει ολόκληρο συνέδριο αφιερωμένο στην Αποτείχιση, στο θεοπαράδοτο αυτό διάβημα άμυνας και αντίστασης στην αίρεση, ενόψει και του κοινού Πασχάλιου και του επερχόμενου κοινού Ποτηρίου- ο Θεός να μην επιτρέψει!

Επιτέλους, ας ξυπνήσουν οι ευσεβείς ιερείς της Μητρόπολης Δημητριάδος! Τί περιμένουν! Στο πρόσωπο του συγκεκριμένου Μητροπολίτη υπερπληρούνται οι όροι του 15ου Κανόνα της ΑΒ’ Συνόδου επί Μεγάλου Φωτίου [2], που επαινούν την Αποτείχισή του από τους ευσεβείς ιερείς της Μητροπόλεώς του, προ συνοδικής του μάλιστα καταδίκης, ώστε αυτοί μέσα στο κάστρο της Aποτείχισης να αποτελέσουν την πραγματική Εκκλησία της επαρχίας του Βόλου! Ας λάβουν υπόψιν τους οι καλοί ιερείς ότι ο κ. Ιγνάτιος με τις εισηγήσεις του αυτές στα διάφορα φόρα που συμμετέχει, κηρύσσει γυμνή τη κεφαλή πολλές κατεγνωσμένες και καταδικασμένες ετεροδιδασκαλίες και αιρέσεις! Το γνωρίζουν πολύ καλά! Γιατί δεν πράττουν τα δέοντα; Ούτε καν τον ελέγχουν!

Ευχόμαστε η προσπάθειά μας αυτή ανάλυσης των αιρετικών αυτών θέσεων να ανάψει μέσα στην καρδιά τους τον ομολογιακό ζήλο και την αγάπη για την Ορθοδοξία και να προχωρήσουν στο ιερό διάβημα της Αποτείχισης, εκπληρώνοντας έτσι το καθήκον τους στην Εκκλησία και στα παιδιά μας! Αν τους φαίνεται αυτό πολύ μακρινό, ας ξεκινήσουν από τον έλεγχο των λεχθέντων και πραχθέντων του κ. Ιγνατίου. Αυτό θα φέρει ομολογιακή ειδική χάρη, ώστε να φτάσουν και στην Αποτείχιση! Εκεί θα φανεί και πόσο μειλίχιος και καλός είναι και αυτός και όλοι οι Οικουμενιστές! Και πόσο εκπληρώνουν την αγάπη στην ευχαριστιακή κοινότητα… Ας ακούσουν προσεκτικά όσα λέγει ο μεγάλος θεολόγος της Εκκλησίας μας, π. Θεόδωρος Ζήσης, επόμενος τοις Αγίοις Πατράσι, στην ομιλία του “Ἅγ Μᾶρκος Εὐγενικός & Ἅγ Γεννάδιος Σχολάριος. Ὑπῆρξε πρόβλημα στίς σχέσεις τους;(Γ΄)” [3].

Αν οι καλοί ιερείς των Μητροπόλεων, που διαποιμαίνονται απο φανερούς Οικουμενιστές, ξυπνήσουν, ξεπεράσουν τις αγκυλώσεις και κόψουν την πνευματική κοινωνία με αυτούς, αυτό θα αποτελέσει πολύτιμο μοχλό πίεσης προς όλη την Εκκλησία! Αυτό θα βοηθούσε και τους πιο αγνούς και παραδοσιακούς Επισκόπους που διώκονται και στενάζουν κάτω από Αρχιεπισκοπικές μπότες, να ενεργήσουν πιο εύκολα τα δέοντα, ώστε η Εκκλησία να μπει στην ρότα σύγκλησης Ορθόδοξης Συνόδου, που θα καταδικάσει την παναίρεση του Οικουμενισμού, θα καταδικάσει τους Οικουμενιστές και θα δικαιώσει τους σύγχρονους ομολογητές Πατέρες. Αμήν!

• [1] «Ὀρθοδοξία & Κολυμπάρι δύο χρόνια μετά» – 2018
• [2] Μετάφραση 15ου Κανόνα Α’-Β’ Συνόδου | Κατάνυξη
  «Τὰ ὁρισθέντα ἐπὶ πρεσβυτέρων καὶ ἐπισκόπων καὶ μητροπολιτῶν, πολλῷ μᾶλλον καὶ ἐπὶ πατριαρχῶν ἁρμόζει. Ὥστε, εἴ τις πρεσβύτερος ἤ ἐπίσκοπος ἢ μητροπολίτης τολμήσειεν ἀποστῆναι τῆς πρὸς τὸν οἰκεῖον πατριάρχην κοινωνίας καὶ μὴ ἀναφέρει τὸ ὄνομα αὐτοῦ, κατὰ τὸ ὡρισμένον καὶ τεταγμένον, ἐν τῇ θείᾳ μυσταγωγίᾳ, ἀλλὰ πρὸ ἐμφανείας συνοδικῆς καὶ τελείας αὐτοῦ κατακρίσεως σχίσμα ποιήσει, τοῦτον ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος, πάσης ἱερατείας παντελῶς ἀλλότριον εἶναι, εἰ μόνον ἐλεγχθείη τοῦτο παρανομήσας. Καὶ ταῦτα μὲν ὥρισται καὶ ἐσφράγισται περὶ τῶν προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων τῶν οἰκείων ἀφισταμένων προέδρων καὶ σχίσμα ποιούντων καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων. Οἱ γὰρ δι’ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οἱ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι».
• [3]π. Θεόδ Ζήσης,”Ἅγ Μᾶρκος Εὐγενικός & Ἅγ Γεννάδιος Σχολάριος. Ὑπῆρξε πρόβλημα στίς σχέσεις τους;(Γ΄)”

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Σχολιασμός των θέσεων του Δημητριάδος Ιγνατίου στο Διεθνές Θεολογικό Συνέδριο του Νοεμβρίου 2024 του ΕΚΠΑ (Μέρος Α΄, Β’, Γ‘)