Άρθρο της Σοφίας Μακεδονοπούλου

Στο πρόσωπο του συγκεκριμένου Μητροπολίτη υπερπληρούνται οι όροι του 15ου κανόνα της ΑΒ’ Συνόδου και άλλοι λόγοι ιεροκανονικής Αποτείχισης στη Μητρόπολη Δημητριάδος

Θεσμική κατανόηση του Επισκόπου

Δημητριάδος Ιγνάτιος: «Ταυτόχρονα, στην εκκοσμικευμένη και θρησκευτικά αποχρωματισμένη κοινωνία μας, κλονίζεται ολοένα και περισσότερο η θεσμική κατανόηση του Επισκόπου και προβάλλει η ανάγκη για έναν διαρκή αναστοχασμό και επαναπροσδιορισμό του ρόλου του, προκειμένου η ποιμαντορία του να αναδεικνύει την υπαρξιακή διέξοδο από τα προβλήματα του κόσμου στο φως της εν Χριστώ σωτηρίας.

Στο διάβα της ιστορίας από τον 20ο στον 21ο αιώνα, οι εντεινόμενες, προκλήσεις της εποχής, καλούν τον Επίσκοπο να ενσαρκώσει μια μαρτυρία ενότητος, με τη διαρκή προσφορά της ευχαριστιακής θυσίας, την ασκητική χρήση του κόσμου, την καταλλαγή και τον διάλογο, τη συμπερίληψη και τη μεταμόρφωση των πάντων, εν όψει της ερχόμενης Βασιλείας.

Αυτή η διακονία της ενότητος, εκκινώντας από το πλήρωμα της Εκκλησίας, εξακτινώνεται στον σύμπαντα κόσμο, της υλικής δημιουργίας συμπεριλαμβανομένης, σεβόμενη την Εικόνα του Θεού στον κάθε άνθρωπο. Επιμέρους διαστάσεις όπως η αποτελεσματικότητα του διδακτικού του έργου ή η διαχείριση των ποιμαντικών, κοινωνικών και ανθρωπολογικών προβλημάτων της εποχής μας κ.ά., συνιστούν βασικές παραμέτρους της επισκοπικής ευθύνης. Όχι, όμως, ανεξάρτητες και αυτονομημένες, αλλά ενταγμένες στην κύρια διάσταση του επισκοπικού λειτουργήματος, που είναι η φανέρωση της χάρης του Πνεύματος ως προέκταση της μεταμορφωτικής δράσης του Χριστού, στην Οικονομία της σωτηρίας.

Η κατανόηση της θέσης και του ρόλου του Επισκόπου με τον τρόπο που αναφέρθηκε παραπάνω, προϋποθέτει την, έστω και κωδικοποιημένη, αναφορά σε τρείς ενδεικτικές, πλην θεμελιώδεις, αρχές της ορθόδοξης εκκλησιολογίας αναφορικά με τον Επίσκοπο, τις οποίες ευθύς θα επιχειρήσουμε».

Απάντηση: Κύριο χαρακτηριστικό των Οικουμενιστών είναι η πτώση στον πειρασμό του «αναστοχασμού» και του «επαναπροσδιορισμού», ενώ το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να βουτούν με ταπείνωση στην διδασκαλία των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, να τηρούν τους Ιερούς Κανόνες που βγάζουν από τα αδιέξοδα και μοσχοβολούν αγιοπνευματική ορθοδοξία.

Το ομολογιακό και μαρτυρικό πνεύμα θα αρκούσε, θα κάλυπτε, θα χαρίτωνε και θα πληροφορούσε τους πιστούς που θα συσπειρωνόντουσταν γύρω από Επισκόπους σαν γύρω από τον Χριστό. Όλοι αυτό έχουν ανάγκη και αυτό αποζητούν. Επίσκοπος εις τύπον Χριστού σημαίνει πνευματικός οδηγός και πατέρας που αναγεννά ανθρώπους εν Χριστώ, δεν προδίδει, δεν ξεπουλά και διαφυλάσσει την πίστη και την ουσία της, που δεν είναι άλλη από την Σταύρωση και την Ανάσταση του Χριστού. Όταν οι Ποιμένες στρέφουν τα νώτα στον Χριστό και προσκυνούν συστήματα ιδεών, φιλοσοφίες, ετεροδιδασκαλίες, το χρήμα, την εξουσία, τον κόσμο, τότε και οι πιστοί τους αποστρέφονται και ο θεσμός περνά κρίση.

Έπειτα ο όρος συμπερίληψη είναι ένας μοντέρνος όρος, ειδικά χρωματισμένος να αγκαλιάζει παρεκκλίσεις. Φοβόμαστε μήπως από στόμα Οικουμενιστών Αρχιερέων απηχεί μια νεοεποχίτικη αντίληψη αποδοχής των πάντων και της αμαρτίας. Η Εκκλησία αγκαλιάζει και αποδέχεται κάθε μετανοημένο αμαρτωλό, αλλά καταδικάζει την αμαρτία που μας χωρίζει από τον Κύριο. Έπειτα, ενότητα εν τη αλήθεια και τω Ευαγγελίω δεν μπορεί να υπάρχει παρά μόνο μεταξύ των πιστών. Η Ερχόμενη Βασιλεία ευαγγελίζεται για τους πιστούς και όχι για όλους. Η ένωση των πάντων για την οποία προσευχόμαστε και στην Θεία Λειτουργία είναι η ένωση ημών των βαπτισμένων Ορθοδόξων. Ας προσέξουμε να μην υποπίπτουμε σε μασονικά φληναφήματα [1].

Θα θέλαμε να μην αφήσουμε ασχολίαστη την χρήση αυτής της περίεργης καινοφανούς θεολογικής γλώσσας, η οποία πόρω απέχει από την Πατερική, και αφενός μας ξενίζει, αφετέρου είναι ακατανόητη. Μόνο εμείς αισθανόμαστε, όταν την διαβάζουμε, όπως όταν εισέρχεται κανείς σε Ναούς της αίρεσης; Παρακάτω θα δούμε πώς η χρήση μιας τέτοιας γλώσσας εξηγείται.

Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι είναι σωστά όσα λέει εδώ ο Δημητριάδος Ιγνάτιος, η Ιερά Παράδοση και η εμπειρία της Εκκλησίας μας δε μας διδάσκει πως η φανέρωση της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος – ως το τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας και όχι σκέτο «Πνεύματος» – ως μεταμορφωτική δράση του Χριστού κλπ κλπ πρέπει να εδράζεται πάνω στην ορθή πίστη; Αλλιώς είναι απορριπτέα, μη παραδεκτή και μάλιστα επικίνδυνη! Αυτό ας προσέξουν οι σύγχρονοι Επίσκοποι, οι ολετήρες του πνεύματος. Για να ομιλούν για Άγιο Πνεύμα πρέπει να ασπάζονται και να μην παραχαράσσουν ούτε στο ελάχιστο το Τριαδολογικό Δόγμα.

Αρχές της ορθόδοξης εκκλησιολογίας

α) Ο Επίσκοπος ως προεστώς της Ευχαριστίας

Δημητριάδος Ιγνάτιος: «Η ταύτιση της Εκκλησίας με την Ευχαριστία ή καλύτερα με την ευχαριστιακή κοινότητα, καρπός της ανάδυσης της ευχαριστιακής εκκλησιολογίας κατά τον περασμένο αιώνα, έχει ως συνέπεια την ανάδειξη του πρωταρχικού ρόλου του Επισκόπου, ως προεστώτος της Ευχαριστίας. Αν η «εκκλησία σημαίνεται εν τοις μυστηρίοις» και αν τα «μυστήρια» αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο από την Ευχαριστία, τότε η Εκκλησία οικοδομείται και φανερώνεται σε κάθε ευχαριστιακή σύναξη, με τον Επίσκοπο προεστώτα».

Απάντηση: Εδώ απηχούνται οι Ζηζιούλειες προβληματικές θέσεις (όντως σύγχρονη θεολογία), που ταλαιπώρησαν και ταλαιπωρούν πολλές συνειδήσεις και ενέχονται και για αρκετά ιερατικά ναυάγια. Σύντομα θα πούμε ότι: Ο Ζηζιούλας αναπτύσσει μια προσωποκεντρική θεολογία, κατά την οποία το πρόσωπο προηγείται της ουσίας. Σύμφωνα με αυτόν ο Πατήρ ως πρόσωπο είναι η αιτία της Αγίας Τριάδας και όχι η κοινή θεία ουσία. Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, διδάσκουν πως ο Πατήρ είναι όντως η αρχή της Τριάδας, αλλά χωρίς να απομονώνεται από την θεία ουσία. Αν δοθεί απόλυτη έμφαση στο πρόσωπο εις βάρος της ουσίας, υπάρχει κίνδυνος τριαδολογικής αλλοίωσης.

Ο Ζηζιούλας επίσης υποστηρίζει ότι η Εκκλησία ταυτίζεται απολύτως με την ευχαριστία και πως το εκκλησιολογικό γεγονός (ορολογία που χρησιμοποιεί κατά κόρον και ο Δημητριάδος) προηγείται του δόγματος! Στον αντίποδα, η Ορθόδοξη εκκλησία διδάσκει ότι η σωτηρία είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με την πίστη και την διατήρηση της δογματικής αλήθειας. Η Ευχαριστία δεν μπορεί να λειτουργήσει αποκομμένη από την ορθή πίστη, γιατί τότε θα γινόταν ένα κοινωνικό γεγονός, χωρίς σωτηριολογικό περιεχόμενο. Η διδασκαλία του Ζηζιούλα αποκλίνει επομένως από την Πατερική παράδοση και όσον αφορά την Τριαδολογία και την Εκκλησιολογία αλλά και τον Οικουμενισμό, καθώς ο ίδιος έχει προτείνει μια ευρύτερη εκκλησιολογία, η οποία αποδέχεται ετερόδοξες, αιρετικές κοινότητες ως πραγματικές “Εκκλησίες”• κάτι που έγινε, ως γνωστόν, αποδεκτό και στο Κολυμπάρι ….

Πρόκειται για καινοφανείς νεοπατερικές υψηλόφρονες θέσεις, οι οποίες δίνουν τροφή και στον περίφημο επισκοποκεντρισμό, μια κακοδοξία που η σύγχρονη θεολογία ανέπτυξε για να εξυπηρετήσει εξωεκκλησιαστικούς σκοπούς, για να φιμώσει τους απλούς ιερείς, τους διαδόχους του Χριστού και των Αποστόλων και να τους καθυποτάξει σε μια κοσμικά νοούμενη εξουσία. Προεστώς της Ευχαριστίας (πάει το «Θεία») είναι ο Χριστός και όχι ο Επίσκοπος.

Θα απαντήσουμε εκ στόματος του π. Θεοδώρου Ζήση, όπως αυτός αναγκάστηκε να απαντήσει στον Φλωρίνης σε εκτενέστατο διαφωτιστικότατο άρθρο. Λέει τα εξής ειδικά για την πλάνη του Επισκοποκεντρισμού, δίνοντας ταυτόχρονα μαθήματα ορθής Εκκλησιολογίας:

«Συμφωνοῦν ὅλα τά ἐγχειρίδια Ὀρθόδοξης Δογματικῆς ὅτι, μολονότι δέν ὑπάρχει ἕνας ὁρισμός τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό ὅσα λέγουν ἡ Ἁγία Γραφή καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας προκύπτουν τά ἑξῆς: Ἡ Ἐκκλησία κατά τήν εἰκόνα τοῦ ἀποστόλου Παύλου εἶναι τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τό σύνολο ὅλων ὅσοι ὀρθοδόξως πιστεύουν στόν Χριστό ὡς Θεό καί Σωτήρα τοῦ κόσμου καί εἶναι ἑνωμένοι μέ τήν ἴδια ὀρθόδοξη πίστη καί τά ἴδια μυστήρια σέ ἕνα σῶμα μέ κεφαλή τόν Χριστό. Τήν Ἐκκλησία δέν τήν ἀποτελεῖ οὔτε ὁ κλῆρος μόνος, οὔτε ὁ λαός, ἀλλά κλῆρος καί λαός μαζί. Μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὅλοι ὅσοι διαχρονικά ἐπίστευσαν στόν Χριστό καί μέ τό Ἅγιο Βάπτισμα πολιτογραφήθηκαν ὡς μέλη της. Οἱ ἐξ αὐτῶν κεκοιμημένοι ἀποτελοῦν τό οὐράνιο τμῆμα τῆς Ἐκκλησίας, τήν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία, ἐνῶ οἱ ζῶντες τό ἐπίγειο τμῆμα, τήν στρατευομένη Ἐκκλησία. Οὔτε οἱ ἐπίσκοποι οὔτε οἱ σύνοδοι εἶναι ἀλάθητοι. Ἡ Ἐκκλησία ὡς σύνολο κλήρου καί λαοῦ εἶναι ἀλάθητη, γιατί ἀλάθητη εἶναι ἡ κεφαλή της, ὁ Χριστός, πού εἶναι ἡ αὐτοαλήθεια, καί ἀλάθητο εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἡ ψυχή τῆς Ἐκκλησίας, πού τήν καθοδηγεῖ «εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν», «τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας». Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας». Ἑπομένως ἀλάθητη εἶναι ἡ κοινή συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή πάντες οἱ κληρικοί καί οἱ λαϊκοί ὅλων τῶν αἰώνων, τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο μόνον λογίζεται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς ἀλάθητο. Αὐτό ἔγραψαν τό 1848 οἱ Ὀρθόδοξοι Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς ἀπαντώντας στόν πάπα Πίο Θ´:«Παρ᾽ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι, οὔτε Σύνοδοι ἠδυνήθησαν ποτε εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστής τῆς θρησκείας ἐστίν αὐτό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτός ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τό θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καί ὁμοειδές τῷ τῶν πατέρων αὐτοῦ». Γι᾽ αὐτό καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπέρριψε τό παπικό δόγμα τῆς Α´ Βατικάνειας Συνόδου (1870), πού ἐδογμάτισε ὅτι ὁ πάπας εἶναι ἡ ἀλάθητη κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, τήν μεγάλη αἵρεση γιά τό ἀλάθητο τοῦ πάπα, καί θά ἀπορρίπτει ὅποιον πατριάρχη, ἐπίσκοπο, σύνοδο ἐμφανίζεται ὡς ἀλάθητος. Ὕψιστη αὐθεντία εἶναι ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία· οὔτε οἱ ἐπίσκοποι μόνοι, μολονότι κατέχουν διακεκριμένη θέση στήν Ἐκκλησία, οὔτε ὁ κλῆρος γενικῶς, ἄν καί εἶναι ἐκλεκτό μέρος τῆς Ἐκκλησίας, οὔτε οἱ λαϊκοί μόνοι· ὅλοι οἱ ἀνωτέρω εἶναι τμήματα μόνον τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι ὁλόκληρο τό σῶμα. Γι᾽ αὐτό καί τό καθένα ἀπό τά τμήματα αὐτά μόνο του δέν θεωρεῖται ὅτι εἶναι ἐγγύηση γιά τήν ἀλήθεια. Τήν ἀλήθεια τήν ἐγγυῶνται ἡ κεφαλή της, ὁ Χριστός, καί ἡ ψυχή της, τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού ἐνεργοῦν ὄχι μόνον διά τῶν ἐπισκόπων, ἀλλά καί δι᾽ ἄλλων μελῶν τοῦ σώματος, πού ἐκφράζουν καί ὅταν ἐκφράζουν τήν διαχρονική ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας……

Γιά νά μένουν ἀνενόχλητοι καί ἀνεξέλεγκτοι στή διαστροφή καί διαστρέβλωση τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας, τρομοκρατοῦν τούς πιστούς μέ τόν ἰσχυρισμό ὅτι πρέπει νά ὑπακούουν ἀδιάκριτα καί ἀπροϋπόθετα στούς ἐπισκόπους καί στίς συνόδους πού αὐτοί συγκροτοῦν, διότι, ἄν δέν τό πράξουν αὐτό, θά βρεθοῦν ἐκτός Ἐκκλησίας καί θά χάσουν τήν σωτηρία τους. Τήν Ἐκκλησία ὅμως ἆραγε τήν ἐκφράζουν πάντοτε μόνον οἱ ἐπίσκοποι καί οἱ σύνοδοι πού αὐτοί συγκροτοῦν; Ταυτίζονται οἱ ἐπίσκοποι μέ τήν Ἐκκλησία; Οἱ ἑκάστοτε διοικοῦντες τήν Ἐκκλησία, εἶναι ἡ Ἐκκλησία; Δέν εἶναι καί οἱ ἐπίσκοποι μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὅλοι οἱ πιστοί, μέ ἁπλῆ διαφοροποίηση στό λειτούργημα, στό χάρισμα τῆς Ἱερωσύνης; Εἶναι ἀλάθητοι οἱ ἐπίσκοποι καί οἱ σύνοδοι, γιά νά ἀξιώνουν ἀπόλυτη καί ἀπροϋπόθετη ὑπακοή; Μήπως ὀφείλουν καί οἱ ἐπίσκοποι ὑπακοή στήν Ἐκκλησία, πού ἀποτελεῖται ἀπό τό σύνολο τῶν πιστῶν καί περιλαμβάνει ζῶντες καί κεκοιμημένους καί ἔχει ὡς μόνη κεφαλή τόν Χριστό καί ὄχι τούς ἐπισκόπους; Μήπως οἱ πιστοί ὀφείλουν ὑπακοή μόνον σέ ἐκείνους τούς ἐπισκόπους πού κάνουν ὑπακοή στήν Ἐκκλησία, πού διδάσκουν ὅσα διά τῶν αἰώνων διδάσκει ἡ Ἐκκλησία, καί δέν τά διαστρέφουν οὔτε τά κακοποιοῦν;»

β) Ο Επίσκοπος ως ο θεματοφύλακας της πίστης και της εκκλησιαστικής παράδοσης

Δημητριάδος Ιγνάτιος: «Η ίδια η ευχαριστιακή συγκρότηση της Εκκλησίας ως γνήσια φανέρωση της κοινωνίας του Πνεύματος και πρόγευση της Βασιλείας καθώς και η διαφύλαξη της ενότητός της δεν είναι απροϋπόθετη. Εξαρτάται από την ενότητα πίστεως και αγάπης «εν τω ενί βαπτίσματι» και τη διαρκή άσκηση στο πλαίσιο της εν Χριστώ ζωής.Έτσι, ο Επίσκοπος αναγνωρίζεται ως ο θεματοφύλακας της αποστολικής πίστης και της εκκλησιαστικής παράδοσης. Ως το πρόσωπο εκείνο που εγγυάται την ενότητα στην πίστη, την ακεραιότητα και ορθότητα της εν Χριστώ ζωής, όπως αυτή πηγάζει από την ευχαριστιακή εμπειρία αλλά και όπως επιστρέφει σ’ αυτήν, ανατροφοδοτώντας την με τις προϋποθέσεις που απαιτούνται για να είναι μια λατρευτική σύναξη Ευχαριστία.

Απάντηση: Παρατηρούμε μια αποτυχημένη προσπάθεια του Επισκόπου να συμπεριλάβει στις θέσεις του τις αντιρρήσεις των ορθοφρονούντων για τον επισκοποκεντρισμό και όλη την ζηζιούλεια νέα Θεολογία του 21ου αιώνα. Αλλά και πάλι προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η ορθή πίστη του Επισκόπου επαναλαμβάνουμε. Αν ο Επίσκοπος δεν ορθοτομεί, τότε δεν εγγυάται την ενότητα της πίστεως, την ακεραιότητα και ορθότητα της εν Χριστώ ζωής κλπ. κλπ. Αντίθετα γίνεται υπαίτιος σχισμάτων και διαιρέσεων. Πώς εξηγούνται όσα λέει περί ενός βαπτίσματος, όταν μετά το Κολυμπάρι όλες οι αιρέσεις θεωρούνται Εκκλησίες και όλα τα βαπτίσματα έγκυρα, όταν διώκονται ιερείς και αρχιερείς που δεν δέχονται εκπτώσεις στον τύπο του βαπτίσματος, μικτούς γάμους κλπ; Και πώς είναι κανείς θεματοφύλακας της αποστολικής πίστης, όταν την έχει προδώσει συνοδικά;

• [1] Στοιχεία επιδράσεως της Μασονίας στον πρώιμο ελληνικό Οικουμενισμό, (μον. Σεραφείμ Ζήσης)

(Συνεχίζεται)

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Σχολιασμός των θέσεων του Δημητριάδος Ιγνατίου στο Διεθνές Θεολογικό Συνέδριο του Νοεμβρίου 2024 του ΕΚΠΑ (Μέρος Α΄)