Άρθρο της Σοφίας Μακεδονοπούλου

“…εκπέμπει την ειδική χάρη που είχε και έχει ο άγιος γέροντάς μας να αιχμαλωτίζει ψυχές στην Ορθοδοξία και να τις μεθάει με τα νάματα της πίστης!”

Διάβασα το καινούριο βιβλίο του μακαριστού π.Νικολάου Μανώλη με τίτλο «Αεί ζων, αεί παρών», το οποίο εξέδωσε ο ιεραποστολικός Σύλλογος «Άγιος Ιωσήφ Ησυχαστής» που ο ίδιος ίδρυσε, και θα ήθελα να καταθέσω τη μαρτυρία μου.

Καταρχάς θέλω να ευχαριστήσω όσους συνέβαλαν στην έκδοση αυτού του βιβλίου, όπως και όλα τα προηγούμενα. Πρώτα ευχαριστώ για όλα την ζωντανή μαρτυρία του γέροντά μας, την πρεσβυτέρα μας Αικατερίνη για την ανύστακτη φροντίδα της! Έπειτα τον Σύλλογο της καρδιάς μας, τον Σύλλογο «Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής», που στεγάζει την ορθόδοξη καρδιά του γέροντά μας, αλλά και όλους τους αφανείς συντελεστές που επιμελήθηκαν με κάθε τρόπο τα κείμενα!

Είναι ένα βιβλίο που από την αρχή, από τον πρόλογο του σεβαστού ομολογητή, συναγωνιστή και διδασκάλου του αγίου γέροντά μας και ομότιμου καθηγητή Πατρολογίας της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., π. Θεοδώρου Ζήση, μέχρι το τέλος, η ειδική χάρη και η παρουσία του π. Νικολάου σε συνεπαίρνει! Ο τίτλος του βιβλίου «Αεί ζών, αεί παρών» είναι κυριολεκτικός και όχι μεταφορικός! Ο π. Νικόλαος ζωντανεύει μέσα από κάθε λέξη του βιβλίου αυτού. Παίρνει από το χέρι τον αναγνώστη και τον κατηχεί στα νάματα της σύγχρονης ορθόδοξης ομολογίας, της ομολογίας των Αγίων Πατέρων, όπως πρέπει να γίνεται σήμερα, στις μέρες μας, μετά την ληστρική Σύνοδο στο Κολυμπάρι της Κρήτης! Της ομολογίας που αγίασε τους Αγίους Πατέρες στην εποχή τους και η οποία αγίασε και τον γέροντά μας στις μέρες μας! Πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν! Ή μήπως ήταν φοβερά επίκαιρος και οι σύγχρονοι μοναχοί, ιερείς και αρχιερείς έχουν μείνει πίσω, πλην… ελαχίστων; Ας είναι… Ο ουρανός περιμένει την ομολογία του πλάσματός του…

Όλο το βιβλίο, από τον πρόλογο του πρωτοπρ. Θεοδώρου μέχρι το τέλος, είναι μια ομολογία ότι ο άνθρωπος χρειάζεται δύο φτερούγες για να πετάξει και να αγιάσει, την άσκηση των αρετών και την ομολογία! Όταν κινδυνεύει η πίστη μας, όπως στην εποχή μας, δεν φοβόμαστε μήπως η άσκηση μόνο των αρετών εκλαμβάνεται από τον Θεό ως αμέλεια και αδιαφορία, ως εγκληματική παραμέληση και αδιαφορία για το ποίμνιο; Τί φόβο Θεού ισχυριζόμαστε τότε ότι έχουμε; 

Όλο το βιβλίο είναι μία ομολογία ότι η Ιεροκανονική Αποτείχιση είναι Αγιοπνευματική και Αγιοπατερική βόμβα, αγιάζει τον άνθρωπο και τραυματίζει θανάσιμα τον διάβολο. Γι’ αυτό και οι οικουμενιστές θέλησαν να την απενεργοποιήσουν πριν κάνουν την επίθεσή τους με την Ψευδοσύνοδο της Κρήτης, όπως μας αποκαλύπτει ο π. Νικόλαος στο βιβλίο που σχολιάζουμε, στην σελίδα 56 και εξής, στο κεφ.3 με τίτλο: «Θεσμική κατοχύρωση του Οικουμενισμού στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο»:

«Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ σᾶς διαβάσω τὸ 22ο 55 ἄρθρο τοῦ κειμένου ποὺ ἐξέδωσε ἡ Προσυνοδικὴ Διάσκεψη τῆς Γενεύης. Ἐκεῖ ἀναφέρεται ὅτι: «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεωρεῖ καταδικαστέαν πᾶσαν διάσπασιν τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας, ὑπὸ ἀτόμων ἢ ὁμάδων, ἐπὶ προφάσει τηρήσεως ἢ δῆθεν προασπίσεως τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας. Ὡς μαρτυρεῖ ἡ ὅλη ζωὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ διατήρησις τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται μόνον διὰ τοῦ Συνοδικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖον ἀνέκαθεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀπετέλει τὸν ἁρμόδιον καὶ ἔσχατον κριτὴν περὶ τῶν θεμάτων πίστεως»….

Αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἀκουστεῖ καὶ ὡς ἀφορμὴ πικροῦ γέλωτος: Οἱ ἐπίδοξοι ὀλετῆρες τῆς συνοδικότητας ἐπικαλοῦνται τὸ συνοδικὸ σύστημα! Δὲν πρόκειται ὅμως γιὰ νοσηρὸ σκῶμμα, ἀντιθέτως ἐδῶ ὑπάρχει βαθιὰ πανουργία. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐπιχειρεῖται ἡ προληπτικὴ λογοκρισία καὶ ἡ φίμωση κάθε ὀρθοδόξου ἀντιρρήσεως σὲ τυχὸν ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις τῆς συνόδου. Κάθε φωνὴ ποὺ θὰ διαμαρτύρεται θὰ τὴν κατακεραυνώνουν μὲ τὸ αἰτιολογικὸ ὅτι δὲν σέβεται, ὅτι ἀντιστρατεύεται τὴν συνοδικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐφόσον μόνο ἡ σύνοδος ἔχει τὸν τελικὸ λόγο καὶ ἀποφαίνεται τελεσίδικα ἐπὶ τῶν ζητημάτων. Ποιά σύνοδος ὅμως; Αὐτὴ ποὺ οἱ ἴδιοι ἔχουν μαγειρέψει καὶ ποδηγετήσει ἀσφυκτικά, ἔτσι ὥστε μόνο οἱ δικές τους θέσεις οἱ οἰκουμενιστικὲς νὰ ἐκπροσωπηθοῦν καὶ νὰ ὑπερψηφιστοῦν! Ἐδῶ δηλαδὴ δὲν μιλᾶμε γιὰ τυχαία πονηρία. Θὰ φτάσουμε σὲ λίγο νὰ λέμε ὅτι ἀκόμα καὶ ἡ διαβόητη στρεψοδικία τῶν παπικῶν ὠχριᾶ μπροστὰ στὰ βαθέα τῆς πανουργίας τῶν οἰκουμενιστῶν».

Όλα τα βιβλία του μακαριστού ομολογητή γέροντά μας π. Νικολάου Μανώλη και ειδικά το τελευταίο, που επιμελήθηκαν εξ ολοκλήρου τα αδέρφια μας πέντε χρόνια μετά την κοίμησή του, φανερώνουν την παρουσία του κοντά μας, τόσο του ίδιου όσο και των Αγίων της Αποτείχισης. Φανερώνουν και την εγκυρότητα της γραμμής της Ιεροκανονικής και Αγιοπατερικής υγιούς Αποτείχισης που μοσχοβολάει αγιότητα και Θεία Χάρη. Όλα τα βιβλία του γέροντα είναι τα πιο κατάλληλα εργαλεία κατήχησης του ποιμνίου σε θέματα ομολογίας και εκπέμπουν την ειδική χάρη που είχε και έχει ο άγιος γέροντάς μας να αιχμαλωτίζει ψυχές στην Ορθοδοξία και να τις μεθάει με τα νάματα της πίστεως! 

Ευχόμαστε το μήνυμα της καρδιάς του γέροντα να φτάσει παντού, ειδικά εκεί που πρέπει, στους ορθόδοξους επισκόπους και στο Άγιο Όρος και να ξυπνήσει τις συνειδήσεις που πρέπει! Δεν είναι σχίσμα η Ευλογημένη, Ιεροκανονική, Αγιοπαράδοτη και Πατροπαράδοτη, Αποτείχιση! 

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI