Ομιλία του μοναχού π. Σεραφείμ Ζήση

Συνέχεια ἐκ τῆς προηγουμένης (Α΄) παρουσιάσεως: ὑπάρχει ταύτιση Μασονίας ἀφ’ ἑνός καί ἀφ’ ἑτέρου καινοτόμων, ἀναδυομένων, ἐνδο-ἐκκλησιαστικῶν τάσεων ὡς πρός τά ἑξῆς θέματα: (α) τοῦ ἐξελικτισμοῦ – τῆς θεωρίας τῆς ἐξελίξεως τῶν εἰδῶν, (β) τῆς ἀφαιρέσεως ἤ ἀπαξιώσεως τοῦ Σταυροῦ, (γ) τῆς ἱερωσύνης τῶν γυναικῶν, (δ) τοῦ Ὠριγενισμοῦ (ἀρνήσεως τῆς κολάσεως), (ε) τοῦ χωρισμοῦ Ἐκκλησίας καί Κράτους καί (στ) τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν (ἀποτεφρώσεως)

Τήν Κυριακή, 25 Ἰανουαρίου 2025, ὁ ὁσ. Μοναχός π. Σεραφείμ Ζήσης στήν αἴθουσα τῆς Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν (Σούτσου 3) καί στό καθιερωμένο κυριακάτικο μάθημα (ὧρες 11:30 – 13:00) συνέχισε μέ τό β΄ μέρος μιᾶς νέας σειρᾶς μαθημάτων σχετικῶς μέ τά (τεκμηριωμένως, ἀπό ντοκουμέντα) μασονικά δόγματα καί τίς μασονικές πρακτικές πού ἔχουν ἀπό μακροῦ ἀναδυθεῖ ἤ ἀναδύονται αὐτήν τήν στιγμή στό περιβάλλον τῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (καί ὄχι μόνον). Στήν προηγούμενη ὁμιλία ὁ π. Σεραφείμ εἶχε ἀναπτύξει ἑπτά (7) θέματα, τώρα δέ συνέχισε μέ ἄλλα ἔξι (6).

Εἰδικῶς λοιπόν, τήν παρελθοῦσα Κυριακή στό β΄ μέρος ἐξειδίκευσε, κατ΄ ἀρχήν, (α) στό θέμα τοῦ ἐξελικτισμοῦ, δηλ. τῆς ἐπιστημονικῆς θεωρίας (ἀρχομένης ἀπό τοῦ Δαρβίνου), πώς τά ὄντα, τά εἴδη, ἐξελίσσονται κατά φύσιν· ἀφοῦ παρουσίασε τήν ἀποδοχή (δυστυχῶς) ἐκ μέρους ἐκκλησιαστικῶν προσώπων καί θεολόγων τοῦ “θεϊστικοῦ ἐξελικτισμοῦ”, ἐπεσήμανε, ὅτι οἱ Μασόνοι καί Θεοσοφιστές ἀποδέχονται ἐπίσης τήν ἐξέλιξη τῶν εἰδῶν, μέ τό σκεπτικό πώς, καθώς ὁ ἄνθρωπος ἐξελίχθηκε ἀπό πίθηκος σέ αὐτό πού εἶναι σήμερα, ἔτσι θά ἐξελιχθεῖ καί ἀπό ἄνθρωπος σέ θεό (!). Ὅπως τό θέτει ἡ μασονική Ἐγκυκλοπαιδεία τοῦ Ν. Λάσκαρι (τό “Μαῦρο Λεξικό”), στό σχετικό λῆμμα: “Ἀφοῦ τό “ἐγώ” τοῦτο τοῦ ἀνθρώπου ἐνσαρκωθῇ εἰς ὅλην τήν μακράν σειράν τῶν διαφόρων ἀνθρωπίνων ὄντων […] ἐγκαταλείπει τούς κατωτέρους κόσμους […] διά νά ἐξακολουθήσῃ τήν ἔνδοξον πορείαν, τῆς ὁποίας τό τέρμα εἶναι ἡ θεότης (βλ. Θεοσοφία)”.

Ἔπειτα (β), ὁ ὁμιλητής ἀναφέρθηκε στήν μασονική ἀπαξίωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ, εἴτε μέ τήν βεβήλωσή του μέσα στά μασονικά σύμβολα, εἴτε κυρίως μέ τήν αἰσχρή (σεξουαλική) νοηματοδότησή του ἐκ μέρους τῶν Μασόνων καί Θεοσοφιστῶν, σύμφωνα ἄλλωστε καί μέ σχετική ἀναφορά τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου· αὐτή ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τό βιβλίο Rosicrucian Symbology (“Ροδοσταυρική Συμβολολογία”) τοῦ Khei, ἐκδόσεων Macoy, 1916. Τά γεγονότα τῆς τελευταίας τριετίας στήν Ἱ.Μ. Περιστερίου καί σέ ἄλλες Μητροπόλεις, μέ τήν ἐπίμονη ἀφαίρεση τοῦ Ἐσταυρωμένου ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης καί τήν σχετική “ἀντι-σταυρική θεολογία” τοῦ Μητρ. Περιστερίου κ. Γρηγορίου, ἀποτελοῦν τήν ἐνδο-ἐκκλησιαστική “ἀνάκλαση” τῆς μασονικῆς αὐτῆς ἀπαξιώσεως τοῦ Σταυροῦ.

Ἐπίσης, (γ) ὁ π. Σεραφείμ ἀναφέρθηκε στό θέμα τῆς ἱερωσύνης τῶν γυναικῶν, ἡ ὁποία ἔχει ἀρχίσει δειλά-δειλά, ἀλλά σταθερά, νά κάνει τήν ἐμφάνισή της ὡς  καινοφανής προβληματισμός (ἤ καί πρακτική) στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία· ἀνέλυσε τήν σημασία τῆς γυναικός ὡς ἱέρειας στόν ποικίλο ἀποκρυφισμό, παραπέμποντας χαρακτηριστικά στόν εἰδικό (καί φιλικό) ἐπί τοῦ ἀποκρυφισμοῦ συγγραφέα Mitch Horowitz, πού γράφει, ὅτι: “Ἡ ἀποκρυφιστική παράδοση τοῦ ἔθνους [τῶν ΗΠΑ] ἔδωσε στίς γυναῖκες τήν πρώτη εὐκαιρία τους νά διακονήσουν δημοσίως ὡς θρησκευτικές ἡγέτιδες […] Τῆς Ἀμερικῆς οἱ κοινωνικοί καί πνευματικοί ριζοσπάστες ἑνώνονταν [τόν 19ο αἰ.], καί ἡ συνεργασία δέν θά ξεθώριαζε ποτέ” (ἄρθρο “The Mystic History of America”, στό Venture Inward [Jul-Sep 2010] – ὁ ὁμιλητής εὐχαριστεῖ τόν κ. Ἀθ. Μπόλλα γιά τήν παροχή βοηθητικοῦ ἐν προκειμένῳ ὑλικοῦ).

(δ) Ἡ αἵρεση τοῦ Ὠριγενισμοῦ, μέ κύριο συστατικό της τήν ἄρνηση τῆς αἰωνιότητος τῆς κολάσεως, ἡ ὁποία καί καταδικάστηκε ἀπό τήν Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδο καί ὅλες τίς μεταγενέστερες, ἔχει τούς ὀπαδούς της καί ἐντός τοῦ μασονικοῦ-θεοσοφιστικοῦ χώρου, μέ χαρακτηριστικό παράδειγμα τόν Ρῶσσο ἐμιγκρέ “θεολόγο”-φιλόσοφο Νικόλαο Μπερντιάεφ, ὁ ὁποῖος θήτευσε στούς χώρους τοῦ θεοσοφικοῦ καί ἀνθρωποσοφικοῦ θεωρητικοῦ ἀποκρυφισμοῦ καί ὑπερασπίσθηκε τήν Μασονία (βλ. λ.χ. τίς σχετικές ἐργασίες τῶν Fabian Linde [2012] καί Yury Khalturin [2014]), καί ὁ ὁποῖος στά ἔργα του  (π.χ. στό “Ἀλήθεια καί Ἀποκάλυψη”) χαρακτηρίζει ὡς “σατανική” τήν ἐκκλησιαστική διδασκαλία περί κολάσεως ! Ὁ π. Σεραφείμ ἀνέφερε τήν βαθεῖα συμπάθεια πού ἀνακλοῦν πρός τό πρόσωπο τοῦ Ὠριγένη, σέ διαφορετικό βεβαίως βαθμό, καί ἀκαδημαϊκοί θεολόγοι τῶν προσφάτων χρόνων, ὅπως λ.χ. οἱ Βλ. Φειδᾶς, Παν. Χρήστου, Β. Γιαννόπουλος κ.ἄ., ἰδίως δέ ὁ Ν. Ματσούκας, ὁ ὁποῖος ὁμιλοῦσε περί τῆς παύσεως τῆς κολάσεως ὡς θέματος “θεολογουμένου” (δηλ. δῆθεν μή ὁριστικῶς καί δογματικῶς λελυμένου ἀπό τήν Ἐκκλησία).

(ε) Ὁ χωρισμός Ἐκκλησίας καί Κράτους, ὁ ὁποῖος παραδόξως σήμερα εὑρίσκει ἀπολογητές καί ἐντός τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου (λ.χ. τόν – πολλαχῶς αἱρετίζοντα συνεργάτη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου – κ. Ἀλέξανδρο Κατσιάρα, τόν π. Βασίλειο Θερμό, τόν κ. Χρ. Γκουνέλα κ.ἄ.), ἀποτελεῖ ἕνα ἀπό τά κυριότερα μασονικά δόγματα. Ὁ π. Σεραφείμ παρέπεμψε σέ σχετική ἀδιάσειστη βιβλιογραφία ἀπό τό ἐξαίρετο βιβλίο τοῦ Μον. Ἀβερκίου “Ἡ Μασονία ἀπό αὐθεντικές πηγές”, ἀλλά καί σέ οὐδέτερη (λ.χ. στό ἄρθρο “Freemasons” τῶν William Stember Jr. & Guy Beck, στήν Encyclopedia of Religion, ὑπό τήν Lindsay Jones, Macmillan Reference USA – Thompson Gale 2005) καί ἀπέδειξε τήν ταύτιση τῶν δύο τάσεων.

Τέλος, (στ) στό θέμα τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν (ἀποτεφρώσεως), εἶναι ἐμφανής ἡ ἐντός Ἐκκλησίας ὑποτονική ἀντιμετώπιση τῆς ἀπαράδεκτης ἀπό ὀρθοδόξου πλευρᾶς πρακτικῆς τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν ἤ καί ἡ θρασεῖα ἐπικρότησή της· πλήν τοῦ ὡς ἄνω ἀναφερθέντος αἱρετίζοντος κ. Ἀλεξάνδρου Κατσιάρα, ἐπίσης καί ὁ Ἀρχιμ. Θεοδόσιος Μαρτζοῦχος ἐκφράζεται ἀδιαφόρως ἤ καί ὑπέρ τῆς ἀποτεφρώσεως. Ὁ ὁμιλητής ἀνέλυσε τήν “θεολογική” (καθαρτική, ζωροαστρικῆς προελεύσεως) σημασία τοῦ πυρός γιά τούς Μασόνους βάσει τῶν πηγῶν τους, ἀλλά καί τίς πολύ πρώιμες παροτρύνεις Μασόνων καί Ροδοσταύρων (ἤδη ἀπό τό 1909, βλ. James Wright Anderson,  A Masonic Manual, San Fransisco 1909) πρός τά μέλη τους νά ἐφαρμόζουν ἀποτέφρωση ἀντί ταφῆς … (συνεχίζεται)

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Συμπτώματα και τεκμήρια της σταδιακής μασονοποίησης της Εκκλησίας (Α΄)