Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς και ο π. Σεραφείμ Ρόουζ ελέγχουν την ληστρική ψευδοσύνοδο και τον πρωτεργάτη αυτής πατρ. Βαρθολομαίο

Ταινία-ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου, στη γαλλική τηλεόραση, για τη ζωή και το έργο του Κων/πόλεως Βαρθολομαίου. Αφηγείται ο πατριάρχης Βαρθολομαίος στη συνέντευξη την πορεία του από την παιδική του ηλικία. Για τις σπουδές του αναφέρει πως το 1954 εισήλθε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όπου ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και τις θεολογικές σπουδές, ενώ μετά την στρατιωτική του θητεία στάλθηκε από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα να ειδικευτεί στη Ρώμη, στο κανονικό δίκαιο. Αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στην Ελβετία και το Μόναχο [1].

Βλέπουμε, λοιπόν, πως γαλουχήθηκε εκ νεότητος στον Οικουμενισμό, προκειμένου να συμβάλει στην επίτευξη συγκρητιστικών σχεδίων, μέσω του πατριαρχικού θρόνου.

Τόνισε μάλιστα στην συνέντευξή του πως: «Αυτά τα χρόνια εκπαίδευσης μου επέτρεψαν να γνωρίσω την Καθολική Εκκλησία από μέσα. Είχα την τιμή να παρακολουθήσω δύο φορές τις εργασίες της Δεύτερης Βατικανής Συνόδου. Μέχρι σήμερα βλέπω πόσο χρήσιμες ήταν αυτές οι εμπειρίες», αναφερόμενος παράλληλα στην συμμετοχή του στη προετοιμασία της ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου [2].

Βλέπουμε, λοιπόν, τη συνέπεια των λόγων του. Πράγματι η ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τη Β΄ Βατικανή Σύνοδο.

Στην εξαιρετική διάλεξη του Πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Χιρς «Από την Β΄ Βατικανή (1965) στην Πανορθόδοξη Σύνοδο (Κρήτη 2016)» διαβάζουμε τα εξής [3]:

«Η Β΄ Βατικανὴ Σύνοδος εξαγγέλθηκε απὸ τὸν πάπα Ιωάννη ΚΓ’ στὶς 25 Ἰανουαρίου 1959. Πραγματοποίησε 178 συνεδριάσεις κατὰ τὴ διάρκεια τεσσάρων συναπτών ετών (1962-1965). Από Ορθοδόξου πλευράς η Α΄ Πανορθόδοξη Διάσκεψη που συγκλήθηκε για την προετοιμασία της μέλλουσας Πανορθόδοξης Συνόδου, έλαβε χώρα το 1961, µόλις τρία χρόνια µετά την εξαγγελία της Β΄ Βατικανής Συνόδου και ένα χρόνο πριν την έναρξη της. […]

Όπως γράφει η Ρωμαιοκαθολική μελετήτρια της Πανορθοδόξου Συνόδου M. Brun σε πρόσφατο άρθρο της, «είναι ευρέως γνωστό πώς ο τρόπος εργασίας της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου χρησίμευσε κατά κάποιο τρόπο ως πρότυπο για τις διαδικασίες αυτές (της προπαρασκευής της Πανορθοδόξου Συνόδου)» και «η Ορθόδοξη Εκκλησία (…) ανέτρεξε στη Β′ Βατικάνεια Σύνοδο για να εμπνευστεί από αυτήν…»» .

Τα ίδια υποστηρίζει «ακόμα και ο μεγάλος Καθηγητής της Δογματικής και, προπαντός, Άγιος Ομολογητής Ιουστίνος Πόποβιτς. Ο Άγ. Ιουστίνος, το 1976, σε υπόμνημά του προς την Ιερά Σύνοδο της Ορθόδοξης Σερβικής Εκκλησίας, χαρακτηρίζει ως αναμφισβήτητο σημείο αποξένωσης από την Ορθόδοξη Παράδοση και τεκμήριο της αναλήθειας της Πανορθόδοξης Συνόδου τον τρόπο σύγκλησης, προετοιμασίας και οργάνωσής της. Γράφει ο Άγιος: «Εις την πραγματικότητα αποκαλύπτεται και εκδηλώνεται όχι απλώς έλλειψη συνέπειας και σταθερότητας, αλλά και η έκδηλη ανικανότητα και η παχυλή περί την Ορθοδοξία άγνοια εκείνων οι οποίοι θέλουν να επιβάλλουν στις Ορθόδοξες Εκκλησίες μίαν δική τους «Σύνοδον». Αποκαλύπτεται με άλλα λόγια, η άγνοια και ανικανότητα αυτών να αισθανθούν και να κατανοήσουν τι εσήμαινε και τι όντως σημαίνει μία αληθινή Οικουμενική Σύνοδος διά την Ορθόδοξη Εκκλησία και για το χριστεπώνυμο πλήρωμα των πιστών. Διότι, εάν αισθάνονταν και κατανοούσαν αυτό, θα γνώριζαν τότε προπάντων ότι στην ιστορία και στη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας ουδέποτε και ουδεμία Σύνοδος – πόσον δε μάλλον τοιούτον πνευματικό, χαρισματικό, πεντηκοστιανό γεγονός, όπως είναι η Οικουμενική Σύνοδος της Εκκλησίας – εξεύρισκε και επινοούσε τεχνικώς τα θέματα δια να συνέλθη και συνεδριάση, και ότι ουδέποτε συνεκρότησε εκ των προτέρων τόσες «διασκέψεις», «συνέδρεια», «προσυνόδους» και παρόμοιες τεχνικές συνελεύσεις, ξένες εντελώς και αγνώστους εις την ορθόδοξον συνοδικήν παράδοσιν. (Διότι αι «διασκέψεις», τα «συνέδρεια» και τα ταύτα είναι μάλλον απλές απομιμήσεις των συνελεύσεων των δυτικών οργανώσεων, που είναι απομεμακρυσμένες από την Εκκλησία του Χριστού ή και ξένων προς αυτήν)».

«Απευθύνομαι και πάλιν (σ.σ. σημειώνει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς), κατά την υπαγόρευσιν της συνειδήσεώς μου, διά ταύτης της παρακλήσεώς μου και της υιικής εν προσευχή κραυγής μου, προς την Ι. Σύνοδον της Ιεραρχίας της μαρτυρικής Ορθοδόξου Εκκλησίας ημών: όπως η Εκκλησία της Σερβίας απόσχη της συμμετοχής εις την προπαρασκευήν μιάς κατ’ όνομα «Οικουμενικής» Συνόδου, όλως δε ιδιαιτέρως της εν αυτή συμμετοχής, εάν τελικώς συνέλθη αυτή».

Διαφωτιστική είναι και η αναφορά που έκανε για το θέμα αυτό «ο αμερικανός Ορθόδοξος μοναχός πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, ο οποίος την εποχή που έγραφε μόναζε στην έρημο της βόρειας Καλιφόρνιας, μακριά από τις προσυνοδικές επιτροπές. Ωστόσο, η θεόπνευστη κρίση του άντεξε στη δοκιμασία τού χρόνου, κι έρχεται να μας επιβεβαιώσει ότι ελάχιστες αλλαγές υπάρχουν από την αρχή μέχρι το τέλος σε σχέση με την Σύνοδο. Έγραφε το 1976: «Κρινόμενες βάσει του νηφάλιου προτύπου, τού αναλλοίωτου, της Πατερικής Ορθοδοξίας, οι προετοιμασίες για μία «όγδοη οικουμενική σύνοδο» (τώρα καλούμενη ως Πανορθόδοξη Σύνοδος) φανερώνονται ως ανορθόδοξες, στερούμενες σοβαρότητας, και ποιμαντικά εντελώς ανεύθυνες. Τέτοιου είδους σύνοδος είναι μία προσπάθεια ριζωμένη όχι στο ορθόδοξο φρόνημα και στην εγκάρδια φροντίδα για την σωτηρία των ψυχών, αλλά μάλλον στο «πνεύμα της εποχής». Σκοπεύει να είναι ευάρεστη, όχι στον Θεό, αλλά στον κόσμο, και συγκεκριμένα στον ετερόδοξο κόσμο. Κρίνοντας από την εμπειρία της Βατικανής Συνόδου και τις συνέπειες αυτής στον Ρωμαιοκαθολικισμό, τέτοια σύνοδος εάν συγκληθεί, θα παράγει βαθιά ακαταστασία και αναρχία στον Ορθόδοξο κόσμο… Η προτεινόμενη «Οικουμενική Σύνοδος», κρινόμενη επί τη βάσει των προετοιμασιών που έχουν ήδη γίνει, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά μία «ληστρική σύνοδος», μία προδοσία του Χριστού και της Εκκλησίας Του».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε παλαιότερο δημοσίευμά του στο Παπικό περιοδικό The National Catholic Reporter έγραψε τα εξής αποκαλυπτικά των προθέσεών του για την Πανορθόδοξη Σύνοδο: «οι δικοί μας στόχοι είναι ίδιοι με αυτούς του πάπα Ιωάννου 23ου να εκσυγχρονίσουμε την Εκκλησία και να προωθήσουμε την ενότητα των Χριστιανών. Επίσης, η Σύνοδος θα σημάνει το άνοιγμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας στις μη Χριστιανικές θρησκείες και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αυτό σημαίνει μία νέα στάση έναντι του Ισλάμ, του Βουδισμού, του σύγχρονου πολιτισμού και όσον αφορά τις επιδιώξεις για αδελφότητα χωρίς ρατσιστικές διακρίσεις … με άλλα λόγια θα σημάνει το τέλος δώδεκα αιώνων απομόνωσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας».

Σχετικές με όσα προαναφέρθηκαν είναι και οι δηλώσεις που έκανε στην υπό σχολιασμό μας συνέντευξη.

Δεν δίστασε για άλλη μια φορά να ανακοινώσει ο Κων/πόλεως Βαρθολομαίος:

«Είμαι πεπεισμένος ότι αυτοί οι διάλογοι μεταξύ πιστών από διαφορετικές Εκκλησίες, θρησκείες και ομολογίες είναι ανεκτίμητοι. Με τη χάρη του Θεού, μια μέρα θα οδηγήσουν στην ενότητα. Μέχρι τότε, άνθρωποι, έθνη και πολιτισμοί πρέπει να συνεργάζονται για το καλό της ανθρωπότητας».

«Με την Καθολική Εκκλησία προχωρούμε αδελφικά, έχουμε επίσημο θεολογικό διάλογο, που ξεκίνησε στο Άγιο Νησί Πάτμος. Συζητάμε ζητήματα για την πρωτοκαθεδρία και την συνοδικότητα. Έχουμε θεολογικό διάλογο και με τη Λουθηρανική Παγκόσμια Ομοσπονδία, με την Αγγλικανική κοινότητα και με άλλες προτεσταντικές Εκκλησίες, πάντα με πρωτοβουλία της Οικουμενικής Πατριαρχίας».

Υπενθυμίζει ότι ο διάλογος δεν περιορίζεται μόνο στον Χριστιανισμό:

«Εδώ και περίπου 40 χρόνια διεξάγουμε ακαδημαϊκό διάλογο με τον Ιουδαϊσμό και το Ισλάμ – τις άλλες δύο μονοθεϊστικές θρησκείες. Δεν συζητάμε δογματικά θέματα, αλλά κοινά προβλήματα της ανθρωπότητας – πόλεμο και ειρήνη, εκπαίδευση, ασθένειες που επηρεάζουν όλους».

Ξέχασε μάλλον πως προ ενός μηνός συμμετείχε σε διαθρησκειακό συνέδριο, όπου τα θέματα κάθε άλλο παρά μη δογματικά ήταν, καθώς ο ίδιος επισήμανε την παρουσία του Ιερού και σε άλλες θρησκείες με τον εξής τραγικό θεοσοφικό και ολιστικό λόγο:«Στο κέντρο βρίσκεται το ίδιο το Ιερό, η απόλυτη πραγματικότητα, η οποία εκφράζεται με διάφορους τρόπους, ως Θεός, Αλλάχ, Βράχμαν (Brahman) ή ως το Φωτεινό Κενό (Luminous Void)» [4].

Ακολούθως τόνισε στη συνέντευξη πως η πρωτοκαθεδρία της Κωνσταντινούπολης είναι «πρωτοκαθεδρία υπηρεσίας, όχι εξουσίας».

«Τα προνόμια του Οικουμενικού Πατριάρχη έχουν δοθεί από τις Οικουμενικές Συνόδους και ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν για να επιβάλλουμε τη θέλησή μας, αλλά για να βοηθούμε άλλες Εκκλησίες σε δυσκολίες. Αυτή είναι υπηρεσία αγάπης».

«Αυτά τα προνόμια ανήκουν αποκλειστικά στους Οικουμενικούς Πατριάρχες. Ούτε οι προκάτοχοί μου ούτε εγώ τα έχουμε χρησιμοποιήσει ποτέ για να επιβάλλουμε τη θέληση ή την άποψή μας σε άλλες Εκκλησίες».

Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος όμως άλλαξε την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία κατά το πρότυπο του Πάπα, καθώς δεν θέλει απλώς «πρωτείο τιμής» (όπως του το αναγνωρίζουν όλοι οι Ορθόδοξοι μέχρι τώρα) αλλά «πρωτείο εξουσίας». Σημειώνει σχετικά ο ομότιμος καθηγητής Πατρολογίας Α.Π.Θ. πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης: «Δὲν θέλει (σ.σ. ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος) ἁπλῶς «πρωτεῖο τιμῆς», ὅπως τοῦ τὸ ἀναγνωρίζουν ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι μέχρι τώρα, ἀλλά «πρωτεῖο ἐξουσίας», διοικητικὸ πρωτεῖο. Ἐπιθυμεῖ νὰ εἶναι ὄχι «πρῶτος μεταξὺ ἴσων» (primus cum pares), ἀλλὰ «πρῶτος ἄνευ ἴσων» (primus sine paribus). Μὲ αὐτὸ τὸ νέο πρωτεῖο, τὴν νέα Ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου, ἐνεργεῖ καὶ ἐπεμβαίνει ὁ Βαρθολομαῖος σὲ ξένες δικαιοδοσίες, δημιουργεῖ νέα σχίσματα, ὅπως τὸ Οὐκρανικό, καταργεῖ αὐθαιρέτως ἄλλα σχίσματα, ὅπως τὸ Σκοπιανό, καὶ σέρνει τὸν χορὸ τῶν διώξεων ἐναντίον ὅσων ἀντιδροῦν στὴν κατεδάφιση τῶν Ὀρθοδόξων δογμάτων καὶ τῶν Ὀρθοδόξων θεσμῶν».

Αξιοσημείωτη είναι και η αναφορά του κ. Βαρθολομαίου στην εκλογή του σε Οικουμενικό Πατριάρχη το 1991, όπου υπογράμμισε πως όσα υποσχέθηκε τα έβγαλε εις πέρας. Βλέπουμε πράγματι πως από τον ενθρονιστήριο ακόμα λόγο του είχε αναδείξει τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως πνευματικού κέντρου της Ορθοδοξίας, ενώ είχε υπογραμμίσει και την ανάγκη για ενότητα μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών και προώθησε το διάλογο με αιρέσεις, ιδιαίτερα με την Παπική Εκκλησία, επιβεβαιώνοντας έτσι τα δύο προηγούμενα θέματα που αναλύθηκαν.

Όσον αφορά την «Αυτοκεφαλία» στην Ουκρανία, υπογράμμισε: «Ο στόχος μας είναι να ενώσουμε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες στην Ουκρανία – και αυτή του (σ.σ. κανονικού και διωκόμενου) Μητροπολίτη Ονούφριου, και αυτή του (σ.σ. σχισματικού αχειροτόνητου και διώκτη των Ορθοδόξων) Μητροπολίτη Επιφανίου – έτσι ώστε να ενωθούν όχι μόνο θεωρητικά, αλλά και στην καθημερινή ζωή. Να γίνουν πραγματικά μία τοπική Εκκλησία και να αναγνωριστούν από όλες τις άλλες αδελφές Ορθόδοξες Εκκλησίες».

Είναι δυνατόν να ενωθούν οι σχισματικοί υπό του αχειροτόνητου ψευδομητροπολίτη Επιφανίου (OCU) μετά της κανονικής Ουκρανικής Εκκλησίας υπό του Ονουφρίου (OUC);

Είναι δυνατόν οι σύγχρονοι αυτοί Διοκλητιανοί, οι διώκτες της Ορθοδοξίας, της ουνιτίζουσας ψευδοεκκλησίας της OCU να ενωθούν με την Ορθόδοξη UOC, την οποία ανελλιπώς διώκουν;

Στο τέλος της συνέντευξης δεν παραλήφθηκε να συζητηθεί και η συνεισφορά του στην οικολογία ως «Πράσινου Πατριάρχου». Ένα έχουμε να πούμε… «Οὐκ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει οἱ θεόφρονες παρὰ τὸν Κτίσαντα». Ο Βαρθολομαίος όμως δεν φαίνεται να είναι και ιδιαιτέρως θεόφρων, καθότι την κτίση λατρεύει και όχι τον Κτίσαντα.

Τον λόγο του έκλεισε με τις συνηθισμένες του αγαπολογίες: «Το Ευαγγέλιο είναι η ουσία της πίστης μας, και μέσα σε αυτό – η αγάπη. Αν ζούμε με αγάπη, δεν θα υπάρχει ανάγκη για αναθεματισμούς, πολέμους και καταστροφές. Αγάπη, αγάπη, αγάπη. Αλληλούια».

Ευχόμαστε να μετανοήσει εμπράκτως και να αποκηρύξει τις μυριάδες πλάνες του, και ο ίδιος ο Πατριάρχης και όσοι τον ακολουθούν, ώστε να μην απωλεσθούν όλες αυτές οι δυσαρίθμητες ψυχές…

• [1] https://www.youtube.com
• [2] https://eeod.gr
• [3] https://www.impantokratoros.gr
• [4] https://katanixi.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI