του Αγαθόνικου

Πολλά λέγονται ότι το παιχνίδι είναι και σήμερα στημένο όπως και τότε…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Ζούμε μέρες περίεργες. Κάηκε η πρωτεύουσα, δύο νομοί της χώρας έγιναν στάχτη και όλα καλά, καμία παραίτηση, κανένας υπεύθυνος και ο κ. Χαρδαλιάς επιβραβεύεται και γίνεται υπουργός για να εφαρμόσει στο Υπουργείο Άμυνας το λαμπρό στρατηγικό σχέδιο της εκκένωσης που τόση επιτυχία είχε στις πυρκαγιές.

Αυτό το “εκκενώστε” μου θύμισε μια παλιά ιστορία. Στο οικογενειακό μας πάνθεον ξεχωριστή θέση έχει ο συγχωρεμένος θείος Γ. Άνδρας εξαιρετικού ήθους, λαμπρός επιστήμονας, με πλούσια κοινωνική προσφορά. Μα πάνω από όλα ένας από τους λίγους που είχαν την τιμή να σταθούν απέναντι στους Τούρκους το καλοκαίρι του 74 ως Κύπριος καταδρομέας της 32ης Μοίρα Καταδρομών.

Ενώ το εθνικό ζήτημα συνεχώς τροφοδοτούσε τις συζητήσεις μας, ποτέ δεν μιλούσε για τον πόλεμο. Οι βετεράνοι δεν μιλάνε. Οι εμπειρίες του πολέμου σε στοιχειώνουν. Μόνο μία φορά άνοιξε την καρδιά του και μου εξιστόρησε με λεπτομέρεια την προσωπική του περιπέτεια. Πραξικόπημα. Εισβολή. Μάχες στον Άγιο Ιλαρίωνα. Εκ θαύματος σωτηρία από τον θάνατο και την αιχμαλωσία. Νέες αψιμαχίες. Κερύνεια. Δεύτερος Αττίλας.

Τότε δεν γνώριζα πολλά, ώστε να συνδέσω την προσωπική μαρτυρία του θείου μου με τα ιστορικά γεγονότα. Πολλές από τις λεπτομέρειες της ιστορίας του χάθηκαν από τη μνήμη μου. Εκείνο που θα μου μείνει για πάντα ανεξίτηλο ήταν οι σπίθες που πετούσαν τα μάτια του, όταν μιλούσε για το ηθικό το δικό του και των συναδέλφων του, για την θέλησή τους να πεθάνουν για την νίκη, για την πατρίδα. Τραγουδώντας πήγαιναν στη μάχη, σίγουροι ότι θα ρίξουν τους Τούρκους στη θάλασσα.

“Ήμασταν 18 χρονών παιδιά, έλεγε. Όταν έπεσε η πρώτη βόμβα στο στρατόπεδο από τα τουρκικά αεροπλάνα, εμείς ήμασταν με τα κοντά παντελόνια στους κοιτώνες. Αμέριμνοι. Κανείς δεν μας ειδοποίησε. Και όμως, όταν συνειδητοποιήσαμε ότι ήρθαν οι Τούρκοι, είχαμε τέτοιο ηθικό που θα τους ρίχναμε με τα χέρια στη θάλασσα. Να τους φάμε ζωντανούς. Το ίδιο βράδυ ξεκίνησαν οι επιχειρήσεις. Όπου τους πολεμήσαμε εμείς, η μονάδα μου, τους νικήσαμε. Έπειτα από τις πρώτες δύο μέρες, μετά την πρώτη εκεχειρία, ένα πράγμα ακούγαμε ως διαταγή. Υποχωρήστε. Υποχωρήστε. Φεύγαμε, έρχονταν οι κυανόκρανοι. Έπειτα οι Τούρκοι. “Υποχωρήστε… υποχωρήστε….” Όπως δεν θα ξεχάσω τον ενθουσιασμό του για την νίκη, έτσι δεν θα ξεχάσω ποτέ και την θλίψη του, τον πόνο και τον θυμό του για εκείνο το “υποχωρήστε”. Τον στοίχειωνε μέχρι που έκλεισε τα μάτια του.

Κοντεύουν να περάσουν 50 χρόνια από εκείνο το καλοκαίρι. Εκείνο το “υποχωρήστε” έγινε “εκκενώστε”. Θα πει κανείς, “τί λές άνθρωπέ μας, ήθελες να μην γίνουν οι εκκενώσεις; Να γίνει ό,τι έγινε στο Μάτι; Να καούν οι άνθρωποι ζωντανοί;” Όχι βέβαια. Η εκκένωση μιας περιοχής από τον άμαχο πληθυσμό είναι εκ των ων ουκ άνευ. Είναι η βάση για να ξεκινήσει η μάχη. Και η μάχη και τότε και τώρα και αύριο και πάντοτε είναι αναγκαίο να δίνεται. Και δόθηκε από τους πυροσβέστες, επαγγελματίες και εθελοντές. Αλλά σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες σε επίπεδο κεντρικό δόθηκε όπως το 74, άλλα αντί άλλων και κανείς υπεύθυνος…

Ό,τι σώθηκε σε Εύβοια και Ηλεία σώθηκε από το ελληνικό φιλότιμο και την πρωτοβουλία. Όπου οι άρρενες κάτοικοι των χωριών έμειναν στον τόπο τους για να τον διαφεντέψουν, έσωσαν τα σπίτια τους έστω και με υποτυπώδη μέσα. Ενώ σε όσα χωριά έφυγαν, εκείνο το “εκκενώστε” θα τους στοιχειώνει για μια ζωή, όπως στοίχειωνε και τον θείο μου το “υποχωρήστε”.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος πως οι αναλογίες είναι άστοχες. Τότε ήταν πόλεμος, τώρα ειρήνη. Όμως, ας υποθέσουμε ότι η Τουρκική Αεροπορία είναι ελεύθερη για δύο ώρες να κάνει βόλτες πάνω από την ηπειρωτική χώρα. Θα επέλεγε σίγουρα στόχους υψηλής στρατηγικής σημασίας, δημόσια κτίρια, αεροδρόμια, λιμάνια, εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και οι συνέπειες του βομβαρδισμού θα επηρέαζαν όλη την Ελλάδα. Αλλά αμφιβάλλω αν σε απόλυτους αριθμούς κατεστραμμένης δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, θα μπορούσε να προκαλέσει τόση ζημία όση προκάλεσαν οι πυρκαγιές του φετινού καλοκαιριού.

Ζήσαμε έναν πόλεμο και τον χάσαμε, γιατί, όπως και τότε στην Κύπρο, δεν προετοιμαστήκαμε γι’ αυτόν. Το μόνο σχέδιό μας ήταν η εκκένωση και το εναλλακτικό σχέδιο η επίρριψη της ευθύνης στους προηγούμενους, στην κλιματική αλλαγή, στον στρατηγό άνεμο, στους… εξωγήινους. Πολλά λέγονται ότι το παιχνίδι είναι και σήμερα στημένο όπως και τότε. Ο φάκελος της Κύπρου έμεινε κλειστός και πάνω από αυτών σωρεύτηκαν άπειροι άλλοι κλειστοί φάκελοι που το πιθανότερο είναι να ανοιχθούν στην Δευτέρα Παρουσία και θα στείλουν πολλούς στην κόλαση. Η επί γης δικαιοσύνη αδυνατεί να ασχοληθεί.

Ένα είναι σίγουρο, για πολλούς και διάφορους λόγους που δεν είναι της παρούσης, ότι τα δυσάρεστα σε εθνικό επίπεδο αντί να μειώνονται θα αυξάνονται. Με την ψυχολογία του εκκενώστε και του υποχωρήστε θα κλαίμε πάνω από ερείπια, χωρίς τουλάχιστον την ήσυχη συνείδηση ότι κάναμε ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό. Τουλάχιστον ο θείος Γ. έφυγε με ήσυχη τη συνείδησή του. Αιωνία του η μνήμη.

Υ.Γ. 1 Προτείνω του χρόνου η Αξιότιμη κ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας να καλέσει στο Προεδρικό κατά την ημέρα εορτασμού της Δημοκρατίας τον ντελιβερά που μοίραζε κρύο νερό στους πυροσβέστες, τους εθελοντές δασοπυροσβέστες, τα παλικάρια που έσωσαν τα χωριά τους στην Εύβοια, τους πυροσβέστες που διέπρεψαν στην μάχη, την οικογένεια του εθελοντή που έχασε την ζωή του. Οι ακτιβιστές και οι ακτιβίστριες το είδαν φέτος το προεδρικό, ας πάει και κανένας άλλος…

Υ.Γ. 2 Τον καιρό που υπηρέτησα την θητεία μου στην Εθνική Φρουρά, άκουγα ιστορίες για έναν αξιωματικό που παράκουσε τις διαταγές να εγκαταλείψει τη πόλη του Πύργου Τυλληρίας στον δεύτερο Αττίλα. Έμεινε με δεκαέξι έφεδρους στρατιώτες. Δεκαέξι. Όταν έφτασε αμέριμνος ο Τουρκικός στρατός να καταλάβει την αφύλακτη πόλη, σταμάτησε προ αυτής λόγω της παρουσίας των λίγων τρελών. Εκεί ακόμα βρίσκεται η πράσινη γραμμή και η πόλη του Πύργου είναι ακόμα ελεύθερη. Από εκεί αρχίζουν τα κατεχόμενα.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra