Άρθρο της Ελένης Καμπούρη
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Και όταν ποτίζεται ο πατέρας και η μητέρα, που είστενε η ρίζα των παιδιών, με νηστείες, προσευχές, ελεημοσύνες, με καλά έργα, φυλάγει ο Θεός τα παιδιά σας…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Ζούμε χρόνια φρικτά. Χρόνια καταστροφικά. Χρόνια αντίχριστα και ιδιαιτέρως υποκριτικά. Χρόνια που ιδιαιτέρως τα παιδιά στοχοποιούνται από τις σκοτεινές δυνάμεις, που δε διστάζει κανείς να τα σκοτώσει, να τα βιάσει, να τα καταστρέψει.

Ζούμε στον αιώνα της απόλυτης υποκρισίας. Ενώ ζούμε σε μια κοινωνία που η πολιτεία  –  δυστυχώς ενίοτε και οι εκκλησιαστικοί θεσμοί – όλοι, ένα σύνολο ανθρώπων και θεσμών, μάχονται για τα δικαιώματα ανθρώπων, ζώων, του περιβάλλοντος και για οτιδήποτε άλλο μπορούμε να φανταστούμε, αδιαφορούμε ουσιαστικά για τα πραγματικά δικαιώματα του παιδιού. Είμαστε ανίκανοι να προστατέψουμε τα παιδιά μας. 

Ανίκανοι ή αδιάφοροι; Τα σκοτώνουμε, τα βιάζουμε σωματικά και ψυχικά, ψηφίζονται νόμοι που νομιμοποιούν συχνά-πυκνά την αμαρτία (αλλαγή φύλου, σύμφωνο συμβίωσης, αμβλώσεις), τα φιμώνουμε, τα τρομοκρατούμε, τα φοβίζουμε, τα εκβιάζουμε υγειονομικώ τω τρόπω, γεμίζουμε με κούφιες και άχρηστες γνώσεις το μυαλό τους και τη ζωή τους και το χειρότερο απ’ όλα οι ίδιοι οι γονείς πείθονται  και συναινούν σε όλη αυτή την παράνοια.

Χρησιμοποιούνται επιχειρήματα για να πείσουν τους ανυποψίαστους και καλύτερα τους αδιάφορους και ακατήχητους γονείς να συνεργαστούν έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένας “ανθρώπινος πολιτισμός” ο οποίος μόνο ανθρώπινος δεν είναι. Αφού πρώτα κατάφεραν να δημιουργήσουν μία ολοκαίνουργια γενιά γονέων και κηδεμόνων αδιάφορων, υλιστών και άθεων ή καλύτερα “βολικά θρησκευόμενων”, πέτυχαν αυτό που ήθελαν. Να δημιουργηθεί και μία νέα γενιά παιδιών και εφήβων η  οποία έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που πρεσβεύει η ΝΤΠ. 

Η πνευματική αδιαφορία έχει κυριαρχήσει παντού και επισκιάζει σαν σύννεφο τα πάντα. Αυτό, εκτός από κακούς χριστιανούς, μας έχει μετατρέψει και σε πολύ κακούς ανθρώπους. Χωρίς αγάπη, χωρίς αισθήματα, υλιστές, πνευματικά τυφλούς και προκλητικά αδιάφορους. Η υποκρισία μας χτυπάει κόκκινο. Κανιβαλίζουμε τους δολοφόνους μικρών παιδιών, αλλά ξεχνάμε πως εμείς είμαστε αυτές που τα σκοτώνουμε πρώτες μέσα στα σπλάχνα μας, με τη δικαιολογία που χαϊδεύει τη συνείδησή μας ότι δήθεν ακόμη δεν έχουν ζωή, επειδή είναι αγέννητα. Αναμασάμε το επιχείρημα “της αυτοδιάθεσης του σώματός μας”, για να σκοτώνουμε ελαφρά τη καρδία τον άνθρωπο ολοζώντανο μέσα στο σώμα μας, το ίδιο το παιδί μας.

Ανησυχούμε για τα παιδιά μας μήπως μπλέξουν με κακές παρέες ή κακοποιηθούν από άγνωστους ενήλικες, αλλά εμείς τους επιτρέπουμε να σερφάρουν στο διαδίκτυο απροϋπόθετα και από πολύ νωρίς. Σχεδόν από την νηπιακή ηλικία. Η ίδια η Πολιτεία τα εθίζει στη χρήση του υπολογιστή από την άγουρη ηλικία του νηπιαγωγείου και των πρώτων τάξεων του δημοτικού.

Ενοχλούμαστε που γίνονται φιλάρεσκα, αλλά δικό μας είναι το τραγικό λάθος να τα ντύνουμε σαν μοντέλα από πολύ μικρά και να τους αγοράζουμε ρούχα, παπούτσια, καλλυντικά και διάφορα αξεσουάρ που τρέφουν την ματαιοδοξία τους και κυρίως που είναι ασυμβίβαστα με την ηλικία τους.

Πέφτουμε από τα σύννεφα, όταν μαθαίνουμε για μία νέα δολοφονία νεαρής κοπέλας από κάποιο φίλο ή εραστή της, αλλά εμείς είμαστε που μεγαλώνουμε αυτά τα αγόρια. Παιδιά χωρίς όρια και συζήτηση, έφηβοι χωρίς καθοδήγηση και κατανόηση, άντρες χωρίς αγάπη και σεβασμό.

Μας ενοχλεί, όταν η Πολιτεία επιτρέπει στα δεκαπεντάχρονα την εγχείρηση αλλαγής φύλου. Μας ενοχλεί, όταν βλέπουμε το γειτονόπουλο να παραπαίει στα δίχτυα της ομοφυλοφιλίας, αλλά εμείς δίνουμε την άδεια στο αγόρι μας να φορέσει φούστα στο σχολείο  και εναντιωνόμαστε στον καθηγητή που του δείχνει το δρόμο στη φυσιολογική κανονικότητα. Γιατί  νομίζουμε ότι καταπιέζει δήθεν τον ψυχισμό του. 

Ας συνέλθουμε και ας σκεφτούμε λίγο πως δε φτάνει  να παρέχουμε στα παιδιά μας τα υλικά αγαθά, φαγητό, τα καλύτερα ρούχα, τις σπουδές που ονειρεύονται αυτά ή εμείς και τα smartphone που επιθυμούν. Αν νοιαζόμαστε μόνο γι’ αυτά, τότε διαπράττουμε πνευματικό φόνο. Η πνευματική μας αδιαφορία και ραθυμία τα οδηγεί σε ένα θάνατο που καθημερινά αλλάζει μορφή. Τα ίδια τα παιδιά, ως ενήλικες προσωπικότητες πλέον, πολλές φορές έχουμε δει να κατηγορούν τους γονείς τους για τη χαμηλής ποιότητας πνευματική τροφή που τους παρείχαν. 

Τεράστια, λοιπόν, σήμερα τα προβλήματα και δυσεπίλυτα, που αφορούν το μεγάλωμα, τη διαπαιδαγώγηση και την προστασία των παιδιών, όταν βρίσκεσαι στο χάος μιας κοινωνίας που ζει μέσα στο βούρκο και συνεχώς πάει από το κακό στο χειρότερο…  

Όσοι είχαν την καλώς εννοούμενη αγωνία και φωτίστηκαν και κατάλαβαν πού μας πάει ο “δήθεν” πολιτισμός μας και αναζήτησαν από νωρίς και βρήκαν ορθόδοξο πνευματικό, πετραχήλι να ακουμπήσουν τα προβλήματά τους, τις ανασφάλειες, τις αναζητήσεις τους και φυσικά τα λάθη και τις πτώσεις τους, όρθωσαν πνευματικό ανάστημα και είδαν την ζωή αλλιώς. Από μία οπτική γωνία την οποία ούτε καν πίστευαν ότι υπάρχει. Όσο για τα υπόλοιπα παιδιά που γαλουχούνται στο πνεύμα του υλισμού, της αθεΐας, της αδιαφορίας, μόνο ο Κύριος ξέρει τι είναι ικανά να πράξουν ή ποιο δρόμο θα ακολουθήσουν.

Ο αγώνας του γονιού είναι μεγάλος και στενή και τεθλιμμένη η οδός…

Και μην βιαστεί να χαρακτηρίσει κάποιος ως αποτυχημένους τους γονείς που μεγαλώνουν παιδιά που παρέκκλιναν στην πορεία, ενώ οι ίδιοι βρίσκονται στο πετραχήλι του πνευματικού και κάνουν πνευματικό αγώνα. Αυτό αποτελεί κακεντρεχές σχόλιο και άκρως ρατσιστικό. Δεν φταίει πάντα ο γονιός ή ο κηδεμόνας για τον άσχημο δρόμο που παίρνει το παιδί του. Κακός γονιός θα χαρακτηριστεί ο αδιάφορος και αυτός που το ωθεί ή συναινεί στην κατηφόρα του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πατέρας της παραβολής του Ασώτου. Το παιδί διάλεξε το λάθος δρόμο, αλλά ο γονιός ήταν εκεί και το νουθετούσε, περιμένοντας την επιστροφή του. Ο τρόπος που διαχειριζόμαστε την πτώση είναι το ζητούμενο και όχι τόσο η ίδια η πτώση.

Ανθρωπίνως, λοιπόν, οφείλουμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με νουθεσία Κυρίου βάζοντας τη δική μας προσπάθεια και καλή προαίρεση και ο Χριστός αναλαμβάνει τα υπόλοιπα. Ο Κύριος δε μας υποσχέθηκε ένα δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα, αν αποφασίσουμε να Τον ακολουθήσουμε. Απλώς μας είπε ότι ακολουθώντας Τον δεν θα είμαστε μόνοι μας μπροστά στα προβλήματα που ήθελαν προκύψει. Ο τρόπος που θα πολεμήσουμε στη μάχη που θα προκύψει θα είναι αυτό που θα καθορίσει την πορεία μας προς την σωτηρία μας. Το πώς θα διαχειριστούμε την ανατροφή των παιδιών μας είναι κι αυτό μέρος της προσωπικής μας μάχης.

Ο φόνος, ο βιασμός, η κακοποίηση και η αδιαφορία προς ένα παιδί μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους. Είτε από άλλους είτε από εμάς. Ο διάβολος είναι μαέστρος σε αυτό. Τυφλοπάνι και φονικά όργανα πουλάει και μάλιστα τα δίνει δωρεάν. Πώς θα μας ξεγελάσει και θα μας πείσει ότι αυτό που κάνουμε είναι το σωστό; Χαρίζοντάς μας απλόχερα τα όπλα του. Γι αυτό το λόγο χρειάζονται οι ορθόδοξοι παραδοσιακοί πνευματικοί οδηγοί. Για να μας δείχνουν τον δρόμο για τον Παράδεισο. Την πυξίδα τους χρειαζόμαστε που είναι η ανόθευτη πίστη τους και η ζωή των Αγίων Πατέρων. Ούτε οι θολολόγοι μας χρειάζονται ούτε οι νεωτεριστές. Τον Χριστό και τους Αγίους Του έχουμε ανάγκη!

Μακριά από εμάς η υποκρισία και η σοβαροφάνεια. Αυτά βλάπτουν σοβαρά την ψυχική μας υγεία, όπως επίσης και την ζωή των οικείων μας και των συνανθρώπων μας. Τα παιδιά μας και τα μάτια μας, αν θέλουμε να δούμε Θεού πρόσωπο. Η προσωπική μας πορεία είναι αυτή που θα βελτιώσει ή θα καταστρέψει τα πάντα γύρω μας.

Έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στους χριστιανούς κάθε τόπου όπου πήγαινε να διδάξει: 

“Ένα δένδρο ωσάν το κόψης, ευθύς ξεραίνονται τα κλαριά· αμή ωσάν ποτίζης την ρίζαν, στέκονται δροσερά τα κλωνάρια. Ομοίως είστενε και οι γονείς, ωσάν το δένδρον. Και όταν ποτίζεται ο πατέρας και η μητέρα, που είστενε η ρίζα των παιδιών, με νηστείες, προσευχές, ελεημοσύνες, με καλά έργα, φυλάγει ο Θεός τα παιδιά σας· ωσάν ξηραίνεστε οι γονείς με τις αμαρτίες, θανατώνει ο Θεός τα παιδιά σας και σας βάνει εις την κόλασιν μαζί τους.
Είναι μια μηλιά και κάνει ξινά μήλα. Εμείς τώρα τι πρέπει, να κατηγορούμεν τη μηλιά ή τα μήλα;

– Τη μηλιά.

Λοιπόν κάμνετε καλά εσείς οι γονείς, οπού είστενε η μηλιά, να γίνωνται και τα μήλα γλυκά.

Από τον καιρόν εκείνον, οπού έκαμεν ο Θεός τον κόσμον, είχανε περάσει τρεις ήμισυ χιλιάδες χρόνοι, οπού δεν είχε πεθάνει παιδίον πρωτύτερα από τον πατέρα.

Εις τον καιρόν εκείνον ήτον ένας άνθρωπος, το όνομά του Θάρας. Έβαλε τον διάβολον εις την καρδίαν του και έβγαλεν είδωλα να προσκυνούν διά Θεόν οι άνθρωποι.

Και από τότε άρχισαν και αποθαίνουν τα παιδιά πρωτύτερα από τους γονείς, καθώς και τώρα από τις αμαρτίες των γονέων θανατώνει ο Θεός τα παιδιά σας.”

Κάθε συμπεριφορά έχει πνευματικό υπόβαθρο. Ας θυμόμαστε τα λόγια του Πατροκοσμά, ο οποίος με τις διδαχές του ενίσχυσε και ανέστησε το υπόδουλο Γένος μας σε πολύ δύσκολα χρόνια. Ας έχουμε τους λόγους του στην καρδιά μας και σήμερα, που ζούμε σε παρόμοια και δυσκολότερα χρόνια, και να αγωνιζόμαστε με την ευχή απλανούς πνευματικού οδηγού. “Και άμποτες ο Κύριος να ευσπλαχνισθή, να συγχωρήση και τα αμαρτήματά μας και να μας αξιώση και να περάσωμεν και εδώ καλά, και να πηγαίνωμεν και εις τον παράδεισον να δοξάζωμεν την Παναγίαν Τριάδα*” Αμήν!

* Οι Διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού – Ζ΄

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra