Άρθρο της Κωνσταντίνα Κοσμίδου
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Να ζεις από δω τον παράδεισο!

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Απόλαυσε τη διαδικασία, πάλεψε έως τέλους και ονειρέψου το αύριο!
Από μια πρώην υποψήφια… και νυν τελειόφοιτη φοιτήτρια.

Απόγευμα του Μαΐου, και ενώ η λήξη των σπουδών πλησιάζει απειλητικά, χάθηκα στη σκέψη που βρισκόμουν τέτοιο καιρό λίγα χρόνια πριν..
Πραγματικά μετά βίας θυμόμουν, φίλοι μου!! Ένα τόσο σημαντικό (για τότε) γεγονός πώς ξεθώριασε από τη μνήμη μου τόσο γρήγορα…
Κοντά στις πανελλαδικές εξετάσεις τα συναισθήματα μου ήταν κοινώς κουβάρι!

Από τη μια ανασφάλεια, φόβος για την άγνωστη αυτή διαδικασία, απογοήτευση, καθώς ο χρόνος τελείωνε και η προσπάθεια δεν ένιωθα πως ήταν αρκετή, και φυσικά από την άλλη η γλυκιά ανυπομονησία για το τέλος της όλης διαδικασίας και την επερχόμενη φοιτητική ζωή!

Δεν θυμάμαι ποιο από αυτά επικρατούσε, είχα χάσει τον εαυτό μου πραγματικά ή – αν σας φαίνεται σωστότερο – μάλλον δεν τον είχα βρει..

Θέλεις η πίεση του φροντιστήριου (ευτυχώς οι γονείς μου ήταν δίπλα μου και τους ευχαριστώ πραγματικά), θέλεις οι προσωπικές μου φοβίες, ανασφάλειες και υποθέσεις για το αποτέλεσμα, θέλεις οι εντελώς μπερδεμένες σκέψεις μου ανάμεσα στο τι θέλω να γίνω, όταν μεγαλώσω, στο τι θα μου προσφέρει χρήματα και τι είναι κοινωνικά αποδεκτό… Νομίζω ήταν αρκετά για να μου προκαλούν το αίσθημα παραίτησης και απέχθειας.. Κανείς δε μας μαθαίνει τι σημαίνει ενηλικίωση, τι σημαίνει ωριμότητα. Ξαφνικά το κοντέρ δείχνει δεκαοχτώ, οι ευθύνες σιγά σιγά αλλάζουν κι εκεί που νιώθεις υπολογίσιμη δύναμη στην κοινωνία…, έρχεται η ζωή να στο καταρρίψει απότομα!

Σε αυτό το σημείο να πω πως κατάφυγιό μου ήταν η πίστη και αγάπη μου προς τον Θεό μας! Φυσικά μέσα από την σχέση μου με τον πνευματικό μου, που δε θα σας κρύψω ότι την χρονιά εκείνη απομακρύνθηκα..

Δεν ξέρω αν εσείς πιστεύετε – κανείς δεν σας αναγκάζει πάντως -, εμένα με ηρεμούσε απλώς να σκεφτώ ότι δεν παλεύω μόνη μου, αλλά κάποιος από εκεί ψηλά με βοηθούσε! Πολύ απλουστευμένα σας το παρουσιάζω, αλλά η όλη διαδικασία δίχως την βοήθεια του Θεού, μπορεί να σε τρελάνει..

Όντως περάσατε μια χρόνια δύσκολη μέχρι τώρα. Μη μειώνετε τον κόπο σας. Σκέψου πόσες χιλιάδες λέξεις έχεις διαβάσει, πόσες ασκήσεις έχεις λύσει, πόσα λάθη έκανες και πόσα πολλά κατάφερες, χωρίς να ακούσεις ούτε ένα μπράβο… Και όμως! Σου αξίζει ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ!!!!!

Αξίζεις να ανταμειφθείς για το κάθε λεπτό που προσπάθησες, φίλε/φίλη μου!

Μην τους χαρίσεις τίποτα, είσαι πολύ πιο δυνατός/η απ’ ότι πιστεύεις! Στο εγγυώμαι!

Αυτή ήταν και η συμβουλή του μπαμπά μου, πριν δώσω αυτό τον αγώνα, και μαντέψτε κάθε φορά που βρίσκομαι σε αντίστοιχη διαδικασία, μου δίνει την ίδια συμβουλή..

Εκεί έξω σε περιμένει μια γεμάτη ζωή με ευκολίες, δυσκολίες και πολλές ευκαιρίες!

Σίγουρα δε σε καθορίζουν ως άτομο κάποιες χιλιάδες μόρια που θα γράψεις, αλλά είναι μια πρώτη διαδικασία που σε προετοιμάζει για την ενήλικη ζωή.

Διαμορφώνει χαρακτήρα και εξελίσσεται ο κάθε άνθρωπος μέσα από κάθε παρόμοια διαδικασία, αλλιώς μένουμε στάσιμοι!

Η “επιτυχία” είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό στην κοσμική ζωή και δε φέρνει πάντα την ευτυχία!

Ο Άγιος Γέροντας Αγαθώνας μας δίδαξε: «Η Ορθοδοξία βιώνεται να ψηλαφείς, να ζεις, να είσαι ήρεμος, γεμάτος, καλυμμένος, αναπαυμένος, χαρούμενος ευτυχισμένος να ζεις από δω τον παράδεισο!»

Απόλαυσε τη διαδικασία, πάλεψε έως τέλους και ονειρέψου το αύριο!

Υ.Γ. Πριν από κάθε μάθημα, ο Άγιος πνευματικός μας, μακαριστός π. Νικόλας Μανώλης, συμβούλευε να λέμε από μέσα μας το «Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε.. »

Υ.Γ.2 Μια προσωπική μου εμπειρία…

Την ημέρα που έδινα το μάθημα της Φυσικής, μάθημα κατεύθυνσης, φτάνοντας στο τελευταίο θέμα και δυσκολότερο για όσους δεν γνωρίζουν, είχα πελαγώσει.. Δεν μπορούσα ούτε να ξεκινήσω την άσκηση, δεν καταλάβαινα τι ήταν αυτό που διάβαζα. Μπροστά μου υπήρχε στην αίθουσα μια εικόνα της Παναγίας, σήκωσα το κεφάλι μου και παρακάλεσα να με βοηθήσει με δάκρυα στα μάτια.. Ξεκίνησα να γράφω, χωρίς να θυμάμαι αν είναι σωστά ή λανθασμένα. Ο χρόνος σχεδόν τελείωνε… Όμως αυτό που βίωσα την στιγμή εκείνη ήταν τόσο έντονο!!! Ίσως η μόνη ανάμνηση τώρα, πέντε χρόνια μετά από την όλη διαδικασία.. Ήταν για μένα η απόδειξη πως, όταν κάνεις χώρο στον Θεό να έρθει στη ζωή σου, όλα είναι τόσο διαφορετικά και έξω από την ανθρώπινη λογική..

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra