του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη, Contributor Editor
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Ο Επιτάφιος του Κυρίου δεν είναι βολικός τοίχος για αναγραφή κοινωνικών μηνυμάτων…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Η είδηση για το συγκινητικό συμβολισμό που επιλέχθηκε στο στολισμό του Επιταφίου στην Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος Φόδελε στον Νομό Ηρακλείου έκανε το γύρο του κόσμου την Μεγάλη Παρασκευή.

Με ανάρτηση στο προσωπικό του προφίλ στο facebook ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής π.Παντελεήμων Μούγκουρος εξηγεί το σκεπτικό του:

“Ο φετινός Επιτάφιος της Ιεράς Μονής μας κεντημένος με χιλιάδες χάντρες και καρφίτσες !
Θα τα πω ΟΛΑ στον Θεό…
Μεγάλη Παρασκευή και φέτος και μάλιστα 1989 χρόνια από τότε που συντελέστηκε το αποτρόπαιο έγκλημα του πρωτότοκου Ισραήλ ως λαού – Υιού του Θεού. Παρόλα αυτά τι κι αν περνούν οι χιλιετηρίδες , η ανθρωπότητα Χριστιανική και μη συνεχίζει να διαπράττει ειδεχθή και αποτρόπαια εγκλήματα κατά του Θεού και του αγαπημένου του πλάσματος του ανθρώπου.

Δεν αρνήθηκε και δεν εγκατέλειψε τον Θεό μόνο ο Ισράηλ, αλλά διαχρονικά ο κάθε άνθρωπος με τις πράξεις του συνεχίζει να εγκαταλείπει και να αρνείται τον πραγματικό Θεό της Αγάπης και του ελέους. Ο άνθρωπος αφού αρνείται τον αληθινό Θεό τον κενώσαντα εαυτόν και μορφή δούλου λαβόντα δια την του κόσμου σωτηρία, φτιάχνει άλλους ψεύτικους και εφήμερους Θεούς τους οποίους προσκυνά και λατρεύει όπως είναι το κέρδος, το συμφέρον, τα υλικά αγαθά, η ικανοποίηση του εγώ μέσω χαμερπών παθών και επιθυμιών, σαρκικών και ιδιοτελών δείχνοντας αναίσχυντα την εγωπαθή και εγωκεντρική εικονα του τόσο διαφορετική αλήθεια από αυτή που έδειξε ο Θεός μας Ιησούς Χριστός. Στην ουσία ο Χριστός ζητάει από εμάς να αλλάξουμε τα έργα της αρνήσεως και του εγώ μας .

Αυτά τα έργα αποτυπώνονται στο φετινό στολισμό του κουβουκλίου του Επιταφίου της Μονής μας όπως είναι επεκτατικοί πόλεμοι, σκλαβοπάζαρα, εκτοπίσεις πληθυσμών, γενοκτονίες, κακοποιήσεις και εκμεταλλεύσεις γυναικών και αθώων παιδιών.

Έως ποτέ ανέξομαι υμάς γενεά άπιστος και διεφθαρμένη, μας λέγει ο Κύριος. Αναρωτηθήκαμε αν αυτό το ερώτημα απευθύνεται και σε εμάς για τυχόν έμμεση ή άμεση συμμετοχή μας ή ακόμη και ανοχή μας στα παραπάνω εγκλήματα;

Ο Χριστός από το ύψος του Σταυρού Του αλλά και ως άπνους νεκρός στον επιτάφιο αναμένει ακόμα σημερα όχι απλά να τόνομα προσκυνήσουμε ευσεβιστικά και εθιμοτυπικά αλλά να κοιτάξουμε με ορθάνοιχτα μάτια την Εικόνα Του ως σταυρωμένης Αγάπης, Θυσίας και απείρου ελέους, παίρνοντας επιτέλους την απόφαση να αναθεωρήσουμε ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί τον τρόπο της ζωής μας υιοθετώντας τον τρόπο του Χριστού που είναι ΑΓΑΠΗ, ΣΥΓΓΝΩΜΗ, ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ, ΜΕΤΑΝΟΙΑ και να γίνουμε σαν τα χιλιάδες θύματα αθώα παιδιά στις καρδιές μας, γιατί τότε μόνο θα έχουμε θέση μαζί Του!

Καλή Ανάσταση! 

Η Ελληνική υπερβολή δεν είναι σημερινό φαινόμενο. 

Διαβάζουμε σχετικό ρεπορτάζ του 2015

“Τα τελευταία χρόνια ο στολισμός του Επιταφίου του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Βασιλείου Τρίπολης γίνεται είδηση σε όλη την Ελλάδα. Για να στολιστεί ο Επιτάφιος το 2015 απαιτήθηκαν δύο μήνες εθελοντικής δουλειάς και 120 χιλιάδες πέρλες, επομένως για το 2016 απαιτείται ο διπλάσιος κόπος, αφού, όπως ανακοίνωσε ο ιερέας, φέτος ο Επιτάφιος θα στολιστεί με 550.000 πέρλες! Ἡ φετινή βασική σύνθεση τοῦ Ἐπιταφίου ἀποτελεῖται ἀπό τέσσερις παραστάσεις πελεκάνων: «Ὥσπερ Πελεκάν τετρωμένος τήν πλευράν Σου, Λόγε». Οἱ τέσσερις πελεκάνοι, στέκουν ἐπιβλητικά στίς τέσσερις παραστάδες τοῦ Ἐπιταφίου, ζωογονώντας μέ τό αἷμα τους, τούς μικρούς πληγωμένους νεοσσούς τους, προσφέροντας, ὅπως ὁ Χριστός μας, τό αἷμα τους: «σούς θανόντας παῖδας ἐζώωσας, ἐπιστάξας ζωτικούς αὐτοῖς κρουνούς». Τά κεντρικά σημεῖα τοῦ Ἐπιταφίου ἔχουν κοσμηθεῖ μέ τήν ἐπιγραφή κεντημένη μέ πέρλες, ἡ ὁποία ἀναγράφει, «Ὥσπερ  Πελεκάν», στό κόκκινο χρῶμα τοῦ αἵματος.”

Αξιοποίηση μεγάλων τελετουργιών ταφής στον θρησκευτικό τουρισμό: η περίπτωση του Επιταφίου 

Επανερχόμαστε τώρα στην περίπτωση της ΙΜ Αγίου Παντελεήμονος στο Φόδελε Ηρακλείου. 
Εκεί ο στολισμός με χάντρες κάθε χρόνο έχει λάβει διαστάσεις τουριστικής ατραξιόν. 
Αν και φαίνεται καλοπροαίρετος ο ηγούμενος, ήδη διατηρεί και έναν αξιόλογο ζωολογικό κήπο, αλλά έχει και τη στήριξη της περιφέρειας για έργα αναστήλωσης, καθώς έπληξαν τη Μονή οι θεομηνίες των περασμένων ετών, μας δίδει την εντύπωση πως μεριμνά και τυρβάζει περί πολλά, ενός δε εστί χρεία…. 

Παραθέτουμε κάποια ενημερωτικά σχετικά με την περίπτωση του Επιταφίου ως Τουριστική ατραξιόν:

“Η πιθανότητα ανάπτυξης της τελετουργίας του Επιταφίου σε τουριστικό δρώμενο είναι ιδιαίτερα ελκυστική, καθώς απευθύνεται τόσο σε Έλληνες όσο και σε ξένους Χριστιανούς Ορθόδοξους αλλά και Καθολικούς, ενώ η σύνδεση του Επιταφίου με τοπικά δρώμενα που συνοδεύουν την τελετουργία τον καθιστά ελκυστικό τουριστικό γεγονός και για επισκέπτες που δεν ανήκουν στο Χριστιανικό δόγμα. Η προοπτική ανάπτυξης της τελετουργίας της κηδείας, ειδικότερα του Επιταφίου, στα πλαίσια του θρησκευτικού τουρισμού, μπορεί να βασιστεί εν πρώτοις σε γενικές προϋποθέσεις, όπως η υφιστάμενη, ιδιαίτερα ευνοϊκή γεωγραφική θέση της Ελλάδας, ο συνδυασμός με κλασικές μορφές τουρισμού με επικρατέστερη εκείνη του ήλιου – θάλασσας, η σύνδεση του θρησκευτικού τουω βνμ,./ρισμού με την ευρύτερη πολιτιστική ιδιαιτερότητα της χώρας, οι ευνοϊκές κοινωνικές προϋποθέσεις, όπως το φιλόξενο πνεύμα. Κατά δεύτερον, η ιδιαιτερότητα της τελετουργίας απαιτεί τη συγκατάθεση και τη συναίνεση της Εκκλησίας (Μοίρα, 2009: 172), καθώς ο Επιτάφιος συνιστά ένα από τα ιερότερα δρώμενα της Ορθόδοξης λατρείας, με ιδιαίτερους συμβολισμούς. 

Για τον λόγο αυτό, η στάση απέναντι στο δρώμενο του Επιταφίου και η τουριστική του αξιοποίηση απαιτεί λεπτούς χειρισμούς και εξειδίκευση στην αντιμετώπιση. Συγκρίνοντας με παραδείγματα από αντίστοιχα δρώμενα σε άλλες χώρες, είναι σημαντικό να ξεκαθαριστεί πως η περίπτωση του Επιταφίου χρειάζεται να διατηρήσει την ιερότητα που τον περικλείει. 
Περίπτωση αναπαράστασης του Επιταφίου, όπως αυτή που διεξάγεται στις Βαυαρικές Άλπεις με την αναπαράσταση του Θείου Δράματος δεν είναι εφικτή. Από την άλλη, η ίδια η ιερότητα του δρωμένου και οι ιδιάζουσες, με τοπικό χρώμα, πανηγυρικές εκδηλώσεις που τον ακολουθούν κατά περίπτωση, συνιστούν εξαιρετικές δυνατότητες αξιοποίησης του δρωμένου. 

Χαρακτηριστική περίπτωση «συνάντησης» διαφορετικών ομολογιών είναι οι επιτάφιοι της Σύρου 

Ορθόδοξοι και καθολικοί συναντούνται, όλοι μαζί την ίδια ώρα, στην κεντρική πλατεία. Πρόκειται για ένα έθιμο που μπορεί να ελκύσει πολλούς πιστούς και από τις δύο Ομολογίες τόσο από την Ελλάδα, όσο και από το εξωτερικό (in.gr, 2019). 
Ξεχωριστή είναι η περίπτωση της Μάρπησσας στην Πάρο. Εκεί λαμβάνει χώρα ολόκληρη σειρά δρωμένων που αναβιώνουν τα πάθη του Χριστού, με συμμετοχή των κατοίκων της περιοχής (Εικόνα 7 Παραρτήματος). «Το βράδυ της Μ. Παρασκευής μέσα σε ατμόσφαιρα κατάνυξης, οι επισκέπτες βιώνουν τα πάθη του Κυρίου. Κατά μήκος της περιφοράς του Επιταφίου και σε χαρακτηριστικά σημεία λαμβάνουν χώρα σκηνές από τη ζωή και τα πάθη του Χριστού. Σ’ αυτές συμμετέχουν νέοι, νέες και παιδιά ντυμένα με ρούχα της εποχής του Χριστού. Το γενικό κλίμα συγκίνησης και κατάνυξης μεταφέρει τους πιστούς στην ανάσταση του Λαζάρου, στην είσοδο στα Ιεροσόλυμα, στη μετάνοια της Μαγδαληνής, στον Μυστικό Δείπνο, στην προσευχή στο Όρος των Ελαιών, στον Πόντιο Πιλάτο, στην ανάβαση στον Γολγοθά, στην κρεμάλα του Ιούδα, στη Σταύρωση, στην Αποκαθήλωση και στον επιτάφιο του Χριστού» (in.gr, 2019). Πρόκειται για ένα εξαιρετικό παράδειγμα αναβίωσης της εποχής του Χριστού και των παθών Του που δεν συναντούμε αντίστοιχο κάπου αλλού. Η συγκεκριμένη περίπτωση συγκεντρώνει αρκετό κόσμο, ενώ διαφημίζεται και σε πολλές ταξιδιωτικές ιστοσελίδες, ενώ πολλά Ελληνικά ταξιδιωτικά πρακτορεία (Μάνεσης, Γκίνης κ.ά.) προβάλλουν συχνά τη συγκεκριμένη αναβίωση στα εποχιακά φυλλάδια που αφορούν στις Πασχαλινές εκδρομές τους. Εντούτοις, η αναβίωση δεν προβάλλεται πολύ σε μη πιστούς, παρά το γεγονός ότι τόσο το νησί, όσο και η περίοδος προσφέρεται για όλες τις κατηγορίες τουριστών. Σε πολλά ξένα πρακτορεία που διαφημίζουν το συγκεκριμένο νησί δεν γίνεται λόγος για το συγκεκριμένο δρώμενο, στοιχείο που δείχνει ότι απαιτούνται ενέργειες προώθησης που θα στοχεύουν σ’ αυτή την εντυπωσιακή αναβίωση, ενέργειες που θα μπορούσαν να προέρχονται τόσο από την πολιτεία (Περιφέρεια – Δήμος), όσο και από τοπικές επιχειρήσεις (ξενοδοχειακές και άλλες)”. 

Σε όλα αυτά όμως υπάρχει και σοβαρότατος αντίλογος που καλά θα κάνει να τον λάβει σοβαρά υπόψιν του ο ηγούμενος στα μελλοντικά σχέδια του. 

Η Κατάνυξη έχει γράψει στο παρελθόν για την γάγγραινα της εκκοσμίκευσης στη Εκκλησία:

Η Εκκλησία και ο κόσμος, το κοσμικό φρόνημα, είναι δύο πνευματικά μεγέθη που μάχονται αδιάλειπτα, η μεν Εκκλησία για να εκκληστικοποιήσει τον κόσμο, ο δε κόσμος για να εκκοσμικεύσει την Εκκλησία. Η Εκκλησία σε αυτή την αέναη πάλη βρίσκεται σε θέση ευάλωτη, καθώς στέκεται μόνη απέναντι σε όλα τα συστήματα, τις κίβδηλες θεωρίες και τα δόγματα.
Εκκοσμίκευσις, η Ζημιογόνος: Ένας σύγχρονος «ιός» στο Σώμα της Εκκλησίας…

Στην εξαιρετική εργασία του ο Ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ πρωτ/ρος π. Θεόδωρος Ζήσης με τίτλο Νεοβαρλααμισμός η «Λειτουργική Αναγέννηση», αναφέρει για τον κίνδυνο της εκκοσμίκευσης:

“Έχει πάντως συγγραφή αξιοπρόσεκτη βιβλιογραφία, ιδιαίτερα μετά την Β’ Βατικάνειο Σύνοδο (1962-1965), η οποία εφήρμοσε την λειτουργική ανανέωση στον χώρο του Παπισμού) και επηρέασε και πολλούς δικούς μας λειτουργιολόγους, κληρικούς και λαϊκούς, οι oποίοι εισήγαγαν στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας ξένη και άγνωστη προβληματική, χωρίς μάλιστα να υπάρχει ανάλογη ποιμαντική αναγκαιότητα. Το πνεύμα του κόσμου, όπως εφαρμόζεται στην πολιτική, με τα γοητευτικά συνθήματα Ἐκκλησία, γίνεται ἐπειδή ἡ Xάρη τοῦ Θεοῦ δέν μᾶς ἐγκατέλειψε, ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος μέσα ἀπό τά ἁγιαστικά καί σωστικά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἐλκύει τό ἔλεός Του. Ἐάν ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου δέν εἶναι σήμερα αἰσθητή στήν κοινωνία ὥστε νά Τόν βλέπουμε νά διδάσκει, νά φωτίζει, νά θαυματουργεῖ, εἶναι γιατί ἐμεῖς διώξαμε τόν Χριστό ἀπό μέσα μας, μέ τήν ἐκκοσμίκευση καί τό δαιμονικό πνεῦμα τῆς παναίρεσης τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Ἀυτό τό πνεῦμα ἀκολουθεῖ σύσσωμος κλῆρος καί λαός, μέ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις ὀρθοδόξων πού διαφοροποιοῦνται.

Ο ομολογητής μακαριστός γέροντάς μας π.Νικόλαος Μανώλης θέτει άλλη μια πολύ σπουδαία διάσταση στο άρθρο του Ο κόσμος είναι ανάλατος και άγευστος:
“Ἡ σημερινή ἐκκοσμίκευση τοῦ ποιμνίου τῆς Ἐκκλησίας δέ συμβαδίζει μέ τό Ἱεραποστολικό της ἔργο, διότι ἡ ζῶσα Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶχε πάντοτε στραμμένη τήν ἀποστολή της πρός τά ἔθνη. Ἡ Πίστη μας σήμερα κινδυνεύει, διότι ἡ ψυχή μας δέ σώζεται ἀκολουθώντας τό δαιμονικό πνεῦμα τῆς ἐκκοσμίκευσης, ἀλλά συνεργώντας μόνο μέ τό πνεῦμα τό Ὀρθόδοξο, τό ἀληθινό. Ὅταν ἡ Ὀρθοδοξία «ἐκκοσμικεύεται», χάνει τήν Ἀποστολική, Πατερική καί ἁγιοπνευματική ταυτότητά της. Γιά νά διατηρήσει τό ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας μέσα στήν ψυχή του τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, πρέπει νά παραμείνει τό ἅλας καί τό φῶς τοῦ κόσμου. Ἡ δέ Ἐκκλησία, νά παραμείνει ὅπως ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός τήν ἵδρυσε, καί τήν ἐπιθύμησε, ἄσπιλη καί ἀμόλυντη, ὡς Νύμφη Του!  

Κλείνουμε την σχετική μας αναφορά με τους λόγους ενός Θεολογικού γίγαντα του 20ου αιώνα. Γράφει ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος στο άρθρο του “Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ“:

“Μα είναι δυνατόν ποτέ η Εκκλησία να είναι ενωμένη με τον «κόσμο»; Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέγει: «Εάν κανείς αγαπά τον κόσμο, η αγάπη του Θεού Πατέρα δεν είναι σε αυτόν». Τι σημαίνει αυτό; Όχι να μην αγαπώ τον κόσμο… γιατί η Αγία Γραφή λέει ότι τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε τον Υιό του Αυτόν τον Μονογενή έδωσε… κτλ. Να μη λέω… πώς ζει ο κόσμος, να ζω και εγώ. Χορεύει ο κόσμος, θα χορεύω και εγώ. Αν το κάνουμε έτσι, ανακατεύουμε την Εκκλησία με τον κόσμο. Αφήνεις τον κόσμο να μπαίνει μέσα στην Εκκλησία. Αντί η Εκκλησία να εκκλησιαστικοποιεί τον κόσμο, αντίθετα ο κόσμος κοσμικοποιεί την Εκκλησία. Αυτό λέγεται εκκοσμίκευση
Μία τέτοια κατάσταση είναι αδύνατον, αδύνατον να σώζει. Για παράδειγμα η Ρώμη, η δυτική «εκκλησία», είναι εις το έπακρον εκκοσμικευμένη. Όταν ο Πάπας έχει τράπεζα και η επωνυμία της τράπεζας είναι «του Αγίου Πνεύματος», μεγάλη βλασφημία. Αυτή συντηρεί πολέμους. 

Πρόσφατα στην Σερβία. Γράφτηκαν στις κοσμικές εφημερίδες: «Η Ρώμη, ο Πάπας, το Βατικανό συντηρεί τον πόλεμο στη Σερβία και αυτός είναι η αιτία που γίνεται αυτό το μακελειό στη Σερβία. Στέλνει όπλα το Βατικανό». Η Εκκλησία όπλα; Να φυλάξει ο Θεός! Βλέπετε λοιπόν ότι η Δυτική Εκκλησία είναι ολότελα εκκοσμικευμένη! Και σας ερωτώ. Μπορεί να σώζει μια τέτοια Εκκλησία; Αν είναι Εκκλησία! 

Στην εποχή μας έχουμε χάλια, δεχόμαστε επιδράσεις τόσες που να λέμε… ποια είναι η ορθόδοξη Εκκλησία; Όχι πώς ο καθένας καταντάει στον εαυτό του την ορθοδοξία του. Άλλο θέμα. Αλλά η Ορθόδοξη Εκκλησία σαν θέση είναι αυτά τα οποία λέμε και που μόνο με τον τρόπο αυτό σώζουν”.
Το να χρησιμοποιούμε στην κατήχηση trending  topics και να “καβαλάμε το κύμα” της επικαιρότητας εγκυμονεί τον κίνδυνο της εκκοσμίκευσης. 

Δεν γνωρίζουμε τα κίνητρα του Ηγούμενου της Μονής Αγ. Παντελεήμονος Φόδελε, εκτιμούμε πως είναι αγνά αν κρίνουμε και από τις Κυριακάτικες διαδικτυακές του ομιλίες καθώς και οι προθέσεις του οι καλύτερες. 

Οφείλει να είναι προσεκτικότερος στο μέλλον και κυρίως να αποφεύγει τις κακοτοπιές της επικαιρότητας. Χρησιμοποίησε ένα σύνθημα που έχει ήδη χαρακτηριστεί ως ψευδής είδηση από την “αληθομηχανή  Αλικάκου” και εξίσωσε επικίνδυνα ανθρώπινες τραγωδίες με το Θείον Πάθος. Η πρακτική αυτή είναι η αγαπημένη των Οικουμενιστών, που θολολογούν μεταπατερικώς στο όνομα της αγάπης. 

ΑΛΗΘΩΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ 

  • 1 Μονή Αγίου Παντελεήμονος Ηρακλείου Ο Άγιος Παντελεήμων είναι μονή στην περιοχή της Κοινότητος Φόδελε του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 170 μ. μέσα σε τοπίο με πλούσια βλάστηση. Η πρόσβαση μπορεί να γίνει μέσω διακλάδωσης 3.5 χλμ. δεξιά από το 21,5 χλμ. της κεντρικής αρτηρίας Ηρακλείου. Ο ναός είναι δίκλιτος, καμαροσκέπαστος σε σχήμα βασιλικής. Αρχικά κτίστηκε το νότιο κλίτος, στη μνήμη του ιαματικού Παντελεήμονα. Στη συνέχεια επεκτάθηκε και το βόρειο κλίτος καθιερώθηκε στη μνήμη του Αγίου Αντωνίου σε ανάμνηση της παλαιάς μονής. Στα δεξιά της κυρίας εισόδου βρίσκεται εντοιχισμένη η επιγραφή ΣΤΕΝΗ Η ΠΥΛΗ ΚΑΙ ΤΕΘΛΙΜΕΝΗ Η ΟΔΟΣ Η ΑΓΟΥΣΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗΝ. 1677. Αυτή αντανακλά την αγωνία των Χριστιανών της εποχής εκείνης κατά την περίοδο του τρόμου. Η μονή ιδρύθηκε στις αρχές της Τουρκοκρατίας από τους μοναχούς Μακάριο, Κοσμά και Ιερεμία, που ήρθαν από το παλιό μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου, κοντά στο χωριό Σίσες Μυλοποτάμου, η οποία καταστράφηκε από τους Τούρκους. Στην είσοδο του μοναστηριού βρίσκεται επιγραφή με χρονολογία το 1677. Στο ναό βρίσκονται ενδιαφέρουσες εικόνες, όπως ο Μέγας Αρχιερεύς (1837), η Ρίζα του Ιεσσαί (1782), ο Άγιος Δημήτριος (1762), καθώς επίσης και ο Άγιος Γεώργιος, φιλοτεχνημένη από τον Τζώρτζη Καστροφύλακα. Το 1859 ήταν ηγούμενος της μονής ο Χατζή Νεόφυτος Πεδιώτης, από την Αχλάδα, δραστήριος κληρικός. Φρόντισε για να πλουτίσει η μονή με τις αγορές κτημάτων και έλαβε μέρος στη μάχη στο Σερβιλί, το 1866Λ[1]. Ο ηγούμενος πολέμησε σώμα με σώμα με τους Τούρκους και σώθηκε, σύρθηκε στο φαράγγι του Αλμυρού, θεραπεύτηκε και είδε την απελευθέρωση της Κρήτης. Απεβίωσε το 1906. Στον Άγιο Παντελεήμονα εγκαταστάθηκε το στρατηγείο του Πετροπουλάκη το Δεκέμβριο του 1866 και αποθηκεύτηκαν στο σημείο αυτό 800 κιβώτια με πολεμοφόδια που μεταφέρθηκαν με τα πλοία “Πανελλήνιον” και “Ύδρα”. Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς (Καλογερόπουλος, Κύρου) που ασχολήθηκαν με το Δομήνικο Θεοτοκόπουλο υποστήριξαν ότι ο μεγάλος Κρητικός ζωγράφος έμαθε στο σημείο αυτό την αγιογραφία, πράγμα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, διότι όταν ζούσε ο ζωγράφος στην Κρήτη, το μοναστήρι δεν είχε οικοδομηθεί ακόμη.Την ανδρεία του υπογραμμίζει και το τραγούδι “εκειά το’νε κι ο γούμενος ο Παντελεημονίτης/ωσάν αυτό πολεμιστή δεν έκαμεν η Κρήτη !
  • 2 https://www.iefimerida.gr
  • 3 Η συμβολή των Χριστιανικών τελετών στην ανάπτυξη του Θρησκευτικού τουρισμού

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra