Γράφει ο Μέτοικος 
αρθρογραφεί για katanixi.gr

«Θαμάζω [λέγει ο Απόστολος Παύλος] ότι… ταχέως [επί κακοδόξω Βαρθολομαίῳ,] μετατίθεσθε από του καλέσαντος υμάς εν χάριτι Χριστού εις έτερον ευαγγέλιον…». 

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Τεκμήριο ετσιθελισμού και καταφρόνησης αποφάσεων των Αγίων Τοπικών Συνόδων αποτελεί η απόφαση του π. Βαρθολομαίου να «αγιοποιήσει» τον αναθεματισμένο Κύριλλο Λούκαρη. 

Δεν υπήρχε καμιά προσδοκία πως, επί των ημερών του π. Βαρθολομαίου, το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα ήταν «Ασπίς Ορθοδοξίας». Ο ίδιος και οι κλώνοι του από καιρό ετοίμαζαν και αυτό το ξεπούλημα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τη φορά αυτή στους Προτεστάντες,  τους κατ’ εξοχήν συνομιλητές των Φαναριωτών στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, βασικό Όργανο εξάπλωσης και εδραίωσης της παναίρεσης του οικουμενισμού.

Κατ’ αρχάς, είναι γεγονός αυτονόητο, ότι η «αγιοποίηση» του πλανεμένου Κύριλλου Λούκαρη από τον π. Βαρθολομαίο και του κλώνους του, συνεπάγεται την αποδοχή της προτεσταντικής «ομολογίας» του πρώην πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως.

Τούτο αυτό σημαίνει, οι Ορθόδοξοι χριστιανοί: «ίνα μη έχωσιν επτά τα μυστήρια, και των ευκτηρίων οίκων εκβάλλωσι τας αγίας εικόνας, και τω σημείω του τιμίου σταυρού μη κατασφραγίζεσθαι, τα των αγίων λείψανα μη τιμάν, μήτε μην τούτους ύμνοις και εορταίς δημοσίαις γεραίρειν, των περί των κεκοιμημένων μνημοσύνων και ευποιϊών απέχεσθαι, και την αγίαν μυσταγωγίαν ως αυτοί οι [προτεστάντες] βούλονται επιτελείν».  

Βέβαιο επίσης παραμένει πως, όσα και εάν παρατεθούν ονόματα υποστηρικτών του Κύριλλου Λούκαρι μεταξύ των οποίων και αυτό του π. Βαρθολομαίου διαμένει σίγουρο ότι δεν υπάρχει χώρος πανηγυρισμού για την «αγιοποίηση» ενός ανθρώπου «δόλιου και άθεου (είπερ άθεος ως θεομπαίκτης, ο άλλα μεν έχων εν τη καρδία, άλλα δε ομολογών δια στόματος [και επιστολών] παίζων εν ου παικτοίς», όπως λέγουν Πατριάρχες, Αρχιερείς και Ιερείς στη Σύνοδο των Ιεροσολύμων το 1672. 

Και τα ανωτέρω επιβεβαιώνονται από επιστολή του Κύριλλου Λούκαρη  αποσταλείσα στις 7/17 Αυγούστου του 1636 προς τους θεολόγους και πάστορας στη Γενεύη όπου ο ταλαίπωρος άνθρωπος επαινεί τον Καλβίνο ως τον «αγιώτατο και σοφώτατο διδάσκαλο» «και η διδασκαλία αυτού… ην ασπάζεται και ο γράφων [ο Λούκαρης, δηλαδή] αν και χαρακτηρίζεται ως αιρετικός, δηλοί δε [ο Κύριλλος Λούκαρης] ότι εν τω γήρατι αυτού θ’ αγωνισθή υπέρ της διδασκαλίας ταύτης ως ορθοδόξου και ότι λέγει πάντοτε: ‘’Κύριος φωτισμός μου και σωτήρ μου, Κύριος υπερασπιστής της ζωής μου, τίνα φοβηθήσομαι;’’ εν τη πεποιθήσει ότι θ’ απολαύσει της ουρανίου βασιλείας μετά των οπαδών του Καλβίνου!». Την επιστολή δημοσιεύει ο  Χρυσόστομος Παπαδόπουλος (Αρχιεπίσκοπος Αθηνών) στο σύγγραμμα του: «Ο Κύριλλος Λούκαρης ως Πατριάρχης Αλεξανδρείας». 

«λλ κα ἐὰν μες [διατάσει ο Απόστολος Παύλος, με την προς Γαλάτας επιστολή του] γγελος ξ ορανο εαγγελίζηται μν παρ’ εηγγελισάμεθα μν, νάθεμα στω».

Πως είναι δυνατόν, για να περιοριστούμε σε δύο μόνο από τις δεκαπέντε κακοδοξίες του Κύριλλου Λούκαρη, να αγιοποιείται ο διαμορφωτής και αποδέκτης μιας «ομολογίας» που στο ιβ΄ κεφάλαιό της υποστηρίζει ότι: «Αληθές γαρ και βέβαιον έστιν εν τη οδώ δύνασθαι αμαρτάνειν την Εκκλησίαν και αντί της αληθείας το ψεύδος εκλέγεσθαι», ενώ στο ιε΄ δηλώνει: «Πιστεύομεν τα ευαγγελικά μυστήρια εν τη Εκκλησία είναι, άπερ ο Κύριος παρέδωκεν εν τω ευαγγελίω, κακείνα δύο είναι»; 

Το ότι το αρχικό κείμενο της «Ανατολικής Ομολογίας της Χριστιανικής πίστεως» γραμμένο στη Γενεύη πήρε την τελική μορφή του στην Κωνσταντινούπολη από τον Κύριλλο Λούκαρη και τον Καλβινιστή Αντώνιο Leger έχει αποδειχθεί από τον Ιωάννη Καρμίρη, στο έργο του: «Ορθοδοξία και Προτεσταντισμός».

Οπότε, όσες και εάν είναι οι προσπάθειες θεολογικώτατων ιδιωτών, να αθωώσουν τον πλανεμένο πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ποια η ισχύς τους μπροστά στις έξι Τοπικές Συνόδους που αναθεμάτισαν τον Κύριλλο Λούκαρη και την καλβινίζουσα ομολογία του; 

Πως μπορεί, αφού ισχύουν οι αποφάσεις έξι Τοπικών Συνόδων, ο Π. Βαρθολομαίος να αναγνωρίζει ως «άγιο» έναν προδότη της Ορθοδοξίας; 

Εάν η Εκκλησία υπερασπίζεται τη Συνοδικότητα στις  αποφάσεις Της, εάν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί σέβονται και υπεραμύνονται του δογματικού κύρους των Οικουμενικών και Αγίων Τοπικών Συνόδων, εάν «φανερόν είναι, ότι  αι Σύνοδοι κατεξουσιάζουσιν απάντων και διοικούσι την Εκκλησίαν του Χριστού», τότε είναι ασυγχώρητο λάθος η αποδοχή της à la carte κατάργησής τους.

Αν ο π.Βαρθολομαίος και η περί αυτόν σπείρα πονηρευομένων καταργούν έξι τοπικές Συνόδους επειδή έτσι βολεύει στα οικουμενιστικά σχέδιά τους, τι τους εμποδίζει να τις καταργήσουν όλες από την εν Γάγγρα της Παφλαγονίας συγκροτηθείσα το 340 Αγία Τοπική Σύνοδο, έως και αυτήν της Κωνσταντινουπόλεως του 1872 που καταδικάζει τον εθνοφυλετισμό και να αναγορεύσουν  ως υπερσύνοδο μόνο την ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου, αφού αυτή, κατά τον κ.Βλάσιο Ι.Φειδά έχει την ισχύ του τελευταίου συμβάντος («προς γαρ το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται» υποστηρίζει ο θεωρητικός των κακοδοξιών του Βαρθολομαίου) και έτσι οι Φαναριώτες να τελειώσουν με τους Ιερούς Κανόνες των Οικουμενικών και Αγίων Τοπικών Συνόδων τους οποίους, έτσι και αλλιώς, ο π. Βαρθολομαίος θεωρεί «τείχη του αίσχους»;

Στη δύση του βίου του ο π. Βαρθολομαίος ποθεί όσο ποτέ άλλοτε να ονομαστεί «πάπας της Ανατολής». Η κατάργηση των Ιερών θέσμιων της Ορθοδόξου Εκκλησίας ομολογείται και πραγματοποιείται από τον ίδιο αναισχύντως και απερισφράστως. Εύχεται να δει, σημειώνει ιδιόγραφα, μαζί με τον αδελφό του Πάπα Φραγκίσκο, πριν την «ημέρα τη φρικτή», τη «φοβερά ημέρα» την «ημέρα της κρίσεως» που «οι τα φαύλα πράξαντες θα εγερθούν εις ανάστασιν κρίσεως» την κατάργηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας με «την ανατολή της μεγάλης και επιφανούς ημέρας της των πάντων ενώσεως», δηλαδή, της ενώσεως Ορθοδόξων και παπικών αιρετικών. 

Την «αγιοποίηση» του πλανεμένου Κύριλλου Λούκαρι έχοντας συνείδηση πως αποτελεί σκάνδαλο και αντιεκκλησιαστική πράξη που κατάφωρα παραβιάζει τους Ιερούς Κανόνες και το Συνοδικό σύστημα της Εκκλησίας δεν τόλμησε ούτε ο Μελέτιος Μεταξάκης, σαν έγινε πατριάρχης Αλεξανδρείας.

Αυτό όμως που δεν τόλμησε ο «δάσκαλος» το πραγματοποίησε ο «έχων ημαρτημένα και απεσχοινισμένα φρονήματα της αληθούς πίστεως» Θεόδωρος Β΄ τον Οκτώβριο του 2009 «αγιοποιώντας» τον Κύριλλο Λούκαρη.  

Πονηρότερος και, ασφαλώς ικανότερος του δημιουργήματός του, ο π. Βαρθολομαίος πρώτα πρόβαλε την προσωπικότητα του Κύριλλου Λούκαρη και μετά τον «αγιοποίησε», ενώ ο Θεόδωρος Β΄ τον «αγιοποίησε» και ύστερα προσπάθησε με συνέδριο να δικαιολογήσει την αδικαιολόγητη πράξη του. 

Έτσι στις 19 Δεκεμβρίου του 2017 στο Ε.Κ.Π.Α οργανώθηκε Επιστημονική Ημερίδα  με θέμα «Μεταρρύθμιση και Ορθόδοξη Εκκλησία: Διάλογος και αντίλογος πέντε αιώνων». Κύριοι ομιλητές οι κατ΄εξοχήν υποστηρικτές των κακοδοξιών Βαρθολομαίου: ο Κύριλλος Κατερέλος, Επίσκοπος [τότε] Αβύδου και ο Χρυσόστομος Σαββάτος, Μητροπολίτης Μεσσηνίας και, μαζί τους, επτά καθηγητές του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών και δυο καθηγητές του Ελληνικού Βιβλικού Κολεγίου, που αυτοσυστήνεται ως θεολογικό εκπαιδευτήριο που υπηρετεί τις ελληνικές ευαγγελικές εκκλησίες!

Την ημερίδα αυτή χαιρέτησε και επευλόγησε εκ του Φαναρίου ο π.Βαρθολομαίος υπενθημίζοντας στους συνέδρους ότι: «Αμετακίνητος σκοπός των συγχρόνων διαλόγων της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον παραμένει, ως εβεβαιώθη υπό της εν Κρήτη αγίας και Μεγάλης Συνόδου, η τελική αποκατάστασης της εν τη αγάπη ενότητος»!

Η βαρθολομαιϊκή «αγάπη» και όχι η ενότητα της πίστεως θα είναι η προϋπόθεση ενότητας των αμείκτων και των «αδυνάτων αδύνατον μεταλαμβάνειν αλλήλων» διαλαλεί ο π. Βαρθολομαίος την ώρα που οι σύνεδροι ασμένως αναγνώρισαν ότι «η συνεργασία Ορθοδόξων και Λουθηρανών στο πλαίσιο του Π.Σ.Ε υπήρξε μέχρι σήμερα επιτυχής» και «η πρόοδος σε ζητήματα όπως το Σύμβολο Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως και, η συμφωνία των Λουθηρανών για την καταδίκη του προσηλυτισμού, μάς αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας [για το εάν] μπορεί να γεφυρωθεί το χάσμα που έχει δημιουργήσει η χειροτονία γυναικών ή το ζήτημα των ομοφυλοφίλων»!

Το τραγικό δεν βρίσκεται στα ερωτήματα, αλλά στο ότι «ορθόδοξοι» σύνεδροι υποστηρίζουν ότι: «η απάντηση, για τα ιδιαίτερα δύσκολα ερωτήματα, ενδέχεται να βρίσκεται στην ίδια την πίστη μας, όπως συνοψίζει η Αγία Γραφή: «Τα αδύνατα παρά ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ εστίν». Γι’ αυτό, το Οικουμενικό Πατριαρχείο επιμένει στη συνέχιση των διμερών θεολογικών διαλόγων και στη συμμετοχή στο ΠΣΕ…»!!!

Σε αυτή την ημερίδα ο Χρυσόστομος Σαββάτος, Μητροπολίτης Μεσσηνίας, με την εισήγησή του: «Ο Κύριλλος Λούκαρις και η Ομολογία Χριστιανικής πίστεως» ενώ καταλογίζει στον Λούκαρη την αναμφισβήτητα «ελλειμματική θεολογική παιδεία του», δίχως ιστορικές μαρτυρίες και χωρίς καμία αναφορά στις έξι Τοπικές Συνόδους που τον αναθεματίζουν ως προδότη της Ορθοδοξίας και καταδικάζουν την ομολογία του, αλλά μόνον με ευπρόσβλητα συμπεράσματα όχι μόνο «αθωώνει» τον Λούκαρη από την κατηγορία του συγγραφέα της «ομολογίας», αλλά του φορά και στεφάνι μάρτυρα! 

Ζούμε όντως σε καιρούς πονηρούς. Με σβησμένο το «Φανάρι», λύκοι βαρείς, φθοροποιοί και ολέθριοι, με σχήμα προβάτων επιτίθενται στην «ορθή και υγιαίνουσα διδασκαλία της ευσεβούς ημών πίστεως, και το αραρός* και ακίβδηλον των θείων δογμάτων, εθίμων τε και διδαγμάτων της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας» προσπαθούν να αλλοιώσουν. Μόνη ελπίδα η κραταιά προστασία που παρέχουν οι αποφάσεις των Οικουμενικών και Αγίων Τοπικών Συνόδων  όπου συγκεφαλαιούται αγνή η διδασκαλία των Αγίων Αποστόλων και των θεοφόρων Πατέρων, αναγνωρίζοντας ως αληθή και Ορθόδοξα τα όσα οι Τοπικές Σύνοδοι Κωνσταντινουπόλεως του 1628 και Ιεροσολύμων του 1672 ενθέσμως αποφάσισαν: 

«Κυρίλλω τω κακίστω νέω εικονομάχω, ανάθεμα» και «τοις απιστούσι της αγίας ταύτης συνόδου [Κωνσταντινουπόλεως του 1628] κατ’ αυτού του Κυρίλου νομίμω τε και ενθέσμω αποφάσει, και λέγουσιν ή φρονούσιν αυτόν ευσεβή, την δε της Εκκλησίας ταύτην σύνοδον ψεύδεσθε [ως ο Βαρθολομαίος και τα περί αυτόν ενεργούμενα λέγουσι] ανάθεμα»

«Μηδέ γαρ ως εφ’ αγίω εγκαυχάσθωσαν Κυρίλλω οι [υποστηρικτές του] ότι ου πεφόνευται αδίκως, ως ούτοι χαίρουσιν λέγειν, ή ένεκα του ονόματος του Χριστού [ως ο π.Βαρθολομαίος και οι κλώνοι του υποστηρίζουν] ίνα και τοιούτος νομισθείη, αλλ’ αμέτρως κεκτημένος της φιλαρχίας το έγκλημα, ο και νόσον του εωσφόρου εν τοις ηθικοίς ο μέγας οίδε Βασίλειος, εξ παρανόμως επί τη πρώτη τη δοκούση νομίμω, καταδυναστεύσας του θρόνου Κωνσταντινουπόλεως, μετά μυρίων εξόδων και ταλαιπωριών των εκκλησιαστικών (…) τον επονείδιστον εκείνον είληφε θάνατον [αποφαίνονται και ομολογούν το 1672 στα Ιεροσόλυμα εξήντα εννέα ορθόδοξοι σύνεδροι υπό την προεδρία του σπουδαίου Πατριάρχη Δοσιθέου και του διαπρεπή προκατόχου του Νεκτάριου].  

Ον τοιαύτα περί την Εκκλησίαν του Χριστού πεπραχότα… ουχ άγιον, αλλ’ άθλιον και ως μη έχοντα όλως μετά Χριστού μερίδα γινώσκομεν» Κύριλλον τον Λούκαριν!

*αμετακίνητον

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra

Δείτε σχετικά:
Ο π. Βαρθολομαίος ανακήρυξε «άγιο» τον αναθεματισμένο Κύριλλο Λούκαρι!!