Της Ολυμπίας
αποκλειστικά για την katanixi.gr

“Ποῦ ὑπάρχει σοφός; Ποῦ ὑπάρχει γνώστης καί διδάσκαλος τῶν Γραφῶν; Ποῦ ὑπάρχει διαλεκτικός αὐτοῦ τοῦ κόσμου; Δέν ἀπέδειξε ὁ Θεός μωρία τή σοφία αὐτοῦ τοῦ κόσμου;” (Α´ Κορ. 1, 20)

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr


Α΄ Μέρος

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, ἀναφέρεται στήν φωτοφόρο καί Ἁγία Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μέ αὐτόν τόν ὑπέροχο λόγο, μέ τόν ὁποῖο μᾶς δίνει τό περίσευμα ἀπό τήν χάρη καί τήν χαρά του. Ὁ λόγος τοῦ Ἁγίου Πατρός εἶναι διαχρονικός καί ἐπίκαιρος καί ὁπωσδήποτε ἀφορᾶ τό ἐκκοσμικευμένο φρόνημα στήν ἐποχή μας.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, μᾶς ὁμιλεῖ μέσα ἀπό τήν Ἁγία Γραφή μέ τά ἐξῆς: –«Εὐλογητός Κύριος, ὁ Θεός τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ἐπεσκέψατο καί ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ, καί ἤγειρε κέρας σωτηρίας ἡμῖν ἐν τῷ οἴκῳ Δαυΐδ τοῦ παιδός αὐτοῦ» (Λουκ. 1, 68-69). “Ἄς εἶναι δοξασμένος Κύριος, Θεός τοῦ Ἰσραήλ, διότι νδιαφέρθηκε καί τοίμασε λύτρωση γιά τό λαό Του, καί ἔκανε γιά μᾶς νά προέλθει δύναμη σωτηρίας πό τόν οἶκο τοΔαυΐδ τοῦ δούλου Του”.

-Ἄς ἐπαινέσουμε σήμερα καί πάντοτε τόν Μονογενή Θεό τόν δημιουργό τῶν οὐρανίων, αὐτόν πού ἔσκυψε πάνω στίς μυστικές λαγόνες τῆς γῆς καί μέ τίς φωτοφόρες ἀκτίνες Του φώτισε ὅλη τήν οἰκουμένη.

-Ἄς ὑμνήσουμε σήμερα τήν ταφή τοῦ Μονογενοῦς, τήν νάσταση τοῦ Νικητῆ, τή χαρά τοῦ κόσμου, τή ζωή τῶν λαῶν, «ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι κλαύσετε καί θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δέ κόσμος χαρήσεται· ὑμεῖς δέ λυπηθήσεσθε, ἀλλ᾿ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαράν γενήσεται»(Ἰωάν. 16, 20). «Καί εἶπεν αὐτοῖς ὁ ἄγγελος· μή φοβεῖσθε· ἰδού γάρ εὐγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῷ» (Λουκ. 2, 10).

-Ἄς ὑμνήσουμε σήμερα αὐτόν πού φόρεσε τήν ἁμαρτία «τόν γάρ μή γνόντα ἁμαρτίαν ὑπέρ ἡμῶν ἁμαρτίαν ἐποίησεν, ἵνα ἡμεῖς γενώμεθα δικαιοσύνη Θεοῦ ἐν αὐτῷ» “Διότι Ἐκεῖνον, πού δέν γνώρισε ἁμαρτία, γιά μᾶς τόν ἔκανε ἁμαρτία -φορτώνοντάς τον μέ τίς δικές μας ἁμαρτίες- γιά νά γίνουμε μεῖς διά μέσου αὐτοῦ ἁγιωσύνη, δηλαδή ἅγιοι ὅπως θέλει ὁ Θεός” (Β´ Κορ 5, 21).

-Ἄς εὐφημήσουμε σήμερα τόν Θεό Λόγο, πού ντρόπιασε τή σοφία τοῦ κόσμου, ἐπιβεβαίωσε τήν ἀναγγελία τῶν Προφητῶν, συγκέντρωσε τήν ὁμάδα τῶν ποστόλων, διάδωσε τήν κλήση τῆς Ἐκκλησίας καί τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

-«Ποῦ σοφός; ποῦ γραμματεύς; Ποῦ συζητητής τοῦ αἰῶνος τούτου; οὐχί ἐμώρανεν ὁ Θεός τήν σοφίαν τοῦ κόσμου τούτου;»Ποῦ πάρχει σοφός; Ποῦ πάρχει γνώστης καί διδάσκαλος τν Γραφν; Ποῦ πάρχει διαλεκτικός αὐτοῦ τοῦ κόσμου; Δέν πέδειξε Θεός μωρία τή σοφία αὐτοῦ τοῦ κόσμου; (Α´ Κορ. 1, 20)”.

Γιατί νά, ἐμεῖς πού κάποτε ἤμαστε ξένοι ἀπό τήν ἐπίγνωση τοῦ Θεοῦ «νυνί δέ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ὑμεῖς οἱ ποτέ ὄντες μακράν ἐγγύς ἐγενήθητε ἐν τῷ αἵματι τοῦ Χριστοῦ. Αὐτός γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τά ἀμφότερα ἓν καί τό τήν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκί αὐτοῦ τόν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τούς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινόν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, τήν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκί αὐτοῦ τόν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τούς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινόν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην· καί ἀποκαταλλάξῃ τούς ἀμφοτέρους ἐν ἑνί σώματι τῷ Θεῷ διά τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τήν ἔχθραν ἐν αὐτῷ·καί ἐλθών εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακράν καί τοῖς ἐγγύς, ὅτι δι᾿ αὐτοῦ ἔχομεν τήν προσαγωγήν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνί πνεύματι πρός τόν Πατέρα· ἄρα οὖν οὐκέτι ἐστέ ξένοι καί πάροικοι, ἀλλά συμπολῖται τῶν ἁγίων καί οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ» (Ἐφεσ. 2, 13-19), διότι γνωρίσαμε τόν μόνο ἀληθινό Θεό καί ἐκπληρώθηκε ὅ,τι ἔχει γραφεῖ.

-Θά θυμηθοῦν καί θά στραφοῦν πρός τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὅλα τά πέρατα τῆς γῆς, καί θά πέσουν ἐπί τῆς γῆς, γιά νά Τόν προσκυνήσουν ὅλες οἱ φυλές τῶν λαῶν «μνησθήσονται καί ἐπιστραφήσονται πρός Κύριον πάντα τά πέρατα τῆς γῆς καί προσκυνήσουσιν ἐνώπιον αὐτοῦ πᾶσαι αἱ πατριαί τῶν ἐθνῶν» (Ψαλμός 21, 28).

Τί θά πρωτοθυμηθοῦν; Τήν παλαιά πτώση, τή νέα Ἀνάσταση, τήν ἀρχαία παράβαση καί τήν κατοπινή διόρθωση, τό θάνατο τῆς Εὔας, τή γέννηση τῆς Παρθένου, τήν ἀποκατάσταση τῶν λαῶν, τή συγχώρεση τῶν ἁμαρτωλῶν, τήν προαναγγελία τῶν Προφητῶν, τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, ἤ μήπως τό θαύμα τῆς ἀναγέννησης ἀπό τήν προβατικῇ κολυμβήθρα; «Μετά ταῦτα ἦν ἡ ἑορτή τῶν Ἰουδαίων, καί ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα· ἔστι δέ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπί τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη ἑβραϊστί Βηθεσδά, πέντε στοάς ἔχουσα.

Ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολύ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τήν τοῦ ὕδατος κίνησιν· ἄγγελος γάρ κατά καιρόν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καί ἐταράσσετο τό ὕδωρ· Ὁ οὖν πρῶτος ἐμβάς μετά τήν ταραχήν τοῦ ὕδατος ὑγιής ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι· ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καί ὀκτώ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. Τοῦτον ἰδών ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καί γνούς ὅτι πολύν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ·

-Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;

-Ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τό ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τήν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δέ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρό ἐμοῦ καταβαίνει.

-Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἔγειρε, ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει.

Καί εὐθέως ἐγένετο ὑγιής ὁ ἄνθρωπος, καί ἦρε τόν κράβαττον αὐτοῦ καί περιεπάτει· ἦν δέ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ·

-Ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τόν κράβαττον.

-Ἀπεκρίθη αὐτοῖς (ὁ ἀσθενῶν)· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει· ἠρώτησαν οὖν αὐτόν·

Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι (οἱ Ἰουδαῖοι), ἆρον τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει;

δέ ἰαθείς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γάρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ.

Μετά ταῦτα εὑρίσκει αὐτόν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καί εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιής γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται. πῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καί ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτόν ὑγιῆ.

Καί διά τοῦτο ἐδίωκον τόν Ἰησοῦν οἱ Ἰουδαῖοι καί ἐζήτουν αὐτόν ἀποκτεῖναι, ὅτι ταῦτα ἐποίει ἐν σαββάτῳ.

-Ὁ δέ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς· Πατήρ μου ἕως ἄρτι ἐργάζεται, κἀγώ ἐργάζομαι. Διά τοῦτο οὖν μᾶλλον ἐζήτουν αὐτόν οἱ Ἰουδαῖοι ἀποκτεῖναι, ὅτι οὐ μόνον ἔλυε τό σάββατον, ἀλλά καί Πατέρα ἴδιον ἔλεγε τόν Θεόν, ἴσον ἑαυτόν ποιῶν τῷ Θεῷ.

-Ἀπεκρίνατο οὖν ὁ Ἰησοῦς καί εἶπεν αὐτοῖς· ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν, οὐ δύναται ὁ Υἱός ποιεῖν ἀφ᾿ ἑαυτοῦ οὐδέν, ἐάν μή τι βλέπῃ τόν Πατέρα ποιοῦντα· ἃ γάρ ἂν ἐκεῖνος ποιῇ, ταῦτα καί ὁ Υἱός ὁμοίως ποιεῖ. γάρ Πατήρ φιλεῖ τόν Υἱόν καί πάντα δείκνυσιν αὐτῷ ἃ αὐτός ποιεῖ, καί μείζονα τούτων δείξει αὐτῷ ἔργα, ἵνα ὑμεῖς θαυμάζητε· ὥσπερ γάρ ὁ Πατήρ ἐγείρει τούς νεκρούς καί ζωοποιεῖ, οὕτω καί ὁ Υἱός οὓς θέλει ζωοποιεῖ.

-Οὐδέ γάρ ὁ Πατήρ κρίνει οὐδένα, ἀλλά τήν κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ Υἱῷ, ἵνα πάντες τιμῶσι τόν Υἱόν, καθώς τιμῶσι τόν Πατέρα. μή τιμῶν τόν Υἱόν οὐ τιμᾷ τόν Πατέρα τόν πέμψαντα αὐτόν.

-Ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τόν λόγον μου ἀκούων καί πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωήν αἰώνιον, καί εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλά μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν.

-Ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι ἔρχεται ὥρα, καί νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ νεκροί ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καί οἱ ἀκούσαντες ζήσονται· ὥσπερ γάρ ὁ Πατήρ ἔχει ζωήν ἐν ἑαυτῷ, οὕτως ἔδωκε καί τῷ Υἱῷ ζωήν ἔχειν ἐν ἑαυτῷ· καί ἐξουσίαν ἔδωκεν αὐτῷ καί κρίσιν ποιεῖν, ὅτι Υἱός ἀνθρώπου ἐστί. Μή θαυμάζετε τοῦτο· ὅτι ἔρχεται ὥρα ἐν ᾗ πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσονται τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καί ἐκπορεύσονται οἱ τά ἀγαθά ποιήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δέ τά φαῦλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως. Οὐ δύναμαι ἐγώ ποιεῖν ἀπ᾿ ἐμαυτοῦ οὐδέν. Καθώς ἀκούω κρίνω, καί ἡ κρίσις ἡ ἐμή δικαία ἐστίν· ὅτι οὐ ζητῶ τό θέλημα τό ἐμόν, ἀλλά τό θέλημα τοῦ πέμψαντός με Πατρός» (Ἰωάν. 5, 1-30).

-Ἄς ἑορτάσουμε σήμερα τήν ἐπανεγκατάσταση στόν Παράδεισο, τήν ἐπιστροφή τῆς ψυχῆς στήν μακαριότητα καί στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, τόν Δημιουργό πού ναστήθηκε, κεῖνον πού ἀπέθεσε ὅσα δέν τοῦ ταίριαζαν, κεῖνον πού μέ τή Θεϊκή μεγαλοσύνη του ξαναέχυσε σάν μέταλλο τό φθαρτό σέ ἀφθαρσία.

Καί ποιά ἀπέθεσε πού δέν τοῦ ταίριαζαν; Ἐκεῖνα πού εἶπε ὁ Ἠσαΐας: «Τόν εἴδαμε», λέει, «καί δέν εἶχε οὔτε εἶδος οὔτε κάλλος, ἀλλά τό πρόσωπό του ἦταν ἀτιμασμένο καί στεροῦσε ὡς πρός τήν ὡραιότητα ἀπό ὅλων τῶν ἀνθρώπων» (Ἠσ. 53, 2-3).

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν συναναστρεφόταν μέ τούς ἀλιτήριους Ἰουδαίους καί τόν ἀποκαλοῦσαν Σαμαρείτη καί δαιμονισμένο «ἀπεκρίθησαν οὖν οἱ Ἰουδαῖοι καί εἶπον αὐτῷ· οὐ καλῶς λέγομεν ἡμεῖς ὅτι Σαμαρείτης εἶ σύ καί δαιμόνιον ἔχεις;» (Ἰωάν. 8, 48).

Ὅταν ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ὁ προδότης καί τά γεννήματα τοῦ σκότους κρατοῦσαν τόν ἀχώρητο γιά νά τόν θανατώσουν. Δέν ἔλεγε ἀδικαιολόγητα ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος γι᾿ αὐτούς, γεννήματα ἐχιδνῶν. Ποιός σᾶς συμβούλεψε νά ξεφύγετε τήν μελλοντική ὀργή; «δών δέ πολλούς τῶν Φαρισαίων καί Σαδδουκαίων ἐρχομένους ἐπί τό βάπτισμα αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· γεννήματα ἐχιδνῶν, τίς ὑπέδειξεν ὑμῖν φυγεῖν ἀπό τῆς μελλούσης ὀργῆς;» (Ματθ. 3, 7).

Γιατί πραγματικά ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ θά μείνει ἐπάνω τους.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν ἀντιμετώπιζαν τό βλαστό τῆς ἐπιείκειας μέ ραπίσματα καί ζητοῦσαν ἀπαντήσεις μέ ὅρκους ἀπό αὐτόν πού εἶναι δικαστής τῶν ὅρκων. «Καί ἤρξαντό τινες ἐμπτύειν αὐτῷ καί περικαλύπτειν τό πρόσωπον αὐτοῦ καί κολαφίζειν αὐτόν καί λέγειν αὐτῷ· προφήτευσον ἡμῖν τίς ἐστιν ὁ παίσας σε. Καί οἱ ὑπηρέται ῥαπίσμασιν αὐτόν ἔβαλον» (Μαρκ. 14, 65).

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν δίκαζαν τό δικαστή καί ἔκριναν τόν κριτή τοῦ κόσμου, ὅταν ὁ δοῦλος ρωτοῦσε καί ὁ Κύριος σώπαινε, τό φῶς ἡσύχαζε καί τό σκοτάδι γαυριοῦσε, τό πλάσμα ἔδειχνε θρασύτητα καί ὁ Δημιουργός ἔδειχνε ὑπομονή.

Συνεχίζεται…

  • 1. Στή φωτοφόρο καί Ἁγία Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης. https://www.imaik.gr/

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra