Της Ολυμπίας
αποκλειστικά για την katanixi.gr

«Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν, εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο, ἐνεδύσατο Κύριος δύναμιν καί περιεζώσατο· καί γάρ ἐστερέωσε τήν οἰκουμένην, ἥτις οὐ σαλευθήσεται» (Ψαλμός 92, 1)

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr


Β΄ Μέρος

Ὁ Κύριός μας, ἦταν ταπεινωμένος! Ὁ Κύριος δέν ἔνιωθε ταπεινωμένος, ἀλλά ἦταν ἀληθινά ταπεινωμένος. Τί μεγάλη ἀρετή πού εἶναι ἡ ταπεινοφροσύνη στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ἀσφαλῶς αὐτή εἶναι μία ἀληθινά Θεϊκή ἀρετή! Πρόκειται γιά τό τέλειο Θεϊκό ἔργο! Ὁ ἴδιος, ὁ Κύριος πάντοτε μέσα στή ἐπίγεια ζωή μᾶς τήν διδάσκει, λέγοντάς μας: «μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν», δηλαδή μάθετε ἀπό ἐμένα τόν ἴδιον ὅτι εἴμαι πρᾶος καί ταπεινός κατά τήν καρδίαν καί τότε θά εὕρετε τήν ἀνάπαυση καί τήν εἰρήνη στίς ψυχές σας. (Ματθ. 11, 29).

Ὁ ταπεινός Κύριος ὅπου ἀφιέρωσε τόν πρῶτο μακαρισμό στήν ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία Του γιά τούς ἀληθινά ταπεινούς, σήμερα γίνεται ὑπόδειγμα ταπείνωσης. Ἀληθινά «πτωχοί τῶ πνεύματι» εἶναι μόνο αὐτοί πού εἶναι ταπεινοί, αὐτοί πού δέν ἔχουν σέ καμία ὑπόληψη τόν ἑαυτόν τους καί εἶναι πράγματι, «μακάριοι οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 5, 3).

Ταπεινός εἶναι αὐτός πού ἔμαθε ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριο νά δέχεται τίς «ὕβρεις», τίς «ἀδικίες», τίς «ψευδομαρτυρίες», τίς «συκοφαντίες», ἀκόμη καί τόν «ἄδικο» καί «ἀτιμωτικό» θάνατο, δίχως νά διαμαρτύρεται, ἀλλά μέσα ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Νυμφίου Του νά συγχωρεῖ ὅλους τούς ἔχθρούς του. Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι ὁ λόγος πού ὁ Θεός, προστατεύει τόν ταπεινό, ὅπως καί «μείζονα δέ δίδωσι χάριν· διό λέγει· ὁ Θεός ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν» (Ἰακώβου 4, 6).

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, μᾶς ὁμιλεῖ μέσα ἀπό τήν Ἁγία Γραφή γιά τήν ἁγία ἀρετή τῆς ταπεινοφροσύνης στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μέ τά ἐξῆς:

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν οἱ ταῦροι χτυποῦσαν μέ τά κέρατα καί ὁ μόσχος στεκόταν, ὅταν τό λιοντάρι βρυχιόταν καί οἱ ταῦροι κοίταζαν ἀγέρωχοι, ὅπως ἔχει γραφτεῖ: Μέ περικύκλωσαν πολλά μοσχάρια καί μέ τριγύρισαν ταῦροι καλοθρεμμένοι· ἄνοιξαν τό στόμα τους καταπάνω μου σάν λιοντάρι ἁρπαχτικό: «Μή ἀποστῇς ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι θλῖψις ἐγγύς, ὅτι οὐκ ἔστιν ὁ βοηθῶν. Περιεκύκλωσάν με μόσχοι πολλοί, ταῦροι πίονες περιέσχον με· ἤνοιξαν ἐπ᾿ ἐμέ τό στόμα αὐτῶν ὡς λέων ἁρπάζων καί ὠρυόμενος» (Ψαλμός 21, 12-14).

-Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν ἀλυχτοῦσαν τά σκυλιά καί ὁ ἀφέντης ἔδειχνε ἀνοχή, ὅταν οἱ λύκοι εἶχαν βγεῖ γιά ν᾿ ἁρπάξουν καί τό πρόβατο ἦταν παρόν ἐκεῖ. Ὅταν ὁ ληστής δεχόταν πρόσκληση στή ζωή, ἐνῶ ἡ ζωή τοῦ κόσμου συρόταν στό θάνατο, ὅταν ἔβγαζαν τίς ἄτακτες καί θεοκτόνες ἐκεῖνες φωνές «ἆρον, ἆρον, σταύρωσον αὐτόν, καθώς «ἦν δέ παρασκευή τοῦ πάσχα, ὥρα δέ ὡσεί ἕκτη· καί λέγει τοῖς Ἰουδαίοις· ἴδε ὁ βασιλεύς ὑμῶν. οἱ δέ ἐκραύγασαν· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τόν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω;

πεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μή Καίσαρα. τότε οὖν παρέδωκεν αὐτόν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ» (ωάν. 19, 14-16).

Τό αἷμα του ἐπάνω σ᾿ ἐμᾶς καί τά παιδιά μας «οἱ δέ ἐκραύγασαν· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. Λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τόν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω;

Ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μή Καίσαρα» (Ἰωάν. 19, 15).

Καί «ἀποκριθείς πᾶς ὁ λαός εἶπε· τό αἷμα αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμᾶς καί ἐπί τά τέκνα ἡμῶν» (Ματθ. 27, 25), οἱ φονιάδες τοῦ Κυρίου καί τῶν Προφητῶν, οἱ θεομάχοι, οἱ μισόθεοι, οἱ ὑβριστές τοῦ νόμου, οἱ πολέμιοι τῆς χάριτος, οἱ ἐχθροί τῆς Πίστης τῶν Πατέρων, οἱ συνήγοροι τοῦ διαβόλου, τά γεννήματα τῶν ἐχιδνῶν, οἱ ψιθυριστές, οἱ καταλαλητές, ἐκεῖνοι πού εἶχαν βουτηγμένο τό νοῦ τους στό σκοτάδι, ἡ ζύμη τῶν Φαρισαίων.

-«Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ὁρᾶτε καί προσέχετε ἀπό τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καί Σαδδουκαίων»(Ματθ. 16, 6).

-Καί τούς φιστοῦσε τήν προσοχή λέγοντας: “νοίξτε τά μάτια σας καί προσέχετε ἀπό τό προζύμι τῶν Φαρισαίων καί τό προζύμι τοῦ Ἡρώδη”.

«Καί διεστέλλετο αὐτοῖς λέγων· ὁρᾶτε, βλέπετε ἀπό τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καί τῆς ζύμης Ἡρῴδου» (Μάρκ. 8, 15). «Ἐν οἷς ἐπισυναχθεισῶν τῶν μυριάδων τοῦ ὄχλου ὡς καταπατεῖν ἀλλήλους, ἤρξατο λέγειν πρός τούς μαθητάς αὐτοῦ πρῶτον· προσέχετε ἑαυτοῖς ἀπό τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων, ἥτις ἐστίν ὑπόκρισις» (Λουκ. 12, 1).

Τό συνέδριο τῶν δαιμόνων, οἱ μιαροί, οἱ πάμφαυλοι, οἱ λιθοβολιστές, οἱ μισόκαλοι.

Καί δικαιολογημένα φώναζαν, «ἆρον, ἆρον, σταύρωσον αὐτόν»;

Γιατί τούς καταπλάκωνε ἡ παρουσία τῆς Θεότηταςμέ σάρκα καί τούς δυσαρεστοῦσε ὁ ἔλεγχος γιά τόν τρόπο ζωῆς τους.

Εἶναι συνήθεια πάγια τῶν ἁμαρτωλῶν νά μισοῦν τή συναναστροφή τῶν δικαίων.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν τόν φραγγέλωσαν καί βασάνιζαν τό Ἅγιο Σῶμα κείνου πού ὑπέφερε θεληματικά τά πάθη, γιά νά θεραπεύσει τίς παλιές πληγές τῶν ἁμαρτημάτων μας, ὅταν σήκωσε στούς ὤμους του τό ξύλο τοῦ Σταυροῦ τό τρόπαιον κατά τοῦ διαβόλου· ὅταν ἔβαζαν στεφάνι ἀπό ἀγκάθια σ᾿ κεῖνον πού στεφανώνει ὅσους πιστεύουν σ᾿ αὐτόν· ὅταν φόρεσαν τήν πορφύρα σ᾿ Αὐτόν πού χαρίζει ἀφθαρσία σέ ὅσους ἀναγεννιοῦνται μέ νερό καί Πνεῦμα Ἅγιο: «ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· ἀμήν ἀμήν λέγω σοι, ἐάν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καί Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰωάν. 3, 5).

Καί μερικοί, «τινές δέ τῶν ἐκεῖ ἑστώτων ἀκούσαντες ἔλεγον ὅτι Ἠλίαν φωνεῖ οὗτος. Καί εὐθέως δραμών εἷς ἐξ αὐτῶν καί λαβών σπόγγον πλήσας τε ὄξους καί περιθείς καλάμῳ ἐπότιζεν αὐτόν. Οἱ δέ λοιποί ἔλεγον· ἄφες ἴδωμεν εἰ ἔρχεται Ἠλίας σώσων αὐτόν. Ὁ δέ Ἰησοῦς πάλιν κράξας φωνῇ μεγάλῃ ἀφῆκε τό πνεῦμα» (Ματθ. 27, 47-50)· ὅταν κάρφωσαν στό ξύλο αὐτόν πού εἶναι Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν οἱ στρατιῶτες θριάμβευαν περιπαίζοντας τόν Κύριο τῆς στρατιᾶς τῶν οὐρανῶν.

-Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν ἔδεσαν στό καλάμι σπόγγο γεμάτο μέ ξύδι καί τόν πότιζαν δίνοντας χολή, αὐτόν πού τούς ἔριξε τό μάννα σάν βροχή (Ἐξόδ. 16, 13-15)· ὅταν ἔσπαζαν οἱ πέτρες καί σκιζόταν τό καταπέτασμα τοῦ Ναοῦ κατάπληκτα ἀπό τό θράσος τῶν ἀλιτηρίων· ὅταν ὁ ἥλιος πενθοῦσε καί φοροῦσε τό σκότος σάν πένθιμο σάκκο πενθώντας τήν πτώση τῶν Ἰουδαίων.

Γιατί ἡ ἡμέρα θρηνοῦσε τίς συμφορές τῶν Ἰουδαίων, ὅταν ἡ ζωή ἦταν κρεμασμένη ἀνάμεσα στούς ληστές καί ὁ ἕνας τόν χλεύαζε καί τόν κατηγοροῦσε, ἐνῶ ὁ ἄλλος μέ τή μετάνοιά του λήστευε τόν Παράδεισο «Εἷς δέ τῶν κρεμασθέντων κακούργων ἐβλασφήμει αὐτόν λέγων· εἰ σύ εἶ ὁ Χριστός, σῶσον σεαυτόν καί ἡμᾶς.

ποκριθείς δέ ὁ ἕτερος ἐπετίμα αὐτῷ λέγων· οὐδέ φοβῇ σύ τόν Θεόν, ὅτι ἐν τῷ αὐτῷ κρίματι εἶ;

Καί ἡμεῖς μέν δικαίως· ἄξια γάρ ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν· οὗτος δέ οὐδέν ἄτοπον ἔπραξε.

Καί ἔλεγε τῷ Ἰησοῦ· μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.

Καί εἶπεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἀμήν λέγω σοι, σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ» (Λουκ. 23, 39-43).

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; Ὅταν τό Σῶμα παραδινόταν γιά τήν ταφή.

Πότε ἦταν ταπεινωμένος; «Ὅταν οἱ στρατιῶτες φύλαγαν καί ἡ γῆ ἔκρυβε αὐτόν πού στήριξε τή γῆ πάνω στά νερά» (Γενν. 1, 9)· ὅταν οἱ πόστολοι κρύβονταν μή μπορώντας νά ὑποφέρουν τόν ὄγκο τῶν πειρασμῶν.

Ἀλλά πρόσεχε, ἀγαπητέ, τά θαύματα τοῦ Θεοῦ καί τά κατορθώματα τῆς χαρᾶς μετά τό πάθος. Ὁ περιφρονημένος μεταβαλλόταν σέ ἔνδοξο καί ἡ χαρά τοῦ κόσμου ἀνασταίνεται ἄφθαρτη μαζί μέ τό Σῶμα. Τότε εἶχε ὠδίνες ἡ γῆ καί κυοφόρησε ἡ ἡμέρα καί ὁ θάνατος ἀπέβαλε τή ζωή τῶν ὅλων. Δέν ἦταν δυνατό νά κρατήσει ὁ θάνατος Ἐκεῖνον πού κρατεῖ τά πάντα μέ τό Λόγο του.

Ἄς ἑορτάσουμε λοιπόν τήν τριήμερη Ἀνάσταση πού ἔγινε πρόξενος αἰώνιας ζωῆς. Γιατί, ὅπως ἡ Θεοτόκος Μαρία δέ δοκίμασε παρθενικές ὠδίνες κόρης ἀνύμφευτης, ἀλλά μέ τή θέληση τοῦ Θεοῦ καί τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γέννησε τόν Δημιουργό τῶν αἰώνων, τόν Θεό Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καί ἡ γῆ ἀπό τίς λαγόνες της, ἀποφεύγοντας τίς ὠδίνες τοῦ θανάτου, «ὃν ὁ Θεός ἀνέστησε λύσας τάς ὠδῖνας τοῦ θανάτου, καθότι οὐκ ἦν δυνατόν κρατεῖσθαι αὐτόν ὑπ᾿ αὐτοῦ» (Πράξ. 2, 24), ἄφησε ἐλεύθερο, ὅταν διατάχτηκε τόν Κύριο τῶν Ἰουδαίων· γιατί δέν μποροῦσε νά κατέχει ἕνα Σῶμα πού εἶχε γίνει φορέας ἀθανασίας.

Φέροντας λοιπόν στό νοῦ ὁ Προφήτης Δαυΐδ τήν ἀποκατάσταση τοῦ μεγαλείου, τήν κατάργηση τοῦ θανάτου, τήν ἐλευθερία ὅσων ἦταν κάποτε δοῦλοι, φωνάζει καί λέει ότι ὁ Κύριος ἔγινε Βασιλιάς, φόρεσε τό μεγαλεῖο Του!

Διότι,«Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν, εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο, ἐνεδύσατο Κύριος δύναμιν καί περιεζώσατο· καί γάρ ἐστερέωσε τήν οἰκουμένην, ἥτις οὐ σαλευθήσεται» (Ψαλμός 92, 1).

Ποιό μεγαλεῖο ντύθηκε ὁ Κύριος; Τήν ἀφθαρσία, τήν ἀθανασία, τή σύναξη τῶν ποστόλων, τό στεφάνι τῆς Ἐκκλησίας. Δέν προδίδει πιά ὁ Ἰούδας, δέν ἀπειλεῖ ὁ Καϊάφας, δέν ἁρματώνεται ὁ Ἡρώδης γιά τό φόνο τῶν παιδιῶν, δέν δικάζει ὁ Πιλάτος, οὔτε φυλακίζουν οἱ Ἰσραηλίτες…

-Τό φθαρτό ἔγινε ἄφθαρτο κι Ἐκεῖνος πού τόν θεωροῦσαν ἁπλό ἄνθρωπο μόνο, ἀποδείχτηκε Θεός ἀληθινός.

-Γι᾿ αὐτό φωνάζομε κι ἐμεῖς: “Ποῦ εἶναι, θάνατε, τό κεντρί τῆς δύναμης; Ποῦ εἶναι, ἅδη, ἡ νίκη σου; «Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον; ποῦ σου, ᾅδη, τό νῖκος;» (Α´ Κορ. 15, 55)”.

-Ὁ Κύριος ἔγινε Βασιλιάς, ντύθηκε μεγαλεῖο, ντύθηκε καί ζώστηκε δύναμη:

«Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν, εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο, ἐνεδύσατο Κύριος δύναμιν καί περιεζώσατο· καί γάρ ἐστερέωσε τήν οἰκουμένην, ἥτις οὐ σαλευθήσεται» (Ψαλμός 92, 1).

-Δύναμη ἐννοεῖ τήν οἰκονομία τῆς ἔνσαρκης Παρουσίας του, γιατί δέν εἶναι τίποτα δυνατότερο ἀπό αὐτήν, μέ τό Σῶμα του ὁ ἀσώματος νίκησε τούς δαίμονες, μέ τό Σταυρό ὑποδούλωσε τίς ἀντίπαλες δυνάμεις.

Ἐπειδή δηλαδή στήν ἀρχή ἡ ἁμαρτία συγκλόνιζε τή γῆ, ἀφοῦ ἀναστήθηκε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ὅπως προεῖπε, τή στερέωσε μέ τό ξύλο τοῦ Σταυροῦ, γιά νά μήν βαδίζει στόν γκρεμό τῆς ἀπώλειας οὔτε νά τήν δέρνουν οἱ ἄνεμοι τῆς πλάνης.

Καί μάρτυρα τοῦ Λόγου μας ἄς φέρουμε τόν μακάριο πόστολο Παῦλο πού λέει τά ἑξῆς: “Πρέπει τοῦτο τό φθαρτό νά ντυθεῖ ἀφθαρσία καί τό θνητό αὐτό νά ντυθεῖ ἀθανασία «δεῖ γάρ τό φθαρτόν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν καί τό θνητόν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν» (Α´ Κορ. 15, 53)”.

Γι᾿ αὐτό κι ὁ Δαυΐδ ὁ ψαλμωδός, λέει ότι ἕτοιμος εἶναι ὁ θρόνος σου ἀπό τότε, ἐσύ ὑπάρχεις ἀπό τόν αἰώνα «ἕτοιμος ὁ θρόνος σου ἀπό τότε, ἀπό τοῦ αἰῶνος σύ εἶ» (Ψαλμ. 92, 2) καί «ἡ βασιλεία σου εἶναι βασιλεία αἰώνια, πού δέ θά καταλυθεῖ» (Δαν. 7, 14).

Καί πάλι, ἡ Βασιλεία σου εἶναι Βασιλεία ὅλων τῶν αἰώνων, «ἡ βασιλεία σου βασιλεία πάντων τῶν αἰώνων, καί ἡ δεσποτεία σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καί γενεᾷ. Πιστός Κύριος ἐν πᾶσι τοῖς λόγοις αὐτοῦ καί ὅσιος ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ» (Ψαλμός 144, 13).

Καί πάλι:“Κύριος ἔγινε βασιλιάς, ἄς ἀναγαλλιάσει ἡ γῆ, ἄς εὐφρανθοῦν νησιά πολλά. «Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν, ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ, εὐφρανθήτωσαν νῆσοι πολλαί» (Ψαλμ. 96, 1), γιατί σ᾿ αὐτόν ἀνήκει ἡ δόξα καί ἡ δύναμη στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν”.

«Ἀναστάσεως ἡμέρα, καί λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει, καί ἀλλήλους περιπτυξώμεθα. Εἴπωμεν ἀδελφοί, καί τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς· Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει, καί οὕτω βοήσωμεν· Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος».

Σήμερα εἶναι ἡμέρα τῆς λαμπρῆς Ἀνάστασης τοῦ Κυρίου καί ἄς λάμψουμε ἀπό πολύ χαρά γιά αὐτό τό πανηγύρι. Ἀδέρφια, ἄς ἀγκαλιαστοῦμε, κι ἄς ποῦμε σέ ὅσους μᾶς μισοῦν, συγχωρεμένα ὅλα νά εἶναι γιά χάρη τῆς Ἁγίας Ἀνάστασης. Ἀφοῦ ἐμεῖς ὅλοι μαζί αὐτό κάνουμε, τότε ἄς κράζουμε χαρούμενα μέ ὅλη μας τήν ψυχή:

Ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἀναστήθηκε καί μέ τό δικό Του ζωοποιό θάνατο καί τή νικηφόρα Ἀνάστασή Του, νίκησε τόν αἰώνιο θάνατο, γιά τώρα καί γιά πάντα. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός χάρισε τήν αἰώνια ζωή σέ ὅλους ἐκείνους, πού χρόνια τώρα χωρίς ἐλπίδα βρίσκονταν μέσα στά μνήματα.

Χριστός Ἀνέστη ἀδελφοί!

1. Στή φωτοφόρο καί Ἁγία Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης. https://www.imaik.gr/

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra

Δείτε σχετικά:
Ο Αναστημένος Κύριος με ποιό μεγαλείο ντύθηκε; Α΄ Μέρος