Άρθρο του πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη

Το ορθόδοξο παρελθόν της Εκκλησίας στην Ιταλία και στη Ρώμη βοά.

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr


Άλλος ένας οικουμενιστής Επίσκοπος στον επισκοπικό θρόνο της Ιταλίας

Γράφει ο π.Νικόλαος Μανώλης

Την Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2021 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, υπό την Προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου, συνεδρίασε και εξέλεξε νέο Μητροπολίτη Ιταλίας τον νυν Ισπανίας κ. Πολύκαρπο. Ο κ. Πολύκαρπος ήταν από την κοίμηση του μακαριστού κυρού Γενναδίου μέχρι και σήμερα Τοποτηρητής της Ι.Μ. Ιταλίας.  

Το βιογραφικό του δεν προοιωνίζει τίποτα θετικό για την υπόθεση της Ορθοδοξίας. Ο Σεβασμιώτατος κ. Πολύκαρπος (κατά κόσμον Παναγιώτης Σταυρόπουλος) γεννήθηκε το έτος 1963 στη Ναύπακτο. Απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών (1986), μετά την στρατιωτική του θητεία (1986-1988), μετεξεπαιδεύθη στο Ποντιφικό Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών Ρώμης (1988-1990). Διάκονος και Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε στο Φανάρι, τον Ιανουάριο του 1990. Υπηρέτησε Ιερατικός Προϊστάμενος της Αδελφότητος του Αγ. Νικολάου και Εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου των εν Βενετία Ορθοδόξων Ελλήνων (1990-2007) και Πρωτοσύγκελλος της νεοπαγούς Ιεράς Μητροπόλεως Ιταλίας (1992-2007), τα μέγιστα καταβαλών για την οργάνωση, εμπέδωση και ανάπτυξη αυτής.

Παραλλήλως διετέλεσε Εφημέριος των υπ’ αυτού του ιδίου ιδρυθεισών Ενοριών Παδούης (1990-2007), Φερράρας (1990-1999), Πάρμας (1994-1999) και Περουτζίας (1992-2003), Ηγουμενεύων των Ιερών Μονών Οσίου Ιωάννου Θεριστού Καλαβρίας (1994-1997) και Αγίου Γεωργίου των εν Βενετία Ελληνίδων Ευγενών Μοναχών (1992-2007) και Αντιπρόεδρος του Μητροπολιτικού Συμβουλίου και όλων των Επιτροπών της εν λόγω Μητροπόλεως. Το έτος 1998 έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου. Εξεπροσώπησε την Μητέρα Εκκλησία και την Ιερά Μητρόπολη Ιταλίας σε πολλές αποστολές, συναντήσεις και συνέδρια.

Την 30ή Απριλίου 2007, προτάσει της Α.Θ.Π., εξελέγη παμψηφεί δεύτερος Μητροπολίτης της νεοπαγούς Ιεράς Μητροπόλεως Ισπανίας και Πορτογαλίας, της χειροτονίας του ως Επισκόπου τελεσθείσης στο Φανάρι την 6η Μαΐου 2007, Κυριακή της Σαμαρείτιδος, υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου. Την 16η Ιουνίου 2007 ενεθρονίσθη στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Μαδρίτης. Κατά τα τρία έτη της ποιμαντορίας του επανίδρυσε τις Ενορίες Βαρκελώνης και Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια, ίδρυσε δεκαεννέα (19) νέες ενορίες και επτά (7) νέους ενοριακούς πυρήνες, και αύξησε τον αριθμό των κληρικών κατά δεκαοκτώ (18).

Ο ειρημένος Μητροπολίτης εκτελεί εκκλησιαστικές αποστολές, δίδει διαλέξεις, συνεντεύξεις, ομιλίες, αρθρογραφεί και γνωρίζει την ιταλική, γαλλική και ισπανική. Στις 14 Ιανουαρίου 2021, όπως προαναφέραμε, εξελέγη Μητροπολίτης Ιταλίας. 

Σε συνέντευξή του, που έδωσε το 2010, αποκαλύπτεται τόσο το οικουμενιστικό- αιρετικό του φρόνημα (σχέσεις με παπικούς, ανταλλαγή ναών, διαστρεβλωμένο κατά την πάγια τακτική των οικουμενιοστών το ρητό “ίνα πάντες εν ώσιν” κλπ. κλπ.), όσο και ο ρόλος που ο ίδιος διαδραμάτισε στην διαμόρφωση της έτερης φαναριώτικης αιρετικής κυψελίδας, της Μητρόπολης Ισπανίας. Ας επικεντωθούμε στην Ιερά Μητρόπολη Ιταλίας.

Η Ιερά Μητρόπολη Ιταλίας είναι μια νεοπαγής Μητρόπολη, ανήκει στις επαρχίες του Οικουμενικού Θρόνου και δημιουργήθηκε μόλις  το 1991. Η έδρα της βρίσκεται στη Βενετία. 

Η παρουσία της Ορθοδοξίας στη Σικελία και την Ιταλία ασκεί την επιρροή της από την ελληνική αποίκηση και διασπορά, όπου πόλεις όπως οι Συρακούσες και η Μεσσήνη είχαν ιδρυθεί από Έλληνες αποίκους και ήταν μέρος της Μεγάλης Ελλάδας πριν την κατάκτηση τους από τους Ρωμαίους. Υπάρχουν πληροφορίες πως κατά το τέλος του Α΄ μ. Χ. αιώνα και πριν η Ρώμη ήταν «ελληνική πόλις», γιατί εκτός από τους δούλους το πλήθος των Ελλήνων και των Ελληνόφωνων από την Ανατολή και η ανώτερη τάξη των Ρωμαίων μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, που την δίδασκαν οι Έλληνες παιδαγωγοί στα παιδιά των ρωμαϊκών οικογενειών. Εξάλλου, ο Απόστολος Παύλος έγραψε την επιστολή του προς τους χριστιανούς της πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην ελληνική γλώσσα και δε χρειάστηκε να μεταφραστεί στην ελληνική. Το γεγονός τούτο προϋποθέτει ότι οι παραλήπτες της επιστολής αυτής ήταν και ελληνόφωνοι που ζούσαν στο κέντρο του ρωμαϊκού κόσμου. Άλλο γεγονός που συνηγορεί υπέρ της ελληνικότητας της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας της Ρώμης είναι ο αριθμός των πρώτων Ελλήνων επισκόπων της.

Οι επίσκοποι της Ρώμης, από το Λίνο ως τον Ελευθέριο (περίπου 174-189) είναι δώδεκα τον αριθμό. Εξ αυτών, όχι περισσότεροι των τριών (Κλήμης, Σίξτος και Πίος), φέρουν λατινικά ονόματα. Αλλά, μολονότι τα ονόματα Κλήμης και Πίος είναι λατινικά, η μακρά επιστολή του Κλήμεντος προς Κορινθίους είναι γραμμένη στα ελληνικά και ο Πίος είναι αδελφός του Έλληνα από την Αρκαδία Ερμά, συγγραφέα του έργου «ο Ποιμήν».

Δεν είναι γνωστό ακριβώς πότε κατά τον Γ΄ μ. Χ. αιώνα η Ρωμαϊκή Εκκλησία άλλαξε από ελληνική και έγινε λατινική, γιατί η γλώσσα της ήταν ελληνική, οι συγγραφείς της ήταν Έλληνες, τα γραπτά της ήταν ελληνικά και καθώς μαρτυρούν οι παραδόσεις της και οι λειτουργικοί τύποι της ήταν επίσης ελληνική. Η λατινική παράδοση εγκαινιάστηκε όχι από Ρωμαίους αλλά από Αφρικανούς χριστιανούς. Μόλις κατά τα μέσα του Γ΄ αιώνα υποχωρεί η ελληνική επιρροή στην Εκκλησία της Ρώμης. Εκείνος που καθιέρωσε κηρύγματα στην λατινική γλώσσα ήταν ο πάπας Λέων Α΄ (440-461), ο οποίος στερέωσε το λατινικό χαρακτήρα της Εκκλησίας της Ρώμης. Εκτός από την άλλη δραστηριότητά του, ο Λέων εγκαινίασε και στήριξε το παπικό Πρωτείο σε ομιλίες και επιστολές του. Εκθέτοντας τις απόψεις του για τον επίσκοπο Ρώμης ως primus omnium episcoporum και ότι σε αυτόν μεταβιβάζεται η plenitude potestatis, η solicitude omnium pastorum και η communis cura universalis ecclesia, ο Λέων από το πρωτείο της χάριτος και από το πρωτείο της προσωπικής του αρμοδιότητας προέβαλε το Πρωτείο του δικαιώματος της διαδοχής. Οι εκφράσεις του «Δοῦλος τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ», «ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ» κι ακόμη «Θεός ἐπί τῆς γῆς», μαζί με τις άλλες παπικές αξιώσεις απομάκρυναν την Εκκλησία της Ρώμης, όχι μόνον από τους Έλληνες της Ρώμης αλλ’ απ’ όλη την ελληνική Ανατολική Εκκλησία. Στις μέρες μας τέτοιες απόψεις εκφράζονται από την Ανατολική Εκκλησία. Ας προσέξουν, γιατί το μόνο που προοιωνίζουν τέτοιες απόψεις είναι η απομόνωση και το σχίσμα, όπως είδαμε να συμβαίνει στην Δυτική Εκκλησία.

Ωστόσο, μέχρι και τον 8ο αιώνα, όταν επί Μεγάλου Φωτίου έγινε και το πρώτο λεγόμενο σχίσμα μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας και καταδικάστηκε το παπικό πρωτείο, η Εκκλησία της Ρώμης κράτησε την Ορθοδοξία μακριά από τις αιρέσεις. Ένα παράδειγμα, από τον καιρό του μονοθελητισμού, είναι όταν στην Εκκλησία της Ρώμης κατέφυγε ο Άγιος Μάξιμος και είχε διαδραμα­τίσει πρωτεύοντα ρόλο για την συγκρότηση της ορθόδοξης τοπικής Συνόδου της Ρώμης (649). Η Σύνοδος αυτή  καταδίκασε τον Μονοθελητισμό, έχοντας διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με τους πα­τριαρχικούς θρόνους της Ανατολής, επειδή είχαν εκ­πέσει στην αίρεση. Η αναφορά του είναι στην ορθο­δοξούσα τότε Ρώμη και στον Ομολογητή άγιο Πάπα Μαρτίνο. Αυτό είναι το ένδοξο παρελθόν της Εκκλησίας της Ιταλίας και έτσι θέλουμε να είναι η Μητρόπολη Ιταλίας, ορθόδοξη όχι μόνο κατ’ όνομα…..

Η Ιερά Μητρόπολη Ιταλίας στα χρόνια μας, λοιπόν, ιδρύθηκε με Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο, στις 5 Νοεμβρίου 1991, με απόσπαση περιοχών από τη Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας. Έδρα του Μητροπολίτη της ορίστηκε ο ιστορικός ναός του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στη Βενετία.

Δυστυχώς, το οικουμενιστικό της άρωμα είναι πολύ έντονο. Ο προκαθήμενός της μακαριστός  κ. Γεννάδιος έχει τιμηθεί για τη μεγάλη του συμβολή στο διάλογο μεταξύ των ανθρώπων από το Ίδρυμα Papa Luciani με το βραβείο “Angelo che sorride”, αφιερωμένο στον αείμνηστο Πάπα Ρώμης Ιωάννη Παύλο Α’ κι αυτό λέει πολλά …. Το ποιόν του κου. Γενναδίου μπορείτε να το δείτε να ξετυλίγεται και εδώ. Οι αγώνες για την ορθοδοξία δεν φαίνεται να είναι στις προτεραιότητές του. Τίποτα δεν προοιωνίζει χάραξη διαφορετικής ορθόδοξης πορείας από τον κ.Πολύκαρπο και τις περγαμηνές του.

Καταγγέλλουμε σε όλους τους τόνους αυτές τις κυψέλες οικουμενισμού που φυτεύει το αιρετίζον Φανάρι εδώ κι εκεί και λειτουργούν πιο ύπουλα ακόμη κι από την καταδικασμένη Ουνία ή μάλλον σε αγαστή συνεργασία με αυτήν και με τον Πάπα. 

Το ορθόδοξο παρελθόν της Εκκλησίας στην Ιταλία και στη Ρώμη βοά. Όλοι οι Άγιοι Ομολογητές Πάπες ενώπιον του Εσφαγμένου Αρνίου θρηνούν  για την πληγωμένη Ορθοδοξία. Οι λίγες φωτίτσες αγιοπατερικής αποτείχισης έμειναν να μαρτυρούν την αλήθεια της Ορθοδοξίας, να συγκρατούν την οργή του Κυρίου και να ρίχνουν λάδι στο θείο έλεος. Μέχρι πότε; 

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra

Δείτε σχετικά
Μετά από πολύμηνη ασθένεια απεβίωσε ο συνεργάτης του Βατικανού Μητροπολίτης Ιταλίας Γεννάδιος