Ἄρθρο τοῦ πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη

Ὅλος ὁ καλός κόσμος τῆς αἵρεσης προσεκλήθη ἀπό τόν ὀρθόδοξο μητροπολίτη νά συμπροσευχηθεῖ μαζί του.

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr


Ἡ καθιέρωση τῆς ἀνομίας

π.Νικόλαος Μανώλης

1.    Καθιερωμένη διαχριστιανική προσευχή

Ἐντός τοῦ ὄρου “καθ-ιερωμένος” ὑπάρχει ἡ ἔννοια τοῦ ἱεροῦ. Μιά καθιερωμένη διαδρομή ἤ ἕνας καθιερωμένος ὅρος ἀποτελοῦν συνήθειες ἤ τοποθετήσεις βασισμένες στήν ἐμπειρία καί τήν ἀσφάλεια πού πηγάζει ἀπό τήν βιωματική μετοχή στήν καθιερωμένη ἐνέργεια. Ἀποτελεῖ ἱερή ἐνέργεια μέ τήν ἔννοια αὐτή.

Στήν ἐκκλησιαστική ζωή ἡ ἔννοια τῆς καθιέρωσης ἔχει βαθύτερη σημασία, καθώς ἅπτεται τῆς σωτηρίας. Γιά παράδειγμα, ἐξετάζοντας μιά ἐκκλησιαστική ἐπέτειο, μιά ἑορτή, εἶναι σημαντικό νά γνωρίζουμε τό σκεπτικό, τό γεγονός καί τό νόημα τῆς καθιέρωσης τῆς ἑορτῆς αὐτῆς. Ἔτσι, διαπιστώνουμε πότε καθιερώθηκε ἡ ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἤ ἡ ἑορτή τῆς Ἰνδίκτου ἤ τῶν Χριστουγέννων καί τοῦ Πάσχα. Αὐτό εἶναι ἐνδιαφέρον ὄχι τόσο ὡς πρός τήν ἱστορική πληροφορία, ἀλλά ὡς πρός τό γεγονός πώς ἡ πράξη τῆς καθιέρωσης δέν ἐπιδέχεται ἀμφισβήτηση, διότι ὅλη ἡ καθιέρωση πού ἑδράζεται πάνω στήν ἁγιοπατερική πρακτική καί ἐμπειρία εἶναι καθαγιασμένη. Ὑπάρχει, δηλαδή, ἡ ἀσφάλεια πού παρέχεται ἀπό τό ἐμφορούμενο Ἅγιο Πνεῦμα στήν ἐνέργεια αὐτή. Ὑπάρχει ἡ σφραγίδα τῆς ἱερῆς Παράδοσης σέ μιά τέτοια καθιέρωση πού ἀφορᾷ τήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Γιά νά καθιερωθεῖ ἕνα γεγονός στήν Ἐκκλησία εἶναι ἀναγκαῖο νά εἶναι σύμφωνο μέ τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. “Ἄρα οὔν, ἀδελφοί, στήκετε, καί κρατεῖτε τάς παραδόσεις ἅς ἐδιδάχθητε εἴτε διά λόγου εἴτε δι’ ἐπιστολῆς ἡμῶν.[1]” Ὄχι μιᾶς παράδοσης διαφορετικῆς ἤ ἀλλότριας πού αὐτονομεῖται ἀπό αὐτή τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή αἱρετικῆς, μέ διαφορετικά κριτήρια καί γνωρίσματα, ἀλλά πού ταυτίζεται μέ τήν Ἐκκλησία. Ὁ, τιδήποτε ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τήν ἱερή Παράδοση πρέπει νά ἀπορρίπτεται ἀπό τούς πιστούς, γιατί δέν διαθέτει ἐγκυρότητα. Αὐτό ἔχει διαχρονική ἐπίπτωση στόν λαό τοῦ Θεοῦ. Ἄν ἡ Ἐκκλησία δέν φροντίσει νά ἀντιδράσει ἐγκαίρως, καταδικάζοντας τήν καθιέρωση μιᾶς ἄλλης παράδοσης, ἔστω βραχύβιας παράδοσης, εἶναι ἀπολύτως βέβαιον πώς αὐτή θά εἶναι ἕνα καρκίνωμα στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας πού θά τό κατατρώει, ὀδηγώντας το στήν ἀπώλεια.

Τίς τελευταῖες ἡμέρες περιῆλθε στήν ἀντίληψή μας ἡ εἴδηση[2] πώς τήν 1η Σεπτεμβρίου 2020, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μπουένος Ἅιρες κ. Ἰωσήφ προσκάλεσε τούς χριστιανούς ἡγέτες τῆς πόλεως Κόρδοβας τῆς Ἀργεντινῆς γιά τήν καθιερωμένη διά-χριστιανική προσευχή γιά τήν προστασία τοῦ περιβάλλοντος στόν τοπικό ἱερό ναό τοῦ Προδρόμου. Σύμφωνα μέ τά ὅσα γράψαμε ἀνωτέρω, ἀντιλαμβανόμαστε πώς ἡ καθιέρωση μιᾶς τέτοιας τραγικῆς συμπροσευχῆς δέν ἀποτελεῖ ἱερή παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά ἀλλότρια παράδοση τῆς αἵρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῆς Πανθρησκείας.

Ὅλος ὁ καλός κόσμος τῆς αἵρεσης προσεκλήθη ἀπό τόν ὀρθόδοξο μητροπολίτη νά συμπροσευχηθεῖ μαζί του. Ὁ πάστορας τῶν Λουθηρανῶν, ὁ ἱερέας τῶν μονοφυσιτῶν Ἀρμενίων, ὁ παπικός τοπικός ἀρχιεπίσκοπος πού ἐκφώνησε τήν κεντρική ὁμιλία. Μετά βεβαιότητος μποροῦμε νά ποῦμε, βασισμένοι στήν Ἁγία Γραφή καί τήν Πατερική διδαχή, ὅτι παρόντων ὅλων αὐτῶν τῶν συμπροσευχόμενων, ἀπουσίαζε ὁ Χριστός, ἡ Παναγία καί οἱ Ἅγιοι. Ὁ Μητροπολίτης κ. Ἰωσήφ ἀποφάσισε νά διώξει τόν Χριστό καί νά προσκαλέσει γιά τόν ἑορτασμό τόν Διάβολο.

2.    Ἀλλότρια παράδοση, ἐκτός τῆς Ὀρθοδοξίας

Στό σημεῖο αὐτό εἶναι ἀνάγκη νά ὑπενθυμίσουμε τήν πληθώρα τῶν ἱερῶν κανόνων μέ οἰκουμενικό κῦρος, ἀποφάσεων Ἁγίων Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων[3], πού βάσει αὐτῶν εἶναι καταδικασμένη ἡ ἐνέργεια τοῦ μητροπολίτη κ. Ἰωσήφ, ἀλλά καί ὅλων τῶν πατριαρχῶν καί ἐπισκόπων πού ἀκολουθοῦν τήν πονηρή μέθοδο καθιέρωσης νέων παραδόσεων, καταργώντας τίς εὐλογημένες παραδόσεις τῶν Ἁγίων. Τέτοιους ποιμένες ἡ Ἐκκλησία τούς ὀνομάζει ψευδοεπισκόπους καί λυκοποιμένες καί μᾶς προτρέπει ἀποτειχιζόμενοι νά ἀπομακρυνόμαστε ἀπό αὐτούς, διακόπτοντας τήν πνευματική κοινωνία μαζί τους. Μάλιστα ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός τούς ἀποκαλεῖ ἀπίστους˙«Ὁ μή κατά τήν παράδοσιν τῆς Καθολικῆς (Ὀρθοδόξου) Ἐκκλησίας πιστεύων, ἄπιστός ἐστιν»[4]. Ἐπίσης, καί ὁ σύγχρονος μέγας δογματολόγος ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας Ἰουστῖνος Πόποβιτς, σέ γνωμάτευσή του γιά τή Σερβική Ἐκκλησία, διατυπώνει τήν σαφῆ θέση τῆς ἀπαγόρευσης τῶν συμπροσευχῶν μέ τούς αἱρετικούς[5]. Ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας στό ζήτημα αὐτό εἶναι διαχρονική καί ἀναλλοίωτη. Ὑπάρχει ταύτιση τῶν θέσεων τῶν Ἁγίων ὅλων των ἐποχῶν. Ἀπό τήν ἐποχή τοῦ μεγάλου ἀρχαίου δογματολόγου ἁγίου Ἰωάννη Δαμασκηνοῦ ἕως τοῦ σύγχρονου δογματολόγου ἁγίου Ἰουστίνου, ἐφαρμόζεται στήν πράξη τό ἁγιογραφικό “Ἰησοῦς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας”[6]. Μόνο στόν 20ο καί 21ο αἰῶνα ὀρθόδοξοι πατριάρχες καί ἐπίσκοποι ἀποφάσισαν, ὡς ἀθεόφοβοι, νά ἀλλάξουν καί νά καταργήσουν τούς Ἱερούς Κανόνες! Νά ἀλλάξουν τόν ἴδιο τόν Χριστό!

3.    Ἐπίλογος

Ὁ τερατόμορφος Οἰκουμενισμός εἶναι πλέον ἑδραιωμένος μέσα στά σπλάχνα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὅπου καί νά στρέψει τό βλέμμα του κανείς, σέ ὅποια τοπική Ἐκκλησία, διακρίνει πολύ καθαρά ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἁλωθεῖ ἀπό τό ἑωσφορικό πνεῦμα τῆς αἵρεσης. Δυστυχῶς, φῶς καί ἐλπίδα ἀνατροπῆς τῆς αἱρετικῆς κατάστασης δέν φαίνεται νά ὑπάρχει. Ὅμως δέν πρέπει νά χάνουμε τό κουράγιο μας. Ὁ Κύριος τῆς Δόξης βλέπει τόν ἀγῶνα τῶν εὐλαβῶν χριστιανῶν πού ἀγωνίζονται νά μήν ἐπικρατήσει ἡ παναίρεση καί θά στείλει τό ἔλεός Του. Ὅση μαυρίλα καί ἄν ἔχει ἐπικρατήσει στή σκλαβωμένη Ἐκκλησία, τό πνεῦμα τῆς ἐλευθερίας ἐμπνέει ἀρκετούς χριστιανούς. Εἶναι τό ἐναπομεῖναν λεῖμμα τῆς γνήσιας Πίστης, ἡ ἱερή χούφτα τῶν Ὀρθοδόξων, ἡ ζύμη πού θά φουσκώσει ζυμώνοντας τόν κόσμο ὁλόκληρο στήν ἱερή Πίστη τοῦ Χριστοῦ καί θά ἐπικρατήσει κατατροπώνοντας τό ψεῦδος, ἐλευθερώνοντας τήν Ἀλήθεια! “Οὐκ οἴδατε ὅτι μικρά ζύμη ὅλον το φύραμα ζυμοῖ; ἐκκαθάρατε οὖν τήν παλαιάν ζύμην, ἵνα ἦτε νέον φύραμα, καθώς ἐστε ἄζυμοι.[7]


[1] Β΄ Θεσ. 2, 15

[2] ΔΙΑΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΣΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΜΕ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ ΙΩΣΗΦ (https://www.ekklisiaonline.gr/)

[3]    I. 10ος Κανών τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων : «Εἴ τις ἀκοινωνήτῳ κᾄν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὖτος ἀφοριζέσθω».

II. 11ος Κανών τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων : «Εἴ τις καθῃρημένῳ, κληρικός ὤν, κληρικῷ συνεύξηται, καθαιρείσθω καί αὐτός».

III. 45ος Κανών τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων : «Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος, ἥ Διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δέ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς Κληρικοῖς, ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω».

IV. 65ος Κανών τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων : «Εἴ τις Κληρικός ἤ Λαϊκός εἰσέλθοι εἰς συναγωγήν Ἰουδαίων, ἤ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καί καθαιρείσθω, καί ἀφοριζέσθω».

V. 71ος Κανών τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων : «Εἴ τις Χριστιανός ἔλαιον ἀπενέγκοι εἰς ἰερόν ἐθνῶν, ἤ εἰς συναγωγήν Ἰουδαίων ἐν ταῖς ἑορταῖς αὐτῶν, ἤ λύχνους ἅπτοι, ἀφοριζέσθω».

VI. 6ος Κανών τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου : «Περί τοῦ μή συγχωρεῖν τοῖς αἱρετικοῖς εἰσιέναι εἰς τόν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ἐπιμένοντας τῇ αἱρέσει».

VII. 9ος Κανών τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου : «Περί τοῦ μή συγχωρεῖν εἰς τά κοιμητήρια, ἤ εἰς τά λεγόμενα μαρτύρια πάντων τῶν αἱρετικῶν ἀπιέναι τούς τῆς Ἐκκλησίας, εὐχῆς ἤ θεραπείας ἕνεκα, ἀλλά τούς τοιούτους, ἐάν ὦσι πιστοί, ἀκοινωνήτους γίνεσθαι μέχρι τινός, μετανοοῦντας δέ, καί ἐξομολογουμένους ἐσφάλθαι, παραδέχεσθαι».

VIII. 32ος Κανών τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου : «Ὅτι οὐ δεῖ αἵρετικῶν εὐλογίας λαμβάνειν, αἵτινες εἰσίν ἀλογίαι μᾶλλον, ἤ εὐλογίαι».

IX. 33ος Κανών τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου : «Ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι».

X. 34ος Κανών τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου : «Ὅτι οὐ δεῖ πάντα χριστιανόν ἐγκαταλείπειν Μάρτυρας Χριστοῦ, καί ἀπιέναι πρός τούς ψευδομάρτυρας, τοῦτ’ ἐστιν αἱρετικῶν, ἤ αὐτούς πρός τούς προειρημένους, αἱρετικούς γινομένους· οὗτοι γάρ ἀλλότριοι τοῦ Θεοῦ τυγχάνουσιν. Ἔστωσαν οὖν ἀνάθεμα οἱ ἀπερχόμενοι πρός αὐτούς».

XI. 37ος Κανών τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου : «Ὅτι οὐ δεῖ παρά τῶν Ἰουδαίων ἤ αἱρετικῶν τά πεμπόμενα ἑορταστικά λαμβάνειν, μηδέ συνεορτάζει αὐτοῖς».

XII. 9ος Κανών τοῦ Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας : «Ἐρώτησις. Εἰ ὀφείλει Κληρικός εὔχεσθαι, παρόντων Ἀρειανῶν, ἤ ἄλλων αἱρετικῶν; ἤ οὐδέν αὐτόν βλάπτει, ὁπόταν αὐτός ποιῇ τήν εὐχήν, ἤγουν τήν προσφοράν; Ἀπόκρισις. Ἐν τῇ θείᾳ ἀναφορᾷ ὁ Διάκονος προσφωνεῖ πρό τοῦ ἀσπασμοῦ : «Οἱ ἀκοινώνητοι περιπατήσατε». Οὐκ ὀφείλουσιν οὖν παρεῖναι, εἰ μή ἄν ἐπαγγέλλωνται μετανοεῖν καί ἐκφεύγειν τήν αἵρεσιν».

Στούς πιό πάνω Κανόνες θά πρέπει νά προστεθοῦν καί οἱ :

XIII. 2ος Κανών τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου : «Πάντας τούς εἰσιόντας εἰς τήν Ἐκκλησίαν, καί τῶν Ἱερῶν Γραφῶν ἀκούοντας, μή κοινωνοῦντας δέ εὐχῆς ἅμα τῷ λαῷ ἤ ἀποστρεφομένους τήν μετάληψιν τῆς Εὐχαριστίας, κατά τινα ἀταξίαν, τούτους ἀποβλήτους γίνεσθαι τῆς Ἐκκλησίας, ἕως ἄν ἐξομολογησάμενοι καί δείξαντες καρπούς μετανοίας καί παρακαλέσαντες, τυχεῖν δυνηθῶσι συγγνώμης. Μή ἐξεῖναι δέ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδέ ἐν ἑτέρᾳ Ἐκκλησίᾳ ὑποδέχεσθαι τούς ἐν ἑτέρᾳ Ἑκκλησίᾳ μή συναγομένους. Εἰ δέ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἤ Πρεσβυτέρων ἤ Διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καί τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὥς ἄν συγχέοντα τόν κανόντα τῆς Ἐκκλησίας».

XIV. 1ος Κανών τῆς Δ΄ Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου : Ἐπικυρώνει τούς Κανόνες τῶν ἐν Λαοδικείᾳ καί Ἀντιοχείᾳ Τοποικῶν Συνόδων καί τοῦ Ἁγίου Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας.

XV. 2ος Κανών τῆς ΣΤ’ Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου : Ἐπικυρώνει τούς Ἀποστολικούς Κανόνες, τούς Κανόνες τῶν ἐν Λαοδικείᾳ καί Ἀντιοχείᾳ Τοπικῶν Συνόδων καί τοῦ Ἁγίου Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας.

XVI. 1ος Κανών τῆς Ζ’ Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου : Ἐπικυρώνει τούς Ἀποστολικούς Κανόνες, τούς Κανόνες τῶν ἐν Λαοδικείᾳ καί Ἀντιοχείᾳ Τοπικῶν Συνόδων καί τοῦ Ἁγίου Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας.

[4] (Έκδοσις, 83,PG 94,1128)

[5] π. Θεόδωρος Ζήσης, Απαγορεύονται αι συμπροσευχαί μετά των Παπικών βάσει Γνωματεύσεως του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

[6] Ἐβρ. 13, 8

[7] Α΄ Κορ. 5, 6-7

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2


Δείτε σχετικά:
Δε γνωρίζει ο Μητροπολίτης Μπουένος Άϊρες κ.Ιωσήφ ότι ο Οικουμενισμός έχει πνεύμα πονηρίας και κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα;
Ο Πατριάρχης που ασχολείται με νερά και πρασινάδες ενώ μας «πνίγει ταΐζοντάς μας κουτόχορτα»…
Σβησμένο Φανάρι για την ώρα της Γης και πράσινη καρδιά!
Παρέμβαση Βαρθολομαίου για το κλίμα από κοινού με γυναίκα “αρχιεπίσκοπο της Σουηδίας”
Ο Οικ. Πατριάρχης συνυπέγραψε άρθρο για το κλίμα με γυναίκα Αρχιεπίσκοπο! Προσοχή σε μια…περίεργη…
Παγκόσμια διακυβέρνηση ζητάει ο Πάπας Φραγκίσκος με αφορμή μεταναστευτικό και κλιματική αλλαγή