Ἄρθρο τοῦ πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη

Γιατί ὅλη ἡ ἀγωνία τοῦ Πατριάρχη ἑστιάζεται, ὄχι στό νά μή γίνουμε προτεστάντες οἱ ὀρθόδοξοι, ἀλλά στό πῶς ἀκριβῶς θά ὁλοκληρωθεῖ ἡ ὑποταγή στόν Πάπα.

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr


Ὁ Πατριάρχης κρούει τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου: γιά νά μή γίνεις προτεστάντης, πρέπει νά γίνεις παπικός-οὐνίτης

Γράφει ὁ π.Νικόλαος Μανώλης

Ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος παραχώρησε στόν «Ἐθνικό Κήρυκα» συνέντευξη μέ τήν εὐκαιρία συμπλήρωσης 29 ἐτῶν στόν Πατριαρχικό θρόνο. Ἐκεῖ, ἀνάμεσα σε ἄλλα ἀνεπέρειστα, διατύπωσε τή θέση πώς «πρέπει οἱ Ὀρθόδοξοι νά κάνουμε μία αὐτοκριτική καί νά ἐπανεξετάσουμε τήν ἐκκλησιολογία μας, ἐάν δέν θέλουμε νά γίνουμε μία ὁμοσπονδία ἐκκλησιῶν προτεσταντικοῦ τύπου», τήν ὁποία καί ἐπιχειροῦμε νά σχολιάσουμε παρακάτω. 

Ὁ Βαρθολομαῖος, ὄντας καλός γνώστης τῶν κανόνων, τῶν δογμάτων καί τῆς ἐκκλησιολογίας, ὅπως καί ὁ διάβολος εἶναι, δέν ἀμφισβητεῖ ὅτι πράγματι αὐτή πού ἐμεῖς πρεσβεύουμε εἶναι ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία. Προσπαθεῖ ὅμως νά μᾶς πείσει ὅτι αὐτή ἡ ἐκκλησιολογία- ἡ παραδεδομένη ἀπό τόν ἴδιο τόν Χριστό, τό Ἅγιο Πνεῦμα καί τούς Ἁγίους – εἶναι λάθος. Ὅπως ὁ διάβολος στήν Εὔα δέν ἀμφισβήτησε ὅτι πράγματι ἡ ἐντολή νά μή φάγει ἀπό τό συγκεκριμένο μῆλο ἦταν θεοπαράδοτη, ἀλλά ὅτι δέν ἦταν ὀρθή, ἔτσι κι ὁ Πατριάρχης. Διακατεχόμενος ἀπό πνεῦμα πύθωνος, προσπαθεῖ νά μᾶς πείσει ὅτι ἡ ἐκκλησιολογία τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας καί τῶν Ἁγίων Πατέρων εἶναι ἐπικίνδυνη, καθώς θά μᾶς ὁδηγήσει νά γίνουμε μία ὁμοσπονδία ἐκκλησιῶν προτεσταντικοῦ τύπου. 

Ποιά ἐκκλησιολογία θά μᾶς ὁδηγήσει στά βράχια τῆς αἵρεσης; Ἡ ἐκκλησιολογία πού ἐνέπνευσε τό Ἅγιο Πνεῦμα στούς θεούμενους Ἁγίους Ἀποστόλους στό ὑπερῷο τῆς Πεντηκοστῆς, καί πού πρεσβεύουν ἀπαραχάρακτα οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οἱ ἀσκητές, οἱ ὁμολογητές, οἱ ὑμνογράφοι καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι καί ὅσιοι τῆς Ἐκκλησίας μας; «Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ἡ Καθολική Ἐκκλησία». Ἡ Ἐκκλησία καί ὁ Ἱδρυτής της εἶναι ἄρρηκτα ἑνωμένοι… Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ Χριστός «μεθ’ ἡμῶν», ὁ Χριστός ἐπεκτεινόμενος εἰς τούς αἰῶνες. 

Ἡ θέση πού ἐκφράζει ὁ Πατριάρχης δέν εἶναι βέβαια πρωτοφανής, ἀλλά περιλαμβάνεται μέσα στίς ἤδη πρό Κολυμπαρίου προσυνοδικές ἐξαγγελίες του, περί ἀναθεώρησης καί ἐκσυγχρονισμοῦ διαφόρων θεμάτων σύμφωνα μέ τήν οἰκουμενιστική νοοτροπία. Γιά δεδομένα καί λελυμένα θέματα Ὀρθόδοξης Θεολογίας, ὁ Πατριάρχης καί οἱ σύν αὐτῷ Οἰκουμενιστές προκαλοῦν τραγική καί μεγάλη σύγχυση στόν Ὀρθόδοξο κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ λαό, διά τῆς οἰκουμενιστικῆς τους “θεολογίας”. Ἡ μέθοδος αὐτή, βέβαια, δέν εἶναι τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἀλλά τοῦ ἀντικειμένου διαβόλου, ὅπως εἴπαμε ἀνωτέρω. 

Στό πλαίσιο αὐτό τῆς προλειάνσεως τοῦ ἐδάφους γιά λήψη οἰκουμενιστικῶν ἀποφάσεων μέ συνοδικό κῦρος, ἐντάσσεται καί ἡ μελέτη πού ἐξέδωσε ὁ Μέγας Ἀρχιδιάκονος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Μάξιμος Βγενόπουλος, ἀπό τίς Πανεπιστημιακές ἐκδόσεις Northern Illinois University Press, πού φέρει τόν τίτλο «Τό Πρωτεῖο στήν Ἐκκλησία ἀπό τήν Πρώτη στήν Δεύτερη Βατικάνεια Σύνοδο: Μία Ὀρθόδοξη Προσέγγιση» Ιανουάριος 2014 (τίτλος τοῦ ἀγγλικοῦ πρωτοτύπου: Primacy in the Church from Vatican I to Vatican II: An Orthodox Perspective). Έδῶ ἐπιχειρεῖται ἀκριβῶς ἡ στήριξη τῆς ἀμάρτυρης στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση θέσης περί πρωτείου τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως. Στό χρόνο πού μεσολάβησε, μέχρι τή σύγκληση τῆς Συνόδου στό Κολυμπάρι τό 2016, ἡ μελέτη τοῦ πατρός Μαξίμου ἔπαιξε καθοριστικό ρόλο, καθώς εἶναι μέχρι στιγμῆς ἡ μόνη πλήρης διαπραγμάτευση τοῦ πρωτείου ἀπό τήν σκοπιά τῶν Οἰκουμενιστῶν. 

Ὁ π. Μάξιμος Βγενόπουλος ἐπικαλεῖται τό Ρῶσο πρεσβύτερο Νικόλαο Afanassieff, ὁ ὁποῖος στίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰώνα καθιέρωσε πρῶτος τόν ὄρο “εὐχαριστιακή ἐκκλησιολογία” καί τήν καινοφανή περί αὐτῆς διδασκαλία, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὅλες οἱ ἐκκλησίες πού ἔχουν ἀποστολική διαδοχή (ἄρα καί οἱ αἱρετικοί παπικοί!) καί τελοῦν τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἔχουν τήν πληρότητα τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, καί ὅτι εἶναι ἑνωμένες μεταξύ τους μέ τήν ἀγάπη, τήν ἀγάπη ὅλων τῶν Ἐκκλησιῶν γιά τήν κάθε τοπική καί τῆς κάθε τοπικῆς γιά ὅλες τίς ἄλλες. Ἡ «εὐχαριστιακή ἐκκλησιολογία» ἑπομένως ἐρχόταν νά δώσει λύση στό ἀκανθῶδες πρόβλημα τῶν θεολογικῶν δογμάτων, πού ὁδήγησαν στό Σχίσμα τοῦ 1054, καί πού δέν θά ἦταν ποτέ δυνατόν νά γίνουν δεκτά ἀπό καμία πλευρά. Ο Afanassieff ἐφηῦρε, δεκαετίες πρίν ἀπό τόν Ἀθηναγόρα, τό στοιχεῖο τῆς ἑνότητας μέσα ἀπό τήν Θεία Εὐχαριστία, μέ τήν κάθε Ἐκκλησία νά κρατάει τά δόγματα γιά τόν ἑαυτό της, μέ ἀπώτερο σκοπό νά διευκολυνθεῖ -κατ’ αὐτό τόν ἀντιπαραδοσιακό τρόπο- ἡ «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν»! 

Στή μελέτη αὐτή τοῦ Βγενόπουλου, στό δεύτερο κεφάλαιο συγκεκριμένα, συναντᾶμε γιά πρώτη φορά τήν ἐπίμαχη θέση τοῦ Πατριάρχη. Ὅτι δηλαδή, ἡ ὀρθόδοξη ἀρχή πώς ἡ Ἐκκλησία δέν ἔχει ἄλλη κεφαλή πλήν τοῦ Χριστοῦ καί πώς ἡ ἑνότης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν διασφαλίζεται παρά μέσῳ τῆς κοινῆς πίστης καί τῆς κοινῆς λατρείας, εἶναι προτεσταντική θέση. Στή μελέτη αὐτή, ὅμως, ὁ Βγενόπουλος μᾶς κάνει ἕνα ἀνεκτίμητο δῶρο. Στήν προσπάθειά του νά ἀναιρέσει τίς ὀρθόδοξες θέσεις σωρείας παραδοσιακῶν καί ἔγκυρων θεολόγων, μᾶς παρουσιάζει ἀνεπίγνωστα τήν ὑγιαίνουσα διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. 

Ὁ Ἀρχιμ. Παντελεήμων Μανουσάκης, σέ βιβλιοκρισία του μέ τήν ὁποῖο παρουσίασε αὐτό τό ἔργο τοῦ π. Μαξίμου, συνοψίζει ὅσα γράφει ὁ π. Μάξιμος ὡς ἑξῆς: “Ὁ Μεσολωρᾶς, γιά παράδειγμα, συμφωνεῖ μέ τήν προτεσταντική θέση πώς ἡ Ἐκκλησία δέν ἔχει ἄλλην κεφαλή πλήν τοῦ Χριστοῦ καί ὅτι ἡ ἑνότης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν διασφαλίζεται παρά μέσῳ τῆς κοινῆς πίστης καί τῆς κοινῆς λατρείας (σελ. 50). Ὁ Κυριακός, ἀπό τήν ἄλλη, ἀναγκάζεται νά ἀποδεχθεῖ μόνο μία “πνευματική καί ἐσωτερική” ἑνότητα (σελ. 52), δίχως ὁρατό ἐκκλησιολογικό ἀντίκρυσμα. Καί ὁ Καρμίρης, κατά τά πρότυπα τῶν μεταρρυθμισμένων (Konziliarismus), ἀποδέχεται ὡς κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας τήν Οἰκουμενική Σύνοδο, ἀγνοώντας ὅτι ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος οὔτε εἶναι θεσμός (σελ. 63), οὔτε ὅμως πρόσωπο, ὥστε νά μπορεῖ νά διαδραματίσει τό ρόλο τοῦ πρώτου (σελ. 128). Τήν συγκροτημένη κριτική τοῦ συγγραφέα, τόσο στό τέλος τοῦ παρόντος κεφαλαίου (σέλ. 65-71), ὅσο καί στήν διεξοδικότερη ἀνάλυση τοῦ τετάρτου κεφαλαίου, δέχεται ἡ ἄποψη ἐκείνη πού θέλει τό πρωτεῖο τοῦ Ρώμης (καί συνακόλουθα τοῦ Νέας Ρώμης) νά εἶναι μόνο πρωτεῖο τιμῆς καί ὄχι ἐξουσίας. Μιά τέτοια ἄποψη ἔχει κάπως ἀνεξέταστα ἐπικρατήσει σήμερα ἀνάμεσα στούς ὀρθοδόξους, δίχως νά ἀναλογιζόμαστε πώς δέν ἐρείδεται στήν πραγματικότητα τῆς ἐκκλησιολογικῆς παράδοσής μας. Τέλος ἐνδιαφέρον παρουσιάζει ἡ ἑρμηνεία τήν ὁποία δίνει ὁ Γρηγόριος Ζιγαβηνός στό Μθ. 16:18 (τήν ὁποία ἐπίσης ἐπαναλαμβάνουν πολλοί ἀστόχαστα) διακρίνοντας μεταξύ τῆς ὁμολογίας καί τοῦ προσώπου τοῦ Πέτρου, ὡσάν νά ἦταν ποτέ δυνατόν νά ὑπάρξει ὁμολογία πίστεως ἀπρόσωπος καί ἄρα ἀνυπόστατος—δίχως δηλαδή ἡ πίστις, ἐπί τῆς ὁποίας οἰκοδομεῖ ὁ Κύριος τήν Ἐκκλησία του, νά ὑποστασιοποιεῖται στόν πιστεύοντα (σελ. 44)». 

Ἡ ὀρθόδοξη, λοιπόν, ἐκκλησιολογία δέχεται ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν ἔχει ἄλλη κεφαλή πλήν τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἑνότητα διασφαλίζεται μόνο μέσῳ τῆς κοινῆς πίστης καί λατρείας· ὅτι ὑπάρχει μόνο μία πνευματική καί ἐσωτερική ἑνότητα, χωρίς ἀπαραίτητο ἐκκλησιολογικό ἀντίκρυσμα (ἀπόδειξη ἡ ἱεροκανονική ἀποτείχιση γιά λόγους πίστεως)· ὅτι τό ἀνώτατο ὄργανο διοίκησης τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος, τίς ἀποφάσεις τῆς ὁποίας ἀποδέχεται καί ἐγκρίνει τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, συμπεριλαμβανομένου τοῦ λαοῦ· ὅτι τό πρωτεῖο τοῦ Ρώμης καί τοῦ Νέας Ρώμης εἶναι μόνο πρωτεῖο τιμῆς καί ὄχι ἐξουσίας· ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἑδράζεται ὄχι πάνω σέ ἕνα πρόσωπο (τόν Πέτρο, ὅπως ἐσφαλμένα πιστεύουν οἱ παπικοί), ἀλλά πάνω στήν ὁμολογία τοῦ Πέτρου ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἀληθινός Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ἄρα Θεός. Παρεμπιπτόντως, μεγαλύτερη ἀνοησία ἀπό αὐτήν πού λέγει ἐδῶ ὁ παν. ἀρχιμ. Π. Μ., ὅτι ἡ πίστη, ἐπί τῆς ὁποίας ὁ Κύριος οἰκοδομεῖ τήν Ἐκκλησία, ὑποστασιοποιεῖται στόν πιστεύοντα καί ἄρα στόν Πέτρο καί ἄρα στόν ἑκάστοτε Πάπα, δέν ἔχουμε ξαναδιαβάσει. Τήν τριπλή ἄρνηση τοῦ Πέτρου δέν τήν γνωρίζει; Μωραίνει Κύριος ὅν βούλεται ἀπολέσαι… 

Τί, λοιπόν! Δέν γνωρίζουν ὅλοι αὐτοί τή βασικότατη ἐκκλησιολογική ἀλήθεια ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι Σῶμα Χριστοῦ μέ κεφαλή τόν Χριστό; Αὐτή εἶναι ἡ μεγάλη εἰδοποιός διαφορά καί ἡ ἀσφάλειά μας, ἡ βεβαιότητα τῆς ὀρθοπορείας μας, σέ σχέση μέ τούς προτεστάντες. 

Μαθητής τοῦ Afanassieff εἶναι καί ὁ πολύς Σεβ. Ἰωάννης Ζηζιούλας. Σέ πρόσφατο ἄρθρο τῆς Κατάνυξης πληροφορούμαστε ὅτι ὁ κ. Ζηζιούλας υἱοθέτησε πλήρως, ἀλλά καί ἀνέπτυξε περαιτέρω, τήν αἱρετική διδασκαλία περί «εὐχαριστιακῆς ἐκκλησιολογίας», ἡ ὁποία μάλιστα ἔγινε ἀποδεκτή καί υἱοθετήθηκε ἐνθουσιωδῶς ἀπό τήν Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο. Μάλιστα ὁ Ζηζιούλας, σέ μιά κρίσιμη καμπή, ἀμέσως μετά τήν ἀποδοχή τῆς θεωρίας τῆς εὐχαριστιακῆς ἐκκλησιολογίας ἀπό τή Β΄ Βατικανή Σύνοδο, ἔρχεται νά ὁλοκληρώσει αὐτό πού ξεκίνησε ὁ Afanassieff, πρός τήν κατεύθυνση πού ἐπιθυμεῖ τό Βατικανό, δηλαδή, ὅπως διαβάζουμε στό προαναφερθέν ἄρθρο: …. “Στό κενό, πού ἄφησε ἡ θεωρία τοῦ Afanassieff, καί ἀφοροῦσε τό (παγκόσμιο) πρωτεῖο τοῦ Πάπα, τήν ἐργολαβική διεκπεραίωση ἀνέλαβε προθύμως (ὁποία ἔκπληξη!) ἕνας “Ὀρθόδοξος” Ἐπίσκοπος! Κι αὐτό φαίνεται ἰδιαιτέρως στό περίφημο Κείμενο τῆς Ραβέννας (2007), τό ὁποῖο μπορεῖ νά ἔχει ὡς βάση του τή θεωρία τοῦ Afanassieff. Ἡ τελική διαμόρφωσή του ὅμως ὀφείλεται στόν ἅγιο Περγάμου, πού μέ τή σειρά του, μέ μιά “ἔξοχη” μεταπατερική ἤ μᾶλλον μετά-ἀποστολική μαεστρία καί μέ ἕναν ἐντελῶς αὐθαίρετο τρόπο, μεταβάλλει τή διάταξη τοῦ 34ου Ἀποστολικοῦ Κανόνα, πού κάνει λόγο γιά «πρῶτο τῇ τάξει σέ ἐπαρχιακό (τοπικό) ἐπίπεδο», καί τήν ἐπεκτείνει σέ διοίκηση «παγκοσμίου ἐπιπέδου»”.

Μά εἶναι πραγματικά φαιδρό! Ὁ Βαρθολομαῖος καί οἱ σύν αὐτῷ κατηγοροῦν ἐμᾶς γιά προτεστάντες! Αὐτοί πού ἔχουν πρό πολλοῦ ἀδελφοποιηθεῖ μέ τούς προτεστάντες στό ΠΣΕ, καί πού τούς θεωροῦν ἀναπόσπαστο κομμάτι τῆς Ἐκκλησίας! Ὁ σεβ. Ἰωάννης Ζηζιούλας ἔχει διατυπώσει τή θέση πώς, ὅπου τελεῖται τό μυστήριο τῆς Εὐχαριστίας καί γίνεται ἐπίκληση τῆς ἐνεργοῦ παρουσίας τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, ἐκεῖ ὑπάρχει Ἐκκλησία, χωρίς ὁ ἴδιος νά ἐξαιρεῖ οὔτε τούς κατακερματισμένους Προτεστάντες. Αὐτοί οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν κανένα πρόβλημα νά κουρελιάσουν καί νά ὑποβαθμίσουν τελείως τό τυπικό μέ τό ὁποῖο τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία, μᾶς κουνοῦν τό δάχτυλο! Μά γι’ αὐτό ὁ Θεός πῆρε ἐντελῶς τήν χάρη Του, καί κλείνοντας τίς Ἐκκλησίες καί ἀπαγορεύοντας τή θεία λατρεία καί τήν προσκύνηση τῶν εἰκόνων, φανέρωσε καί τόν προτεσταντισμό πού μᾶς δέρνει, ἀνάμεσα στά ἄλλα! 

Φυσικά, γνωρίζουμε γιατί ὁ Πατριάρχης τό κάνει αὐτό. Γιατί ὅλη του ἡ ἀγωνία ἑστιάζεται ὄχι στό νά μή γίνουμε προτεστάντες οἱ ὀρθόδοξοι, ἀλλά στό πῶς ἀκριβῶς θά ὁλοκληρωθεῖ ἡ ὑποταγή στόν Πάπα. Ὅπως διαβάζουμε στό ἴδιο ἄρθρο: “Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ καθοριστική συμβολή τοῦ Ζηζιούλα στό Κείμενο τῆς Ραβέννας (2007), καί ἡ ἐμμονή του γιά «θεολογική» κατοχύρωση ἑνός παγκόσμιου πρωτείου (ἐξουσίας), μέ δύο συνιστῶσες: ἕνα γενικό γιά τόν Πάπα Ρώμης, μέ τό ὁποῖο θά ὑποταχθεῖ σύμπασα ἡ χριστιανική οἰκουμένη, καί ἕνα εἰδικό γιά τόν Πατριάρχη, μέ τό ὁποῖο θά ὑποταχθοῦν ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίας κάτω ἀπό τόν «πρῶτο»! Ταυτόχρονα, ἔτσι ἐξηγεῖται καί ἡ δυσφορία του πρός τό Πατριαρχεῖο Μόσχας, τό ὁποῖο -ἔστω γιά τούς δικούς του λόγους- ἀπορρίπτει μετ’ ἐπαίνων τό Κείμενο τῆς Ραβέννας, ἐρμηνεύοντας μέ τόν ὀρθό πατερικό τρόπο τό θέμα τοῦ «πρωτείου».” Φυσικά, ἔτσι ἐξηγεῖται καί τό Οὐκρανικό, τό ἐργαστήριο αὐτό τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως άναδείξαμε σέ πρόσφατο ἄρθρο μας.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra


Δείτε σχετικά:
Ο Αρχιεπίσκοπος Καναδά δίνει ρεσιτάλ ξεπουλήματος της Ορθοδοξίας!
– Τα κουταλάκια και οι χαρτοπετσέτες είναι για τα κόλλυβα και τις ψυχές των κεκοιμημένων! ΟΧΙ για την Θεία Κοινωνία!!
Μολών… λαβίς! This is Toronto
Με ατομικές αποστειρωμένες λαβίδες και χαρτοπετσέτες η Θεία Κοινωνία στην Αμερική
– Δεν έχουμε σιχαθεί οδηγία περισσότερο από αυτή της αιρετίζουσας Εκκλησίας της Αμερικής
– Τεστ με τη Θεία Κοινωνία από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής!
– «Ανοιχτή Θεία Κοινωνία» επιβάλλει ο κ.Ναθαναήλ στο Σικάγο!…
Το Ορθόδοξο Τυπικό, το πρωτόκολλο και η Μητρόπολη Σικάγου