Ἄρθρο τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση
Ὁμότιμου Καθηγητή Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Σκέψεις γιά τήν οἰκουμενιστική καί ὑγειονομική ἐπικαιρότητα…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

1. Ἡ διαφορά τῶν δύο Κυριακῶν πρίν ἀπό τά Χριστούγεννα

Τήν περασμένη Κυριακή (12 Δεκεμβρίου), καί κάθε χρόνο δύο Κυριακές πρίν ἀπό τά Χριστούγεννα, ἡ Ἐκκλησία μας μέ σοφία ἔχει ὁρίσει διά τῶν Ἁγίων Πατέρων νά ἐπιτελοῦμε τήν μνήμη τῶν Ἁγίων Προπατόρων τοῦ Χριστοῦ. Πρίν ἀπό τό Συναξάρι μάλιστα τῆς ἡμέρας ὁ ὑμνογράφος προτρέπει τούς κατά σάρκα προπάτορες τοῦ Χριστοῦ, ἰδιαίτερα τόν πατριάρχη Ἀβραάμ, ἀπό τόν ὁποῖον ἀρχίζει τό γενεαλογικό Του δένδρο, νά γεμίσουν ἀπό χαρά καί εὐχαρίστηση, διότι ἐγγίζει, πλησιάζει, ἡ Γέννηση τοῦ ἐξ αὐτῶν καταγομένου Σωτῆρος Χριστοῦ:

Δέξασθε χαράν οἱ πάλαι προπάτορες,

Βλέποντες ἐγγίζοντα Χριστόν Μεσσίαν.

Γήθεο, Ἀβραάμ, ὅτι πρόπαππος Χριστοῦ ἐδείχθης.

Γιά νά μή νομισθεῖ ὅμως ὅτι ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ καί ἡ σωτηρία ἀφορᾶ μόνο στούς ἐξ Ἀβραάμ καταγομένους, ὅτι δηλαδή ὁ Μεσσίας ἦλθε μόνο γιά τούς Ἑβραίους, ὅπως μέχρι σήμερα πιστεύουν ἀκόμη μέ τήν ἀποκλειστικότητα πού τούς χαρακτηρίζει οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, πού περιμένουν ἀκόμη τόν δικό τους Μεσσία, δηλαδή τόν Ἀντίχριστο, ἡ Ἐκκλησία ὅρισε τήν ἑπομένη Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως νά ἑορτάζουν ὅλοι ὅσοι εὐαρέστησαν τόν Θεό ἀπό τήν ἀρχή τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, πρό τοῦ Ἀβραάμ, ἀπό τόν Ἀδάμ μέχρι καί τόν Ἰωσήφ τόν Μνήστορα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἡ μίζερη ἀποκλειστικότητα τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ ἀπέναντι στήν μεγαλειώδη ἀνοικτοσύνη καί οἰκουμενικότητα τοῦ Εὐαγγελίου:

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως, μνήμην ἄγειν ἐτάχθημεν παρά τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, πάντων τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστησάντων ἀπό Ἀδάμ ἄχρι καί Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

2. Οἱ Ἰουδαῖοι ἀλλά καί πολλοί Χριστιανοί ἀρνοῦνται τήν πρόσκληση στό Μεγάλο Δεῖπνο καί χάνουν τήν σωτηρία τους

Σύμφωνα μέ τήν εὐαγγελική διήγηση, ὅπως τήν διασώζει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς1, καί ὅπως τήν ἀκούσαμε τήν περασμένη Κυριακή, ἡ παραβολή τοῦ Μεγάλου Δείπνου ἐλέχθη ἀπό τόν Σωτήρα Χριστό κάτω ἀπό τίς ἑξῆς περιστάσεις. Προστέθηκε μόνον στό τέλος τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς πού ἀναγινώσκεται ὁ στίχος «Πολλοί γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δέ ἐκλεκτοί», ἀπό τήν παρόμοια παραβολή τῶν Βασιλικῶν Γάμων πού ἐλέχθη ὑπό διαφορετικές περιστάσεις καί σέ διαφορετικό τόπο κατά τόν Εὐαγγελιστή Ματθαῖο2. Προσκεκλημένος λοιπόν ὁ Χριστός ἀπό κάποιον ἄρχοντα τοῦ κύκλου τῶν Φαρισαίων σέ ἐπίσημο δεῖπνο, στό ὁποῖο παρίσταντο καί ἄλλοι ἄρχοντες, Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι, καί ἐπειδή συμβούλεψε ὁ Χριστός ποιούς πρέπει νά καλεῖ κανείς στά δεῖπνα, ὄχι τούς πλουσίους καί συγγενεῖς, ἀλλά τούς πτωχούς καί ξένους, διότι ἔτσι θά ἔχει ἀνταπόδοση ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἐγκαθιδρυθεῖ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, κάποιος ἀπό τούς συνδαιτυμόνες ἐμακάρισε ὅσους θά λάβουν μέρος στό τραπέζι τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ: «Μακάριος ὅς φάγεται ἄριστον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ»3. Γνωρίζοντας ὁ Χριστός ὅτι οἱ Φαρισαῖοι θεωροῦσαν πώς αὐτοί σίγουρα θά μετάσχουν τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ὡς ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, εἶπε τήν παραβολή τοῦ Μεγάλου Δείπνου, μέ τήν ὁποία ἀνέτρεψε τήν ἐσφαλμένη αὐτοπεποίθηση τῶν Φαρισαίων καί γενικῶς τῶν Ἰουδαίων, πώς αὐτοί αὐτοδικαίως ὡς ἐκλεκτός λαός καί σπέρμα τοῦ Ἀβραάμ θά παρακαθήσουν στό δεῖπνο τῆς βασιλείας. Τήν ἴδια ἐσφαλμένη αὐτοπεποίθηση ἔχουν καί πολλοί Χριστιανοί, πού πιστεύουν ὅτι λόγῳ τοῦ ὅτι μέ τό Βάπτισμα γίνονται μέλη τῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι ἡ ἐπί γῆς ἀρχόμενη Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, θά μετάσχουν καί τῆς μελλοντικῆς βασιλείας.

Σύμφωνα λοιπόν μέ τήν παραβολή τοῦ Μεγάλου Δείπνου κάποιος ἄνθρωπος, κάτω ἀπό τόν ὁποῖο ἐννοεῖται ὁ Θεός, ἑτοίμασε δεῖπνο καί ἐκάλεσε πολλούς. Ἀπέστειλε γι᾽ αὐτό ἕναν ὑπάλληλο, ἕναν δοῦλο του, νά εἰδοποιήσει τούς προσκεκλημένους νά προσέλθουν, διότι ὅλα εἶναι ἕτοιμα. Ὑπό τό ἕτοιμο δεῖπνο ἐννοεῖται γενικῶς τό σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ, τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, καί εἰδικῶς τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ, κάτω ἀπό τά εἴδη τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου. Δυστυχῶς οἱ πρῶτοι ἐπίσημοι προσκεκλημένοι, οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι, πού ἔπρεπε νά ἀντιληφθοῦν τήν ἀξία καί τήν σημασία τῆς πρόσκλησης, τό μεγαλεῖο τοῦ καλοῦντος Θεοῦ στό δεῖπνο τῆς ἀρχόμενης ἐπί γῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ διά τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, καί νά καλέσουν καί τούς ἄλλους, αὐτοί σά νά ἦσαν συνεννοημένοι, μέ τήν ἴδια γνώμη, ἀπέρριψαν τήν πρόσκληση, προβάλλοντας ἀστήρικτες καί ἀνόητες δικαιολογίες, ἐξυπηρέτηση δηλαδή γήϊνων, ὑλικῶν καί κοσμικῶν φροντίδων καί ἀγαθῶν, ὑποτιμώντας ἔτσι τό αἰώνιο, ἀνεκτίμητο, ἄφθαρτο, ὑπεροχικό ἀγαθό τῆς αἰώνιας σωτηρίας, τῆς συμμετοχῆς στό Μεγάλο Δεῖπνο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ὁ πρῶτος εἶπε ὅτι ἀγόρασε ἕνα χωράφι καί πρέπει νά πάει νά τό δεῖ, ὁ ἄλλος ὅτι ἀγόρασε πέντε ζευγάρια βόδια καί πρέπει νά δοκιμάσει τήν δύναμη καί τήν ἀντοχή τους καί ὁ τρίτος, ὅτι ἔκανε τόν γάμο του καί δέν μπορεῖ νά ἀφήσει τήν γυναίκα του.

Ὅταν προβάλλουμε γήϊνα ἀγαθά καί ὑλικές ἐπιδιώξεις καί σκοπιμότητες, ἔναντι τοῦ μεγίστου ἀγαθοῦ τῆς σωτηρίας, ἔναντι τοῦ ὑψίστου μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τῆς συμμετοχῆς μας στήν μυστική καί ἀθάνατη βρώση καί πόση τοῦ σώματος καί τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ, τότε περιφρονοῦμε καί ἀτιμάζουμε τόν καλοῦντα Θεό καί τούς ἀπεσταλμένους του, ὅπως δυστυχῶς συνέβη καί συμβαίνει μέ ὅσα ἀπαράδεκτα καί ἀσεβῆ ὑγειονομικά μέτρα ἐλήφθησαν καί λαμβάνονται μέ πρόσχημα τόν Κορωνοϊό γιά τήν διαφύλαξη τῆς σωματικῆς μας ὑγείας, τήν ὁποία εἰδωλοποιήσαμε καί τήν τοποθετήσαμε πάνω ἀπό τόν Θεό καί τήν αἰώνια σωτηρία μας, πάνω ἀπό τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Αὐτοί πού σκέπτονται, καί ἐνεργοῦν ἔτσι εἶναι ἀρνητές τοῦ Θεοῦ καί τῶν Θείων, «ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος καρδία… φάσκοντες εἶναι σοφοί ἐμωράνθησαν… καί ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρά τόν κτίσαντα»4. Γιά τούς ἀρνητές αὐτούς τῆς πρόσκλησης στό Μεγάλο Δεῖπνο γράφει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: «Οὐ τεθαυμάκασι τοῦ κεκλημένου τήν ἡμερότητα, τοῦ διακονοῦντος τῇ κλήσει τήν οἰκονομίαν…ἀλλ᾽ ἠτίμασαν καί τόν καλοῦντα καί τόν ἀπεσταλμένον»5. Προτίμησαν νά ἱκανοποιήσουν τά διάφορα πάθη τους παρά νά ἀκολουθήσουν τόν Εὐαγγέλιο, ὅπως λέγει ὁ Εὐθύμιος Ζιγαβηνός: «Αἱ διάφοροι οὖν προφάσεις οὐδέν ἕτερον ὑποφαίνουσιν ἤ τά διάφορα πάθη, δι᾽ ἅ τῆς εἰρημένης ἀπολαύσεως ἐστερήθημεν· ὁ μέν γάρ τῷδε κεκρατημένος, ἕτερος δέ τῷδε, καί ἄλλος τῷδε παρώσατο τό εὐαγγέλιον… ὡς ἐναντίον ταῖς προαιρέσεσιν αὐτῶν»6.

Ἡ ἀπόρριψη τῆς πρόσκλησης ἀπό τούς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων δέν ἐματαίωσε βέβαια τήν πραγματοποίηση τοῦ Μεγάλου Δείπνου. Ὁ Θεός ἐτίμησε καί ἐκάλεσε πρώτους ὅσους ἐσπούδαζαν τόν Νόμο τοῦ Θεοῦ καί ἐδίδασκαν καί τόν λαό νά τηρεῖ τόν Νόμο, τούς Ἀρχιερεῖς καί τούς Γραμματεῖς, αὐτούς πού τώρα παραιτοῦνται ἐμπράκτως τῆς ἀποστολῆς των καί ἀρνοῦνται τήν πρόσκληση στό Μεγάλο Δεῖπνο: «Ἐκεῖνοι μέν οἱ παραιτησάμενοι ἦσαν οἱ ἀρχιερεῖς καί γραμματεῖς καί ὅσοι τιμιώτεροι τοῦ πλήθους»7, γράφει ὁ Ζιγαβηνός. Μήπως καί τώρα καί σέ ἄλλες ἐποχές ἐπίσκοποι καί ἐπαγγελματίες θεολόγοι δέν πρωτοστατοῦν στήν ἄρνηση τοῦ Εὐαγγελίου καί δέν δυσφημοῦν ἤ δέν δυσκολεύουν τήν συμμετοχή στό Μεγάλο Δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί στό μυστικό Δεῖπνο τῆς Θείας Εὐχαριστίας; Αὐτό βέβαια προκάλεσε, κατά τήν εὐαγγελική περικοπή, τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος δέν ἔκανε κἄν προσπάθεια νά τούς μεταπείσει, ἀλλά στήν θέση τῶν ἐπισήμων τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καλεῖ τώρα πάλιν ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἀσήμους καί πτωχούς καί πάσχοντες καί ἀγραμμάτους, ὅπως συνέβη ὄντως μέ τήν πρώτη Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, τῆς ὁποίας τά μέλη ἦσαν ἐκ τῶν πτωχῶν καί ἀσήμων Ἰουδαίων. Αὐτό σημαίνει ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἀπεσταλμένο νά βγεῖ στίς πλατεῖες καί στά σοκάκια τῶν Ἱεροσολύμων, ἀφοῦ τά μεγάλα τζάκια ἀρνήθηκαν· «καί τούς πτωχούς καί ἀναπήρους καί χωλούς καί τυφλούς εἰσάγαγε ὧδε»8.

Καί ὅταν πληροφορήθηκε ἀπό τό δοῦλο ὅτι αὐτό ἤδη ἔγινε, ἀλλά ὑπάρχει ἀκόμη χῶρος γιά νά ἔλθουν καί ἄλλοι, τότε τοῦ δίδει ἐντολή νά βγεῖ ἔξω ἀπό τά Ἱεροσόλυμα, ἔξω ἀπό τήν πόλη, στούς δρόμους καί στούς φράκτες τῶν χωραφιῶν καί μέ ἰσχυρά ἐπιχειρήματα νά πείσει ὅσους ἦσαν ἐκεῖ νά ἔλθουν στό Δεῖπνο, γιά νά γεμίσει ὁ οἶκος. Ὅλοι οἱ ἑρμηνευτές συμφωνοῦν ὅτι αὐτή ἡ τελευταία πρόσκληση πρός τούς ἔξω τῆς πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων σημαίνει τήν κλήση τῶν Ἐθνικῶν, τῶν εἰδωλολατρῶν, οἱ ὁποῖοι μέχρι τότε ἦσαν ἐκτός τῆς ἐπαγγελίας, ξένοι καί ἀλλοτριωμένοι τοῦ Θεοῦ: «Ἐνταῦθα μοι βλέπε τήν τῶν ἐθνῶν κλῆσιν, μετά γε τούς ἐξ αἵματος Ἰσραήλ, εἰσενηνεγμένων διά τῆς πίστεως»9.

Καί ἄλλες φορές πολύ αὐστηρά καί κυριολεκτικά ὁ Χριστός, καί ὄχι παραβολικά, προεῖπε στούς Ἰουδαίους ὅτι θά ἀνατραποῦν ὅσα ἐπίστευαν γιά τό σωτηριῶδες σχέδιο τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο ἀποκλειστικά περιόριζαν στόν λαό τους καί ἄφηναν ἔξω ὅλα τά ἄλλα ἔθνη. Λίγο ἐνωρίτερα ἀπό τήν διδασκαλία τῆς ἐν λόγῳ παραβολῆς προειδοποίησε τούς Ἰουδαίους ὅτι θά κλείσει τήν θύρα τῆς βασιλείας Του σέ ὅσους δέν ἀκολουθοῦν τήν διδασκαλία Του. Αὐτοί θά βλέπουν τούς προγόνους, τούς προπάτορές των, τόν Ἀβραάμ καί τόν Ἰσαάκ καί τόν Ἰακώβ καί ὅλους τούς προφῆτες, νά ἀγάλλονται στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ· καί ἐνῶ αὐτοί θά μένουν ἀπ᾽ ἔξω, θά ἔρχονται ἄλλοι λαοί ἀπό τήν Ἀνατολή καί τή Δύση, ἀπό τόν Βορρᾶ καί τόν Νότο γιά νά παρακαθίσουν στό εὐφρόσυνο τραπέζι τῆς βασιλείας10. Τά ἴδια διασώζει καί ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος: «Λέγω δέ ὑμῖν ὅτι πολλοί ἀπό ἀνατολῶν καί δυσμῶν ἥξουσι καί ἀνακλιθήσονται μετά Ἀβραάμ καί Ἰσαάκ καί Ἰακώβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, οἱ δέ υἱοί τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τό σκότος τό ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμός καί ὁ βρυγμός τῶν ὀδόντων»11. Ἐνωρίτερα ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἀπευθυνόμενος πρός τούς Φαρισαίους καί Σαδδουκαίους πού ἦλθαν νά βαπτισθοῦν τούς ὀνόμασε «γεννήματα ἐχιδνῶν» πού δέν θά ἀποφύγουν τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ, ἄν δέν μετανοήσουν. Ἡ καταγωγή τους ἀπό τόν Ἀβραάμ δέν θά τούς σώσει, διότι ὁ Θεός καί ἀπό τίς πέτρες μπορεῖ νά κάνει ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ12.

Τό συμπέρασμα τῆς παραβολῆς πού ἐδίδαξε ὁ Χριστός πρός τούς συνδαιτυμόνες του Γραμματεῖς καί Φαρισαίους, τούς μετέπειτα καί σήμερα Ραββίνους τῶν Ἰουδαίων, εἶναι καταστροφικό καί ὀλέθριο γιά ὅσους Οἰκουμενιστές προβάλλουν στούς ἀκατήχητους, ἁπλούς πιστούς, ἐκμεταλλευόμενοι τήν ἀμάθεια καί ἀγνωσία τους, τήν ἰσότητα τῶν θρησκειῶν, ὅτι δῆθεν ὅλες οἱ θρησκεῖες σώζουν. Ἀρχιερεῖς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ ἴδιος ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, πού προωθοῦν τόν διαθρησκειακό Οἰκουμενισμό καί ὀργανώνουν διαρκῶς τίς βλάσφημες διαθρησκειακές συναντήσεις καί φιέστες ἰσχυρίζονται ὅτι ὑπάρχουν πολλοί δρόμοι, πολλά μονοπάτια πού ὁδηγοῦν στήν σωτηρία. Δέν θά φορτώσουμε τό μικρό μας ἄρθρο μέ τό πλῆθος τῶν Ἁγιογραφικῶν καί Πατερικῶν μαρτυριῶν περί τοῦ ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἡ μοναδική ὁδός σωτηρίας. Τό ἐπράξαμε παλαιότερα σέ βιβλίο μας13. Θά περιορισθοῦμε στά ὅσα στό τέλος τῆς παραβολῆς τοῦ Μεγάλου Δείπνου εἶπε ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, ὁ παντογνώστης Κύριος πού θά κρίνει τήν Οἰκουμένη· ὅτι κανένας ἀπό ὅσους ἀρνοῦνται τήν πρόσκληση γιά νά μετάσχουν στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, πού ἐγκαινίασε ὁ Χριστός μέ τήν Ἐκκλησία, δέν πρόκειται νά σωθεῖ, νά γευθεῖ τά ἀγαθά τῆς βασιλείας: «Λέγω γάρ ὑμῖν ὅτι οὐδείς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου»14. Πολύ χειρότερα μάλιστα· θά ὁδηγηθοῦν στόν τόπο τῶν βασάνων, ὅπου «ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμός καί ὁ βρυγμός τῶν ὀδόντων», μακριά ἀπό τόν Ἀβραάμ, τόν Ἰσαάκ, τόν Ἰακώβ καί τούς προφῆτες15.

3. Ὁ Θεός καλεῖ ὅλους στό Μεγάλο Δεῖπνο. Οἱ σημερινοί ἄρχοντες καί ἐπίσκοποι μόνον τούς ἐμβολιασμένους

Ὑπάρχουν ὅμως καί ἄλλες ἐνδιαφέρουσες πτυχές τῆς παραβολῆς τοῦ Μεγάλου Δείπνου πού διαφωτίζουν τήν σημερινή σκοτεινή ἐκκλησιαστική πραγματικότητα. Εἴδαμε ὅτι οἱ ἐπίσημοι ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, πολιτικοί καί ἐκκλησιαστικοί, γιά λόγους ἰδιοτελεῖς, γιά ὑλικά καί κοσμικά ὀφέλη ἀρνήθηκαν τήν πρόσκληση στό Μεγάλο Δεῖπνο τῆς Βασιλείας, πού αἰσθητοποιεῖται κυρίως μέ τήν συμμετοχή στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἐπί δύο χρόνια τώρα βλέπουμε μέ πικρία καί θλίψη κοσμικόφρονες ἐπισκόπους, νά συμμαχοῦν μέ ἀρνητές τοῦ Θεοῦ καί τῶν Θείων πολιτικούς, κατ᾽ ὄνομα μόνον Χριστιανούς, καί νά παρεμποδίζουν τούς πιστούς ἀπό τήν συμμετοχή τους στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἀνταλλάσοντας τόν θεῖο μαργαρίτη, τόν ἀτίμητο καί πολύτιμο θησαυρό τῆς συσσωμάτωσης στό Χριστό, μέ θέσεις, ἀξιώματα, οἰκονομικές ἐπιδοτήσεις. Ἔκλεισαν τούς ναούς, ἐπέτρεψαν στούς ἄρχοντες καί σέ ὁμάδα ἀθέων ἰατρῶν νά δυσφημοῦν τήν Θεία Εὐχαριστία, τήν ἱερότητα τῶν ναῶν, τῶν εἰκόνων καί τῶν λειψάνων, νά προσβάλλουν τά δόγματα τῆς Ἐκκλησίας, νά ἐπιβάλλουν τήν βλάσφημη ἐντός τῶν ἱερῶν ναῶν μασκοφορία, νά ἀπαγορεύουν τίς ἱερές λιτανεῖες, νά ἀλλάζουν τόν χρόνο τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καί τώρα νά μᾶς ὑποχρεώνουν νά ἐμβολιασθοῦμε μέ ἰατρικό ὑλικό παρμένο ἀπό ἐκτρωμένα ἔμβρυα, νά μετάσχουμε στήν παιδοκτονία πού πραγματοποίησε ὁ Ἡρώδης, γιά νά θανατώσει τόν νεογεννηθέντα Χριστό, καί τώρα μάλιστα λίγο πρίν ἀπό τά Χριστούγεννα16. Καί ἄς φωνάζει στεντόρεια ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη τό 379 ὁ μεγάλος ἱεράρχης καί Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ πανάξιος ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος λέγοντας πώς κατά τά Χριστούγεννα πρέπει ὅλα νά τά τιμήσουμε καί νά τά σεβασθοῦμε· τήν ἀπογραφή, τήν μικρή Βηθλεέμ, τήν φάτνη. Νά τρέξουμε μαζί μέ τό ἄστρο, νά προσφέρουμε δῶρα μαζί μέ τούς Μάγους, νά ψάλλουμε μαζί μέ τούς ἀγγέλους, νά δοξάσουμε τόν Γεννηθέντα μαζί μέ τούς ποιμένες. Ἕνα πρᾶγμα μόνον νά ἀποστραφοῦμε καί νά μισήσουμε, τήν παιδοκτονία τοῦ Ἡρώδη: «Ἕν μίσησον τῶν περί τήν Χριστοῦ γένναν, τήν Ἡρώδου παιδοκτονίαν»17.

Ἐνῶ θά ἔπρεπε οἱ ἐπίσκοποι καί οἱ ἄλλοι κληρικοί, ὡς δοῦλοι τοῦ Θεοῦ, ὡς ἀπεσταλμένοι Του, νά προσκαλοῦν τούς ἀνθρώπους πιεστικά νά μετάσχουν τοῦ Μεγάλου Δείπνου τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τώρα, σύμμαχοι καί ὁμόφρονες τῶν ἀρνητῶν τοῦ Θεοῦ καί τῶν Θείων, τούς ἀποτρέπουν μέ ἀνόητες, κοσμικές καί ὑλιστικές, δικαιολογίες καί ἰδιοτελεῖς σκοπιμότητες, παρεμποδίζουν μέ ἐγκυκλίους καί ἀθεμελίωτες συστάσεις τήν ἐλεύθερη προσέλευση στούς ναούς καί στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἄν ὁ Θεός ὀργίσθηκε ἐναντίον ὅσων ἀρνοῦνται νά μετάσχουν τοῦ Μεγάλου Δείπνου, σκεφθῆτε πόσο μεγαλύτερη θά ἦταν ἡ ὀργή Του, ἄν ὁ ἀπεσταλμένος δοῦλος Του, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ στήν παραβολή τούς Ἀποστόλους, τούς ἐπισκόπους καί τούς ἱερεῖς, ἔλεγε πρός τούς προσκεκλημένους: Ὁ Οἰκοδεσπότης μέ ἔστειλε νά σᾶς καλέσω στό σπίτι του γιά τό Μεγάλο Δεῖπνο. Ἐσεῖς ὅμως νά μήν ἔλθετε, γιατί κινδυνεύετε νά μολυνθῆτε ἀπό ὅσα θά φᾶτε καί θά πιεῖτε, ἀλλά καί ἀπό τούς ἰούς πού κυκλοφοροῦν μέσα στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ. Στήν παρόμοια μάλιστα παραβολή τῶν Βασιλικῶν Γάμων, πού μνημονεύσαμε, ὅπου οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ Θεοῦ ἦσαν περισσότεροι, κάποιοι ἀπό ὅσους ἀρνοῦνται τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του συνέλαβαν τούς δούλους τοῦ Θεοῦ, τούς ὕβρισαν καί τούς ἐφόνευσαν: «Οἱ δέ λοιποί κρατήσαντες τούς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καί ἀπέκτειναν»18. Μήπως δέν βλέπουμε καί σήμερα νά ὑβρίζονται, νά δυσφημοῦνται, νά διώκονται ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς πού καλοῦν ὅλους ἀδιακρίτως, ἐμβολιασμένους καί ἀνεμβολίαστους, νά ἔλθουν καί νά μετάσχουν ἐλεύθερα στό Μεγάλο Δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ;

Παρά τήν πίκρα μας καί τήν στενοχώρια γιά ὅσους ποιμένες παρεμβάλλουν ἐμπόδια στόν ἐλεύθερο ἑορτασμό τῶν Χριστουγέννων, ἐμεῖς δέν θά προσκυνήσουμε τά νέα εἴδωλα τῆς ψευδοῦς ὑγείας καί τῆς ψευδοῦς ἐπιστήμης. Ἀκόμη καί ἄν ἐμποδισθοῦμε νά μεταβοῦμε στούς ναούς, θά ψάλλουμε μέ ἀγαλλίαση στά σπίτια μας τούς Χριστουγεννιάτικους ὕμνους καί θά ἑορτάσουμε «μή πανηγυρικῶς, ἀλλά θεϊκῶς, μή κοσμικῶς, ἀλλ᾽ ὑπερκοσμίως», κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο Θεολόγο19.

  • 1. Λουκᾶ 14, 16-24.
  • 2. Ματθ. 22, 1-24.
  • 3. Λουκᾶ 14, 15.
  • 4. Ρωμ. 1, 22-26.
  • 5. Κυριλλου Αλεξανδρειασ, Ὑπόμνημα εἰς τό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιον, PG 72, 789C.
  • 6. Ευθυμιου Ζιγαβηνου, ὙπόμνημαεἰςτόκατάΛουκᾶνΕὐαγγέλιον, PG 129, 1013C.
  • 7. Αὐτόθι, PG 129, 1016A.
  • 8. Λουκᾶ 14, 21.
  • 9. Κυριλλου Αλεξανδρειασ, Αὐτόθι, PG 72, 792BC.
  • 10. Λουκᾶ 13, 28-29.
  • 11. Ματθ. 8, 11-13.
  • 12. Αὐτόθι, 3, 7-10.
  • 13. Βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Διαθρησκειακές συναντήσεις. Ἄρνηση τοῦ Εὐαγγελίου καί προσβολή τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, Θεσσαλονίκη 2008.
  • 14. Λουκᾶ 14, 24.
  • 15. Αὐτόθι, 13, 27-30.
  • 16. Περί ὅλων αὐτῶν τῶν ἐκτροπῶν τοῦ ἐπισκοπάτου βλ. τό προσφάτως ἐκδοθέν βιβλίο μας: Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Ἐκκλησία καί Κορωνοϊός. Προσβολή τῶν δογμάτων καί τῆς ἱερότητας τῶν ναῶν, Θεσσαλονίκη 20212, Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον».
  • 17. Γρηγοριου Θεολογου, Λόγος 38, Εἰς τά Θεοφάνεια, εἴτουν Γενέθλια τοῦ Σωτῆρος 17-18, ΕΠΕ 5, 66-68.
  • 18. Ματθ. 22, 6.
  • 19. Αὐτόθι 4, ΕΠΕ 5, 40.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra