Της Ολυμπίας
αποκλειστικά για την katanixi.gr

Πόσον πλανᾶται, ὅστις νομίζει, ὅτι δύναται, χωρίς νά διεγερθῇ ἡ συναίσθησις, νά ἀποφασίσῃ τήν μετάνοιαν αὐτοῦ! (Ἅγιος Νεκτάριος, Πενταπόλεως)

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr


Ε΄ Μέρος

Πῶς εἶναι λοιπόν δυνατόν νά πλησίασης μέ βεβαρημένην συνείδησιν τό πῦρ, τό φλέγον ἀναξίους; «Ἄνθραξ γάρ ἐστι τούς ἀναξίους φλέγων».(8) Ὅθεν λῦσον πάντα πρός τόν πλησίον σου δεσμόν ἔχθρας, λῦσον πᾶσαν ἄδικον συναλλαγήν, ἀπόδος τό ἀλλότριον, ἔκκλινον ἀπό κακοῦ καί ποίει χρηστότητα, ἐπίστρεψον εἰς τόν ἕνα Κύριον καί πρόσελθε, ἵνα ἁγιασθῇς ὅλος, φωτισθῇς καί γίνῃς ταμεῖον τῆς θείας χάριτος, ἵνα ἑνωθῇς μετά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα μείνῃς ἐν αὐτῷ καί αὐτός ἐν σοί. «Ὁ τρώγων μου τό σῶμα καί πίνων μου τό αἷμα ἐν ἐμοί μένει καγώ ἐν αὐτῷ» (Ἰωάν. 6, 54).

Χαρακτήρ τοῦ ἐπαξίως μεταλαμβάνοντος. Ὤ! Πόσον εὐδαίμων καί μακάριος δέον νά λογίζεται ὁ ἐπαξίως τῶν Θείων μεταλαμβάνων Μυστηρίων! Οὗτος ἐξέρχεται τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ὅλος ἀνακαινισθείς, διότι τό πῦρ τῆς Θεότητος, τό διά τῆς Θείας Μεταλήψεως κοινωνῆσαν μετά τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, τάς μέν ἁμαρτίας αὐτῆς κατέφλεξεν, αὐτήν δέ Θείας ἐνέπλησε χάριτος, τάς φρένας ἡγίασε, τάς δυνάμεις τῆς ψυχῆς ἐνίσχυσε, τόν νοῦν διεφώτισε καί τήν καρδίαν τῷ φόβῳ τοῦ Θεοῦ καθήλωσε καί τέλος ἀνέδειξε σκήνωμα Πνεύματος μόνου.

Ὁ ἐπαξίως κοινωνήσας ἔλαβεν ὡς ἀῤῥαβῶνα τήν ἁγίαν οὐράνιον Βασιλείαν, εὑρίσκεται δέ ἐνδεδυμένος τήν Θείαν πανοπλίαν, ἥτις προφυλάττει αὐτόν ἀπό παντός κακοῦ καί πάσης τοῦ πονηροῦ ἐπιβουλῆς, καί καθιστᾷ ἐπίφοβον καί αὐτοῖς τοῖς δαίμοσιν. Ἡ καρδία τοῦ ἐπαξίως κοινωνήσαντος πληροῦται χαρᾶς ἀφάτου καί θυμηδίας ἀῤῥήτου, οὗτος μόνος αἰσθάνεται τήν ἐπελθοῦσαν καλήν ἀλλοίωσιν, ἐπί δέ τῷ ἀνακαινισμῷ αὐτοῦ εὐφραίνεται.

Αἱ ἀρεταί πᾶσαι περικοσμοῦσι τήν καρδίαν αὐτοῦ, πόθος δέ αὐτοῦ εἶναι ἡ μετά τοῦ Κυρίου ἕνωσις. Ἡ ψυχική γαλήνη, ἣν δίδωσιν ἡ συναίσθησις τῆς μετά τοῦ Θεοῦ διαλλαγῆς καί κοινωνίας, καί ἡ βασιλεύουσα ἐν αὐτῷ οὐρανία εἰρήνη, κατοπτρίζονται ἐπί τοῦ ἱλαροῦ προσώπου, τοῦ ἐπαξίως κοινωνήσαντος, πᾶσα δέ αὐτοῦ ἡ ἐξωτερική ὄψις μαρτυρεῖ τήν ἐσωτερικήν αὐτοῦ ἠθικήν κατάστασιν, ἁγνότης καί ἀθῳότης, δύο περιστέφουσαι αὐτόν χάριτές εἰσιν, αἱ πρός πάντας περί αὐτοῦ ὁμιλοῦσαι. Ἰδού ποιός εἶναι ὁ χαρακτήρ τοῦ ἀληθῶς καί ἐπαξίως μεταλαμβάνοντος, τοιαῦτα τά ἀποτελέσματα τῆς Θείας Μεταλήψεως…”.

Μετά τήν Θείαν Εὐχαριστίαν ὕμνησον εὐθύς καί εὐχαρίστησον τόν Κύριον, διότι σέ ἠξίωσε νά γίνῃς κοινωνός τοῦ Σώματος καί Αἵματος Αὐτοῦ, δι᾿ ἀξίων τῇ ἡμέρᾳ ἔργων δίελθε αὐτήν καί ἁγίασον αὐτήν καί ἔχε αὐτήν ὡς παράδειγμα καί διά τάς λοιπάς τοῦ βίου σου ἡμέρας, μή ἀνεχθῇς τοῦ λοιποῦ νά λυπήσῃς τόν Ἄγγελον τόν φύλακα τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός σου ἐπιστρέφων εἰς τάς πρώτας σου κακίας, ὡς ἐς λουσαμένη ἐπί τόν βόρβορον, καί ὡς κύων ἐπί τό ἴδιον ἐξέραμα, διότι δύσκολος ἔσται ἡ ἐπιστροφή σου, μή εἴπῃς, ὅτι καί πάλιν μετανοῶ καί πάλιν καθαρίζομαι, διότι οὐχί ἀπολύτως ἐκ τῆς ἰδίας σου ἐξαρτᾶται θελήσεως ἡ μετάνοιά σου καί ἡ σωτηρία σου, ἀλλά καί ἐκ τῆς θελήσεως τοῦ Θεοῦ, διότι εἰς τήν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου δύο ἐνεργοῦσι παράγοντες, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καί ἡ θέλησις τοῦ ἀνθρώπου.

Ὅθεν δέον ἀμφότεροι νά συνεργασθῶσιν, ὅπως τό τῆς σωτηρίας ἀποτέλεσμα ἐπέλθῃ, ἡ σωτηρία ἄρα ἡμῶν, ὡς μή ἐξαρτωμένη ἀπολύτως ἐκ τῆς ἡμετέρας βουλήσεως, δέν διατελεῖ ὑπό τάς διαθέσεις ἡμῶν, διό καί δέν δυνάμεθα νά φρονῶμεν, ὅτι εἴμεθα κύριοι τῆς σωτηρίας ἡμῶν καί ὅτι, ὁπόταν εἶναι ἡμῖν ἀρεστόν, δυνάμεθα νά μετανοῶμεν καί ἐπιστρέφωμεν ἀπό τῶν πονηριῶν ἡμῶν πρός τόν Κύριον, οὐχί! οὐχί! Ἀληθές, ὅτι ὁ Κύριος πάντας θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν, ἀναμένει δέ τήν μετάνοιαν τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ὅτι εἶπεν, «οὐ θέλω θελήσει τόν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ ὡς τό ἐπιστρέψαι καί ζῆν αὐτόν» (9).

Ἀλλ᾿ ἀναμένει τόν ἁμαρτωλόν τόν ἐξ ἀγνοίας ἁμαρτάνοντα, ἤ τόν ἐν γνώσει μέν ἁμαρτάνοντα συνεπείᾳ ἠθικῆς ἀδυναμίας, ἀλλά μή ὀλιγωροῦντα διά τά ἴδια ἁμαρτήματα, οὐχί δέ καί τόν ἐν γνώσει ἁμαρτάνοντα καί περί τῶν ἁμαρτιῶν αὐτοῦ ὀλιγωροῦντα, ἐπειδή ὁ τοιοῦτος οὐδέποτε θέλει μετανοήσει, διότι ἐπί σαθρῶν ὅλως θεμελίων οἰκοδομεῖ. Διότι ούτως φρονεῖ, ὅτι τό γῆρας θέλει φέρει τήν ἐξάλειψιν τῶν παθῶν, τήν ἄρσιν τῶν ἐλατηρίων πρός τήν ἁμαρτίαν καί τήν εὔκολον προπαρασκευήν αὐτοῦ πρός τήν μετάνοιαν, τήν ἄγουσαν πρός τήν σωτηρίαν, φρονεῖ δέ ὅτι ἡ φυσική ἀδυναμία πρός διάπραξιν τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ ὁδός πρός τήν σωτηρίαν!

Πόσον πλανῶνται οἱ τοιοῦτοι! Πόσον ἀπέχουσιν οὗτοι τοῦ ἀληθοῦς Πνεύματος τοῦ (Ὀρθοδόξου) Χριστιανισμοῦ καί ἑπομένως πόσον ὀλίγον δύνανται νά ὀνομασθῶσι (Ὀρθόδοξοι) Χ ρ ι σ τ ι α ν ο ί !!!

Πόσον δέ ἀπέχουσι καί τοῦ τῶν ἀληθινῶν (Ὀρθοδόξων) Χριστιανῶν Κλήρου! Οἱ τοιοῦτοι πλανῶνται ἀναμένοντες μετάνοιαν καί σωτηρίαν, γνωστόν γενέσθω αὐτοῖς ὅτι σωτηρία οὔκ ἐστιν αὐτοῖς, διότι οὐδέ μετάνοια ἔσται, καί ἰδού διατί, διότι οἱ τοιοῦτοι δέν ἐξετίμησαν τόν Ὀρθόδοξον Χριστιανισμόν· εἰσί δέ οἱ κατά τοῦ Πνεύματος βλασφημήσαντες, διότι βλασφημία κατά τοῦ Πνεύματος δέν εἶναι μόνον τό ἀπρεπῶς περί αὐτοῦ λαλῆσαι καί ἀντειπεῖν, ἀλλά καί τό ἐμμένειν τινά μετά τήν ἁμαρτίαν ἀδιάφορον καί ἀμετανόητον, διότι ὁ μή μετά τήν ἁμαρτίαν μετανοῶν, οὗτος οὐ μόνον τόν θεῖον προσβάλλει νόμον, ἀλλά καί τόν νομοθέτην περιφρονεῖ καί περιυβρίζει, ἀπαξιῶν νά δώσῃ δίκας τῶν πεπραγμένων ἐπ᾿ αὐτοῦ.

Ὁ λόγος τῆς πλάνης τοῦ ἀναβάλλοντος τήν μετάνοιαν εἶναι ἡτε ἄγνοια τοῦ ἁγνοῦ πνεύματος, τοῦ φρονήματος τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανισμοῦ καί τῆς σημασίας τῆς μετανοίας, διότι οὗτος ἀγνοῶν τό χριστιανικόν δόγμα, «Ἔκκλινον ἀπό κακοῦ καί ποίει χρηστότητα», καί τό «ἅγιοι γίνεσθε», καί τό «φρόνιμοι γίνεσθε» καί ὅλας τάς λοιπάς χριστιανικάς ἐντολάς…”.

Ἡ ἀκριβής αὐτή ὁμολογία αὐτῶν περί τοῦ τρόπου, καθ᾿ ὃν ἀντελήφθησαν τό πνεῦμα τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανισμοῦ, διαβεβαιοῖ ἡμᾶς καί περί τῆς ἀληθείας, τῆς ἀγνοίας τῆς σημασίας τῆς μετανοίας, οὗτοι ταυτίζουσι τήν μετάνοιαν μετά τῆς ἀδυναμίας πρός τήν ἁμαρτίαν· διό καί νομίζουσιν, ὅτι εὑρίσκονται ἐν μετάνοιᾳ μή κατεργαζόμενοι τά πονηρά, ἔστω καί ἐξ ἀδυναμίας καί ἀνικανότητος, διότι ἄλλως δέν θά ἐφρόνουν ὡς ἀποφαίνονται. Τό τιθέναι τήν μετάνοιαν ἐν τῇ ἀδυναμίᾳ, ἤτοι τό λέγειν θά μετανοήσω ὅταν γηράσω, τοῦτ᾿ αὐτό δηλοῖ, ὅτι δέν ἔχει ὁ λέγων γνῶσιν τῆς σημασίας τῆς λέξεως, διότι ἡ μετάνοια ἐνῶ εἶναι προϊόν τοῦ συναισθητικοῦ, οὗτοι ἐξαρτῶσιν αὐτήν ἐκ τοῦ βουλητικοῦ, ἂν εἶναι λοιπόν ποτέ δυνατόν νά ὁρίσωσιν ὅ,τι δέν ἐξαρτᾶται ἐκ τῆς βουλήσεως αὐτῶν, καί ἂν δύνανται νά μετανοήσωσιν, ἀφοῦ ἡ συναίσθησις καθεύδη.

Πόσον πλανᾶται, ὅστις νομίζει, ὅτι δύναται, χωρίς νά διεγερθῇ ἡ συναίσθησις, νά ἀποφασίσῃ τήν μετάνοιαν αὐτοῦ!

Ἐάν ἡ συναίσθησις δέν διεγερθῇ, εἰς μάτην ἀποφασιζει περί τῆς μετανοίας του, ἡ μετάνοια προσκαλουμένη φεύγει, ἀδύνατον ἄρα ὁ τοιοῦτος νά τύχῃ σωτηρίας.

Ἀλλά καί ἂν ἐννοήσῃ ὁ τοιοῦτος, ὅτι ἡ συναίσθησις εἶναι ὁ παράγων τῆς μετανοίας, οὐχ ἧττον, ἐάν παραμελήσῃ τήν ἱκανοποίησιν τῆς προσβληθείσης Θείας δικαιοσύνης, πάλιν δέν δύναται νά μετανοήσῃ, διότι ὁ Θεός διά τήν μεγάλην κακίαν τοῦ πολλάκις ἁμαρτήσαντος καί μή ἱκανοποιήσαντος τήν Θείαν δικαιοσύνην δέν ἐγείρει ἐκ τοῦ ληθάργου τήν ναρκωθεῖσαν καρδίαν αὐτοῦ, ἀλλ᾿ ἐγκαταλείπει αὐτόν· ὅπως μή ἐπιστρέψῃ, ἰαθῇ καί σωθῇ, ἀνάγκη ἄρα οἱ ὀρεγόμενοι σωτηρίας καί μελλούσης ζωῆς νά μή ἀναβάλλωσι τήν μετάνοιαν αὐτῶν, ἀλλά νά σπεύδωσι νά μετανοήσωσι καί ἔργα ἄξια τῆς μετανοίας νά πράττωσι, δι᾿ ὧν ἡ Θεία ἱκανοποιεῖται δικαιοσύνη”.

Ἀμήν, γένοιτο.

Ἀδελφοί μου, ὁ Κύριος μᾶς προσκαλεῖ ὅλους τούς πιστούς μαθητές Του, μέσα ἀπό τόν ἁγιογραφικό λόγο τοῦ Εὐαγγελιστή Ἰωάννη, λέγοντάς μας ὅτι: μέ σφοδρή ἐπιθυμία ἐπιθύμησα αὐτό τό πασχαλινό δείπνο νά φάγω μαζί σας προτοῦ ἀποθάνω. «Καί εἶπε πρός αὐτούς· ἐπιθυμίᾳ ἐπεθύμησα τοῦτο τό Πάσχα φαγεῖν μεθ᾿ ὑμῶν πρό τοῦ με παθεῖν» (Λουκ. 22, 15).

Ὁ Κύριος, ὅμως καθημερινά μέ ἀγάπη καί μέ διάκριση μᾶς λέγει: Παιδιά μου, ἰδού στέκομαι ἐμπρός στή θύρα καί κτυπῶ. Ἐάν κανείς ἀκούσει τή φωνή μου καί ἀνοίξει τή θύρα, τότε θά εἰσέλθω στόν οἶκο του καί θά δειπνήσω μαζί του καί αὐτός μαζί μου. «Ἰδού ἔστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καί ἀνοίξῃ τήν θύραν καί εἰσελεύσομαι πρός αὐτόν καί δειπνήσω μετ᾿ αὐτοῦ καί αὐτός μετ᾿ ἐμοῦ» (Ἀποκ. Ἰωάν. 3, 20).

Ὁ Κύριος κτυπά τήν πόρτα τῆς καρδιᾶς μας μέ ἀγάπη καί σεβασμό στήν προαίρεση καί τήν ἐλευθερία μας· ἄν καί ποθεῖ νά τοῦ ἀνοίξουμε, νά μπεῖ καί νά δειπνήσει μαζί μας, δέν παραβιάζει ποτέ τό αὐτεξούσιον μας. Ἀπό ἐμᾶς ἐξαρτᾶται ἐάν θέλουμε νά εἴμαστε μαζί Του.

Ἐάν ἐπιθυμήσουμε νά ζήσουμε τό μεγαλύτερο θαύμα στή ζωή ἐτούτη, ἄς μή ζητᾶμε ἄλλα θαύματα ἀπό τόν Κύριο, ἄν πρῶτα δέν πιστέψουμε μέ ὅλη μας τήν ψυχή σέ αὐτό τό Ἅγιο Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Μέ τήν κατάλληλη προετοιμασία νά συμμετάσχουμε πολύ συχνά σέ αὐτό, πάντοτε μέ τήν εὐχή τοῦ Πνευματικοῦ μας. Ὅσοι ἀπό ἐμᾶς βιώνουμε τήν Ὀρθοδοξία στήν πράξη καί δέ μένουμε μόνο στή θεωρία, καί μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας, πιστεύουμε καί ἀναπαυόμαστε μόνο μέ ὅσα μᾶς δίδαξαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες γιά τή Θεία Εὐχαριστία, τότε σπεύδουμε πρῶτοι ἀπ’ ὅλους προκειμένου νά διαφυλάξουμε τήν Πίστη μας.

Ὥς ἀληθινά ὀρθόδοξοι πιστοί ἀγωνιζόμαστε νά ἔχουμε ἁγνή, ζωντανή, βαθιά ἐσωτερική καί μυστική σχέση μέ τόν Κύριο. Οἱ ἅγιοι μᾶς λένε ὅτι στή μυστική ἕνωση μέ τόν Χριστό ἀναφέρεται ὁπωσδήποτε ἡ καρδιακή ἀδιάλειπτη νοερά προσευχή, ἡ μελέτη τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἐμπειρική γνώση καί θεωρία τῆς πίστης μας, δηλαδή τό μοναδικό προσωπικό μας βίωμα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας.

Ἡ ἐπίγνωση τῆς δικῆς μας ἁμαρτωλότητας μέ τήν αὐτογνωσία εἶναι ὁ δρόμος γιά τήν Θεογνωσία. Τό ἐπισφράγισμα αὐτῆς τῆς μυστικῆς βίωσης τῆς Θεϊκῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου μέσα στήν καρδιά μας, εἶναι ἡ μυστηριακή ἕνωση μαζί Του, μέ τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἀμήν, γένοιτο!

Ωδή θ´. Ἀνάρχου γεννήτορος.

Χρηστός ἐστι, γεύσασθε καί ἴδετε, ὁ Κύριος· δι᾿ ἡμᾶς καθ᾿ ἡμᾶς γάρ πάλαι γενόμενος, ἅπαξ ἑαυτόν τε προσάξας, ὡς προσφοράν Πατρί τῷ ἰδίῳ ἀεί σφαγιάζεται, ἁγιάζων τούς μετέχοντας.

Ψυχήν σύν τῷ σώματι ἁγιασθείην, Δέσποτα, φωτισθείην, σωθείην, γενοίμην οἶκός σου τῇ τῶν Μυστηρίων μεθέξει τῶν ἱερῶν, ἔνοικόν σε ἔχων σύν Πατρί καί Πνεύματι, εὐεργέτα Πολυέλεε.

Ὡς πῦρ γενηθήτω μοι καί ὡσεί φῶς τό Σῶμά σου καί τό Αἷμα, Σωτήρ μου, τό τιμιώτατον, φλέγον ἁμαρτίας τήν ὕλην, καί ἐμπιπρῶν παθῶν τάς ἀκάνθας καί ὅλον φωτίζον με προσκυνεῖν σου τήν Θεότητα.

«Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἔνεκεν»!!!

  • 8. «Μελέται περί τῶν Θείων Μυστηρίων» Ἅγιος Νεκτάριος
    Περί τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας. (Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου «Μελέται περί τῶν Θείων Μυστηρίων» ἐκδοθέν τό πρῶτον τό 1915). http://users.uoa.gr/
  • 9. Ἀκολουθία τῆς Θείας Μεταλήψεως. http://users.uoa.gr/

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra


Δείτε σχετικά:
– «Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας» Α΄ Μέρος
– «Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας» Β΄ Μέρος
– «Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας» Γ΄ Μέρος
«Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας» Δ΄ Μέρος