Τῆς Ὀλυμπίας
ἀποκλειστικά γιά τήν katanixi.gr

Καί τόν ἀξίωσε ὁ Θεός ὕστερα νά ἀπολαύσει -ἔτσι πρέπει νά τό θέσουμε- νά ἀπολαύσει τό μαρτύριο αὐτό, ἀλλά μέ αὐτή τήν ὁμολογιακή διάθεση: «Τώρα, τώρα θά γίνω τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μου!». (Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος)

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr


Δ΄ Μέρος

«Θεοφόρε Ἰγνάτιε, τόν σόν ἔρωτα Χριστόν ἐνστερνισάμενος, μισθόν ἐκομίσω, τῆς ἱερουργίας τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, τό τελειωθῆναι δι’ αἵματος· διό σῖτος γενόμενος τοῦ ἀθανάτου γεωργοῦ, δι’ ὀδόντων θηρίων ἠλέσθης, καί ἄρτος ἡδύς αὐτῷ ἀνεδείχθης, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν, Ἀθλητά μακάριε». (Ἀνατολίου ποίημα)

Ὁ ἅγιος πίστεψε στόν Ἰησοῦ Χριστό, παραδόθηκε στόν Ἰησοῦ Χριστό καί δέν ἔκανε καθόλου πίσω. Καί ὁπωσδήποτε ἦρθε ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι πῦρ καί εἶναι διαρκς ἀναμμένη ἡ φλόγα τῆς Πίστεως μέσα του. Ἡ ἀνιδιοτελής ἀγάπη καί ὅλα αὐτά πού αἰσθάνεται εἶναι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὁποία Θεία χάρη πέφτει σάν προβολέας ἰσχυρός, ἄς ποῦμε, ἐπάνω στόν καθένα, καί φανερώνεται πέρα γιά πέρα ὁ ἄνθρωπος κάτω ἀπό αὐτόν τόν προβολέα. Καί καθώς εἶναι μεθυσμένος ἀπό τή χάρη τοῦ Θεοῦ, αἰσθάνεται ὅτι δέν εἶναι τίποτε. Ὄχι ὅμως μέ τήν ἔννοια ὅτι αὐτό τοῦ φέρνει ἀπελπισία, τοῦ φέρνει ἀπόγνωση, ἀλλά μέ τήν ἔννοια ὅτι ἀνάβει κανείς πιό πολύ μέσα του τήν φλόγα τῆς Πίστεως στόν Ἰησοῦ Χριστό.

Καί βεβαιώνεται πέρα γιά πέρα ὅτι τό πᾶν εἶναι νά ἑνωθεῖ μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό· νά πεθάνει ὁ ἴδιος, νά ζήσει μέσα του ὁ Ἰησοῦς Χριστός, νά ἑνωθεῖ μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό. Βλέπει δηλαδή ὅτι δέν εἶναι τίποτε χωρίς τόν Ἰησοῦ Χριστό, καί γι᾿ αὐτό ἀγαπᾶ ὅλο καί πιό πολύ τόν Ἰησοῦ Χριστό, πηγαίνει ὅλο καί πιό πολύ κοντά στόν Ἰησοῦ Χριστό, καί δέν κάνει καθόλου πίσω, γίνεται ἐκεῖνος ὁ μόνος ἀνυποχώρητος στά θέματα τῆς Πίστεως.

Καί λέγει ὁ Μάρτυρας τῆς Πίστεως, καί σήμερα, τά ἴδια λόγια μέ αὐτά τοῦἁγίου: «Ἐγώ τώρα θά γίνω τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» μου! Ὄχι ὅτι ἕως τώρα δέν ἦταν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, διότι εὐθύς ἐξαρχῆς πίστεψε στόν Ἰησοῦ Χριστό, εὐθύς ἐξαρχῆς ἀγάπησε τόν Ἰησοῦ Χριστό·εὐθύς ἐξαρχῆς ἦταν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Φαίνεται ὅτι ἔκανε κοντά στά σαράντα χρόνια στήν Ἀντιόχεια ὡς ἄξιος ἐπίσκοπος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦὁποίου ἐποίμανε καλά καί θεάρεστα τό ἅγιο ποίμνιό του μέ ὁσιότητα καί δικαιοσύνη. Καταλαβαίνουμε τώρα ὅλοι μας τί ἔγινε τά χρόνια αὐτά μέσα στήν ψυχή του. Καί τόν ἀξίωσε ὁ Θεός ὕστερα νά ἀπολαύσει -ἔτσι πρέπει νά τό θέσουμε-νά ἀπολαύσει τό μαρτύριο αὐτό, ἀλλά μέ αὐτή τήν ὁμολογιακή διάθεση: «Τώρα, τώρα θά γίνω τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» μου!

Νομίζω ὅτι πρέπει πολύ νά προβληματιστεῖ ὅποιος Ὀρθόδοξος Χριστιανός δέν ἀρχίσει κάπως ἔτσι νά νιώθει, ὅτι δηλαδή εἶναι ἕνα τίποτε ὡς ἄνθρωπος καί ὅτι οἱ ἀρετές του εἶναι ψευτο-ἀρετές. Νά νιώσει ἔτσι καί νά ἀρχίσει ἀκριβῶς νά τρέχει πρός τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁπότε, ὅσο περισσότερο δέχεται τήν Χάρη, τόσο περισσότερο ἀγαπᾶ τόν Ἰησοῦ Χριστό, τόσο περισσότερο ἐπιθυμεῖ τόν Ἰησοῦ Χριστό, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεῖ ὅτι εἶναι ἕνα τίποτε. Ἔτσι καί ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, τώρα πού θά πάει ἐκεῖ στή Ρώμη καί θά ἑνωθεῖ διά μέσου τοῦ ἁγίου Μαρτυρίου μέ τόν Χριστό, θά γίνει τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως λέει: «Ἐγώ τώρα, τώρα θά γίνω τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» μου!

Αὐτός εἶναι ὁ καημός τῆς ἁγίας ψυχῆς: “Νά ἑνωθεῖ μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό, νά εἶναι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μιά γιά πάντα. Ἐμεῖς δέν καταλαβαίνουμε ἀπό αὐτά. Ζοῦμε τήν ἀνθρώπινη ζωή, τήν κοσμική αὐτή ζωή, τήν ὑλική ζωή, εἴμαστε καί λίγο Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί καί τά βολεύουμε. Ὅπως ἕνας ἄνθρωπος μεθάει καί μιά χαρά περνάει· δέν ξέρει τίποτε ἄλλο μετά ἀπό αὐτό νά κάνει στή ζωή του.

Ὅταν ὅμως κανείς ἀληθινά κινηθεῖ πρός τόν Ἰησοῦ Χριστό, ἀργά ἤ γρήγορα θά αἰσθανθεῖ, ἐπαναλαμβάνω, αὐτό τό τίποτε τό δικό του, αὐτή τήν ἀχρειότητά του καί δέν κάνει ποτέ πίσω, ἀλλά παραμένει ἀνυποχώρητος μέσα στήν Πίστη του μέ τήν χάρη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἐγωιστής ὅμως κάνει πάντοτε πίσω, διότι ὁ ἐγωιστής, ἑνῶ μαθε νά λέει ὅτι: «Εἶμαι ἀνάξιος», ὅμως δέν κάνει τίποτε γιά νά πλησιάσει τόν Κύριο. Ὁ ταπεινός, πού συνειδητοποιεῖ πλήρως τί εἶναι, ὄντως ἔμαθε πολύ καλά αὐτό τό μάθημα, νά ζητάει τόν Ἰησοῦ Χριστό, νά πηγαίνει πρός τόν Ἰησοῦ Χριστό, νά κινεῖται πάντοτε πρός τά ἐκεῖ, καί νά ἀγαπᾶ τόν Ἰησοῦ Χριστό. Τρέχει καί εἶναι γεμάτος ἐλπίδα καί πεποίθηση ὅτι ὁ Κύριος θά τόν δεχθεῖ, ἀλλά πάντα κάνει ὅμως ἐκεῖνος τό ἀνθρώπινο, κάνει ὡς πιστός τό χρέος του ἀπό τήν ἀνθρώπινη πλευρά. Βλέπετε, ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος λαμβάνει πρόνοια καί γράφει στούς Ρωμαίους: «Μήν τυχόν κάνετε τίποτε, μήν τυχόν βάλετε κάποια μέσα καί γλιτώσω ἀπό τά θηρία. Ἀφῆστε νά μέ φᾶνε τά θηρία, διότι ἐγώ τώρα, τώρα θά γίνω τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» μου!

Αὐτό -τό νά ἑνωθεῖ κανείς μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό- εἶναι κάτι τό ὁποῖο πρέπει νά συμβεῖ στόν καθένα μας. Καί ἄν ἀκόμη δέν ὑποψιαζόμαστε καθόλου ὅτι κάπως ἔτσι εἶναι τά πράγματα, νά ἀνησυχήσουμε μέ τήν καλή ἔννοια καί νά ἔχουμε τήν πίγνωση, ὥστε νά ἀποφασίσουμε νά γίνουμε τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Νά γίνουμε ὄντως ἀληθινοί χριστιανοί (7), λέγοντας μέ χαρά καί μέ χάρη Θεοῦ τό «Δεῦτε φιλομάρτυρες, ἱερῶς δρεψάμενοι, τά μυστικά τῶν τερπνῶν ᾀσμάτων ἄνθη, τάς κορυφάς ἑαυτῶν στεφανώσωμεν»”.

«Ὢ τῆς στερρᾶς καί ἀδαμαντίνου σου ψυχῆς, ἀξιομακάριστε Ἰγνάτιε! σύ γάρ πρός τόν ὄντως σόν ἐραστήν, ἀνένδοτον ἔχων τήν ἔφεσιν, ἔλεγες· Οὐκ ἔστιν ἐν ἐμοί πῦρ φιλόϋλον, ὕδωρ δέ μᾶλλον ζῶν, καί λαλοῦν ἐν ἐμοί, ἔνδοθέν μοι λέγον· Δεῦρο πρός τόν Πατέρα· ὅθεν Θείῳ Πνεύματι πυρπολούμενος, θῆρας ἠρέθισας κόσμου σε θᾶττον χωρίσαι, καί πρός τόν ποθούμενον παραπέμψαι Χριστόν· ὃν ἱκέτευε, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν».

Στό βίο τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου, ἐπισκόπου ντιοχείας, πού στεφανώθηκε μέ τό φωτοστέφανο τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου στήν Ρώμη, στά χρόνια τοῦ ατοκράτορα Τραϊανοῦ, διαβάζουμε ατά τά λόγια: “Ὅταν τόν παιρναν γιά νά τόν καταβροχθίσουν τά ἄγρια θηρία καί ἐκεῖνος εἶχε ἀσταμάτητα τό ὄνομα, τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ στά χείλη του, οἱ εἰδωλολάτρες τόν ρώτησαν γιατί θυμόταν τό ὄνομα, ἐκεῖνο ἀδιάλειπτα;

Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος μέ θάρρος τούς ἀπάντησε ὅτι εἶχε πάντοτε μέσα του τό ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, γραμμένο στήν καρδιά του κι ὅτι αὐτός πολύ ἁπλᾶ ὁμολογοῦσε μέ τά χείλη του, Ἐκεῖνον πού πάντα ἔφερε μέσα στήν καρδιά του, μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον ἡμᾶς».

Ὅταν τά ἄγρια θηρία εἶχαν καταβροχθίσει τόν Ἅγιο, ἡ καρδιά του, μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, διατηρήθηκε ἀνέπαφη ἀνάμεσα στά λίγα ὀστᾶ του, τά για λείψανά του. Οἱ ἄπιστοι τήν βρῆκαν καί τότε θυμήθηκαν ὅσα εἶχε πεῖ ὁ Ἅγιος. τσι, κοψαν τήν καρδιά ἐκείνη στά δύο, θέλοντας νά μάθουν ἄν ταν ἀληθινό ὅ,τι τούς εἶχε λεχθεῖ. Στό ἐσωτερικό τῶν δύο κομματιῶν τῆς καρδίας του, βρῆκαν μίαν ἐπιγραφή γραμμένη μέ χρυσά γράμματα: «Ἰησοῦς Χριστός»!!!

τσι ἅγιος Ἰγνάτιος ταν Θεοφόρος καί στό ὄνομα, καί στήν πράξη, χοντας πάντα καί φέροντας μέσα στήν καρδιά του τόν ἀληθινό Θεό, τόν ΚύριοἸησοῦ Χριστό, μέ τό νομά Του γραμμένο μέ τό λογισμό τοῦ νοῦ σάν μέ κάλαμο”.

Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ἦταν μαθητής τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου καί εἶχε τό προνόμιο, ὄντας παιδί, νά δεῖ τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό προσωπικά. Ἦταν τό εὐλογημένο ἐκεῖνο τό μικρό παιδί, γιά τό ὁποῖο λέγεται στό Εὐαγγέλιο ὅτι ὁ Κύριος τό ἔβαλε στό μέσο τῶν Ἀποστόλων, πού συζητοῦσαν γιά πρωτεῖα, τό πῆρε στήν ἀγκαλιά του καί εἶπε: «Ἀμήν λέγω ὑμῖν, ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ὅστις οὖν ταπεινώσει ἑαυτόν ὡς τό παιδίον τοῦτο, οὗτός ἐστιν ὁ μείζων ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. 18, 3-4). Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἐάν δέν ἀλλάξετε φρονήματα καί πορεία στή ζωή σας καί δέν γίνεται ἁπλοί καί ἄδολοι σάν τά παιδιά, δέν θά εἰσέλθετε στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ὅποιος λοιπόν θά γίνει ταπεινός σάν αὐτό τό παιδί καί ταπεινώσει ἀληθινά τόν ἑαυτόν του σάν αὐτό τό παιδάκι, αὐτός εἶναι ὁ μεγαλύτερος στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν (8).

Σίγουρα ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος διδάχτηκε τήν προσευχή καί εὐχή τοῦ Ἰησοῦ ἀπό τόν ἅγιο Εὐαγγελιστή καί τήν ἐφάρμοζε στήν καρδιά του κατά τήν περίοδο ἐκείνη τῆς ἀκμῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι Χριστιανοί. Τήν ἐποχή ἐκείνη ὅλοι οἱ Χριστιανοί μάθαιναν τήν προσευχή τοῦ Ἰησοῦ, πρῶτα γιά τήν μεγάλη σημασία τῆς ἴδιας τῆς προσευχῆς, ὅπως καί γιά τό ὅτι σπάνιζαν τότε καί ἦταν πανάκριβα τά χειρόγραφα ἱερά βιβλία, γιατί λίγοι ἦταν οἱ γραμματισμένοι -οἱ πιό πολλοί ἀπό τούς Ἀποστόλους ἦταν ἀγράμματοι- καί γιατί ἡ προσευχή τοῦ Ἰησοῦ, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον με» ἦταν εὔκολη, πρόσφερε ἱκανοποίηση στήν ψυχή καί ἐπενεργοῦσε μέ μιά πολύ εἰδική ἐνέργεια καί δύναμη”.

Ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες καταλήγουν στό ἑξῆς συμπέρασμα, ὅτι: Οἱ ἅγιοι μέ τήν ταπείνωση πού ἔχουν, κρύβουν τήν ἁγιότητά τους. Ἡ ἁγιότητα μᾶς παραπέμπει στόν Θεάνθρωπο Κύριο Ἰησοῦ Χριστό καί σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στήν πνευματική τελειότητα πού χαρακτηρίζει τήν ἁγιότητα, ὀφείλουμε νά ποῦμε ὅτι γνωρίζουμε πώς δέν πρόκειται γιά τή δική μας τελειότητα, ἀλλά γιά τήν τελειότητα τοῦ Θεοῦ ἐνεργοῦσα ἐντός μας. Ὁ ἅγιος καί ὁ χαριτωμένος πιστός Ὀρθόδοξος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ταπεινός ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος συνεχῶς λέει: «Κύριε ὁ Θεός μου, Σύ, ἐάν θέλῃς, μπορεῖς νά φωτίσῃς τό σκότος τῆς ψυχῆς μου». Διότι ἡ ἀρετή τῆς ταπείνωσης ἀπό μόνη της ἀνεβάζει ἀπό τήν ἄβυσσο στόν Παράδεισο τοῦ Οὐρανοῦ τόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο. Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός σέ ὅλη Του τήν Ζωή ἐδίδαξε μέ τόν λόγο Του καί ἐφήρμοσε στήν πράξη τήν ταπείνωση: «ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν·»

Πάρετε τόν ζυγό μου ἐπάνω σας, καί διά τῆς πείρας μάθετε γιά μένα, ὅτι εἶμαι συγκαταβατικός καί ταπεινός στό πνεῦμα καί μάθετε ἀπό ἐμένα τόν ἴδιον ὅτι εἶμαι πρᾷος καί ταπεινός κατά τήν καρδίαν. Πράγματι οἱ ψυχές σας θά βροῦν ἀνάπαυση καί εἰρήνη. Διότι ο ζυγός μου εἶναι ἁπαλός, καί τό φορτίον μου ἐλαφρό.” (Ματθ. 11, 29).

Πῶς γινόμαστε ἀληθινά ταπεινοί; Ὅταν δέν συγκρίνουμε τόν ἑαυτό μας μέ τούς ἄλλους, ἀλλά μόνο μέ τόν Θεό. Ὅταν ἐμεῖς δέν λησμονοῦμε ὅτι ἀπό τήν Γέννηση μέχρι τήν Σταύρωση ὁ Ἰησοῦς Χριστός μᾶς κήρυξε μέ τά ἔργα Του καί μέ τήν διδασκαλία Του τήν Θεϊκή ἀρετή τῆς ταπείνωσης. Μᾶς ἔλεγε ὁ ἅγιος Γέροντάς μας: ἅμα παιδί μου, δέν ταπεινωθεῖς καί δέν κόψεις τό θέλημά σου κατά τήν ἐπίγεια ζωή σου ἅμα δέν κάνεις τήν ὑπομονή πού χρειάζεται στίς θλίψεις πού γιά σένα τίς παραχωρεῖ ὁ Κύριος, καί δέν περιμένεις διά τῆς πίστεως στόν Ἰησοῦ Χριστό νά ἔρθει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἔτσι φτωχός θά εἶσαι καί θά μείνεις ψυχικά κενός, ἐδῶ τίποτα δέν θά γευτεῖς ἀπό τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά οὔτε καί στόν Παράδεισο. Ἡ ταπείνωση εἶναι τό μέγιστο Θεϊκό ἔργο τοῦ Κυρίου καί Θεία δωρεά σέ ἐκεῖνον τόν πιστό πού τόν παρακαλεῖ θερμά γιά τήν σωτηρία του. Ἀγωνιστεῖτε νά ἀποκτήσετε τήν ταπείνωση.

Ταπείνωση πραγματική εἶναι ἡ συντριβή τῆς καρδιᾶς, ἡ ἀληθινή μετάνοια, ἡ μίμηση τῆς ταπεινώσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μας, αὐτή πού μᾶς ὁδηγεῖ στόν Παράδεισο μέ τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ. Σέ αὐτή τήν ἐπίγεια ζωή ἄς φροντίσουμε νά πλουτίσουμε μέ τήν Χάρη τοῦ Κυρίου, διά τῆς ἀδιάλειπτης νοερᾶς προσευχῆς, ὥστε νά παραμείνουμε στήν εὐλογημένη κατάσταση τῆς ταπείνωσης.

«Ἄρτος γλυκύς καί καθαρός στόν Θεό», προσφέρθηκες Ἅγιε Ἰγνάτιε Θεοφόρε κι ἐμεῖς θά γίνουμε οἱ καλύτεροι μιμητές σου καί μαθητές τοῦ Κυρίου. Τίποτε ἄλλο δέν ξεχωρίζει τούς ἀληθινούς Ὀρθόδοξους καί μαθητές τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπό τήν ἀληθινή ταπείνωση.

Ἄς ἔχουμε τίς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου πάντοτε μέ τήν χάρη καί τήν φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ πού δοξάζεται μέ τόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, τώρα καί πάντα καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν, γένοιτο.

«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον με».

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.

«Θείῳ ἔρωτι ἐπτερωμένος, τοῦ σέ ψαύσαντος χερσίν ἀχράντοις θεοφόρος ἀνεδείχθης, Ἰγνάτιε, καί ἐν τῇ Δύσει τελέσας τόν δρόμον σου, πρός τήν ἀνέσπερον λῆξιν ἐσκήνωσας. Πάτερ ὅσιε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε δωρίσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος».

  • 7. Τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου. https://agia-triada-panorama.gr/
  • 8. Από το βιβλίο «Υἱέ μου δός μοι σήν καρδίαν…», Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, Ὀρθόδοξη ἀναφορά στήν καρδιακή ἤ νοερά προσευχή τοῦ Ἰησοῦ, Γ΄ έκδοση, Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου, Ἐπιστολή πρός Ἐφεσίους https://www.imaik.gr/

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra

Δείτε σχετικά:
– Τo Συναξάρι του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου Αντιοχείας Α΄ Μέρος
 Το Συναξάρι του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου Αντιοχείας Β΄ Μέρος
Τo Συναξάρι του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου Αντιοχείας Γ΄ Μέρος