Άρθρο της Χριστίνας Τράντζα
αρθρογραφεί για katanixi.gr

Όταν ρωτήθηκε γιατί προχώρησε στη συγκεκριμένη πράξη πράξη, είπε ότι δεν μπορούσε συναισθηματικά να τους βλέπει σε άσχημη κατάσταση…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr


Σε γερμανικό νοσοκομείο έγινε ευθανασία, από γιατρό, σε δύο ασθενείς που έπασχαν από λοίμωξη κορωνοϊού

της Χριστίνας Τράντζα

Στο άκουσμα της συγκεκριμένης είδησης, αυτό που μας τρομάζει αρχικά, είναι ο νοσηρός λογισμός ενός ειδικευμένου ιατρού από το επιστημονικό προσωπικό, ο οποίος υπηρετεί στο χώρο της ιατρικής και, εν συνεχεία, μας σοκάρει η πράξη απόγνωσης της ευθανασίας των δύο ασθενών του. Ένας τέτοιος λογισμός δεν μπορεί παρά να είναι γέννημα της εγωιστικής πλάνης και λαθεμένης θεώρησης της ανθρώπινης αξίας και ζωής, που στην πορεία έγινε αποτρόπαια πράξη. Με προσωπική του ευθύνη, ο επιμελητής Ιατρός, κατά τη διάρκεια της εργασίας του στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Έσσεν στη Γερμανία, προχώρησε στην αξιόποινη πράξη της ευθανασίας σε δύο ασθενείς, άνδρες 47 και 50 ετών, νοσηλευομένους στην εντατική μονάδα θεραπείας από λοίμωξη κορωνοϊού. 

Ο λόγος που επικαλέστηκε για την ηθικά απαράδεκτη και αντιδεοντολογική πράξη του ήταν ότι ήθελε να τους λυτρώσει από την ταλαιπωρία της ασθένειας. Επιπλέον, αισθανόταν και ο ίδιος, ως ιατρός, αδύναμος να τους σώσει από την ασθένεια και, επηρεασμένος από αυτό το βάρος, τους χορήγησε τη θανατηφόρα ουσία μέσω της ένεσης για να απαλλάξει από το μαρτύριο τους δύο ασθενείς του. Ο ιατρός ομολόγησε την πράξη του και στη συνέχεια συνελήφθη από την αστυνομία, καθώς η ευθανασία απαγορεύεται από τη νομοθεσία της Γερμανίας.

Από μελέτη της δικηγόρου κ. Αλεξάνδρας Κοτζαμάνη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Βιοηθικά» της Ελληνικής Επιτροπής Βιοηθικής, έγινε γνωστό ότι για το ζήτημα της ευθανασίας και της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας δεν υφίσταται ενιαία αντιμετώπιση στις 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι τελευταίες τάσσονται εναντίον της ενεργητικής ευθανασίας και υποβοηθούμενης αυτοκτονίας, ενώ αποδέχονται το δικαίωμα του ασθενούς στην άρνηση της θεραπείας. Εξαίρεση αποτελούν το Βέλγιο, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, η Ελβετία και η Πορτογαλία, οι οποίες από το 2020 έχουν προχωρήσει σε νομιμοποίηση της ευθανασίας, αλλά υπό αυστηρούς όρους και σύμφωνα με το νομικό πλαίσιο. Στην πλειονότητα των χωρών της ΕΕ, όπως και στην Ελλάδα, η ευθανασία δεν έχει τύχει εξειδικευμένης νομοθετικής ρύθμισης, παρά μόνο συζητείται κατά καιρούς, δημιουργώντας συνήθως εντάσεις και διχασμούς.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την κ. Κοτζαμάνη, «απαγορεύεται η ευθανασία και η υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Δεν υφίσταται εξειδικευμένη νομοθεσία, έτσι το αξιόποινο της ευθανασίας κρίνεται σύμφωνα με τους γενικούς κανόνες του ποινικού κώδικα για την ανθρωποκτονία εν συναινέσει. Η ευθανασία έχει αντιμετωπιστεί, τόσο από την κοινωνία όσο και από την εκκλησία, ως έγκλημα ή ως αμάρτημα αντίστοιχα».

Η ευθανασία θεωρείται ως ένας ανώδυνος θάνατος, που έχει σκοπό να απαλλάξει τον ασθενή από την οδύνη του πόνου ή την ταλαιπωρία από μία ανίατη ασθένεια. Διακρίνεται σε εκούσια ή ακούσια, και σε ενεργητική ή παθητική.

  • Εκούσια: τερματισμός της ζωής του ασθενούς από τρίτο άτομο, συνήθως γιατρό, κατόπιν απαίτησης από τον ίδιο τον ασθενή.
  • Ακούσια: όταν είναι αδύνατο να εκφραστεί η συναίνεση ή η άρνηση από τον ίδιο τον ασθενή, διότι βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση ή αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα και έτσι η λήψη απόφασης πραγματοποιείται από τρίτο πρόσωπο.
  • Ενεργητική: ένας τρίτος, συνήθως γιατρός, προκαλεί το θάνατο του ασθενούς χορηγώντας την κατάλληλη ουσία. 
  • Παθητική: δεν λαμβάνονται πια μέτρα για την παράταση της ζωής του ασθενούς.

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι σε ορισμένες χώρες έχει γίνει νομιμοποίηση της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Παρόλο που απαγορεύεται στο υγειονομικό προσωπικό να χορηγήσει φαρμακευτική αγωγή στον ασθενή με σκοπό να επέλθει ο θάνατος, ωστόσο επιτρέπεται να προετοιμάσει τη θανατηφόρα δόση, αφήνοντας τον ασθενή να την καταναλώσει μόνος του ή με τη βοήθεια των οικείων του. Στην ουσία τον φονεύουν οι ίδιοι και, σύμφωνα με τον όρκο του Ιπποκράτη και την επί αιώνες ισχύουσα ιατρική δεοντολογία, οφείλουν να προσπαθήσουν και μέχρι τελευταίας αναπνοής του πάσχοντος, να κάνουν το παν ώστε να εξαντλήσουν όλες τις ιατρικές δυνατότη­τες. Η ίδια δεοντολογία επιβάλλει να αφήσουν την κατάσταση στα χέρια του Θεού, ο οποίος είναι ο μό­νος Κύριος της ζωής και του θανάτου, ανακουφίζοντας τον ασθενή από τα συμπτώματα της βαριάς νόσου κατά την επιτρεπόμενη δυνατότητα της ιατρικής. Η εσωτερική φωνή της συνείδησης και το αίσθημα της δικαιοσύνης είναι ενσωματωμένα στην ίδια τη φύση του ανθρώπου. Αυτός ο έμφυτος ηθικός νόμος, μαζί με την θεϊκή εντολή «ου φονεύσεις», σε συνάρτηση με την τήρηση του όρκου του Ιπποκράτη στο πεδίο της ιατρικής και νοσηλευτικής ευθύνης, είναι ικανά για την αποτροπή κάθε ανήθικης, αντιδεοντολογικής και αξιόποινης πράξης από το μέρος του υγειονομικού προσωπικού. Ο ιπποκράτειος όρκος αναφέρει ρητά ότι ο ιατρός οφείλει να χρησιμοποιεί τη θεραπεία με την παροχή βοήθειας στους ασθενείς και, κατά τη δύναμη και κρίση του να φροντίζει να σώζει τη ζωή, χωρίς ποτέ να βλάψει ή να αδικήσει τον ασθενή. 

Επίσης, απαγορεύεται στο γιατρό να δώσει θανατηφόρο φάρμακο σε κάποιον που θα του το ζητήσει, καθώς και να του κάνει μια τέτοια υπόδειξη. Αυτή πρέπει να είναι η πρόθεση κάθε ιατρού, ωστόσο αυτός ο όρος παρακάμπτεται στις συζητήσεις περί ευθανασίας. 

Είναι τραγικά τα δημοσιευμένα στοιχεία που προκύπτουν από την επιτρεπόμενη ευθανασία στο Βέλγιο και παρουσιάζονται ως εξής: «Το 50% των περιπτώσεων ευθανασίας δεν αναφέρονται στην Ομοσπονδιακή Επιτροπή για τον έλεγχο και την αξιολόγηση της ευθανασίας. Η αρμόδια επιτροπή FCCEE, με έκθεσή της για το έτος 2016-2017, δημοσιοποιεί τα στοιχεία της και αναφέρει ότι δεν έχει τη δυνατότητα να εκτιμήσει το αληθινό ποσοστό των περιπτώσεων ευθανασίας που έχουν αναφερθεί, σε σχέση με τον αριθμό αυτών που πραγματοποιήθηκαν.

Στην έκθεση αναφέρεται ότι, από την ομάδα των 208 ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους από τη θανατηφόρο ένεση, το 32% δεν είχε εκφράσει ρητώς την επιθυμία να υποβληθεί σε ευθανασία. Για την ίδια περίπτωση, η σχετική απόφαση δεν είχε συζητηθεί με το 78% των περιπτώσεων που ενδιαφέρονταν. Ως απάντηση δόθηκαν τα εξής αίτια: Οι ασθενείς βρίσκονταν σε κωματώδη κατάσταση (70%), ενώ κάποιοι έπασχαν από άνοια (21%), έτσι οι γιατροί επέλεξαν την ευθανασία χωρίς τη συγκατάθεση του ασθενούς, επειδή αισθάνθηκαν ότι ήταν σύμφωνη με το συμφέρον του (17%) και πως μια ενδεχόμενη συζήτηση θα ήταν επιβλαβής για τον ίδιο τον πάσχοντα (8%). Ένα 12% των περιπτώσεων ευθανασίας παρουσιάζει τους νοσηλευτές να έχουν προβεί στη χορήγηση της θανατηφόρου ένεσης. Στο 64% τέτοιων περιπτώσεων, η ένεση χορηγήθηκε χωρίς την παρουσία γιατρού».

Με βάση το κοσμικό φρόνημα της δύσης, η ευθανασία αποκαλείται “αξιοπρεπής θάνατος”, στην πραγματικότητα όμως αποτελεί υποβοηθούμενη αυτοκτονία, δηλαδή συνδυασμό φόνου και αυτοχειρίας. Ουσιαστικά, η εγωιστική πλάνη της νέας εποχής ειδωλοποιεί την υγεία, προβάλλει ως νόμιμο το “δικαίωμα στο θάνατο” με τη νομική κατοχύρωση της ευθανασίας, και αυτό έχει ήδη οδηγήσει στην απειλή της ζωής των ασθενών που αδυνατούν να ανταποκριθούν στη θεραπεία της ασθένειας, εν προκειμένω του κορωνοϊού. Ενδεχομένως, μετέπειτα, όταν οι ασθενείς δεν θα μπορούν να αντεπεξέλθουν στις χρηματικές απαιτήσεις για τη θεραπεία και νοσηλεία τους, να τους οδηγήσουν στη λύση της ευθανασίας. Είναι μία καθαρά εσφαλμένη ανθρώπινη αντίληψη της ζωής και του θανάτου, δίχως την πνευματική διάσταση υπό το φως του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, δίχως την ελπίδα της αναστάσιμης προοπτικής του Παραδείσου. Μάλιστα, λόγω των αιρέσεων, συναντάται κυρίως στο δυτικό κόσμο, όπου το ουμανιστικό και ατομικιστικό πνεύμα αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτών των κοινωνιών.  

Η ζωή μαζί με το αυτεξούσιο είναι το υπέρτατο δώρο του Θεού στον άνθρωπο, το οποίο δόθηκε για τη σωτηρία και την αιώνια ζωή στον Παράδεισο. Οι δύσκολες στιγμές της ασθένειας οδηγούν σε βαθιά ταπείνωση, ανοίγουν την οδό της θεϊκής αναζήτησης και με την πίστη προσελκύουν την Θεία Χάρη. Έτσι προκαλούν το θαύμα της εσωτερικής μεταμόρφωσης, που είναι σημείο της Θεϊκής Χάριτος και παρουσίας. Το ορθόδοξο φρόνημα και η μετάνοια βοηθούν τον άνθρωπο να αλλάξει το λογισμό του, να εμβαθύνει στο μυστήριο της σωτηρίας του, ξεκινώντας εσωτερικά από τη δική του ψυχή που έχει αξία μεγαλύτερη και από την αξία ολοκλήρου του κόσμου, διότι είναι αθάνατη και αιώνια. Οι άγιοι Πατέρες λένε ότι ο Θεός δίνει τις αρρώστιες για την υγεία της ψυχής και ότι κάθε ασθένεια η οποία θεωρείται επίσκεψη του Θεού προς τον άνθρωπο, ως εκδήλωση της Θείας αγάπης, έχει σκοπό τη θεραπεία της ψυχής από την αμαρτία. Ο άγιος Διάδοχος Φωτικής, με έναν πολύ παρηγορητικό λόγο για τους πιστούς, οι οποίοι δοκιμάζονται από ασθένειες, λέει ότι «ο υπομείνας χρόνιον ασθένειαν αγογγύστως ως μάρτυς παραλειφθήσεται». Δηλαδή, εκείνος που υπομένει μια μακροχρόνια ασθένεια χωρίς να γογγύζει, θα τον παραλάβει ο Κύριος ως μάρτυρα.

Ο Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος μας λέει ότι: «Όλα δίνονται από τον Θεό. Και όλα δίνονται για τη σωτηρία μας. Μ’ αυτή τη σκέψη να δεχθείς κι εσύ την ασθένειά σου, ευχαριστώντας τον Θεό, που φροντί­ζει για τη σωτηρία σου. Τώρα, το πώς συντελεί στη σωτηρία μας οτιδήποτε παραχωρεί ο Κύριος, μόνο Εκείνος το γνωρίζει. Εμείς συνήθως δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε. Στέλνει λ.χ. μια συμφορά, άλλοτε για να μας παιδαγωγήσει, άλλοτε για να μας αφυπνί­σει πνευματικά, άλλοτε για να μας γλιτώσει από ένα μεγαλύτερο κακό, άλλοτε για να μας αυξήσει τον ουράνιο μισθό, άλλοτε για να μας απαλλάξει από κά­ποιο πάθος κ.ο.κ. Εσύ, λοιπόν, ν’ αναλογίζεσαι τις αμαρτίες σου και να λες: «Δόξα σ’ Εσένα, Κύριε, που με τιμωρείς δίκαια!».

Να συλλογίζεσαι ότι πρωτύτερα είχες ξεχάσει τον Θεό και να λες: «Δόξα σ’ Εσένα, Κύ­ριε, που μου έδωσες αφορμή και γνώση για να Σε θυμάμαι συχνά!». Να σκέφτεσαι ότι, αν ήσουν υγιής, πιθανότατα δεν θα έκανες το καλό, και να λες: «Δόξα σ’ Εσένα, Κύριε, που μ’ εμπόδισες από την αμαρ­τία!». Αν αντιμετωπίζεις μ’ αυτόν τον τρόπο και μ’ αυτές τις σκέψεις την ασθένειά σου, το φορτίο σου θα γίνει πολύ ελαφρύ».

Σε πολλές περιπτώσεις, ενώ ιατρικά και ανθρώπινα δεν υπάρχει καμία ελπίδα ή  δυνατότητα θεραπείας, ο Θεός επεμβαίνει θαυματουργικά και σώζει τον βαριά ασθενούντα άνθρωπο, με τη μεσιτεία της Θε­οτόκου ή κάποιου προστάτη αγίου, μετά από θερμή προσευχή του ιδίου ή των συγγενών του ασθενούντος. Έχουμε δει πολλά θαύματα και έχουμε ακούσει ακόμη και για αναστάσεις νεκρών με την πίστη στον Χριστό και την παρέμβαση της Θείας Χάριτος. Ο Θεός πάντοτε είναι εκείνος που καθορίζει απόλυτα και αποκλειστικά τα όρια της ζωής του ανθρώπου, διότι όπως φροντίζει για όλη την κτίση, για την τροφή και τη ζωή και ενός μικρού σπουργιτιού, πολύ περισσότερο φροντίζει και παρακολουθεί και για τις πλέον ασήμαντες λεπτομέρειες της ζωής του ανθρώπου, όπως μας λέει ο αγιογραφικός λόγος: «οὐχί δύο στρουθία ἀσσαρίου πωλεῖται; καί έν ἐξ αὐτῶν οὐ πεσεῖται ἐπί τήν γῆν ἄνευ τοῦ πατρός ὑμῶν. ὑμῶν δέ καί αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσί. μή οὖν φοβηθῆτε· πολλῶν στρουθίων διαφέρετε ὑμεῖς». (Ματθ. 10, 29,31)

Ο Άγιος Παΐσιος ανέφερε σχετικά με τη διακονία αρρώστων ένα περιστατικό: 

«Χθες βράδυ, την ώρα που πήγαινα στο ναό για την αγρυπνία, είδα σε μιαν άκρη έναν πατέρα με ένα παιδάκι σε αναπηρικό καροτσάκι.

Πλησίασα, αγκάλιασα τον μικρό και τον φίλησα. «Είσαι ένας άγγελος, του είπα, το ξέρεις;». Και στον πατέρα του είπα: «Μεγάλη τιμή για σένα να υπηρετής έναν άγγελο. Να χαίρεστε, γιατί θα πάτε και οι δύο στον Παράδεισο». Έλαμψαν από χαρά τα πρόσωπά τους, γιατί ένιωσαν την θεϊκή παρηγοριά. Αυτοί που διακονούν αρρώστους, αναπήρους… με αγάπη και υπομονή, αν έχουν αμαρτίες, σβήνουν τις αμαρτίες τους με τη θυσία που κάνουν·αν δεν έχουν αμαρτίες, αγιάζονται.

Κάποτε μια γυναίκα μου διηγήθηκε μερικά γεγονότα από την ζωή της, πολύ θαυμαστά. Απόρησα, γιατί ήταν καταστάσεις που συναντούμε στους βίους των Αγίων και αυτή ήταν μια απλή γυναίκα. Όταν μου είπε πώς είχε περάσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής της, είδα ότι όλη η ζωή της ήταν μια θυσία. Από νέα ακόμη υπηρετούσε αρρώστους, γιατί στο πατρικό της σπίτι είχαν και τον παππού και την γιαγιά, που ήταν άρρωστοι. Όταν παντρεύτηκε, έμενε με τον πεθερό και την πεθερά της, που ήταν επίσης άρρωστοι. Μετά αρρώστησε ο άνδρας της, έμεινε κατάκοιτος και τον υπηρετούσε. Όλη την ζωή της δηλαδή αυτή η γυναίκα την πέρασε διακονώντας αρρώστους. Διψούσε όλα αυτά τα χρόνια να μελετήσει, να πάει σε κάποια αγρυπνία, αλλά δεν είχε χρόνο. Επειδή όμως ήταν δικαιολογημένη, ο Θεός στο τέλος της έδωσε μαζεμένη την Χάρη Του». (Λόγοι Δ΄ – Οικογενειακή Ζωή)

Ο ίδιος ο Κύριος, μας διδάσκει να μην χάσουμε το θάρρος μας, διότι εκείνος, ο οποίος θα υπομείνει μέχρι τέλους, θα σωθεί και θα γίνει άξιος της βασιλείας των ουρανών: «ὁ δέ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται». (Ματθ. 10, 22)

Αμήν!

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://bit.ly/2WldGra

Κορονοϊός: Γιατρός στη Γερμανία έκανε ευθανασία σε δύο ασθενείς


Δείτε σχετικά:
Μήνυση για το σκάνδαλο του κορονοϊού
Pasquale Mario Bacco: Η ομολογία ενός ιατροδικαστή
Επιπλοκές και ένας θάνατος εθελοντή του εμβολίου του Covid-19
Περιβαλλοντική Μηχανική και κουραφέξαλα
Οι γιατροί αδύναμοι, ο Χριστός παντοδύναμος
Μας σκάβουν το λάκκο
Αυτοκτονία. Μια πραγματική πανδημία
– Την κεφαλή της Γιαμαρέλλου επί πίνακι ζητά ο Ρουβίκωνας…
– Ένας ακόμα επιστήμονας φιμώνεται…
– Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου Θεού
– Το ήθος των “εμβολιαστών”, συνάδει με την Ιατρική επιστήμη;
– Και οι 12 ήταν υπέροχοι (12 γιατροί μιλούν για τα μέτρα κατά του Covid-19)