Ομιλία του μοναχού π. Σεραφείμ Ζήση

Κάθε Στοά εἶναι καί πρέπει νά εἶναι ἕνα σύμβολο τοῦ Ἰουδαϊκοῦ Ναοῦ· κάθε Διδάσκαλος ἐπί τῆς καθέδρας εἶναι ἐκπρόσωπος τοῦ Ἰουδαίου Βασιλέως καί κάθε Τέκτων μία προσωποποίηση τοῦ Ἰουδαίου ἐργάτου (Albert Mackey, An Encyclopaedia of Freemasonry, vol. 2, New York 1916, σελ. 769 [λῆμμα “Temple of Solomon”])

Τήν Κυριακή, 08 Φεβρουαρίου 2026, ὁ ὁσ. Μοναχός π. Σεραφείμ Ζήσης στήν αἴθουσα τῆς Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν (Σούτσου 3) καί στό καθιερωμένο κυριακάτικο μάθημα (ὧρες 11:30 – 13:00) συνέχισε μέ τό δ΄ μέρος τῆς σειρᾶς παρουσιάσεων σχετικῶς μέ τά (τεκμηριωμένως, ἀπό ντοκουμέντα) μασονικά δόγματα καί τίς μασονικές πρακτικές πού ἔχουν ἀπό μακροῦ ἀναδυθεῖ ἤ ἀναδύονται αὐτήν τήν στιγμή στό περιβάλλον τῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (καί ὄχι μόνον). Στίς προηγούμενες ὁμιλίες ὁ π. Σεραφείμ εἶχε ἀναπτύξει συνολικῶς 19 θέματα, τώρα συνέχισε μέ ἄλλα δύο (2).

Στήν 4η αὐτή συνέχεια ὁ Μοναχός Σεραφείμ πρόλαβε νά ἀναπτύξει τά θέματα (α) τοῦ ἀναφαινομένου “Χριστιανικοῦ Σιωνισμοῦ”, (β) τῆς ἀποκαθάρσεως τοῦ βλασφήμου Μασόνου συγγραφέως Νίκου Καζαντζάκη.

(Α) Ἐν πρώτοις ὁ π. Σεραφείμ ἀναφέρθηκε στόν “Χριστιανικό Σιωνισμό”, ὅρο πού δανείστηκε καί χρησιμοποίησε καταχρηστικῶς, γιά νά δείξει τήν σταδιακή πορεία συγκλίσεως τῆς (χριστιανικῆς) Ὀρθοδοξίας, τῆς Ἐκκλησίας μας, πρός τόν σύγχρονο Ἰουδαϊσμό.

Διευκρινίσθηκε, ὅτι “Σιών” ὀνομάζεται ἡ πόλη Ἱερουσαλήμ· “Σιωνισμός” ὀνομάζεται ἡ πολιτική κίνηση (ἀπό τόν 19ο αἰ., μέ τόν Theodor Herzl) δημιουργίας καί διατηρήσεως τῆς ἑβραϊκῆς πατρίδος, πού ἱδρύθηκε τελικῶς τό 1948. Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί συχνά ὀνομάζουμε “(παν)Σιωνισμό” συγκεκριμένα τήν κίνηση ἐκείνη πού ἔχει σκοπό νά δημιουργήσει μία παγκόσμια ἑβραϊκή μονοκρατορία μέ ἕδρα τήν Ἱερουσαλήμ (προοπτική πού μαρτυρεῖται καί σέ πολιτικά, ἀλλά κυρίως στά θεολογικά κείμενα τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ). “Χριστιανικός Σιωνισμός” ὀνομάζεται ἡ ἐντός τοῦ Προτεσταντισμοῦ εὐρεῖα κίνηση, ἡ ὁποία – βασισμένη σέ ἐσφαλμένες ἀναγνώσεις τῆς Ἁγίας Γραφῆς – μεθοδεύει τήν γεωπολιτική ἐπιτυχία τοῦ Ἰσραήλ καί τήν ἐπίσπευση τῆς ἐλεύσεως τοῦ “Χριστοῦ”, ὥστε αὐτός νά βασιλεύσει δῆθεν ἐπί γῆς (ὅπως ἐσφαλμένως φρονεῖ ὁ “Χριστιανικός Σιωνισμός” τῶν Εὐαγγελικῶν Προτεσταντῶν)  ἐπάνω σέ Χριστιανούς καί Ἰουδαίους (πρβλ. καί ἔννοιες dispensationalism, millenialism/chilliasm, rapture).

Κατά τήν ἀνάπτυξη τοῦ θέματος, καί γιά νά δείξει, ὅτι καί στήν Ἐκκλησία μας ἡ θεολογική προσέγγιση πρός τόν Ἰουδαϊσμό συνιστᾷ ἔκφανση καί σύμπτωμα “μασονοποιήσεως”, ὁ π. Σεραφείμ ἀναφέρθηκε ἐνδεικτικῶς σέ φιλο-ἰουδαϊκά, ἐσχατολογικά μασονικά καί θεοσοφικά κείμενα, ὅπως τῶν ἐπιφανῶν Μασόνων συγγραφέων (αὐθεντιῶν), Albert Mackey, Robert Mackoy καί George Oliver. Αὐτά ὄχι μόνον ἐπισημαίνουν τήν ἄρρηκτη σχέση Μασονίας καί Ἰουδαϊσμοῦ, ἀλλά καί τό ὅτι ὁ Ναός τῶν Ἱεροσολύμων (ὁ ὑπό κατασκευήν 3ος Ναός “τοῦ Σολομῶντος”) θεωρεῖται ὡς ἡ ἐσχατολογική ὁλοκλήρωση τῆς Μασονίας, μέ τήν συνάθροιση ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας  στήν τελευταία Στοά, κάτω ἀπό ἕνα “ποιμένα”, τόν Ἀντίχριστο (τόν ἀναμενόμενο Μεσσία τῶν Ἰουδαίων. βλ. καί Κατά Ἰωάννην 5, 43 καί Β΄ Πρός Θεσσαλονικεῖς, κεφ. 2).

Ἰδού τί γράφει ὁ ὑψηλόβαθμος Μασόνος συγγραφεύς George Oliver τό 1856: «Ἡ τελική Μεγάλη Στοά πού θά συγκληθεῖ ἐπί γῆς θά συναχθεῖ ἐν κοιλάδι Ἰωσαφάτ ἤ τῆς Κρίσεως· ὅταν θά ἀνακληθοῦν οἱ αἰχμαλωσίες τοῦ Ἰούδα καί τῆς Ἱερουσαλήμ καί πάντα τά ἔθνη θά συναχθοῦν ἐπί τό αὐτό, σέ μία ποίμνη ὑπό ἕνα ποιμένα» (“The final Grand Lodge which shall be holden on earth will be convened in the valley of Jehoshaphat, or Judgement; when the captivities of Judah and Jerusalem shall be restored, and all nations gathered together into one fold under one shepherd”,  στό “Lecture X; On the form and disposition of a Mason’s Lodge”, The Theocratic Philosophy of Freemasonry in Twelve Lectures, London 1856, σελ. 257 ἑξ.)

Ἀνάμεσα στίς σύγχρονες ἐνδοεκκλησιαστικές ἐκφάνσεις ὑποχωρήσεως πρός τόν σύγχρονο Ἰουδαϊσμό (ὁ ὁποῖος διακρίνεται θεολογικῶς ἀπό τόν Ἰουδαϊσμό τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης), ἀναφέρθηκε μεταξύ ἄλλων ἡ συνεπής σημερινή ἀποσιώπηση καί ἀπόκρυψη τῆς παραδοσιακῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐσχατολογίας, ὅτι δηλ. ὁ σύγχρονος (ἀρνησίχριστος, ταλμουδικός, καμπαλιστικός) Ἰουδαϊσμός θά φέρει ἐπί γῆς τόν Ἀντίχριστο, ὡς συγκεκριμένο ἱστορικό πρόσωπο καί παγκόσμιο Δικτάτορα. Πολύ χαρακτηριστικός ἐπίσης εἶναι ὁ ἔπαινος πού κάνουν ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος καί ὁ Olivier Clement, γιά τούς Ρώσσους “χριστιανούς” θεοσοφιστές Βλαδίμηρο Σολόβιεφ, Σέργιο Μπουλγκάκοφ καί Νικόλαο Μπερντιάεφ καί τό ὅτι ἀναφέρονται εἰδικῶς στό θεμελιῶδες καμπαλιστικό (τῆς ἑβραϊκῆς μαγείας) βιβλίο Zohar: “Στή δεκαετία 1910-1920, ὁ Σέργιος Μπουλγκάκωφ, μέ τό βιβλίο του Τό ἀνέσπερον φῶς, καί ὁ Νικόλαος Μπερντιάεφ, μέ Τό νόημα τῆς δημιουργικότητας, ἀντλοῦν ἀδιάκοπα ἀπό τό Zohar καί ἐξηγοῦν μέ τήν ἔννοια τοῦ Adam Kadmon – ὁ πρωταρχικός καί παγκόσμιος ἄνθρωπος – τό μυστήριο τῶν δύο Ἀδάμ” (Olivier Clément, «Ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς». Συνομιλώντας μέ τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαῖο Α΄, μτφρ. Καίτη Χιωτέλλη,  Ὀρθόδοξη Μαρτυρία 59, ἐκδ. Ἀκρίτας, σελ. 255 ἑξ.).

(Β) Στό θέμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀθωώσεως καί προβολῆς τοῦ Μασόνου συγγραφέως Νίκου Καζαντζάκη, τοῦ πολυ-προβεβλημένου στούς μασονικούς κύκλους, παρουσιάστηκε ἀρχικῶς ἐνδεικτική, ἀλλά πολύ βασική, μασονική βιβλιογραφία πού βεβαιώνει τήν μασονική ἰδιότητά του καί τό μασονικό φρόνημά του· τέτοιο λ.χ. εἶναι τό ἄρθρο τοῦ Μασόνου Ἀ. Παπαναστασόπουλου σχετικῶς μέ τό θεμελιῶδες κείμενο, “μανιφέστο”, τοῦ Νίκου Καζαντζάκη, τήν “Ἀσκητική (Salvatores Dei)”, τό ὁποῖο γράφει: “Η εισαγωγή αυτή στην Ασκητική του Καζαντζάκη είναι καθαρά ένα τεκτονικό κείμενο που θα μπορούσε άνετα να μπει σ’ ένα τυπικό οιουδήποτε βαθμού συμβολικού ή φιλοσοφικού τεκτονισμού” (“Ασκητική και Τεκτονισμός”, Τεκτονικό Δελτίο Πυθαγόρας, τόμ. Η΄, τεύχ. 30-31 [1990], σελ. 43εξ.).

Μεταξύ τῶν ἐκφάνσεων τῆς ἐνδοεκκλησιαστικῆς προσπάθειας “λευκάνσεως” καί ἀμνηστεύσεως τοῦ βλασφήμου Ν. Καζαντζάκη (ἡ ὁποία ἔφθασε μέχρι καί στήν – μέ θερμή συμμετοχή τοῦ Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Φιλοθέου – ἀνάγνωση κειμένων τοῦ βλασφήμου συγγραφέως ἐντός τοῦ Ἱ. Ναοῦ Παναγίας Ἀχειροποιήτου, στίς 23 Ἀπρ 2024), δόθηκε πολλή ἔμφαση ἀπό τόν ὁμιλητή Μον. Σεραφείμ στήν “μεταπτυχιακή διατριβή” τῆς κας Μαρίας Χατζηαποστόλου μέ τίτλο “Το πρόσωπο του Χριστού στον Νίκο Καζαντζάκη” (Τμῆμα Θεολογίας ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη 2010). Ἡ ἐργασία ἐκείνη, ὑπό τήν ἐπιστημονική ἐποπτεία τοῦ γνωστοῦ καζαντζακιστῆ – καί ἄλλως αἱρετικοῦ – καθηγητοῦ Χρυσοστόμου Σταμούλη (ἐκλιπόντος), κολόβωσε, συσκότισε καί συκοφάντησε – ἀποδεικνυόμενη ἄκρως ἀντι-επιστημονική – τήν ἐκκλησιαστικῶς πάνδημη καταδίκη τοῦ ἔργου τοῦ Ν. Καζαντζάκη τῶν παρελθουσῶν δεκαετιῶν· εὐλόγως, οὔτε καί ἡ “συνεισφορά” τῆς μασονικῆς ἰδιότητος τοῦ Καζαντζάκη στήν διαμόρφωση τῶν περί Χριστοῦ ἀντιλήψεών του ἐξετάσθηκε (σέ μόλις 190 σελίδες, ἄλλωστε) ἀπό τήν … “ἐπιστήμονα” (!) θαυμάστρια τοῦ Ν. Καζ.

Ὁ π. Σεραφείμ ἐνδεικτικῶς ἀνέφερε ἀπόψεις Ἁγίων, Γερόντων καί δοκίμων  ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων κατά τῶν βλασφημιῶν τοῦ πεπτωκότος Καζαντζάκη, ὅπως ἐκείνην τοῦ (μή “φονταμενταλιστοῦ”) Ἰωάννου Χατζηφώτη: “Ἄνισος πεζογράφος ὁ Νίκος Καζαντζάκης, ἐμφανίζει φοβερές ἀντιφάσεις, ὥστε νά διερωτᾶται κανείς πῶς ὀ ἀριστοτέχνης ταξιδιογράφος τοῦ Μυστρᾶ, τῆς Μονεμβασιᾶς, τοῦ Σινᾶ, τῆς Κύπρου καί τοῦ Ἁγίου Ὄρους, κατολίσθησε μέ τό βλάσφημο “Τελευταῖο Πειρασμό” στήν πιό νοσηρή καί βρώμικη φαντασία. Ἐπηρεασμένος δυστυχῶς ἀπό τό θρησκευτικό συγκρητισμό τοῦ τεκτονισμοῦ, στόν ὁποῖο εἶχε μυηθεῖ, δέ δίστασε νά ἐξομοιώσει τόν ἀληθινό Θεό μέ τό Βούδδα ἤ διάφορους ψευτοπροφῆτες.  Ἀποτόλμησε ἄλλωστε νά δημιουργήσει δική του θρησκεία χαρακτηρίζοντας τό Θεό ὡς τόν “ἀνώτερο μέσα μας μύθο”. Μά μήπως ὁ ἴδιος πού τόν θεωροῦσαν “προοδευτικό” συγγραφέα δέν ἔγραψε ἐγκώμιο γιά τό θλιβερό Μπενίτο Μουσολίνι ;” (Ι. ΧΑΤΖΗΦΩΤΗΣ, “Οι πεζογράφοι της Ορθόδοξης Ρωμιοσύνης”, στό Πίστη
και Νεοελληνική Λογοτεχνία, εκδ. “Ορθόδοξη Μαρτυρία”, Λευκωσία 1990).

Ὁ Ἅγιος Ἀμφιλόχιος (Μακρῆς) τῆς Πάτμου, ἔγραψε ἐπίσης: “Λυποῦμαι πού καί πνευματικά πρόσωπα θαυμάζουν καί ἐκτιμοῦν τόν ἐνσαρκωμένον διάβολον πού λέγεται Καζαντζάκης, διότι οὐδείς τῶν θνητῶν ἐβλασφήμησε τόν Κύριόν μας καί Θεόν μας  Ἰησοῦν Χριστόν ὡς ὁ Ἀντίχριστος Καζαντζάκης” (ἐπιστολή 11ης Μαΐου 1957, στό διαδικτυακό ἄρθρο ΧΡ. ΒΛΑΜΑΚΗΣ, Δύο Αμφιλόχιοι για τον Ν. Καζαντζάκη [tasthyras.wordpress.com]).

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Συμπτώματα και τεκμήρια της σταδιακής μασονοποίησης της Εκκλησίας (Α΄, Β΄, Γ΄)