Ὁμιλία μοναχού π.Σεραφείμ Ζήση

Τά φιλοσοφικά ρεύματα Μπερξονισμοῦ, Ὑπαρξισμοῦ, καί Περσοναλισμοῦ, ἀλλά καί ὁ Ἰσλαμισμός, συμβατά μέ τίς μασονικές στοχεύσεις

Τήν Κυριακή, 14 Ἰουνίου 2026, ὁ ὁσ. Μοναχός π. Σεραφείμ Ζήσης στήν αἴθουσα τῆς Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν (Σούτσου 3) καί στό καθιερωμένο κυριακάτικο μάθημα (ὧρες 11:15 – 13:00) συνέχισε μέ τό ζ΄ (7ο) μέρος τῆς σειρᾶς παρουσιάσεων σχετικῶς μέ τά (τεκμηριωμένως, ἀπό ντοκουμέντα) μασονικά δόγματα καί τίς μασονικές πρακτικές πού ἔχουν ἀπό μακροῦ ἀναδυθεῖ ἤ ἀναδύονται αὐτήν τήν στιγμή στό περιβάλλον τῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (καί ὄχι μόνον).

Στήν ἑβδόμη αὐτή συνέχεια, τελευταία γιά τό ἀκαδημαϊκό ἔτος 2025-2026, ὁ π. Σεραφείμ παρουσίασε τίς σχέσεις τῶν φιλοσοφικῶν ρευμάτων τοῦ Μπερξονισμοῦ καί τοῦ (ἐπηρεασθέντος ἀπό αὐτόν) Ὑπαρξισμοῦ μέ τήν Μασονία, καί τό πῶς τό δεύτερο ὁδήγησε στόν ἐπικρατοῦντα σήμερα ἐντός τῆς Ἐκκλησίας αἱρετικό πολύμορφο Περσοναλισμό. Ἐπίσης, τήν ἀπρόσμενα θετική ἀποτίμηση τοῦ “προφήτου τοῦ Ἰσλάμ” Μωάμεθ πού ἀπαντᾶται στά γραπτά τῶν ἀποκρυφιστῶν.

Α. Περί τοῦ Μπερξονισμοῦ ὁ ὁμιλητής παρουσίασε ἐν πρώτοις τήν ἐκπληκτική διαπίστωση τῆς Ἐγκυκλοπαιδείας τῆς Ἐλευθέρας Τεκτονικῆς τοῦ Μασόνου Ν. Λάσκαρι (καί τοῦ ὁμοθρήσκου του καθηγητοῦ Γ. Γεωργαλᾶ), ὅτι τό φιλοσοφικό σύστημα τοῦ Μπερξόν “ἐλάχιστα – ἄν μή διόλου – διαφέρει τῆς Ἐλευθεροτεκτονικῆς ἐσωτερικῆς διδασκαλίας” καί ὅτι “Ἐκ τῶν πολυπληθῶν ἔργων τοῦ φιλοσόφου οἱ Τέκτονες ἔχουν τήν ὑποχρέωσιν νά μελετήσουν ἰδίως τήν Δημιουργόν Ἐξέλιξιν …” κ.λπ. (βλ. λῆμμα “Μπέρξον”, στό Β. ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, Τό Μαῦρο Λεξικό τῆς Ἑλληνικῆς Μασονίας, ἐκδ. Βασδέκης, [μέρος β΄] σελ. 274).

Ὅμως ὁ Μπερξόν ἄσκησε ἐπίδραση καί ἐπί τῶν μεταγενεστέρων του Ὑπαρξιστῶν φιλοσόφων, κυρίως λόγω (α) τῆς διακρίσεως πού ἔκανε μεταξύ ἀφ’ ἑνός τῆς στατικῆς, συμβατικῆς καί ὑποχρεωτικῆς κοινωνικῆς ἠθικῆς, ἀφ’ ἑτέρου δέ τῆς “ὑψηλῆς” καί θελκτικῆς, δυναμικῆς, προσωπικῆς ἠθικῆς, καί (β) τῆς πεποιθήσεώς του, ὅτι θεία καί ἀνθρώπινη δημιουργικότητα συνεργάζονται στόν ἐξελισσόμενο κόσμο (ὁ Μπερξονισμός μέ τήν “ζωτική ὁρμή ἤ ζωτική φορά”, τό Elan Vital, προσδίδει μεταφυσική χροιά στήν δαρβίνεια βιολογική ἐξέλιξη τῶν εἰδῶν) (γιά τήν  διαπίστωση ἐπιδράσεως τοῦ Μπερξόν ἐπί τῶν Ὑπαρξιστῶν βλ. DARREL JODOCK, “Bergson, Henri”, The Encyclopedia of Religion, ed. M. Eliade, Collier MacMillan Publishers, New York-London 1987, vol. 2, p. 114). 

Ὅτι πράγματι ὁ Μπερξονισμός ἄσκησε σημαντική ἐπίδραση στήν μασονική διανόηση ἀποδεικνύεται πρωτίστως ἀπό τήν περίπτωση τοῦ Μασόνου συγγραφέως Νίκου Καζαντζάκη, στόν ὁποῖον ὅλη ἡ βιβλιογραφία διαπιστώνει (ὁμολογούμενες, ἄλλωστε) μπερξονικές ἰδέες καί ἐπιδράσεις.

Ὅμως καί ὁ ἴδιος ὁ Ὑπαρξισμός, μέ τό ἰδιαίτερο βάρος πού προσέδωσε μεταξύ ἄλλων στήν ἀτομικότητα, στήν ὑποκειμενική βίωση τῆς πραγματικότητος, στήν ἐλευθερία ὡς ἀσυδοσία, στήν ἐχθρότητα πρός τόν ἠθικό νόμο, στήν ἀπαξίωση τῆς κλασσικῆς φιλοσοφίας καί ὀντολογίας καί τοῦ “οὐσιανισμοῦ” ἐκείνης, βρῆκε ἀνταπόκριση ἀπό τούς Ρώσσους θεολογοῦντες φιλοσόφους Βλαντιμίρ Σολόβιεφ, Νικολάι Μπερντιάεφ καί π. Σεργκέι Μπουλγκάκοφ καί καρποφόρησε τίς αἱρετικές τους ἀπόψεις. Σημειωτέον, ὅτι ἡ εἰδικότερη βιβλιογραφία θεμελιώνει τήν θρησκειο-φιλοσοφική ἐπίδραση τῆς Θεοσοφίας (βαθειᾶς Μασονίας) στό ἔργο καί τῶν τριῶν.

Εἶναι χαρακτηριστική τοῦ Ὑπαρξισμοῦ ἡ ἀντινομιστική φράση τοῦ Μπερντιάεφ ἀπό τό βιβλίο του  “Ἀλήθεια καί ἀποκάλυψη”, ὅτι “Ἡ ἐλευθερία προϋποθέτει τήν ἐμπειρία τοῦ κακοῦ”, ἀλλά καί ἡ ἑξῆς, ἡ ὁποία φανερώνει καί τήν σχέση τοῦ Μπερντιάεφ μέ τήν – κεντρικῆς σημασίας γιά τήν Μασονία – μαγεία Καμπαλά: «Ὁ ὑπερβατικός ἄνθρωπος δέν ἔχει σχέση μ’ αὐτό πού λέμε ἀμετάβλητη ἀνθρώπινη φύση, γιατί καθόλου δέν εἶναι φύση. Εἶναι δημιουργική πράξη καί ἐλευθερία […] Ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου μεταβάλλεται· ὡστόσο πίσω ἀπό αὐτήν εἶναι κρυμμένος ὁ ὑπερβατικός ἄνθρωπος, ὁ πνευματικός ἄνθρωπος· ὄχι μόνον ὁ γήινος ἄνθρωπος, ἀλλά καί ὁ οὐράνιος ἄνθρωπος, πού εἶναι ὁ Ἀδάμ Κάδμαν τῆς Καββάλα». 

Ἡ παρουσία στήν Ἑλλαδική Θεολογία τοῦ Περσοναλισμοῦ, μετεξελίξεως τοῦ Ὑπαρξισμοῦ, ἀλλά μέ ἔμφαση στήν “σχεσιακότητα” τῶν προσώπων καί ὄχι στόν ἐγωκεντρισμό τοῦ Ὑπαρξισμοῦ, φανερώνεται κατ’ ἐξοχήν στίς ἰδέες τῶν καθηγητῶν Χρήστου Γιανναρᾶ καί Ἰωάννη Ζηζιούλα (Μητροπολίτη Περγάμου). Ἡ ἐπίδραση τοῦ Περσοναλισμοῦ στήν Θεολογία ὁδήγησε (α) στήν μέν Τριαδολογία, στόν τονισμό τῶν δῆθεν προσωπικῶν ἐνεργειῶν καί θελήσεων τῶν Τριῶν Προσώπων (Ζηζιούλας) ἀντί τῆς “ὁμοουσιότητος”, ὁ ὁποῖος ὅμως ὁδηγεῖ εἴτε σέ πολυθεΐα, εἴτε (εὐχερέστερα καί πιό “εὐπρόσωπα”) σέ Ἀρειανισμό, (β) στήν δέ Ἐκκλησιολογία, σέ ἀπόδοση (ὑπαρξιστικά) φύσει κυριαρχικοῦ ρόλου στόν Θεό Πατέρα, ὁ ὁποῖος ρόλος δῆθεν ἐξεικονίζεται στήν Μοναρχία τοῦ Πατριάρχη (καί ὄχι τῆς Συνόδου) μέσα στήν Ἐκκλησία. (γ) Στό πεδίο τῆς χριστιανικῆς ἠθικῆς (Α΄ Κορ. 15, 33) στήν ἀθώωση τῶν πορνικῶν/ἁμαρτητικῶν, ἀκόμη καί ὁμοφυλοφιλικῶν, σεξουαλικῶν σχέσεων (ὡς “σχεσιακῆς” ἀναφορᾶς καί δῆθεν “ὑπερβάσεως” τοῦ ἀτόμου, ὥστε νά γίνει πρόσωπο)· αὐτή σχετίζεται καί μέ τό κίνημα τῶν “νεο-νικολαϊτῶν – νεο-ορθοδόξων” ὑπό τόν Χρ. Γιανναρᾶ κυρίως, ἀλλά καί μέ τήν προσπάθεια (ὑπό τοῦ Ἰω. Ζηζιούλα) νά ἀθωωθοῦν οἱ ὁμοφυλοφιλικές σχέσεις στίς Προσυνοδικές Διασκέψεις τῆς αἱρετικῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου τόν Μάρτιο τοῦ 2015. Τέλος, (δ) στήν πρωτοφανῶς βλάσφημη φράση τοῦ Ἰω. Ζηζιούλα (στό “Κτίση καί  εὐχαριστία”), ἡ ὁποία συνοδεύεται καί ἀπό ἀνάλογο ὑπονοούμενο στό “Κοινωνία καί ἑτερότητα” καί ἡ ὁποία ἐναρμονίζεται ἀπολύτως μέ ἀνάλογες ἑωσφορικές ἰδέες τοῦ βαθέος Τεκτονισμοῦ, ὅτι “… εἶναι καλύτερα πού ὁ Ἀδάμ ἔπεσε [στήν ἁμαρτία] διατηρώντας τό δικαίωμά του στήν ἀπόλυτη ἐλευθερία, παρά ἄν εἶχε μείνει ἄπτωτος ἀρνούμενος αὐτό τό δικαίωμα, πρᾶγμα πού θά τόν ὑποβίβαζε στή θέση τοῦ ζώου”.

Ὡς πρός τόν Ἰσλαμισμό, ὁ π. Σεραφείμ ἀφοῦ διαπίστωσε τό παράδοξο τῆς ἀνυψώσεως τοῦ Ἰσλάμ ἀπό τούς ἀποκρυφιστές (ἐπειδή, δηλαδή, ὁ συγκρητισμός τους θά ἔπρεπε εὐλόγως νά εὐνοεῖ πιό “ἀνεκτικές” θρησκευτικές πίστεις), ἐπεσήμανε τήν θετική ἀποτίμηση τοῦ “προφήτου Μωάμεθ” καί ἀπό τόν μέγα Μασόνο Albert Pike (στό Morals and Dogma, 1871), ἀλλά καί ἀπό τήν ἑωσφορίστρια Helena Petrovna Blavatsky (στό Isis Unveiled, 1877). Στάθηκε ὡστόσο ἰδιαιτέρως στήν Μασόνο καί Θεοσοφίστρια Annie Besant, ἡ ὁποία σέ ὁμιλία της τό 1903 εἶπε: “Εἶναι ἀδύνατον γιά ὁποιονδήποτε πού μελετᾶ τήν ζωή καί τόν χαρακτῆρα τοῦ μεγάλου προφήτου τῆς Ἀραβίας, ὁ ὁποῖος γνωρίζει πῶς ἐκεῖνος δίδαξε καί πῶς ἔζησε, νά μή νιώθει παρά μόνον σεβασμό γι’ αὐτόν τόν πανίσχυρο προφήτη, ἕναν ἀπό τούς σπουδαίους ἀγγελιαφόρους τοῦ Ὑπέρτατου” (The Life and Teachings of Muhammad, Adyar-Madras 1932).

Ἐπίσης, ὁ π. Σεραφείμ παρουσίασε παλαίτυπη γκραβούρα ἀπό ἀποκρυφιστική ἐγκυκλοπαιδεία (ἐκείνην τοῦ Lewis Spence, An Encyclopaedia of Occultism, University Books, New Hyde Park, New York 1960 –  ὁ συγγραφεύς L. Spence ἦταν φίλος τοῦ γνωστοῦ Μασόνου καί ἀποκρυφιστοῦ Arthur Edward Waite), στήν ὁποία γκραβούρα ὁ “προφήτης Μωάμεθ” συγκαταλέγεται στίς ἐπιφανεῖς προσωπικότητες τοῦ “Τάγματος τῶν Ἰλλουμινάτων”, μαζί μέ ἄλλους γνωστούς ἀποκρυφιστές καί μάγους: Ἀπολλώνιο Τυαννέα, Roger Bacon, Παράκελσο, Edward Kelly καί John Dee.

Ὁ π. Σεραφείμ ἀναφέροντας ἐν συντομίᾳ μερικά ἀπό τά σύγχρονα φαινόμενα “θωπεύσεως” τοῦ Ἰσλάμ καί τοῦ Μωάμεθ ἀπό τήν σύγχρονη ἐκκλησιαστική διοίκηση καί θεολογία, ἐξέφρασε τήν προσωπική ἄποψή του, ὅτι πιθανότατα γιά τούς νεο-εποχῖτες καί ἀποκρυφιστές ὁ Ἰσλαμισμός δρᾷ ὡς “κατεδαφιστής” τῆς Παλαιᾶς Τάξεως, ὤστε νά ἐπικρατήσει ἡ Νέα Τάξη (κατά τόν ἀνάλογο ὁρισμό τοῦ Benjamin Creme γιά τήν ἔννοια τοῦ ἀντιχρίστου, ὡς θείας “καταστροφικῆς” ἐνεργείας).

Μέ τό ἔλεος τοῦ Κυρίου, τόν Σεπτέμβριο, ἀρχή τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ καί ἀκαδημαϊκοῦ ἔτους, θά παρουσιασθεῖ καί τό τελευταῖο τμῆμα τῆς σειρᾶς αὐτῆς τῶν ὁμιλιῶν.

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Συμπτώματα και τεκμήρια της σταδιακής μασονοποίησης της Εκκλησίας (Α΄, Β΄, Γ΄, Δ’, Ε’, Στ’)