Ὁμιλία μοναχού π.Σεραφείμ Ζήση

Ἡ Ρωσοφοβία, ὡς παλαιά καί βαθεῖα ἐχθροπάθεια πρός τήν Ὀρθόδοξη Ρωσσία, ἔχει καί αὐτή πολλές ρίζες στήν Μασονία

Τήν Κυριακή, 17 Μαΐου 2026, ὁ ὁσ. Μοναχός π. Σεραφείμ Ζήσης στήν αἴθουσα τῆς Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν (Σούτσου 3) καί στό καθιερωμένο κυριακάτικο μάθημα (ὧρες 11:30 – 13:00) συνέχισε μέ τό ε΄ (5ο) μέρος τῆς σειρᾶς παρουσιάσεων σχετικῶς μέ τά (τεκμηριωμένως, ἀπό ντοκουμέντα) μασονικά δόγματα καί τίς μασονικές πρακτικές πού ἔχουν ἀπό μακροῦ ἀναδυθεῖ ἤ ἀναδύονται αὐτήν τήν στιγμή στό περιβάλλον τῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (καί ὄχι μόνον).

Στήν 5η αὐτή συνέχεια ὁ Μοναχός Σεραφείμ πρόλαβε νά ἀναπτύξει – λόγῳ περιορισμοῦ τοῦ χρόνου – μόνον τό θέμα τῆς “Ρωσοφοβίας”, ὡς ἱστορικῆς ἐχθροπάθειας τῆς Δύσεως πρός τήν Ρωσσία, ἐχθρότητος ἡ ὁποία παρουσιάζει πρώιμα συμπτώματα καί μέσα στούς κύκλους τῶν Μασόνων, ἀλλά καί τῶν ἄλλων ἀποκρυφιστῶν.

Ἐν πρώτοις ὁ π. Σεραφείμ παρουσίασε, μεταξύ ἄλλων, ἀπόσπασμα κειμένου ἀπό τό 1944 τῆς ἡγέτιδος τῆς Νέας Ἐποχῆς καί Θεοσοφίστριας Ἀλίκης Μπέηλυ (Alice Bailey, 1880-1949), στό ὁποῖο ἐκείνη ἐπιχαίρει γιά τήν συντριβή τῆς Ρωσσικῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τό 1917 καί ἐξῆς: «Ἡ Ἑλληνορθόδοξη Ἐκκλησία [σ.σ. τῆς Ρωσσίας]ἔφθασε σέ ἕνα τόσο ὑψηλό στάδιο διαφθορᾶς, σιμωνίας, ἀπληστίας καί σεξουαλικῆς κακότητας, ὥστε προσωρινά καί κάτω ἀπό τήν Ρωσσική Ἐπανάσταση, καταργήθηκε. Αὐτό ἦταν μία σοφή, ἀπαραίτητη καί δίκαιη ἐνέργεια. Ἡ ἔμφαση τῆς Ἐκκλησίας αὐτῆς ἦταν ἐντελῶς ὑλική, ἀλλά ποτέ δέν ἄσκησε (οὔτε καί θά ἀσκήσει) ἐξουσία τέτοια, ὅπως ἡ ἔκανε στό παρελθόν ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία. Ἡ ἄρνηση τοῦ ἐπαναστατικοῦ κόμματος στήν Ρωσσία νά ἀναγνωρίσει αὐτήν τήν διεφθαρμένη ἐκκλησία, ἦταν σοφή καί σωτήρια· δέν ἔβλαψε, διότι ἡ αἴσθηση τοῦ Θεοῦ δέν μπορεῖ ποτέ νά ἐκδιωχθεῖ ἀπό τήν ἀνθρώπινη καρδιά. Ἄν ὅλοι οἱ ἐκκλησιαστικοί ὀργανισμοί ἐξαφανίζονταν ἀπό τήν γῆ, ἡ αἴσθηση τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀναγνώριση καί ἐπίγνωση τοῦ Χριστοῦ θά ἀναδύονταν ἐν δυνάμει καί μέ μία φρέσκια καί νέα πειθώ. Ἡ Ἐκκλησία στήν Ρωσσία ἔχει καί πάλι λάβει ἐπίσημη ἀναγώριση καί ἀντιμετωπίζει μία νέα εὐκαιρία. Δέν συνιστᾷ ἀκόμη παράγοντα τῶν διεθνῶν σχέσεων, ἀλλά ὑπάρχει ἐλπίδα ὅτι ἐν τέλει μπορεῖ νά ἀναδυθεῖ ὡς ἀναγεννητική καί πνευματική δύναμη. Ἡ πρόκληση τοῦ περιβάλλοντός της εἶναι μεγάλη καί δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀντιδραστική, ὅπως μποροῦν – καί εἶναι –οἱ ἐκκλησίες σέ ἄλλα μέρη τοῦ κόσμου» (Ἀλίκη Μπέηλυ, Τά Προβλήματα τῆς ἀνθρωπότητος, 5^ο Κεφάλαιο: Τό πρόβλημα τῶν Ἐκκλησιῶν, Lucis Trust,ἀγγλ. ἔκδ. 1944).

Ὁ ὁμιλητής ἀναφέρθηκε ἐπίσης στήν μαρτυρημένη δράση Μασόνων στήν Ρωσσία ἤδη ἀπό τόν 17ο αἰῶνα καί στήν σοβαρή καί ἱστοριογραφικά καταγεγραμμένη προσπάθειά τους ὄχι μόνον νά ἐκδυτικίσουν τήν ρωσσική κοινωνία μέ δράσεις στόν τομέα τῆς κουλτούρας (ὅπως λ.χ. ὁ Μασόνος διαφωτιστής καί ἐκδότης Νικολάι Novikov, 1744-1818), ἀλλά καί νά συμμετάσχουν σέ ἀνατρεπτικές πολιτικές δράσεις καί ἐπαναστάσεις, ὅπως ἐκείνη τῶν Δεκεμβριστῶν τοῦ 1825, ἀλλά καί ἀργότερα, τοῦ 1905 καί τοῦ 1917· οἱ μαρτυρίες γιά τήν δράση αὐτή εἶναι ἐκτενεῖς καί ἐκφεύγουν τῶν ὁρίων τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας, πολλά δέ λ.χ. ἀναφέρει παρεμφερῶς καί ὁ Ρῶσσος Θεοσοφιστής (“Ὀρθόδοξος …”) θεολόγος καί φιλόσοφος Νικολάι Berdyaev (στό βιβλίο του “Ἡ Ρωσσική Ἰδέα”).

Ὁ π. Σεραφείμ ἔπειτα ἀνέδειξε τόν συνδυασμένο ρόλο Ἰουδαίων Σιωνιστῶν καί Μασόνων στήν Ὀκτωβριανή Ἐπανάσταση τοῦ 1917· ὑπενθύμισε ἐν παρόδῳ τούς στενούς ἰδεολογικο-θρησκευτικούς δεσμούς Ἰουδαϊκοῦ Μεσσιανισμοῦ (“Σιωνισμοῦ”) καί Μασονίας, τούς ὁποίους ἔχει τεκμηριώσει σέ παλαιότερες ὁμιλίες του, καί παρουσίασε κείμενα τόσο τοῦ Βρεττανοῦ πολιτικοῦ καί Μασόνου (μετέπειτα πρωθυπουργοῦ) Winston Churchill (“Zionism versus Bolshevism”, Illustrated Sunday Herald, February 8, 1920) ὅσο καί τοῦ Βρεττανοῦ ἀνταποκριτοῦ στήν Ρωσσία Robert Wilton (Russia’s Agony, New York 1919). Στά δύο αὐτά κείμενα, τῶν δύο φιλο-σιωνιστῶν αὐτῶν συγγραφέων, μαρτυρεῖται ὁ κυρίαρχος ρόλος καί ἡ συντριπτική ἀριθμητική ὑπεροχή Ἰουδαίων Σιωνιστῶν στίς πρῶτες ἐπαναστατικές (μπολσεβικικές) ὀντότητες τῆς Ὀκτωβριανῆς Ἐπαναστάσεως.

Περαιτέρω, τήν σοβαρότατη ἀνάμειξη Μασόνων στήν ἴδια τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 μαρτυρεῖ ἡ μασονική βιβλιογραφία, ἀπό τήν ὁποία προκύπτει, ὅτι στούς κύκλους τῆς Μασονίας ἀνῆκαν Ρῶσσοι Ἐπαναστάτες τοῦ 1917 ἀπό ὅλο τό φάσμα τῆς Ἀριστερᾶς, δηλ. ἀπό τούς Σοσιαλιστές, μέχρι τήν ἀναρχική μερίδα, ὅπως λ.χ. συγκεκριμένα ὁ Κερένσκυ, ἡγέτης τῶν Μενσεβίκων (σοσιαλ-δημοκρατῶν), οἱ Λένιν καί Τρότσκυ, ἡγέτες τῶν Μπολσεβίκων, οἱ Μπακοῦνιν καί Κροπότκιν τῶν ἀναρχιστῶν, καί πολλοί ἄλλοι. Ἐνθουσιώδης ἦταν ἀρχικῶς καί ἡ ἀποδοχή τῆς Ὀκτωβριανῆς Ἐπαναστάσως ἀπό τόν Μασόνο Πρόεδρο (1913-1921) τῶν ΗΠΑ Γούντροου Γουΐλσον (Woodrow Wilson). Παρουσιάστηκαν ἐν προκειμένῳ ἐνδεικτικά μασονικά καί ἄλλα κείμενα.

Ἔπειτα, ὁ π. Σεραφείμ παρουσίασε τήν προειδοποίηση τοῦ μακαριστοῦ Μοναχοῦ Κοσμᾶ Φλαμιάτου (1786-1852), ἐναντίον τῶν προσπαθειῶν τῆς “Ἐπιβουλῆς” (δηλ. τῆς ἀγγλο-μασονικῆς παρασκηνιακῆς γεωπολιτικῆς δραστηριότητος) ἤδη ἀπό τόν 19ο αἰῶνα νά δυναμιτίσει ὁποιαδήποτε προσέγγιση τῶν Ὀρθοδόξων Λαῶν μεταξύ τους, ἰδίως δέ τῶν Ἑλλήνων μέ τούς Ρώσσους, καί παρουσίασε κατάπτυστα κείμενα ἑλληνικῶν ἐφημερίδων τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνος, τά ὁποῖα προέκριναν τήν ἑλληνο-αγγλική φιλία καί ἐκκλησιαστική προσέγγιση ἀπό ἐκείνην μέ τούς ὁμοδόξους μας Ρώσσους.

Τέλος, πρός ὑπενθύμιση τῆς σημερινῆς ρωσσοφοβικῆς (δυστυχῶς) στάσεως τῶν περισσοτέρων ἑλληνοφώνων Ἐκκλησιῶν ἔναντι τῆς Ρωσσίας, ἀναγνώσθηκε ἐνδεικτικῶς μεταξύ ἄλλων καί  κείμενο τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας (καί καθηγητοῦ Ἱστορίας Δογμάτων καί Συμβολικῆς στό ΕΚΠΑ) κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου ἀπό τό 2017, κατά τοῦ Προέδρου Βλ. Ποῦτιν, τοῦ ὁποίου κειμένου ἡ λεπτομερής καί διεισδυτική ἀνάγνωση ἀποκαλύπτει πολλά: «Ὁ πολιτικός αὐτός ἡγέτης μέ θεοκρατικές ἀντιλήψεις χριστιανικοῦ ἰδεώδους, μεσαιωνικοῦ τύπου καί καρλομάγνειας μεθόδου, μέ τήν συνεργασία καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας καί μέ “σημαία” τόν ἀντιδυτικισμό, προσπαθεῖ νά δημιουργήσει ἕνα ἰδεολογικό καί πνευματικό ἀντιστάθμισμα πρός κάποιες ἄλλες μορφές ἀντίστοιχων θεοκρατικῶν ἡγεσιῶν, ὅπως γιά παράδειγμα τῶν θεοκρατικῶν ἰσλαμικῶν καθεστώτων, οἱ ὁποῖες ὅμως δέν ἀπέχουν πολύ ὡς πρός τή μέθοδο, τίς ἀποκλειστικότητες, τίς ἐπιδιώξεις καί τίς ἀπολυτοποιήσεις. Ἡ στάση τους ὅμως αὐτή μᾶλλον τό ἀντίθετο ἀποτέλεσμα προοιωνίζει, δηλαδή τή διάσπαση καί τήν ἔνταση ὄχι μόνο μέσα στήν Ὀρθοδοξία, ἀλλά καί στόν λοιπό Χριστιανισμό καί στίς σχέσεις τους μέ τίς ἄλλες Θρησκεῖες» (ΙΩ. ΜΠΟΥΓΑΣ, «Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Νέος “ψυχρός πόλεμος” Ανατολής και Δύσης», www.eleftheriaonline, 15 Ἰολ 2017).

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Συμπτώματα και τεκμήρια της σταδιακής μασονοποίησης της Εκκλησίας (Α΄, Β΄,Γ΄, Δ’)