Ὁμιλία μοναχού π.Σεραφείμ Ζήση

Ἡ ὑπέρ τό δέον χρήση τῆς Ψυχολογίας, ἡ ὑποβάθμιση τῶν Θρησκευτικῶν καί ἡ ἀνοχή στόν ἀρτιστικό σατανισμό εἶναι ἐπίσης στοιχεῖα ἐξομοιώσεως μέ τήν Μασονία

Τήν Κυριακή, 24 Μαΐου 2026, ὁ ὁσ. Μοναχός π. Σεραφείμ Ζήσης στήν αἴθουσα τῆς Ἑταιρείας Ὀρθοδόξων Σπουδῶν (Σούτσου 3) καί στό καθιερωμένο κυριακάτικο μάθημα (ὧρες 11:15 – 13:00) συνέχισε μέ τό στ΄ (6ο) μέρος τῆς σειρᾶς παρουσιάσεων σχετικῶς μέ τά (τεκμηριωμένως, ἀπό ντοκουμέντα) μασονικά δόγματα καί τίς μασονικές πρακτικές πού ἔχουν ἀπό μακροῦ ἀναδυθεῖ ἤ ἀναδύονται αὐτήν τήν στιγμή στό περιβάλλον τῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (καί ὄχι μόνον).

Αὐτή τήν φορά ὁ ὁμιλητής παρουσίασε τήν ἰδιαίτερα σημαντική θέση πού ἀποδίδουν στήν Ψυχολογία οἱ ἀποκρυφιστές (π.χ. ἡ Blavatsky, στό Isis Unveiled (1877), οἱ Ροδόσταυροι, στό Neophytes on the Path, ὁ ἐπιφανής νεοεποχίτης παιδαγωγός Robert Muller, συνεργάτης τοῦ ΟΗΕ καί ὀπαδός τῆς Alice Bailey κ.ἄ.). Ἐπίσης, παρουσίασε μόνον  ἐνδεικτικά, ἐλάχιστα, σημεῖα τῆς συγχρόνου εὐρείας χρήσεως καί τῆς πλήρους ἀποδοχῆς τῆς Ψυχολογίας σέ ἐκκλησιαστικούς καί θεολογικούς κύκλους. Κατά τόν π. Σεραφείμ ἡ χρήση τῆς Ψυχολογίας θά ἔχει ὡς ὁρατό ἀποτέλεσμα: (α) τήν σταδιακή ἀντικατάσταση τῆς Ποιμαντικῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων (καθάρσεως, φωτισμοῦ, θεώσεως) ἀπό τήν (πνευματικῶς ἀνέρειστη) ψυχολογία, (β) τήν σταδιακή εὐρεῖα καθιέρωση ἀποκρυφιστικῶν ψυχολογικῶν πρακτικῶν (ὑπνώσεως, φαντασιώσεως “ὁδηγῶν, συντρόφων” κ.λπ.) καί (γ) τήν ἰσοπεδωτική θεώρηση ὅλων τῶν θρησκειῶν μόνον ὑπό τό πρίσμα τοῦ ψυχικοῦ “θρησκευτικοῦ φαινομένου” καί ὄχι μέ τίς ἐκκλησιαστικές παραμέτρους, τούς Γνώμονες, δηλ. τῆς Ἀληθείας τοῦ Δόγματος καί τῆς ἐνεργείας τῆς Θείας Χάριτος μόνον ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καί τῆς ἐπιγνώσεως τῆς μεταπτωτικῆς καταστάσεως τοῦ ἀνθρώπου κ.ο.κ.

Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι πρῶτος εἰσηγητής τοῦ πεδίου τῆς “Ψυχολογίας τῆς Θρησκείας” στήν ἑλληνική ἀκαδημαϊκή Θεολογία ὑπῆρξε ὁ Μασόνος καί Πνευματιστής (μεντιουμιστής) καθηγητής τῆς Θεολογίας Νικόλαος Λούβαρις· ὄχι λιγότερο ἐντυπωσιακή εἶναι καί ἡ θέση τοῦ Robert Muller (στό “Essays on Education”, ἀχρονολόγητο [πάντως μετά τό 1989], ed. Joanne Dufour): 
“[…] 16^ον, χρειαζόμαστε μία νέα παγκόσμια ψυχολογία. Πρέπει νά μάθουμε νά ἀγαπᾶμε τόν πλανήτη καί τήν ἀνθρωπότητα ἐπάνω ἀπ΄ ὅλα […] Μία ἐντελῶς νέα παγκόσμια ψυχολογία πρέπει νά καθορίσει τίς ὀρθές συναισθηματικές προτεραιότητές μας“.

Στόν τομέα τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν τῆς δημοσίας Παιδείας, ὁ μοναχός Σεραφείμ παρουσίασε ἀπό τό βιβλίο τοῦ “Μοναχοῦ Ἀβερκίου” (“Ἡ Μασονία ἀπό αὐθεντικές πηγές”), τίς ἐπίσημες ἀποφάσεις μασονικῶν δικαιοδοσιῶν ἤδη ἀπό τίς  ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰῶνος νά καταπολέμησουν στό ἔπακρο καί παγκοσμίως τήν θρησκευτική παιδεία στά Δημόσια Σχολεῖα, ὡς δῆθεν “ἀνήθικη” (!), καί νά ἀποστερήσουν τά θρησκευτικά ἰδιωτικά σχολεῖα ἀπό κάθε κρατική ἐπιχορήγηση. Παρουσίασε, καί βάσει δικῆς του προσφάτως δημοσιευθείσης μελέτης, τήν ἀπό τό 1866 πρόθεση τῆς Γαλλικῆς Μασονίας νά ἀντικαταστήσει στήν Δημόσια Παιδεία τήν θρησκευτική κατήχηση με ἕνα μάθημα “καθολικῆς [δηλ. γενικῆς] ἠθικῆς”. Δευτερευόντως, παρουσίασε καί τίς ἐντός τῆς συγχρόνου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καί δή ἀπό στενούς καί πολυδικτυωμένους συνεργάτες ἤ συνοδοιπόρους τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου (Ἀλ. Κατσιάρα, Π. Καλαϊτζίδη κ.ἄ.), γνῶμες ἀπαξιωτικές τῶν (ὁμολογιακῶν, κατηχητικῶν) Θρησκευτικῶν, γνῶμες πού ἀντιθέτως δεικνύουν πρός τήν κατεύθυνση υἱοθετήσεως ἑνός μαθήματος θρησκειολογίας ἤ “χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ” ἀντί τῶν Θρησκευτικῶν.

Τέλος, ὁ π. Σεραφείμ ἀναφέρθηκε συνοπτικῶς στόν “ἀρτιστικό σατανισμό”, δηλαδή στήν μέσῳ τῆς τέχνης προβολή τοῦ σατανισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἔχει ὡς στοιχεῖο τοῦ πυρῆνος του τήν βλάσφημη ἀνάμειξη ἱερῶν ἐκκλησιαστικῶν Προσώπων (τοῦ Θεανθρώπου, τῆς Θεοτόκου) καί Συμβόλων (Σταυροῦ, Εἰκόνων, Σκευῶν κ.ἄ.) μέ σαρκικές (σεξουαλικῆς φύσεως) αἰσχρότητες. Ὡς γνώστης τοῦ χώρου αὐτοῦ ὁ ὁμιλητής ὑπενθύμισε, ὄχι μόνον τήν στενή σχέση τῆς Μασονίας μέ διάφορα ἑωσφορικά Τάγματα (πού ἀπαρτίσθηκαν ἀπό βαθυ-Μασόνους), ὅπως τό Ordo Templi Orientis (Ο.Τ.Ο.), τό Hermetic Order of the Golden Dawn κ.ἄ., ἀλλά καί συγκεκριμένα πρόσωπα πού ἀνέπτυξαν τέτοιου εἴδους βλάσφημη “τέχνη”, καί πού προέρχονται ἀπό τήν Μασονία, ὅπως ὁ  ζωγράφος Felicien Rops (1833-1898), ὁ Fernando Pessoa (1888-1935) μέ τήν “Ὥρα τοῦ Διαβόλου” , ἀλλά καί ὁ Νίκος Καζαντζάκης (1883-1957) μέ τόν “Τελευταῖο Πειρασμό” κ.ἄ. Ἐνδεικτικῶς ἀνέφερε ὁ ὁμιλητής τίς ὑποτονικές καί ἀνάξιες ἀντιδράσεις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ καί θεολογικοῦ χώρου ἔναντι τῶν ἐπιθέσεων τῆς ἀρτιστικῆς αὐτῆς βλασφημίας, ἀντιδράσεις πού πολλές φορές περισσότερο ἐπέκριναν τούς ἀντιδράσαντες Χριστιανούς, παρά τούς βλασφήμους “καλλιτέχνες” … 

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Συμπτώματα και τεκμήρια της σταδιακής μασονοποίησης της Εκκλησίας (Α΄, Β΄, Γ΄, Δ’, Ε’)