Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Ανοιχτό μέτωπο του νεωτεριστή Μητροπολίτη Γρηγορίου (Παπαθωμά) με τους πιστούς, που εκφράζεται μέσω της μαχητικής Συντονιστικής Επιτροπής Πιστών Ι.Μ. Περιστερίου

Με αφορμή ένα γεγονός υπήρξαν δηλώσεις υπό των διοργανωτών και αντιδράσεις υπό των πιστών και άλλων.

Το γεγονός

«Πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2025 στο Συνεδριακό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου η Επιστημονική Εκδήλωση Επίσημης Έναρξης του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Κανονικού και Εκκλησιαστικού Δικαίου (ΕΙΚΕΔ). Η εκδήλωση, αφιερωμένη στη μνήμη του μακαριστού Μητροπολίτου Σουηδίας Παύλου Μενεβίσογλου (1974-2014), ενός εκ των σημαντικότερων κανονολόγων της εποχής μας, αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την επίσημη παρουσίαση του νέου Ινστιτούτου Κανονικού και Εκκλησιαστικού Δικαίου και των κατευθύνσεών του στον χώρο της επιστημονικής έρευνας και της θεολογικής μελέτης».

Οι προβληματικές δηλώσεις του Μητροπολίτη Περιστερίου

Ο εκ των διοργανωτών και όπως δήλωσε ο ίδιος εκ των οραματιστών από το 1999 της ιδρύσεως του εν λόγω Ινστιτούτου, Μητροπολίτης Περιστερίου Γρηγόριος Παπαθωμάς, έκανε κάποιες δηλώσεις μεταξύ των οποίων ανέφερε:

«Ζήσαμε στο Επισκοπείο μας ένα διπλό γεγονός, από τη μία μεριά το ξεκίνημα του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Κανονικού και Εκκλησιαστικού Δικαίου το οποίο οραματιζόμασταν από το 1999 προσπαθώντας να δώσουμε έτσι ένα στίγμα του τι είναι αυτό που ακούει στο όνομα κανονικό δίκαιο και τι επαγγέλεται. Γιατί ακριβώς είναι ένας λίγο παρεξηγημένος κλάδος της Θεολογίας, γιατί οι Ιεροί Κανόνες θεωρούνται σαν νομικά κείμενα, ενώ η χροιά των Ιερών Κανόνων είναι τελείως διαφορετική, όπως και η προοπτική τους. Οι Ιεροί Κανόνες απλώς δείχνουν έναν δρόμο, δεν είναι για να λειτουργούν ως νόμοι, και να γίνονται κανόνια όπως λέει και ο Άγιος Παΐσιος εναντίον των ανθρώπων. Ξεκινήσαμε λοιπόν αυτή την προσπάθεια, υπό την αιγίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, και σήμερα είχαμε μηνύματα και από τον Οικουμενικό μας Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο και από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο, που επευλογούν αυτή την προσπάθεια για αυτό που κάνουμε.

Και από την άλλη πλευρά το δεύτερο σκέλος αφορούσε σε ένα ας το πω έτσι κανονολογικό μνημόσυνο του περίφημου κανονολόγου και Αρχιερέως του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του Παύλου Μπενεβίσογλου που διετέλεσε επί τεσσαρακονταετία Μητροπολίτης Σουηδίας.

Σήμερα αφιερώσαμε αυτό το πρώτο ξεκίνημα του Ινστιτούτου με κάποιον Κανονολόγο καταξιωμένο, ο οποίος είναι γνωστός και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και έχει κάνει τομές σε δύο διαφορετικούς χρονικούς τομείς της πρώτης και της δεύτερης Χιλιετίας, που αφορά στην Πρώτη Χιλιετία τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας αυτό που εγώ αποκαλώ Κανονοθεσία και στη συνέχεια στη δεύτερη χιλιετία, σε όλα τα κείμενα που σχετίζονται με τους υπομνηματισμούς και τα σχόλιο των Ιερών Κανόνων, που εγώ αποκαλώ Κανονολογία. Τιμήσαμε σήμερα τον μακαριστό, ως τριετές μνημόσυνο από την εκδημία του, και υπήρξε μια μεγάλη ανταπόκριση όπως είδατε και εσείς, από Αρχιερείς, από Καθηγητές, από ειδήμονες του Κανονικού Δικαίου, ήρθαν και συγγενείς του μακαριστού Παύλου εδώ και αρκετά στελέχη του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου. Να σας ευχαριστήσουμε πάρα πολύ που ήρθατε και ευχόμαστε από καρδιάς, το Ινστιτούτο να γίνει χώρος διαλόγου και συνεργασίας. Αυτά τα δύο σήμερα τονίσαμε ως θεματικούς άξονες και ως άξονες δραστηριότητας. Θέλουμε διάλογο με όλους, με τους εγγύς και τους μακράν, και συνεργασία για την προαγωγή της επιστήμης του Κανονικού Δικαίου».

Η δυναμική αντίδραση της Συντονιστικής Επιτροπής πιστών της Ι.Μ. Περιστερίου [1]

«(…) Τι μπορεί να περιμένει κανείς από τον νέο εγχείρημα του Μητροπολίτη Περιστερίου που έχει κατασκανδαλίσει την οικουμένη με την εμμονή στην αιρετική του διδασκαλία και τις οικουμενιστικές του δράσεις;

Ας δούμε όμως κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία από τον υπ’ αριθμ. 1377/1036/24 (ΦΕΚ 3788 Β/1-7-2024) Κανονισμό συστάσεως και λειτουργίας του Εκκλησιαστικού Ιδρύματος της Μητροπόλεως Περιστερίου:

Η σφραγίδα του Ινστιτούτου (άρθρο 3)

Στον εξωτερικό κύκλο αναγράφεται το όνομα του Ινστιτούτου, ενώ στον εσωτερικό το όνομα της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου. Η σύνθεση αυτή δεν είναι απλώς γραφιστική επιλογή, αλλά φέρει εκκλησιολογική σημασία, διότι στις στρογγυλές σφραγίδες ο εξωτερικός κύκλος δηλώνει πάντοτε τον φορέα που ασκεί την θεσμική εποπτεία, ενώ ο εσωτερικός τον υποκείμενο ή επιμέρους οργανισμό.

Το νέο Ινστιτούτο, αν και φέρεται ως προέκταση της Μητροπόλεως, προβάλλεται εικαστικά και θεσμικά με τρόπο που το καθιστά σχεδόν φορέα εποπτεύοντα και όχι εποπτευόμενο. Η αντιστροφή, επομένως, αυτής της παραδοσιακής ιεράρχησης εύλογα δημιουργεί το ερώτημα εάν το Ινστιτούτο επιδιώκει να προβληθεί ως υπερκείμενο της Μητροπόλεως, δηλώνοντας σιωπηρά την δημιουργία μιας νέας «υπερ-εκκλησιαστικής δομής» με ευρωπαϊκή ταυτότητα και συνοδική έγκριση.

Η ονομασία και ο προσανατολισμός

Δεδομένου ότι η ετέρα, ομοίου αντικειμένου, δομή [«Διεθνής Επιστημονική Εταιρεία Κανονικού Δικαίου των Ανατολικών Εκκλησιών (Society of Law of Eastern Churches-SLEC)»], στην οποία όπως αναφέραμε προεδρεύει επίσης ο Μητροπολίτης, είναι εξωεκκλησιαστική και οι αποφάσεις της δεν έχουν θεσμικά την δυνατότητα να εφαρμοσθούν στην Ορθοδοξία, στην περίπτωση του νέου Ινστιτούτου τα πράγματα αλλάζουν.

Σε ενότητα με Μητρόπολη της Εκκλησίας, το Ινστιτούτο αναλαμβάνει να περάσει στα σπλάγχνα της Εκκλησίας όσα δεν μπορεί η ανωτέρω εταιρεία λόγω της εξωεκκλησιαστικής της φύσεως και ιδιότητας.

Η επιλογή του τίτλου «Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Κανονικού και Εκκλησιαστικού Δικαίου» δείχνει σαφή στροφή προς την ευρωπαϊκή νομική πραγματικότητα. Αυτό ίσως σημαίνει την ενσωμάτωση της Εκκλησίας σε ευρωπαϊκά νομικά και πολιτικά πλαίσια.

«Αποδέκτης των δραστηριοτήτων του Ιδρύματος είναι κατ’ αρχήν το ποίμνιο της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου» αναφέρεται στους σκοπούς (άρθρο 4, παραγρ. 2) του Κανονισμού καθώς και η «παροχή υπηρεσιών διά βίου μάθησης, εκπαίδευσης και κατάρτισης, καθώς και η συγκρότηση πιστοποιημένης εκπαιδευτικής δομής παροχής πιστοποιημένων επιμορφωτικών προγραμμάτων» (άρθρο 4, παραγρ. 1λ).

Ανάμεσα στους πλείστους σκοπούς του Ινστιτούτου ξεχωρίζει και ένας που αφορά την «έρευνα και την μελέτη του θρησκευτικού δικαίου των λοιπών χριστιανικών δογμάτων, όπως για παράδειγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, των Ομολογιών της Διαμαρτύρησης, καθώς και των Θρησκευτικών Κοινοτήτων που απαντούν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη» (άρθρο 4 παραγ. ζ).

Αλήθεια, πόση σημασία έχει για το ποίμνιο της Μητροπόλεως η μελέτη των Κανόνων των αιρέσεων και της παπικής Κοινότητας -που σημειωτέον εκ προοιμίου η Μητρόπολη Περιστερίου ονομάζει «Εκκλησία»- την στιγμή που οι πιστοί είναι ακατήχητοι σε στοιχειώδη σημεία της Ορθόδοξης Πίστεως, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε να μην μπορούν να διακρίνουν την διδασκαλία για την αποβολή του Εσταυρωμένου ότι είναι βλάσφημη και αιρετική, να αδιαφορούν για την προσβολή του Χριστού μας και να συνεχίζουν να εκκλησιάζονται χωρίς προβληματισμό στους ναούς που μιάνθησαν από την έμπρακτη εικονομαχική βλασφημία;

Δεν θα ήταν προτιμότερο να δημιουργηθεί ένα Ινστιτούτο μελέτης της πατερικής θεολογίας που θα κατέληγε και στο Κανονικό Δίκαιο με αποδέκτη το ποίμνιο της Μητροπόλεως; Ας ήταν και ευρωπαϊκό, να μεταδοθεί η ορθοδοξία στους τυφλούς της Δύσεως. Αλλά είναι προφανές ότι η Μητρόπολη εργάζεται ακριβώς για την κατάλυση του οικοδομήματος της Πίστεως…

Συνεργασία με μη ορθόδοξες δομές

Στο άρθρο 5 παραγρ. 2β, 2στ και 2ζ κατονομάζεται ρητά η δυνατότητα συνεργασίας του Ινστιτούτου με θεολογικές σχολές, οργανισμούς ή φορείς «άλλων εκκλησιαστικών κλιμάτων» για την εκπλήρωση των σκοπών του.

Αυτό ασφαλώς εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους στο ακατήχητο ποίμνιο, αφού η τακτική παρουσία των πάσης φύσεως αιρετικών στο περιβάλλον της Μητροπόλεως (όπως ήδη ενεργείται από αναλήψεως καθηκόντων του μητρ. Περιστερίου) και η συνεργασία, οικειότητα και κοινωνία του Μητροπολίτη και άλλων ορθοδόξων με αυτούς, εκτός του συνεχιζόμενου σκανδαλισμού, θα γίνει αιτία να θεωρηθεί ακίνδυνο πράγμα η συναναστροφή με αιρετικούς, να υιοθετηθεί η παναίρεση του Οικουμενισμού και να χαθούν πολλές ακατάρτιστες ψυχές».

Σθεναρή Θεολογική απάντηση από τον π. Παύλο Δημητρακόπουλο [2]

«Κατ’ αρχήν φαίνεται να αγνοεί ο Σεβ. κ. Γρηγόριος και οι ομόφρονές του ότι οι Ιεροί Κανόνες δεν αποτελούν εντάλματα ανθρώπων, ή νομικού χαρακτήρα διατάξεις, που έχουν ανάγκη, (όπως όλοι οι νόμοι μιας οργανωμένης πολιτείας), κατά καιρούς αναθεωρήσεων, ώστε να ανταποκρίνονται στις διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες και απαιτήσεις της κοινωνικής ζωής. Αποτελούν θεόπνευστα κείμενα, τα οποία εγράφησαν από αγίους και θεοφόρους Πατέρες με τον φωτισμό και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος και ως εκ τούτου έχουν στη ζωή της Εκκλησίας απόλυτο και διαχρονικό κύρος:

Ο Α΄ Κανόνας της Ζ΄ Οικουμενικής διακηρύσσει σχετικά με την θεοπνευστία και το απόλυτο και διαχρονικό κύρος των Ιερών Κανόνων τα εξής: «Τούτων ουν ούτως εχόντων… ασπασίως τους θείους κανόνας ενστερνιζόμεθα και ολόκληρον την αυτών διαταγήν και ασάλευτον κρατύνομεν, των εκτεθέντων υπό των αγίων σαλπίγγων του Πνεύματος, των πανευφήμων Αποστόλων, των τε εξ αγίων Οικουμενικών Συνόδων και των τοπικών συναθροισθεισών επί εκδόσει διαταγμάτων και των αγίων Πατέρων ημών. Εξ’ ενός γαρ άπαντες και του αυτού Πνεύματος αυγασθέντες ώρισαν τα συμφέροντα».[3]

Διά του Κανόνος αυτού διακηρύσσεται «κατά τον πλέον πανηγυρικόν τρόπον η κρατούσα εν τη εκκλησιαστική συνειδήσει βαθυτάτη πεποίθησις περί της φύσεως και του χαρακτήρος των θείων και ιερών της Εκκλησίας κανόνων ως καρπών του παναγίου Πνεύματος».[4]

Ο Μέγας Αθανάσιος σε επιστολή του προς τους εν Αφρική Επισκόπους λέγει: «Το δε ρήμα του Κυρίου το διά της Οικουμενικής Συνόδου εν τη Νικαία γενόμενον, μένει εις τον αιώνα».[5]

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο μεγαλύτερος από τους νεωτέρους κανονολόγους της Εκκλησίας παρατηρεί σχετικώς στην εισαγωγή του «Πηδαλίου» του: «Αύτη η βίβλος (δηλαδή η συλλογή των Ιερών Κανόνων, στην οποία εμπεριέχονται συνοπτικώς και οι δογματικές αποφάσεις των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων), είναι η μετά τας αγίας Γραφάς, αγία Γραφή, η μετά την Παλαιάν και Καινήν Διαθήκην, Διαθήκη. Τα μετά τα πρώτα και θεόπνευστα λόγια, δεύτερα και θεόπνευστα λόγια. Αύτη εστί τα αιώνια όρια, ά έθεντο οι πατέρες ημών και νόμοι οι υπάρχοντες εις τον αιώνα… τους οποίους σύνοδοι οικουμενικαί τε και τοπικαί διά Πνεύματος αγίου εθέσπισαν… Αύτη ως αληθώς εστί, καθώς αυτήν επωνομάσαμεν, το Πηδάλιον της Καθολικής Εκκλησίας, διά μέσου του οποίου αύτη κυβερνωμένη, ασφαλώς τους εν αυτή ναύτας και επιβάτας, ιερωμένους τε λέγω και λαϊκούς, προς τον ακύμαντον παραπέμπει της άνω βασιλείας λιμένα».[6]

Συνεπώς οι Ιεροί Κανόνες «αποτελούν τους αυθεντικούς φορείς της ορθής εκφράσεως του πνεύματος της εν Χριστώ αποκαλυφθείσης αληθείας και του μηνύματος της εν Χριστώ πραγματοποιουμένης σωτηρίας».[7] (..)

Η θεοπνευστία και η διαχρονικότητα των Ιερών Κανόνων δεν εξαρτάται από τις, ούτως ή άλλως, μεταβαλλόμενες ιστορικές συγκυρίες,(που σήμερα είναι διαφορετικές και αύριο θα είναι ακόμη πιο διαφορετικές), που οδήγησαν στην ανάγκη θεσπίσεώς των, αλλά έγκειται στην θεολογία που αυτοί εκφράζουν, η οποία είναι «χθες και σήμερον η αυτή και εις τους αιώνας».(..)

Φαίνεται επίσης να αγνοεί ο Σεβ. κ. Γρηγόριος ότι φυσική απόρροια του απολύτου και διαχρονικού κύρους των Ιερών Κανόνων είναι και το γεγονός, ότι απαγορεύεται κάθε αθέτηση, αλλοίωση, η παραχάραξή των, όπως αυτό φαίνεται από τον Β΄ Κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής: «…Και μηδενί εξείναι, [και δεν επιτρέπεται σε κανένα], τους προδηλωθέντας παραχαράττειν κανόνας, ή αθετείν, ή ετέρους παρά τους προκειμένους παραδέχεσθαι, [ή να παραδεχόμεθα άλλους, αντί αυτών], ψευδεπιγράφως υπό τινών συντεθέντας, των την αλήθειαν καπηλεύειν επιχειρησάντων. Ει δε τις αλώ, [εάν κανείς συλληφθεί], κανόνα τινά των ειρημένων καινοτομών, ή ανατρέπειν επιχειρών, υπεύθυνος έσται κατά τον τοιούτον κανόνα, ως αυτός διαγορεύει, την επιτιμίαν δεχόμενος και δι’ αυτού εν ώπερ πταίει θεραπευόμενος».[9](..)

Κλείνοντας, επαινούμε και συγχαίρουμε την «Συντονιστική Επιτροπή» για τα όσα λίαν σημαντικά επισημαίνει στο υπέροχο δημοσίευμά της. Παρακαλούμε πολύ τον Σεβ κ. Γρηγόριο να μελετήσει τόσο το ημέτερο δημοσίευμα, όσο και αυτό της «Συντονιστικής Επιτροπής» και αφού λάβει υπ’ όψη του τα εις αυτά αναγραφόμενα, να προχωρήσει σε αλλαγή πορείας πλεύσεως. Να προχωρήσει σε μια ηρωϊκή στροφή 180 μοιρών, επιστρέφοντας στην Ορθόδοξη Κανονική και Συνοδική μας Παράδοση, εγκολπούμενος και προβάλλοντας το υπάρχον και απ’ αιώνων καθιερωθέν Κανονικό Δίκαιο της Εκκλησίας μας. Παρακαλούμε ακόμη τον πιστό κλήρο και λαό του Θεού να απέχει από τις δραστηριότητες του νεοϊδρυθέντος Ινστιτούτου εν όσω αυτό εμμένει στην οικουμενιστική του γραμμή και πορεία».

Επιλογικά μία παρατήρηση

Η περίπτωση του Μητροπολίτου Περιστερίου μας δίνει την ευκαιρία να προσπαθήσουμε να μοντελοποιήσουμε την απόπειρα άμβλυνσης του αισθητηρίου του πιστού λαού από τους σύγχρονους οικουμενιστές.

Πρώτο χαρακτηριστικό είναι πως δεν βιάζονται. Αν σε μια χρονική περίοδο υπάρξει μη αναμενόμενη σημαντική αντίδραση για μια μεθόδευσή τους σε θέματα πίστεως, αναβάλλουν προσωρινά τα σχέδιά τους. Η παρέλευση ικανού χρόνου και η απουσία ουσιαστικής Κατήχησης και αντιαιρετικού αγώνα, προετοιμάζει τις επόμενες γενιές του ποιμνίου για τις οικουμενιστικές καινοτομίες που σχεδιάζουν.

Δεύτερο χαρακτηριστικό είναι πως το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί, το εκμεταλλεύονται για να μορφώσουν θεολογικά τις επόμενες γενιές κληρικών σε παπικά ως επ;i το πλείστον πανεπιστημιακά ιδρύματα, τουλάχιστον για μεταπτυχιακές ή/και διδακτορικές σπουδές. Όλοι αυτοί οι φραγκοσπούδαχτοι θεολόγοι, καταλαμβάνουν θέσεις ακαδημαϊκές και επισκοπικούς θρόνους ή ακόμα χειρότερα και τα δύο. Από θέση κύρους πλέον, ως καθηγητές πανεπιστημίου ή ως Επίσκοποι, καλλιεργούν με τις οικουμενιστικές τους ιδέες φοιτητές και ακατήχητο ποίμνιο λάου – λάου.

Διοργανώνουν ημερίδες και συνέδρια τάχα επιστημονικά, ιδρύουν Ινστιτούτα και Παρατηρητήρια και κάθε λογής μορφώματα με επιστημονικοφανές περιτύλιγμα και βομβαρδίζουν με εισηγήσεις, πορίσματα, εκδόσεις και πυκνή αρθρογραφία την θεολογική πραγματικότητα, με ολοένα και πιο τολμηρές και φανερές οικουμενιστικές διατυπώσεις.

Τρίτο χαρακτηριστικό είναι η διγλωσσία. Άλλη γλώσσα χρησιμοποιούν στους διαχριστιανικούς διαλόγους (με αιρετικούς, σχισματικούς ετεροδόξους) και στους διαθρησκειακούς διαλόγους (με ετεροθρήσκους), και άλλη γλώσσα χρησιμοποιούν όταν επιστρέφουν στην Ελλάδα. Ενώ ομνύουν και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους πως δεν προδίδουν την πίστη, έχουν καθιερώσει τις συμπροσευχές με αιρετικούς και σχισματικούς στα πλέον υψηλότερα κλιμάκια, συμπροσευχές που καταδικάζουν με αυστηρότατες ποινές οι Ιεροί Κανόνες. Οδηγούνται σε αλλεπάλληλες σοβαρότατες εκτροπές όπως η αθώωση της Ουνίας, η αναβίωση του θεσμού των διακονισσών με στόχο την εισαγωγή των γυναικών στον Ιερό κλήρο, η συμμετοχή γυναικών σαν «παπαδάκια» αλλά και στο αναλόγιο εκτός των γυναικείων Ιερών Μονών, η αποβολή του Εσταυρωμένου όπισθεν της Αγίας Τραπέζης, η μετάφραση των Ιερών Κειμένων και η χρήση τους στην Θεία Λατρεία, η μετατροπή των Ιερών Ναών σε πολυχώρους για τη φιλοξενία καλλιτεχνικών εκδηλώσεων και πολλές άλλες, όλες για να τονίσουν όσα μας ενώνουν, και όχι τις δογματικές μας διαφορές με τους αιρετικούς και σχισματικούς των διαχριστιανικών διαλόγων αλλά και των ετεροθρήσκων. Αποκορύφωμα της πτώσης των Επισκόπων είναι η αναγνώριση των αιρετικών και σχισματικών ως Εκκλησίες και η νέα αιρετική εκκλησιολογία Βαρθολομαίου (όπου τα απλά «πρεσβεία τιμής» του πρώτου μετατρέπονται σε «πρωτείο εξουσίας και δικαιοδοσίας») που προσπάθησαν να επιβάλλουν συνοδικά στο Κολυμπάρι, το οποίο οδήγησε στο Ουκρανικό Ψευδοαυτοκέφαλο και το νέο Σχίσμα στην Ορθοδοξία.

Φτάσαμε σήμερα με συμπληρωμένο το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα να γινόμαστε μάρτυρες συμπεριφορών Επισκόπων που προκαλούν και σκανδαλίζουν! Το στρατηγικό σχέδιο του Οικουμενισμού μοιάζει να υλοποιείται με εντατικούς ρυθμούς. Σοβαρές αντιδράσεις Επισκόπων ακόμα δεν καταγράφονται κατά του Οικουμενισμού. Στο Άγιον Όρος απέμειναν να αγωνίζονται κάποιοι Κελλιώτες μοναχοί, ενώ οι κυρίαρχες Μόνες είτε είναι υποταγμένες τελείως στις προσταγές του Φαναρίου, είτε μοιάζουν με καζάνια που βράζουν αλλά προς το παρόν δεν προχωρούν σε φανερή αντίδραση ή/και διακοπή μνημόνευσης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Οι εποχές είναι πονηρές. Η ισχύς και η Δεσποτοκρατία μοιάζουν να επιβάλουν την σιωπή.

Στα νέα μαρμαρένια αλώνια της αίρεσης ο Χάροντας του Οικουμενισμού μοιάζει να επικρατεί κατά κράτος.

Υπάρχει όμως αντίσταση, υπάρχει η φλόγα της Ιεροκανονικής και Αγιοπαράδοτης Αποτείχισης, που ως άλλος Διγενής Ακρίτας αντιστέκεται εμπνεόμενος από τη θυσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Η φλόγα της αντίστασης που άναψαν το 2017 στη Θεσσαλονίκη ο ομότιμος καθηγητής Α.Π.Θ. πρωτ/ρος π. Θεόδωρος Ζήσης μαζί με τον μακαριστό ομολογητή Γέροντά μας πρωτ/ρο π. Νικόλαο Μανώλη, εμπνέει το αγωνιστικό φρόνημα των πιστών της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου.

Ξυπνά τον λαό στην μαρτυρική Κύπρο, ενισχύει τον αγώνα των πιστών στην Πτολεμαΐδα μετά την εκδημία του μακαριστού ομολογητή Αρχιμ. π. Μαξίμου Καραβά, από την Αλεξανδρούπολη και την Καβάλα μέχρι τα Χανιά, από την Πάτρα μέχρι την Κω και την Μυτιλήνη, από τον Καναδά και την Αμερική, μέχρι την Αυστραλία και όλη την Ευρώπη, καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες της αγωνίας, του αγώνα και της αποφασιστικότητας να δώσουμε μαρτυρία Ορθοδοξίας έως τέλους.

Η Αποτείχιση από οικουμενιστές, φιλενωτικους, λατινόφρονες Επισκόπους θα γίνει η νέα Καταφυγή, το έσχατο ανάχωμα που θα οδηγήσει τον πιστό λαό, από την κατήχηση στην ομολογία, γιατί οι οικουμενιστές, μεθυσμένοι από το νέκταρ της πλάνης τους, προχωρούν ανεξέλεγκτα και αναίσχυντα ολοένα και προκλητικότερα στον σκανδαλισμό των πιστών, σε βλάσφημες, αντιεκκλησιαστικές, αντικανονικές και αντορθόδοξες ενέργειες.

Καλή Φώτιση!

• [1] https://www.facebook.com
• [2] https://aktines.blogspot.com

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI