Άρθρο της Ελένης Παπασταματάκη

Οικουμενιστικό παραλήρημα του Ελευθερουπόλεως Χρυσοστόμου. Ο Ορθόδοξος αγώνας του μακαριστού ομολογητή Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος και η διακοπή μνημοσύνου του πατριάρχη Αθηναγόρα το 1970

Τον συνέφερε να σωπάσει, παρά να κηρύξει από το Ιερό Βήμα λόγους αντίθετους με την Αλήθεια της Εκκλησίας μας. Και όμως τόλμησε να πει αυτά που ούτε λαϊκός χριστιανός δεν λέει, παρά μόνο αν έχει πλανηθεί από αιρετικές διδασκαλίες [1], [2].

Αναφερόμαστε στο καθαρά οικουμενιστικό κήρυγμα του Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως Χρυσοστόμου, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας την ημέρα της εορτής του Αγίου Νικολάου στον ομώνυμο Μητροπολιτικό Ναό, όπου διαστρέβλωσε το νόημα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.

Αυτήν την Σύνοδο, την Α΄εν Νικαία Οικουμενική, κατά την οποία συνήχθησαν οι Άγιοι Θεοφόροι Πατέρες, οι ομόφρονες και ομόψυχοι, προκειμένου να διαφυλάξουν το Ορθό Δόγμα, την παρομοιάζει με την θλιβερή και βλάσφημη παράσταση του εορτασμού της επετείου των 1700 χρόνων όπου μαζεύτηκαν οι «Ορθόδοξοι» με τους αιρετικούς παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσίτες να γιορτάσουν τι;

«Μεγαλοπρεπώς, μεγαλοπρεπέστατα» έτσι χαρακτηρίζει αυτήν την οικουμενιστική μάζωξη που περιφρόνησε τους αγώνες των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων. Και μάλιστα τονίζει ξεκάθαρα, πιστός της Κολυμπάρειας ψευδοθεολογίας, ότι ο πατριάρχης Βαρθολομαίος συναντήθηκε με «τον αρχηγό της δυτικής εκκλησίας». Δεν γνωρίζει και δεν πιστεύει ο μητροπολίτης Χρυσόστομος ότι Μία είναι η Εκκλησία του Χριστού και αυτή είναι η Ορθόδοξη; Γιατί ονομάζει εκκλησία τους αιρετικούς παπικούς, μακαρίζοντας μάλιστα και μία ένωση και ενότητα. Ένωση με ποιους; Με τους αμετανόητους αιρετικούς;

Το οικουμενιστικό παραλήρημα του Ελευθερουπόλεως Χρυσοστόμου

«…Το έργον το σπουδαιότατον της Συνόδου αυτής, της οποίας την επέτειον των χιλίων εφτακοσίων ετών εορτάσαμε σήμερα, και όπως είδατε εορτάστηκε μεγαλοπρεπώς, μεγαλοπρεπέστατα. Και οι δύο αρχηγοί των εκκλησιών, και από την Ευρώπη τη Ρώμη ο αρχηγός της δυτικής εκκλησίας, ο πάπας, και ο δικός μας ο οικουμενικός πατριάρχης, πήγαν στο ίδιο μέρος, στη Νίκαια της Βιθυνίας. Βέβαια ο Ναός, το παλάτι όπου έγιναν οι συνεδριάσεις των Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου ήταν ερείπια. Επάνω στα ερείπια ανέβηκαν και οι δυό και είπαν ότι αποφάσισαν οι Πατέρες τότε. Πιστεύω εις έναν Θεό, Πατέρα Παντοκράτορα. Το Πιστεύω, από κείνα τα χρόνια… Είθε να υπάρξει πάντοτε στην Εκκλησία του Χριστού, όπως και σε κάθε καλή οικογένεια και σύνολο ανθρώπων, μα χωριό είναι, μα πόλις είναι, μα έθνος είναι, να υπάρχει η ομόνοια, η ενότητα. Διότι άμα δεν υπάρχει η ενότητα, την οποία ενότητα θέλει ο Θεός, την οποία ενότητα θέλει ο Χριστός -το τονίζω αυτό για τις μέρες αυτές- την οποία ενότητα θέλουν οι Άγγελοι στον ουρανό και οι καλοί άνθρωποι κάτω στη γη και τον διχασμό τον θέλουν οι δαίμονες και όσοι ακολουθούν τα διδάγματα… Μην ακούτε. Ενότητα! Από τότε ήλθε η ενότητα στην Εκκλησία. Όχι βέβαια απόλυτα, αλλά σε ένα μεγάλο βαθμό για την εποχή» (Βίντεο [02:32:31]).

Πτώση πάνω στην πτώση για τον μητροπολίτη κ. Χρυσόστομο, ο οποίος συλλειτούργησε στη Θάσο με τους σχισματικούς αχειροτόνητους Ουκρανούς, αλλά και εφάρμοσε στυγνά και αδυσώπητα τα αντίχριστα υγειονομικά μέτρα της βλάσφημης πολιτείας την περίοδο του κορωνοϊού [3], [4].

Συνεπώς τι να περιμένει το δύσμοιρο ποίμνιο της Μητρόπολης Ελευθερουπόλεως από έναν τέτοιο επίσκοπο που δεν ακολουθεί τον δρόμο των Αγίων Πατέρων;

Περασμένα μεγαλεία… και διηγώντας τα να κλαις

Η Μητρόπολη Ελευθερουπόλεως μπορεί τώρα να έχει ένα θλιβερό παρόν, είχε όμως ένα ένδοξο παρελθόν. Ήταν εκείνα τα χρόνια που είχε την ευλογία αυτό το ποίμνιο της επαρχίας της Καβάλας να διαποιμανθεί από μία μεγάλη μορφή που σήκωσε το βάρος της ημέρας και ανέλαβε να διαφυλάξει την πίστη και την Ορθοδοξία, σε καιρούς χαλεπούς, όπου το τιμόνι της Εκκλησίας είχε ο μασόνος οικουμενιστής πατριάρχης Αθηναγόρας.

Αναφερόμαστε στον Μητροπολίτη Αμβρόσιο της Μητρόπολης Ελευθερουπόλεως, τον ένα εκ των τριών αγωνιστών Ομολογητών Επισκόπων, που είχαν το σθένος και την πνευματική εγρήγορση, αλλά και την ακλόνητη πίστη στον Σωτήρα Χριστό και προέβησαν στην διακοπή μνημόνευσης του οικουμενιστή μασόνου πατριάρχη Κων/πόλεως Αθηναγόρα Σπύρου, όταν ο τελευταίος κήρυττε γυμνή την κεφαλή την αίρεση του Οικουμενισμού και άλλα τραγικά και φοβερά δεινά εναντίον της Ορθοδοξίας μας.

Τότε ο αείμνηστος Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, πρώτος από τους Επισκόπους της Εκκλησίας της Ελλάδας διέκοψε το μνημόσυνο του αιρετίζοντος πατριάρχη Αθηναγόρα το 1970. Μία πράξη ιεροκανονική, στην οποία προέβησαν στην συνέχεια δύο ακόμα Επίσκοποι των «Νέων Χωρών», ο Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης και ο Παραμυθίας Παύλος. «Ἐπικροτῶ τὴν πρᾶξι τοῦ μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβροσίου, ποὺ ἔπαυσε τὸ μνημόσυνο τοῦ πατριάρχου Ἀθηναγόρα ἐξ αἰτίας καὶ νεωτέρων δηλώσεών του περὶ κοινοῦ ποτηρίου, πρωτείου, ἀλαθήτου καὶ φιλιόκβε. Ἡ παῦσις ὁπωσδήποτε θὰ ἐπεκταθῇ. Καὶ ἄλλοι ἱεράρχαι ἑτοιμάζονται νὰ διαμαρτυρηθοῦν», έλεγε τότε ο αγωνιστής Ιεράρχης της Φλώρινας. [5]

Στον πόλεμο που ξεσηκώθηκε από τους οικουμενιστές ποιμένες και θολολόγους της εποχής και άλλους του συναφιού του Αθηναγόρα, ο αγωνιστής Ιεράρχης Αμβρόσιος δεν δειλίασε, αλλά κράτησε ψηλά το λάβαρο της Ορθοδοξίας. Πιο συγκεκριμένα στον πόλεμο που εξαπέλυσε εναντίον του ένας φίλος του Αθηναγόρα, ονόματι Ιωάννης Παναγόπουλος, νομικός στο επάγγελμα απάντησε με στεντορεία τη φωνή με ένα γενναίο και ομολογιακό κείμενο που παραθέτουμε. Ανάγκη είναι στις μέρες μας να ακούγονται αυτοί οι λόγοι, για να δούμε την συμφωνία πνεύματος με τους λόγους των σημερινών αγωνιστών πατέρων, μακαριστού πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Μανώλη και πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση και του μακαριστού Γέροντος Μαξίμου Καραβά, που διέκοψαν το μνημόσυνο του αιρετίζοντος επισκόπου τους. Λόγοι που έρχονται σε απόλυτη ταύτιση με το πνεύμα των Ομολογητών Αγίων ανά τους αιώνες, που αντιστάθηκαν στις αιρέσεις της εποχής τους και διέσωσαν το Ορθό δόγμα έως και σήμερα [6].

Έγραφε τότε ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος για την διακοπή μνημοσύνου και την Αποτείχιση από τους Οικουμενιστές, ως απάντηση στον κατήγορό του Ι. Παναγόπουλο:

«… Διατί αγνοεί ο γνωμοδοτήσας ότι εν τη εκκλησιαστική ζωή και ιστορία επανειλημμένως η ευθιξία των Ορθοδόξων συνειδήσεων ωδήγησεν εις διακοπήν μνημοσύνου όχι μόνον προ Συνοδικής καταδίκης του ενόχου, αλλά και προ της διά ρητού Κανόνος παροχής τοιούτου δικαιώματος; Αναφέρω μίαν συγκεκριμένην περίπτωσιν. Όταν ο Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριος απέρριψε τον όρον “Θεοτόκος”, πολλοί των υπ’ αυτών Κληρικών έπαυσαν αμέσως το μνημόσυνόν του, καίτοι ακόμη ούτε ο Νεστόριος είχε δικασθή, ούτε ο όρος αυτός είχε δογματισθή δι’ επισήμου Συνοδικής αποφάσεως, ούτε καν υπήρχεν ο 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ο δίδων δικαίωμα της παύσεως μνημοσύνου διά κηρυσσόμενα αιρετικά φρονήματα. Οι Κληρικοί ούτοι κατεδικάσθησαν Συνοδικώς υπό του Νεστορίου, ως αντικανονικώς ενεργήσαντες (αυτό ακριβώς ζητεί και δι’ ημάς ο γνωμοδοτών!). Τί συνέβη μετά ταύτα; Πρώτον: Ο Άγιος Κύριλλος και ολόκληρος η Εκκλησία Αλεξανδρείας ηγνόησαν τελείως την καταδίκην των εν λόγω Κληρικών, επήνεσον αυτούς δι’ ό,τι έπραξαν και εδέχοντο αυτούς εις εκκλησιαστικήν κοινωνίαν. Δεύτερον: Η μετ’ ολίγον συνελθούσα Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος, εξετάσασα την διδασκαλίαν του Νεστορίου και ευρούσα αυτήν μη Ορθόδοξον, κατεδίκασεν μεν αυτόν, εδικαίωσε δε όσους είχον παύσει το μνημόσυνόν του προ Συνοδικής καταδίκης, ως ορθώς ενεργήσαντας. Και ταύτα επαναλαμβάνομεν αιώνας όλους πριν υπάρξει επίσημον κανονικόν θέσπισμα (ο 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας) το οποίον να παρέχει ρητώς δικαίωμαν παύσεως μνημοσύνου “προ Συνοδικής διαγνώσεως”! Τα αγνοεί αυτά ο γνωμοδοτήσας;
…Ο 15ος Κανών της Πρωτοδευτέρας δεν αξιοί να έχη καταδικασθή υπό Οικουμενικής Συνόδου μία διδασκαλία ως αίρεσις, ίνα θεμελιωθή δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου του κηρρύσοντος ταύτην. Λέγει απλώς: “Δι’ αίρεσιν τινά παρά των αγίων Συνόδων ή Πατέρων κατεγνωσμένην…”. Αρκεί λοιπόν και η γνώμη των επί μέρους Πατέρων! (Άλλωστε ουκ ολίγα Δόγματα φέρονται εν τη ζωή και τη πράξει και τη διδασκαλία της Εκκλησίας και δεν έτυχον διατυπώσεως παρ’ ουδεμιάς Οικουμενικής Συνόδου).
…Με ερωτά ο γνωμοδοτών: Έπρεπεν ο Πατριάρχης να ηρωτήση προηγουμένως εμέ αν ενέκρινον τα διάφορα διαβήματά του; Βεβαίως όχι! Ποίος είμαι εγώ ώστε να με ερωτήση ο Πατριάρχης; Θα ήτο τραγική δι’ εμέ τοιαύτη αξίωσις! Είχον όμως μίαν άλην αξίωσιν: Να ερωτήση τας Συνόδους του 867, του 879, του 1009, του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450, του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895, να ερωτήση τους αγίους Πατέρας και τους σοφούς Διδασκάλους της Εκκλησίας, να ερωτήση τον άγιον Φώτιον, τον ιερόν Θεοφύλακτον, τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν, Συμεών τον Θεσσαλονίκης, τον άγιον Μάρκον Ευγενικό, τον Ευγένιον Βούλγαριν, τον Νικηφόρον Θεοτόκην, τον άγιον Νικόδημον, τον άγιον Νεκτάριον και λοιπούς και λοιπούς και λοιπούς, να ερωτήση πολλώ μάλλον, τας σεπτάς και θεοκινήτους Οικουμενικάς Συνόδους, αι οποίαι διά των αγίων και ιερών Κανόνων των απαγορεύουν, επί ποινή καθαιρέσεως, (ή όχι κ. Παναγόπουλε;), πάσαν συμπροσευχήν μετά αιρετικών, σχισματικών ή και ακοινωνήτων, και αν όλοι ενέκρινον τα διαβήματά του, τας δηλώσεις του, τας συμπροσευχάς του, τους εν γένει τρόπους του, τότε μάλιστα! Ουδείς θα είχε δικαίωμα να διαφωνήση, ουδείς να διαμαρτυρηθή, ουδείς να εμποδίση. Όταν όμως ο Παναγιώτατος ενεργή αντιθέτως προς Συνόδους, προς Πατέρας, προς Κανόνας, ως εάν πάντες αυτοί να μη είχον αληθινήν αγάπην και να μη ενδιεφέροντο διακαώς διά την πλήρωσιν του Κυρίου “ίνα πάντες εν ώσιν”, αλλά να ήσαν πλήρεις μίσους και αδιαφορίας, τότε και ημείς δικαιούμεθα (δικαιούμεθα ή υποχρεούμεθα, εκόντες άκοντες;) να ενεργήσωμεν αντιθέτως προς τον Παναγιώτατον! Δι’ ημάς υπέρ πάντα Πατριάρχην κείνται οι άγιοι Πατέρες, αι σεπταί Σύνοδοι, οι ιεροί Κανόνες. Και, ευρισκόμενοι τυχόν προ θλιβερών διλημμάτων υπακοής, θα προτιμήσωμεν (και ήδη προτιμώμεν) την υπακοήν προς τους Πατέρας, τας Συνόδους, τους Κανόνας! Λυπηρά και συγκλονιστικά τα οιαδήποτε διλήμματα, αλλ’ όταν τίθενται, κάποια φευ! Η εκλογή πρέπει αφεύκτως να γίνη! Και δι’ ημάς ερρίφθη ήδη ο κύβος! Ο Θεός μεθ’ ημών!»

Δεν υπάρχει στην Μητρόπολη Ελευθερουπόλεως κλήρος πνευματικά υγιής και ανδρείος, να συνεχίσει το φωτεινό παράδειγμα του μακαριστού αγωνιστή Ιεράρχη Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου; Πώς ανέχεται η ιερατική τους συνείδηση να ακούγονται απ’ Άμβωνος τέτοια κηρύγματα, όπως του εν λόγω Μητροπολίτη Χρυσοστόμου;

Επιλογικά αξίζει να παραθέσουμε ένα σημαντικό απόσπασμα από το σπουδαίο βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Σπυρίδωνος Σπυρ. Μπιλάλη με τίτλο «Οι Μάρτυρες της Ορθοδοξίας» προς έλεγχο του νυν μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως Χρυσοστόμου, αλλά και των ιερέων που ανέχονται αυτή την κατάσταση και δεν αντιδρούν.

«Ιδιαιτέρως, σήμερον, προβάλλει άμεσος η ανάγκη να γίνεται λόγος περί Μαρτύρων της Ορθοδοξίας, διότι οι Θεομακάριστοι Μάρτυρες, όλων των εποχών, πιστοί φύλακες της ιεράς παρακαταθήκης της πίστεως, της παραδοθείσης υπό των αγίων Αποστόλων και διακηρυχθείσης υπό των θεοφόρων Πατέρων, απευθύνουν, εις τους απανταχού της γης Ορθοδόξους, εγερτήριον πνευματικόν σάλπισμα ενώπιον της φοβεράς απειλής του παναιρετικού οικουμενισμού.
Οι Μάρτυρες της Ορθοδοξίας δεν έχυσαν το τίμιον και επέρεστον αίμα των και δεν εσφαγιάσθηκαν, δια να συγχρωτίζωνται, αδεώς, οι οικουμενισταί της Ανατολής εις λατρευτικάς Συνάξεις μετά των αιρετικών της Δύσεως.
Οι Νεοφανείς Μάρτυρες της Ορθοδοξίας δεν περιβάλλονται, εις τον Εικοστόν αιώνα, ως «πορφύραν και βύσσον», το άγιον μαρτυρικόν των αίμα, δια να παραδίδωνται τα άγια Μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας εις τους εμμένοντας, εν τη πλάνη των, αιρετικούς της Δύσεως.
Οι Μάρτυρες της Ορθοδοξίας, από της εποχής του Νέρωνος μέχρι σήμερον, δεν έμειναν πιστοί, «άχρι θανάτου», δια να εξυμνήται ο παιναιρετικός οικουμενισμός, ο διδάσκων την καταλυτικήν θεωρίαν της συνυπάρξεως Εκκλησιών και αγωνιζόμενος να καταρίψη τα αμετακίνητα όρια, χαραχθεντα υπό των Οικουμενικών Συνόδων, μεταξύ της Ορθοδοξίας της «Μίας» Εκκλησίας του Χριστού και των ποικιλωνύμων συγχρόνων αιρετικών Συναγωγών, αι οποίαι, αντικανονικώς, προσαγορεύονται «Εκκλησίαι»!»

• [1] https://imelef.gr
• [2] https://www.youtube.com
• [3] https://tasthyras.wordpress.com
• [4] https://tasthyras.wordpress.com
• [5] https://www.augoustinos-kantiotis.gr
• [6] https://orthodox-voice.blogspot.com
• [7] https://www.augoustinos-kantiotis.gr

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Με τις πρεσβείες όλων των ομολογητών Αγίων, καλόν αγώνα έως τέλους
– Η Αποτείχιση με λόγια απλά. Οι διωγμοί των Ορθοδόξων σε Ελλάδα και Κύπρο. Ξεπεράστηκαν οι κόκκινες γραμμές