Άρθρο της Σοφίας Μακεδονοπούλου

Για τα αδέρφια μας τα ηρωικά…

9η επέτειος της Αποτείχισης του γέροντά μας! Συμπληρώνονται φέτος, την Κυριακή της Απόκρεω, εννιά  χρόνια δύσκολα αλλά πολύ πλούσια. Δεν είναι μόνο μία πρωτόγνωρα δύσκολη εκκλησιαστικά εποχή αλλά και μια πολύ δύσκολη κοινωνική συγκυρία. Παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα η ζωή έχει γίνει πολύ δύσκολη. Αρρώστιες, θάνατοι, οικονομικά προβλήματα, ποικίλοι πειρασμοί σε καθημερινή διάταξη! 

Στην Αποτείχιση τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Δεν έχουμε να καυχηθούμε για την έλλειψη προβλημάτων. Το καύχημά μας είναι πως ο γέροντας μας και η Αγία μας Αποτείχιση μάς έμαθε να σηκώνουμε τον Σταυρό μας. Το κήρυγμα του Σταυρού είναι και το δικό μας κήρυγμα. 

Η ανιδιοτελής αγάπη που έσπρωξε τον γέροντά μας στην Αποτείχιση είναι η βάση στον αγώνα της άρσης του προσωπικού μας σταυρού. Στην Εκκλησία δεν είμαστε για να μας κάνει ο Θεός τα χατίρια και τα «ρουσφέτια», για να μας έχει καλά στην υγεία μας, στην δουλειά μας κ.ο.κ. (πολύ κλασσική παγίδα για πολλούς χριστιανούς – συνταγή αποτυχίας στα πνευματικά). 

Στην Εκκλησία είμαστε για να συνδεθούμε σε μια άλλη συχνότητα, στην συχνότητα του ουρανού, με την άλλη ζωή, την αιώνια· για να ζούμε με το ένα πόδι σε αυτή την πρόσκαιρη ζωή και με το άλλο στο άυλο· για να μπολιάσουμε αυτήν εδώ την ζωή της εξορίας από τώρα με τον Παράδεισο· για να ανοίξουν τα μάτια της ψυχής και να ενωθούμε βιωματικά, αγαπητικά με τον Θεό. Αυτό θα μας κάνει να Τον αγαπούμε πάντοτε και σταθερά και να βλέπουμε την Αγάπη Του παντού, πρωτίστως στις δοκιμασίες. Να τον ομολογούμε δε, χωρίς να αναλογιζόμαστε το όποιο κόστος…

Ο Γέροντάς μας μέσα στην περιπέτεια της ομολογίας του (άθλος για την σημερινή πραγματικότητα σε πολλά επίπεδα, προσωπικά και οικογενειακά) δεν έχασε την χαρά του! Ήταν το πανηγύρι μας! Απολάμβανε με αγνή χαρά την Αποτείχιση, δηλαδή την αγνή Ορθοδοξία! Όταν βιώνεις την Ορθοδοξία, μαθαίνεις πώς να σηκώνεσαι όταν πέφτεις. Δεν εστιάζεις στην πτώση αλλά στην πτήση. Η πτώση δεν είναι το κυρίαρχο, δεν χάνεις χρόνο εκεί, αλλά στο μετά…

Ο γέροντας μάς δίδαξε πώς να αντιμετωπίζουμε όλα τα πάθη της σάρκας, όχι μόνο τα πορνικά. Πάθη όπως η λύπη, το άγχος, η αγωνία. Είναι κυρίαρχα ζητήματα στην εποχή μας. Τα ψυχολογικά προβλήματα πρωταγωνιστούν! Απέναντι σε όλα αυτά ο γέροντας μάς δίδαξε (και μάς διδάσκει ακόμη) να αγωνιζόμαστε με παρόμοιο τρόπο, ταπεινά, στήθος με στήθος, με θάρρος, ενεργητική υπομονή και αγωνιστικότητα και με τα όπλα της υπακοής – εξομολόγησης – εξαγόρευσης, της Θείας Κοινωνίας και της αδιάλειπτης προσευχής. 

Με αγάπη, κάθε ένας από εμάς να σηκώνει λίγο από το βάρος του αδερφού κι έτσι να ελαφρώνει και το δικό του βάρος! Τίποτα να μη μας απογοητεύει, τίποτα να μη μας απελπίζει, βοούσε ο άγιος γέροντάς μας! Δεν είναι τυχαίο ότι μετά την Αποτείχιση ο γέροντας αυτό το φώναζε ακόμη πιο πολύ! Ήταν και είναι πολύ κοντά στους αδελφούς μας που δοκιμάζονται από τον καρκίνο και κάθε δοκιμασία!

Με αυτό το άρθρο θέλουμε να απευθυνθούμε στα αδέρφια μας τα ηρωικά, που διάγουν τώρα εννιά χρόνια στην Αποτείχιση και πέντε χρόνια στην φαινομενικά πνευματική ορφάνια. Θέλουμε από το μετερίζι αυτό να τους απευθύνουμε ένα εύγε! Είναι άξιοι! Άφησαν την βολή τους, τις ενορίες τους, τα στασίδια τους, την ευκολία τους, με χίλια δυο προβλήματα προσωπικά, οικογενειακά, υγείας, ασκούνται στην υπομονή, σηκώνουν με ανδρεία τον Σταυρό τους… Άξιοι! Προσωπικά τους ευλαβούμαστε και ζητούμε την ευχή τους! Είναι ανθρώπινο να έχουν κουραστεί και να χτυπιούνται ίσως από λογισμούς απογοήτευσης, γιατί δεν βλέπουν εκκλησιαστικά κάποια θεαματική αλλαγή στην εκκλησιαστική πραγματικότητα…

Κρατήστε καλά, αδέρφια! Θωρακιστείτε θεωρητικά, για να αντέξετε! Η θεωρία μας είναι (μαζί με όλη την πατερική και ησυχαστική γραμματεία και τα συναξάρια των αγίων που διδάσκουν ουσιαστικά πώς να σηκώνουμε με επιτυχία τον Σταυρό μας) η παρουσία του γέροντά μας που ήταν ένα πανηγύρι! Κάθε δοκιμασία, κάθε λύπη, κάθε δυσκολία που σηκώνουμε για τον Χριστό, θα το βρούμε στεφάνι στον ουρανό! Η επίγνωση ότι η λύπη είναι θανάσιμη αμαρτία και η αυτολύπηση, η μεμψιμοιρία, η απογοἠτευση, η κλάψα είναι ουσιαστικά «πνευματική αυτοκαταστροφή»! 

Όχι, αδέρφια! Ψηλά το κεφάλι! Είμαστε μέσα στην καρδιά, στο μεδούλι της Ορθοδοξίας μας, που δεν είναι άλλη από τον Σταυρό του Χριστού! Ο γέροντας μας περιμένει όλους μαζί από εδώ στον Παράδεισο! Ταυτόχρονα δε μας αφήνει! Είναι πάγια διδασκαλία του αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή και της συνοδείας του ότι η υπομονή στις θλίψεις χαριτώνει και αγιάζει τον άνθρωπο, όπως οι ασκητικοί αγώνες. 

Η μητέρα του αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη είχε φτάσει σε μέτρα αγιότητας με την υπομονή στις θλίψεις. Υπάρχει η εξής χαριτωμένη διδαχή του αγίου Εφραίμ σε ηχητική μορφή: «Και μια καλογριούλα που ήταν όλο άρρωστη και δεν μπορούσε να πήγαινε τρόπον τινά στην Εκκλησία, στην Λειτουργία και παρακαλούσε τον Θεό να της δώσει κάποια καλυτέρευση στην υγεία για να μπορέσει να πάει στην Εκκλησία. Και εκεί που πήγαινε να σηκωθεί από το κρεβάτι έπεσε κάτω και έσπασε το ποδάρι. «Ω, Θεέ μου, τώρα λέει, εγώ τι σου ζητούσα κι εσύ τί μου έδωσες….» Και βλέπει αμέσως τον Χριστό και της λέει: « Βλέπεις εγώ τί δίνω σε αυτούς που με αγαπάνε;» Και λέει κι η καλογριούλα: «Γι’ αυτό και σε αγαπάνε λίγοι λέει, γιατί δίνεις τέτοια». «Μα, ναι, αλλά αυτά είναι προοίμια, να πούμε, της αιωνίου αναπαύσεως. Εδώ σ’ αυτήν την ζωή δεν εμακάρισε ο Θεός τους γελώντες, αλλά τους κλαίοντες… Δεν εμακάρισε την ευρύχωρη οδό, αλλά την στενή και τεθλιμμένη». Ας το ενστερνιστούμε αυτό, να το βάλουμε βαθιά μέσα μας!

Στο εκπληκτικά επίκαιρο κήρυγμα του πατρός Νικολάου «Η Ευγνωμοσύνη του λεπρού και ο έλεγχος της γνησιότητας της ζωής των Ιερωμένων», που υπάρχει και σε γραπτή μορφή στην katanixi.gr, ο μακαριστός άγιος Γέροντάς μας μάς εξηγεί πατερικά γιατί πρέπει να εκτιμήσουμε τις θλίψεις στην ζωή μας, και μας αφήνει την παρακαταθήκη του πάνω σε αυτό το θέμα, την οδό πάνω στην οποία και ο ίδιος βάδισε: «Είμαστε στην τεθλιμμένη οδό του Κυρίου, στην απάγουσα εις την ζωήν». Ταυτόχρονα στο ίδιο κήρυγμα μας παραθέτει μια ερμηνεία του ιερού Χρυσοστόμου πάνω στην προς Εβραίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου, που μας λέει να εξετάζουμε συνεχώς την γνησιότητα των λόγων των διδασκάλων μας και την ζωή τους (Αποστόλων, Επισκόπων, ιερέων). Να πιστεύουμε δηλαδή στο αναλλοίωτο της διδασκαλίας και της ζωής του Κυρίου μας, ότι δεν αλλάζει: Ιησούς Χριστός χθες, σήμερον, Αυτός εις τους αιώνας. 

Αυτός ήταν ο γεροντάς μας, ένα σύγχρονο κράμα ησυχαστικής και ομολογιακής παράδοσης μέσα στον κόσμο, με χαρακτήρα αισιόδοξο και χαρούμενο, το πανηγύρι μας! 

Η αγία Ευφημία, στην θαυμαστή συνάντησή της με τον άγιο Παΐσιο, αναφορικά με το μαρτύριο που πέρασε και πώς άντεξε, είπε χαρακτηριστικά: «Αν ήξερα τότε τί δόξα έχει η αιώνια ζωή, θα ζητούσα το μαρτύριό μου να κρατήσει για πάντα».

Ταυτόχρονα ο Ίδιος ο Κύριος σηκώνει το φορτίο μας, αν Τον αφήσουμε. «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς… ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν». Αυτό σημαίνει ότι ο ζυγός, το ξύλο δηλαδή που ενώνει τα ζώα για να τραβήξουν το άροτρο, του Χριστού είναι καλός και απαλός, δεν πληγώνει τον άνθρωπο. 

Το φορτίο δε του Χριστού, ο νόμος και η διδασκαλία του δηλαδή, είναι ελαφρύ, σε αντίθεση με τα βάρη της αμαρτίας. Η αγάπη και η διδασκαλία του Χριστού ξεκουράζουν την ψυχή. Ο άγιος Παΐσιος χρησιμοποιούσε συχνά τη φράση αυτή, για να δείξει ότι ο πνευματικός αγώνας, αν και απαιτητικός γίνεται «παιχνίδι», όταν υπάρχει το φιλότιμο και η αγάπη για τον Χριστό. Ο Άγιος τόνιζε ότι τα βάρη της ζωής (προβλήματα, αρρώστιες) γίνονται ασήκωτα, μόνο όταν προσπαθούμε να τα λύσουμε με την δική μας λογική. Ο Χριστός τα κάνει ελαφριά. 

Αυτά όλα ο γέροντας δεν ήθελε να μας οδηγούν σε απραξία και αδιαφορία, γι’ αυτό μιλήσαμε για ενεργητική υπομονή πιο πάνω, αλλά συχνά μας τόνιζε ο Γέροντας ότι οι Άγιοι και ο Άγιος Θεός δεν μπορούν να επέμβουν στη ζωή μας, αν εμείς έχουμε κλειστές τις πόρτες και δεν ενεργούμε, δεν αγωνιζόμαστε, δεν πράττουμε. Θα παρακαλάμε βεβαίως τον Θεό, αλλά δεν μπορεί να μας βιάσει ο Θεός. Η υπερηφάνεια είναι αυτή που κάνει την ζωή μας βαρειά και κουραστική. 

Να είμαστε βέβαιοι πως και η δική μας μαρτυρική παρουσία στο μετερίζι της ιεροκανονικής Αποτείχισης, εννέα χρόνια τώρα, αν συνοδεύεται από υγιή κατά Χριστό αγώνα και ταπείνωση, θα λάβει πλούσιους στον ουρανό τους στέφανους της ομολογίας, δίπλα στον μακαριστό ομολογητή Γέροντά μας π. Νικόλαο Μανώλη. Προφητικά, συχνά μας τόνιζε ότι πρέπει να αντέξουμε μέχρι τέλους και όχι μέχρι θέρους! 

Αμήν!

Ζήτω η Αποτείχισή μας! 
Όλοι μαζί στον Παράδεισο, αδέρφια!

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI