της Μυροφόρας Θεοχάρους

Γιατί ακόμη και φεύγοντας στα ψηλά, ο γέροντάς μας φρόντισε να μη μας λείψει τίποτα εδώ στα χαμηλά…

Με πολύ απλά λόγια, όπως άλλωστε προτιμούσε και ο ίδιος, αλλά με απεριόριστη αγάπη, όπως αυτή που μας χάριζε απλόχερα και συνεχίζει να μας χαρίζει ακόμη και σήμερα από εκεί ψηλά, θέλω ταπεινά να εκφράσω τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη προς τον Θεό που με αξίωσε να ζήσω αυτό το μεγάλο θαύμα.

Νομίζω πως όσοι γνώρισαν τον μακαριστό πνευματικό πατέρα μας, τον πρωτοπρεσβύτερο Νικόλαο Μανώλη, μπορούν εύκολα να καταλάβουν σε ποιο θαύμα αναφέρομαι.

Το θαύμα της γνωριμίας με έναν πραγματικά άξιο ιερέα. Έναν άνθρωπο που δεν δίδαξε μόνο με τα λόγια, αλλά κυρίως με τη ζωή του. Με τις πράξεις του, τις προσευχές του, την πατρική του αγάπη και τη γαλήνη που σκόρπιζαν οι συμβουλές του στις ψυχές όλων μας.

Τον θαυμάζω όμως ακόμη περισσότερο για τον αντιοικουμενιστικό αγώνα που έδωσε. Έναν αγώνα δύσκολο και απαιτητικό, στον οποίο δεν φοβήθηκε, δεν λύγισε, δεν σταμάτησε και δεν δίστασε ούτε στιγμή να συνεχίσει, παρά τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε.

Και είναι αλήθεια πως κάθε φορά που η καρδιά μου γεμίζει άγχος ή φόβο, φέρνω αμέσως στο μυαλό μου τα απλά αλλά τόσο δυνατά λόγια του:
«Να μην φοβάσαι τίποτα, με την ευχή μου».
Και τότε, σαν να φωτίζεται η ψυχή μου, όλα μοιάζουν ξαφνικά πιο εύκολα.

Σε ευχαριστώ λοιπόν, Κύριε, για τα τριάντα επτά αυτά ευλογημένα χρόνια ιερωσύνης του πνευματικού μας πατέρα. Και σε ευχαριστώ ακόμη περισσότερο γιατί μέσα από αυτά τα χρόνια αξιώθηκα να γνωρίσω και να γευτώ μια βαθιά πνευματική ευτυχία.

Μια ευτυχία που εύχομαι ολόψυχα εγώ και όλη η οικογένεια που δημιουργήσαμε μέσα στον σύλλογό μας να αξιωθούμε να συνεχίσουμε να γευόμαστε αιώνια, κοντά του.

Γιατί ακόμη και φεύγοντας στα ψηλά, ο γέροντάς μας φρόντισε να μη μας λείψει τίποτα εδώ στα χαμηλά…

Και θα ήμουν πραγματικά αχάριστη αν δεν εξέφραζα την ευγνωμοσύνη μου προς την πρεσβυτέρα μας. Εκείνη που, όπως έλεγε πάντα ο γέροντάς μας, ήταν το μεγάλο του στήριγμα. Εκείνη που στάθηκε δίπλα του σε κάθε βήμα του αγώνα του και συνεχίζει να στέκεται δίπλα και σε εμάς όποτε τη χρειαστούμε.

Κλείνοντας, θέλω να τονίσω πόσο μεγάλη ευλογία υπήρξε για όλους μας το γεγονός ότι ο γέροντάς μας μάς γνώρισε και άλλους άξιους ιερείς που αγωνίζονται με θάρρος και πίστη για την Ορθοδοξία μας, όπως ο πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης.

Ταυτόχρονα, άφησε ως ζωντανό παράδειγμα και πρότυπο τον άξιο πάτερ Δήμο Σερκελίδη, ώστε να συνεχιστεί το σπουδαίο αλλά και δύσκολο έργο που εκείνος ξεκίνησε.

Γι’ αυτό και εμείς όλοι μαζί, κρατώντας τον σύλλογό μας ενωμένο και δυνατό, οφείλουμε να ευγνωμονούμε τον Θεό για τα τριάντα επτά αυτά χρόνια ιερωσύνης του πατρός Νικολάου Μανώλη και να συνεχίσουμε με εμπιστοσύνη, πίστη και αφοσίωση τον αγώνα που εκείνος ξεκίνησε και που θα ήθελε να συνεχίσουμε.

Αιωνία του η μνήμη.

Πάντα Άξιος!

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI