Των Μαρία, Ιωάννα, Αρσενίου

Η Αγωνιστική Κληρονομιά του ως έμπνευση στον αγώνα των διωκόμενων ιερέων και επισκόπων, εναντίον της παναίρεσης του Οικουμενισμού

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Σαν σήμερα, πριν από τριάντα έξι έτη, ξεκίνησε η ιερατική πορεία του μακαριστού πνευματικού πατέρα μας, Πρωτοπρεσβυτέρου Νικολάου Μανώλη. Μια πορεία όμοια με αυτές που διαβάζουμε στα Συναξάρια των Αγίων Ομολογητών Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Ένας Ιερέας απλός έγινε σκεύος εκλογής.

Χάρισε την καρδιά του στον Χριστό και Εκείνος κατοικούσε μέσα της. Μιλούσε ο Κύριος με τα χείλη του Γέροντα. Συμβούλευε τα πολυαγαπημένα του τέκνα με διάκριση, με προσευχή και με θυσιαστική αγάπη. Προσευχόταν θερμά για κάθε ψυχή που του εμπιστευόταν τη ζωή της για την πορεία προς την αιωνιότητα.

Ήταν ένας αγωνιστής, ομολογητής, άγιος Πατήρ της Εκκλησίας, που σήκωσε το βάρος της ημέρας εν καιρώ παναίρεσης.
Λέων της Ορθοδοξίας και πάντα στην πρώτη γραμμή του αντιοικουμενιστικού αγώνα.
Το πρωτοπαλίκαρο του Οσίου Γέροντος Αγάθωνος.

Ακολουθώντας τα βήματα των Αγίων Πατέρων, δεν περνούσε Κυριακή ή γιορτή που να μη μιλήσει για την Πίστη μας. Έτσι έκαναν και οι Άγιοι. Όποια εορτή κι αν ήταν – δεσποτική, θεομητορική, μεγάλη ή μικρή – , εκτός από το πνευματικό της μήνυμα δεν παρέλειπε να αναφερθεί στους κινδύνους των αιρέσεων. Έτσι στερέωσε το ποίμνιό του στην Πίστη. 

Έλεγχε δημόσια τις οικουμενιστικές εκτροπές Πατριαρχών και Επισκόπων. Διώχθηκε για τούτο από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο. Παραπέμφθηκε στο Συνοδικό δικαστήριο, όχι για κάποιο προσωπικό του παράπτωμα, αλλά επειδή υπερασπιζόταν την Ορθοδοξία και προστάτευε τον λαό του Θεού από τα δίχτυα των οικουμενιστών.

Δεν δίστασε. Δεν λύγισε. Δεν σιώπησε. Συνέχισε να μιλά, να γράφει και να αγωνίζεται παρ’ όλες τις απειλές.

Και όταν ήρθε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι – όταν δηλαδή ο κ. Άνθιμος αποδέχτηκε τις αποφάσεις της Ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου – ο παπα-Νικόλας Μανώλης με τις ευλογίες του πνευματικού του πατέρα, του μακαριστού Οσίου Γέροντος Αγάθωνος, προέβη στην ηρωική και ιστορική πράξη της διακοπής μνημοσύνου του επισκόπου του. Μια πράξη Ιεροκανονικής Αποτείχισης, με σκοπό να υψώσει τείχος απέναντι στην παναίρεση του Οικουμενισμού και να διαφυλάξει το ποίμνιό του μέσα στην ασφάλεια της Αγίας μας Εκκλησίας.

Ο Γέροντάς μας ο ποιμήν ο καλός

Ο παπα-Νικόλας ήταν βαθιά αγαπητός στην ενορία του και πολύ πέρα από τα όριά της. Είχε ιδιαίτερη αγάπη και ευαισθησία στους πονεμένους ανθρώπους. Πλήθος ψυχών προσέρχονταν απ’ όλη την Ελλάδα, του εμπιστεύονταν τους λογισμούς και τις πληγές τους και έβρισκαν γιατρειά. Διέθετε ώρες ατελείωτες εξομολόγησης, προσκομιδής, αγρυπνίας, προσευχής. Άοκνος εργάτης στον αμπελώνα του Χριστού.

Με την αφοπλιστική απλότητά του κέρδιζε κάθε καλοπροαίρετη ψυχή που αναζητούσε τον Χριστό. Ο Γέροντας, με λεπτότητα και αγάπη, καθάριζε την ψυχή από κάθε βάρος. Όταν χρειαζόταν, έκανε επεμβάσεις ακριβείας – «χειρουργικές επεμβάσεις ανοιχτής καρδιάς» -, πάντα με σκοπό τη θεραπεία. «Με την αδιάλειπτη ευχούλα ο Κύριος κερνάει τα «σοκολατάκια» της Χάριτος», συνήθιζε να λέει, δίνοντας παρηγοριά και κατεύθυνση.

Οι λόγοι του ήταν μια πνευματική όαση και εγερτήριο.
Η παρακαταθήκη του ο θησαυρός μας.
Τώρα πλέον από τον ουρανό αισθανόμαστε ότι ευλογεί τους αγώνες μας. 

Η πορεία του, το θάρρος του, η ομολογία του, ενέπνευσαν και εμπνέουν κληρικούς και λαϊκούς, των οποίων το Ορθόδοξο DNA δεν αντέχει την κατάντια της διοικούσας Εκκλησίας. Δεν αντέχει την καταπάτηση των Ιερών Κανόνων. Δεν αντέχει, όταν βλέπει να του παρουσιάζεται το άσπρο ως μαύρο.

Όπως και ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής ο παπα-Νικόλας έζησε την ησυχία στην καρδιά του, ενώ βρισκόταν εν μέσω θορύβου και διωγμών. Έκρυβε μέσα του τη δύναμη της προσευχής, την ανδρεία της πίστης, τη σιωπηλή φωτιά που φωτίζει, αλλά και κατακαίει κάθε πλάνη. Ήταν ένα πνευματικό φως που δεν σβήστηκε με την κοίμησή του, αλλά διαχέεται και εμπνέει όλους εμάς.

Σε όλη τη διαδρομή της ζωής του δεν ήταν μόνος ούτε στιγμή. Στο πλευρό του είχε όλη την αγνή ιερατική οικογένεια. Τους γονείς και τα αδέρφια του.
Δίπλα του η άξια Πρεσβυτέρα του, στήριγμα και συνοδοιπόρος.

Με σεμνότητα, διακριτικότητα και δύναμη ψυχής, η πρεσβυτέρα στάθηκε στο πλευρό του Γέροντα σε κάθε δυσκολία, σε κάθε σταυρό, σε κάθε πτώση και ανάσταση. Έζησε σιωπηλά το δικό της μαρτύριο αγάπης και προσφοράς. Η παρουσία της ενδυνάμωνε τον Γέροντα, στήριζε την οικογένεια και διακονούσε το ποίμνιο με μητρική στοργή.

Ο πατήρ Νικόλαος και η σύζυγός του, πρεσβυτέρα Αικατερίνη, δεν έκαναν τίποτα χωρίς την ευχή του οσίου Γέροντα τους Αγάθωνα, ηγούμενου της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου!

Μαζί πάντα οι δυο τους, ενωμένοι και στερεωμένοι, πρωτίστως με την αγία ευχή του Γέροντά τους που τους προσέφερε πλούσια βιωματικά χαρίσματα, και με τις άριστες θεολογικές γνώσεις τους, μπήκαν μπροστά στον αγώνα της παναίρεσης και έφαγαν όλα τα βόλια.

Με την ευλογία και τις ευχές του γέροντα τους και ιδιαίτερα μετά την Αποτείχισή τους, μέσα στην χάρη έζησε όλη η οικογένεια, αφιερωμένη στην ιερωσύνη. Σαν κλωνάρια ενός ευλογημένου δέντρου που ποτίστηκε με δάκρυα, προσευχή και αγνή πίστη, έστειλαν το αυθεντικό μήνυμα της θυσιαστικής πορείας της Ορθοδοξίας στα πέρατα του κόσμου.

Συνεχώς κήρυττε ο Γέροντας μας και τόνιζε: «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι» (Λευϊτ. 20,7,26· Α΄ Πέτρ. 1,16).

Αυτά τα λόγια είπε ο Χριστός, για να μας παροτρύνει να γίνουμε Άγιοι. Άγιοι με την σχετική έννοια, διότι ο απόλυτος Άγιος είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Αν θέλει να μπει κανείς στον Παράδεισο, πρέπει να γίνει Άγιος σχετικώς, αλλιώς δεν μπαίνει. Ποιος είναι όμως ο Άγιος; Είναι ο κάθε αμαρτωλός άνθρωπος που έχει μετανοήσει πικρά για τις αμαρτίες του και φεύγει μετανιωμένος από αυτή τη ζωή. Ο γέροντάς μας παπα-Νικόλας βίωνε καθημερινώς το απόσπασμα του ψαλμού: «Η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί δια παντός». Με την πεποίθηση ότι είναι ο χειρότερος αμαρτωλός των ιερέων έφυγε από αυτή τη ζωή. Το έλεος του Θεού όμως τον κατάταξε «…ἐν χώρᾳ ζώντων και ἐν σκηναῖς Δικαίων…». 

Το μήνυμα της ελπίδας και της Αναστάσεως του δικού μας Γέροντα, ότι κατατάχθηκε «ένθα πάντων εστίν ευφραινομένων η κατοικία», το πήραμε όλοι μας. Άλλοι παραβρισκόμενοι στην νεκρώσιμη ακολουθία του και άλλοι τις επόμενες ημέρες. Το λαμβάνουμε ως δώρο και παρηγοριά «με μυστικό τρόπο», που ο καθένας μας γνωρίζει και ομολογεί.

Ο Γέροντάς μας κέρδισε τον Παράδεισο και αυτό μας επιβεβαιώνεται ποικιλοτρόπως. Η βεβαιότητα ότι παραμένει δίπλα μας ακόμη και μετά την κοίμησή του σφραγίζεται συνεχώς με προσωπικές θαυμαστές εμπειρίες στον καθένα μας ξεχωριστά.

Άραγε πώς θα μπορούσε κανείς να τον τιμήσει σήμερα, που είναι η μνήμη της επετείου της χειροτονίας του;

Πώς να περιγράψει τον χαρακτήρα και το μεγαλείο αυτής της αγιασμένης μορφής που ούτε στο ελάχιστο μπορούμε να αγγίξουμε;

Σίγουρα αυτά που αξίζει να ειπωθούν για την προσωπικότητα του θα τον αδικήσουν… 

Απλά, χωρίς λεπτομέρειες και εκ μέρους όλης της αδελφότητας μας, θα ομολογήσουμε ενώπιον όλων εσάς, ότι αυτά που ζήσαμε και είδαμε με τα μάτια μας, αυτά που ακούσαμε με τα αυτιά μας είναι πέρα για πέρα αληθινά και αδιαμφισβήτητα. Είναι μέσα από αυθεντικές μαρτυρίες ανθρώπων που βίωσαν προσωπικά το θαύμα της «ευχής του Γέροντα» στη ζωή τους! Όσοι βίωσαν αυτό το θαύμα της άγιας ευχής γνωρίζουν την γλυκιά γεύση της.

Όλοι εμείς, τα πνευματικά παιδιά του, που έχουμε την ευλογία να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον, διαφορετικοί ως άνθρωποι σε όλα τα επίπεδα, έχουμε να ομολογήσουμε κάτι κοινό: 

Η ευχή του Γέροντά μας, πατρός Νικολάου, είναι Αγία!

Σήμερα στην εορτή της επετείου της ιερωσύνης του, κάπως έτσι σκεφτήκαμε να τον τιμήσουμε! Να ομολογήσουμε αυτό που ζήσαμε! Και να εμπνεύσουμε όλους τους ευσεβείς αδερφούς μας.

Η αγία ευχή του μας πλημμύρισε με μια εσωτερική βεβαιότητα ότι αυτός ο νεότατος Ιερέας που είχε καταφέρει να ανεβεί τόσο ψηλά στα μάτια μας, να γίνει πνευματικός οδηγός και γέροντας μας κατ’ αξία, είχε μεγάλη παρρησία ενώπιον του Θεού. Από την πρώτη στιγμή που μας έβαλε στο κομποσκοίνι του, νιώσαμε αυτή την θερμή, θυσιαστική αγάπη του, που έμοιαζε με θεϊκή. Μια γλυκιά, ανιδιοτελής, πατρική αγάπη που μας ασφάλισε μέσα στην αγκαλιά του Γέροντα. Είχε μια δυνατή επιθυμία μέσα του, να βοηθήσει κάθε ψυχή που βρισκόταν σε ανάγκη, ήθελε να σε βγάλει από τη στασιμότητα, να σε ανεβάσει σε ανώτερο πνευματικό σκαλοπάτι, να σε εξελίξει ως άνθρωπο. Κύριο μέλημά του όμως ήταν να μας κάνει χριστιανούς με ορθόδοξο φρόνημα!

Έλεγε: «Αμαρτωλοί είμαστε όλοι, και κάτω από τη μετάνοια και το έλεος του Θεού έχουμε ελπίδα σωτηρίας! Όμως, εάν δεν κρατήσουμε αλώβητη την πίστη μας, όπως μας παραδόθηκε από τους Αγίους Πατέρες μας, πώς θα σωθούμε, τι είδους πίστη θα μεταφέρουμε στην επόμενη γενιά;»

Όταν θα έρθει ο Κύριος στην Δευτέρα Παρουσία Του, σε πόσους από εμάς θα βρει την πίστη έτσι ακριβώς όπως παραδόθηκε από Τον ίδιο και τους Αγίους Αποστόλους Του;

Γνήσιος Απόστολος του ευαγγελικού διδάγματος και των Kανόνων της εφαρμοσμένης δογματικής των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων ήταν ο Γέροντάς μας! Μας δίδαξε ως σοφός διδάσκαλος ότι, εάν θέλουμε να λεγόμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι, οφείλουμε να έχουμε ορθή αντίληψη της πίστεως των Αγίων Πατέρων μας!

Μας δίδαξε ακόμη πως πρέπει να ανάβει μέσα μας η θεία οργή, όταν βλέπουμε να προσβάλλεται και να καταπατείται κάθε ιερό και όσιο της πίστεώς μας. Μας τόνιζε συνεχώς ότι πρέπει να διαβάζουμε τα συναξάρια και τους βίους των Αγίων, για να διακρίνουμε την διαφορά από τις πλανεμένες διδασκαλίες. Μας έλεγε ότι δεν υπάρχει, δεν έχει βρει έναν Άγιο που να έχει πει ότι ο Πάπας είναι φίλος του. Ήταν ξεκάθαρος ο λόγος του, όταν μας έλεγε ότι δεν γίνεται ποτέ να υπάρξει απροϋπόθετη ένωση με τους αιρετικούς. Οι Κανόνες μάς απαγορεύουν αυστηρά τις συναναστροφές και τις συμπροσευχές μαζί τους. Μας δίδαξε να ξεχωρίζουμε το αρνί από την αλεπού, τον ποιμένα από τον λυκοποιμένα, το ψεύτικο και υποκριτικό από το γνήσιο και αυθεντικό, το βρωμερό της πλάνης και της αίρεσης από την ευωδία της Ορθοδοξίας!

Με την πλούσια παρακαταθήκη που μας άφησε και κάτω από την ευχή του Γέροντά μας θα συνεχίσουμε να ελέγχουμε το ψέμα και την υποκρισία έως τέλους, για να υπενθυμίζουμε στους στρατευμένους οικουμενιστές τα λόγια του:

«Εχθρός μας είναι η αίρεση και οι συνειδητοί αιρετικοί! Αν είμαι ζωντανός, θα είμαι ένα κουνούπι που θα τους ενοχλώ. Αν πεθάνω, θα γίνω ο εφιάλτης στον ύπνο τους και δε θα ησυχάζουν!»

Μια καταδίκη ενός ορθόδοξου Επισκόπου και ενός ιερέα πανομοιότυπη με του παπα-Νικόλα

Αυτή την περίοδο, που γιορτάζουμε την αγιασμένη ήμερα που έλαβε την ιερωσύνη ο γέροντας μας, γινόμαστε και μάρτυρες μιας δίκης-παρωδία με την έκπτωση ενός άξιου Επισκόπου, του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού και ενός άξιου ιερέα από το σύστημα ενός ανάξιου ιερατείου που σκανδαλίζει και προκαλεί [1][2].

Με το στόμα του Γέροντα μας παπα-Νικόλα και με το χέρι του π. Δήμου Σερκελίδη παραθέτουμε με αγάπη τον σύνδεσμο με την επιστολή καταγγελίας προς κάθε κατεύθυνση [3]. 

Ευχόμαστε να μελετηθεί και να ληφθεί ως δώρο αιώνιας κληρονομιάς, από την άξια ιερωσύνη τους, προς όλους τους αγωνιστές της ορθής πίστης. 

Ευχόμαστε μάλιστα να λειτουργήσει ευεργετικά σε τρία επίπεδα:

1. Ως ένα άριστο ταχύρυθμο μάθημα ορθόδοξης κατήχησης του ασφαλούς δικαιϊκού κανόνα της εκκλησιαστικής τάξης, ωφέλιμο σε κάθε χριστιανό που θέλει να κρατήσει αναλλοίωτη και αυθεντική την ορθή πίστη. Απαραχάρακτη, όπως μας παραδόθηκε από τους Αγίους Πατέρες μας.
2. Ως Κώδωνας κινδύνου και τελευταία αφυπνιστική καμπάνα προειδοποίησης και ευκαιρίας αλλά και ως εγερτήριο σάλπισμα προς τους εναπομείναντες παραδοσιακούς ευσεβείς ρασοφόρους. 
3. Ως δυναμίτης στα θεμέλια και τις ρίζες της παναίρεσης του Οικουμενισμού, που θα κάψει όλες τις διαστροφικές πλάνες που εγκαθίδρυσε αργά, ύπουλα και σταθερά η νέα εκκλησιολογία της Ψευδοσυνόδου της Κρήτης.

Οι καιροί είναι πονηροί και οι ημέρες κρίσιμες. Μας δίδεται σήμερα απλόχερα η ευκαιρία της ομολογίας. Ας μη την χάσουμε! 

Ας προσευχηθούμε θερμώς, γονατιστοί μπροστά στο θρόνο της Θεοτόκου που κρατά στην αγκαλιά της τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό!

Παναγία, Δέσποινα Μεγαλόχαρη, δι’ ευχών του αγίου γέροντά μας, βοήθα τον Σεβασμιότατο και Πανιερώτατο Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό, τον σεβαστό π. Δήμο και όλους τους ευσεβείς αγωνιστές χριστιανούς! 

Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα. Χαίρε, ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα! Κάνε το θαύμα σου, γλυκιά μας μανούλα, για να λάμψει στα μάτια όλων η μόνη Αλήθεια της Ορθοδοξίας!

Ευχόμαστε η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος μέσα από τους Αγίους Αποστόλους να περάσει σε όλους εμάς! 

Αισθανόμεθα επίσης εντόνως ότι ο γέροντας μας σήμερα, στην στεφανωμένη επέτειο της χειροτονίας του, στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα σε όλο τον ευσεβή κλήρο και λαό από τον ουρανό.

Εύχεται στον ιδιαίτερα και λίαν αγαπητό Σεβασμιότατο και Πανιερώτατο Τυχικό να ακολουθήσει το παράδειγμα των τριών Επισκόπων: της Ελευθερουπόλεως, της Φλωρίνης και της Παραμυθιάς. Να πετάξει τον αυλό και να αρπάξει την σφενδόναν την του Πνεύματος και να θραύσει τους υπεναντίους. 

Καιρός του σιγάν και καιρός του ΛΑΛΕΙΝ. Να μιλήσω δεν θέλω και να σιωπήσω δεν μπορώ (Μέγας Βασίλειος). 

Ανδρίζου και κραταιούσθω η καρδιά σου, ευλογημένε Τυχικέ, του πολεμήσαι τους λύκους οι περιεκύκλωσαν ημάς!

Αυτό συμφέρει για το καλό του ποιμνίου σου [4]!

Ζη Κύριος ο Θεός! Η Ορθοδοξία είναι η Μόνη Αλήθεια! 

Ο Παπισμός είναι αίρεση και  Οικουμενισμός Παναίρεση! 

Αιωνία σου η μνήμη, αξιομακάριστε Πατέρα μας Νικόλαε!
Ας έχουμε όλοι την ευχή του!

• [1] https://www.youtube.com
• [2] https://www.youtube.com
• [3] https://drive.google.com
• [4] https://www.youtube.com

Κάνε ἐγγραφή στό νέο κανάλι τῆς Κατάνυξης τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: ΚΑΤΑΝΙΧI

Δείτε σχετικά:
– Πνευματική αρχοντιά
– Ντοκουμέντο: Ο π. Νικόλαος Μανώλης αναγγέλλει την διακοπή μνημοσύνου του επισκόπου του [βίντεο και κείμενο]
– Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης έχοντας διακόψει το μνημόσυνο του Αθηναγόρα